729
همانا من برای تکمیل ارزشهای اخلاقی برانگیخته شدم. پیامبر رحمت (درود بر او) ارتباط با ادمین کانال کانون بعثت اخلاق 👇 @Besateakhlaghadmin
🔹️از تهران شروع شد...
دو دوره در تهران، و بعد شیراز، آمل و قم؛ هر بار گفت‌وگویارانی دور سفره‌ی گفتوگو نشستند، شنیدند، پرسیدند، گفتوگو کردند و با خودشان چیزی از این تجربه بردند.
حالا این مسیر به مشهد می‌رسد. 🌱
«پویش گفت‌وگویاری» می‌آید تا فرصتی باشد برای یاد گرفتن، تمرین کردن و تجربه کردن گفتوگو؛ برای کسانی که فکر می‌کنند گفتوگو فقط حرف زدن نیست، بلکه راهی برای بهتر با هم بودن است.
📍در ایستگاه مشهد با ما‌همراه شوید:
📌تاریخ بخش اول دوره:
۲۳ و ۲۴ و ۳۰ مهر و ۱ آبان ساعت ۸:۳۰ تا ۱۶:۳۰
📌تاریخ دوره دوم:
پنج شنبه و جمعه ۲۸-۲۹ آبان و ۵-۶ آذر
تاریخ بخش سوم متعاقباً اعلام خواهد شد.
فرم ثبت‌نام:
https://survey.porsline.ir/s/RVO7GmAY
🆔️ @dialoguecenter
📌این‌روزها با یکدیگر بیشتر حرف بزنیم، حال هم را بپرسیم، با هم دیدار کنیم، از خوشی‌های ساده دست نکشیم، صبورتر باشیم، امیدوار باشیم، زندگی همچنان برای‌مان مهم و مقدس باشد، در خودفرورفتگان را تنها نگذاریم، خود را سرزنش نکنیم، شادی‌های‌مان را قسمت کنیم، از دستفروش‌ها خرید کنیم و ... از هر کاری که #همبستگی_ما را قوت می‌دهد، فروگذار نشویم.
ما به هم نیاز داریم. نیاز داریم بدانیم تنها نیستیم. نیازداریم به خودمان یادآوری کنیم زندگی ادامه دارد و روزهای خوب بالاخره یکجایی از راه خواهند رسید ...
@Homa_hambastegima
🔸فقدان میانجی🔸
اگر هر شخصیتی را بخواهیم تنها با یک واژه توصیف کنیم، واژه‌ی مناسب آیت‌الله سیدموسی شبیری زنجانی (که دیشب درگذشت)، «میانجی» است.
وی با وجود آنکه از نظر گرایش فقهی جزو فقهای سنت‌گرای حوزه محسوب می‌شد و در سیاست و تاریخ نیز چنان‌که از گفته‌ها و نوشته‌های پراکنده‌اش (ازجمله در مجموعه کتاب خواندنی «جرعه‌ای از دریا») مشخص است، بی‌ذایقه و بی‌موضع نبود، اما منش و سلوک اجتماعی سیاسی خاص و متمایز خود را داشت. او در دو سه دهه اخیر نقشی را ایفا می‌کرد که دیگران قادر به انجامش نبودند: نقش «میانجی» میان نظام و جریان‌ها و اشخاص دینی مطرود آن.
شبیری زنجانی، یک «دیلماج» بود برای برگردان حرف‌های دو گروهی که زبان هم را نمی‌فهمیدند. برای همین گره‌هایی که با قانون و روش‌های معمول سیاست‌ورزی باز نمی‌شدند، گاه با یک تلفن وی گشوده می‌شد و چالش‌هایی که می‌توانستند بحران‌آفرین شوند، گاه با یک توصیه‌ی او برطرف می‌گردید. این میانجی‌گری‌ها البته نوعاً در پرده بود و رسانه‌ای نمی‌شد و همین هم از سلوک وی بود.
به سبب همین نقش‌آفرینی، شبیری محبوب همه‌ی طرفین بود. هم با رهبر شهید حشر و نشر داشت و هم نماز میت روحانیون منتقد نظام را می‌خواند و درب خانه‌اش به روزی همه جریان‌های سیاسی و مذهبی گشوده ماند. بی‌تردید شخصیت متواضع و روادار او نیز در این امر تأثیر داشت.
در مقولات دینی نیز گرچه وی را در زمره‌ی فقهای سنتی دسته‌بندی می‌کنند، اما آنجا هم مشی متفاوتی داشت. برخلاف ایشان، از موقعیت و جایگاه و نفوذش برای دنبال‌کردن دغدغه‌های هویت‌گرایانه‌ی مذهبی بهره نبرد و در پی انباشت تقویم از مناسبت‌های شیعی و فربه‌سازی مناسک نرفت. برعکس، منتقد توسعه‌ی بی‌رویه‌ی مناسک بود.
با این اوصاف اگر فقدان آقای شبیری زنجانی برای حوزه‌های علمیه یک خسران علمی محسوب شود، برای نظام و نیز جامعه‌ی ایرانی یک ضربه‌ی کارکردی و نهادی خواهد بود که می‌تواند مناسبات نظام و برخی جریان‌های حوزوی و مذهبی را با اختلال مواجه کند.
شبیری گرچه از حیث سازمان مرجعیت، جزو مراجع رده اول محسوب نمی‌شد و تشکیلات وسیع و دفاتر متعدد نداشت و شمار مقلدانش از دایره‌ی برخی خواص حوزوی و همشهریانش فراتر نمی‌رفت، اما فقدانش در نهاد مرجعیت شیعه در ایران خلأی ایجاد می‌کند که پرشدنی نیست؛ آن هم در شرایط بحرانی فعلی که جامعه‌ی ایرانی بیش از هر زمان دیگری نیازمند کسانی است که نقش میانجی را در عرصه‌های مختلف ایفا کنند.
✍ محسن‌حسام مظاهری
۱۴۰۵/۰۶/۳۰
@mohsenhesammazaheri
⚫️ به اقتضای علاقه‌ام به جامعه‌شناسیِ مرجعیت و پژوهش چندساله‌ای که در این زمینه داشتم بارها در معرض این پرسش دوستان قرار می‌گرفتم که خودت در قم کدام مرجع تقلید را بیشتر می‌پسندی؟ پاسخ هر بار آیت‌الله العظمی شبیری زنجانی بود. فقیه تراز اول و در رجال، ممتاز. این رتبهٔ فقهی و علمی را اما با ویژگی‌هایی جمع کرده بود که کم‌یاب‌ترند. خودش و بیت و اطرافیانش بسیار پاکیزه و با حساسیت شدید به سلامت اقتصادی زندگی می‌کردند. به نحو کمیابی فروتن و بی‌اعتنا به پروتکل‌های مرسوم مرجعیت بود و علی‌رغم صلاحیت فقهی مطلقا تلاشی برای جذب مرید و مقلد و کسب جاه و منزلت و شهرت و قدرت نمی‌کرد. معنوی و «مرد خدا» بود و آرامش و پارسایی و نمازهایش دیدنی. از همان‌ها که به تعبیر منسوب به حضرت مسیح «من یذکرکم الله رؤیته و یزید فی علمکم منطقه و یرغبکم فی الخیر عمله». علاوه بر تدریس صبح، یک ساعت قبل از مغرب در خانه گعده داشت که به نظرم اگر «گعدهٔ علمیِ» حوزوی می‌خواست به عنوان یک «میراث ناملموس» ثبت شود نمونه‌ای عالی بود و برای منِ نافقیه هم هر بار شرکت کردم فضا و جزئیاتش تماشایی بود. ذوق زیبایی‌شناختی پرورده‌ای هم داشت که از جمله در خط خوش و نگاه و زبان بدن پرظرافتش نمایان بود. رانت و امکانات و تسهیلات و نفوذی نمی‌طلبید و از نفوذ معنوی زیادش روی مسئولان عالی‌رتبهٔ نظام هم صرفا برای گشودن گره از کار مردم و کمک به مظلومان استفاده می‌کرد. فقیه معنوی دوست‌داشتنی. روحش شاد.
/channel/ShobeiryZanjani/6357
@jalaeipour
🔆 دین در عصر سکولار
✍️ #حسین_هوشمند
چرا جهان مدرن، جهانی شد که در آن ایمان دیگر یک امر بدیهی نیست، بلکه به یکی از امکان‌های متعدد زندگی انسانی تبدیل شده است؟
چارلز تیلر در کتاب سترگ عصر سکولار نشان می‌دهد که سکولاریسم صرفاً به معنای کاهش دینداری یا جدایی دین از نهادهای عمومی نیست؛ بلکه دگرگونی عمیق‌تری در «شرایط امکان باور» رخ داده است. انسان مدرن در جهانی زندگی می‌کند که در آن ایمان و بی‌ایمانی هر دو باید خود را در برابر امکان‌های رقیب توضیح دهند.
تیلر به جای روایت ساده‌ی «زوال دین در برابر پیشرفت عقل و علم»، از پیچیدگی تاریخی و فلسفی جهانی سخن می‌گوید که در آن معنا، اخلاق و هویت دیگر تحت سلطه یک افق یگانه نیستند. عصر سکولار دعوتی است برای اندیشیدن دوباره به نسبت انسان با خدا، امر متعالی، آزادی و معنای زندگی؛ در عصری که نه ایمان پایان یافته و نه پرسش از معنا خاموش شده است.
🌐 مطالعه متن کامل
🌾 @Sedanet
🌾 @HosseinHoushmand1
🗞 نقش ملاحظات اخلاقی در استدلال فقهی
✍️ ابوالقاسم فنائی
پرسش از جواز یا لزوم تکیه بر ملاحظات اخلاقی در فقه و شرایط اعتبار استدلال فقهی مبتنی بر این ملاحظات، یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها در معرفت‌شناسی فقه و هرمنیوتیک فقهی است. این پرسش علاوه بر اهمیت نظری از نظر عملی نیز اهمیت شایانی دارد، زیرا اصلاحات اخلاقی مُوَجَّه و منظم در فقه در گرو یافتن پاسخی شایسته برای آن است. این مقاله می‌کوشد این پرسش را از دو منظر توصیفی و هنجاری بررسی کند. در بررسی این پرسش از منظر توصیفی، می‌کوشم جایگاه این ملاحظات را در «استدلال فقهی آنگونه که هست» صورت‌بندی، بررسی و نقد کنم. در روش تحقیق سنتی رایج در فقه، ملاحظات اخلاقی به خودی خود یا هیچ جایگاهی در استدلال فقهی ندارند یا اگر جایگاهی داشته باشند، اعتبار (/جواز یا لزوم استفاده از) این ملاحظات در گرو این است که هم خود این ملاحظات و هم نتیجه استدلال مبتنی بر آنها «قطعی» باشد، نه «ظنّی». از سوی دیگر در بررسی این پرسش از منظر هنجاری می‌کوشم جایگاه ملاحظات اخلاقی را در «استدلال فقهی آنگونه که باید باشد» شناسایی و توصیه کنم. نتیجه این کوشش چنین است: ملاحظات اخلاقی، حتی اگر قطعی باشند به خودی‌خود، نقشی ضروری در توجیه باور فقهی به «وجود» حکمی در شریعت ندارند، اما خواه قطعی باشند و خواه ظنّی، تحت شرایط خاصی نقش مهمی در سه مورد زیر بازی می‌کنند: اول در توجیه باور فقهی به «نبود» حکم شرعی ناسازگار با این ملاحظات در شریعت؛ دوم در جلوگیری از تمسک به دلایل نَقلیِ ناسازگار با ملاحظات اخلاقی و سد کردن راه توجیه باور فقهی به حکم شرعی ناسازگار با این ملاحظات و سوم در جلوگیری از اجرای اصول عملیه. پرسش اصلی مقاله شکل‌های متنوعی به خود می‌گیرد که برای یافتن پاسخ مناسب برای آن، ناگزیریم آنها را شرح و بسط دهیم و صورت‌بندی کنیم.
دریافت از سایت دانشگاه مفید
دریافت از سایت صدانت
🌾 @abolghasemfanaei
🔹️صیانت از آزادی ممکن نیست مگر با آزادی
۴۸ سال از
سلب آزادی امام موسی صدر و دو یار همراهش گذشت.
🆔️ @imammoussasadr
#پیشنهاد_مقاله_شب_میلاد
📌این مقاله ۳۵ صفحه‌ای علی شریعتی را با عنوان «سیمای محمد» بخوانید.
🔸به گفته سید علی خامنه‌ای، مطهری به حدی از خواندن این مقاله به وجد آمده بود که آن را سه بار خواند و گریه کرد
پاییز سال۴۶ است. ارشاد با نایب رییسی مرتضی مطهری تازه راه اندازی شده و او به مناسبت پانزدهمین قرن بعثت پیامبر، به دنبال چاپ مجموعه مقالاتی درباره حیات رسول خداست. در مهر ۱۳۴۶ است که در نامه ای به علی شریعتی(که یکسال است در دانشگاه مشهد مشغول شده) موضوع کتاب را با او در میان میگذارد. شریعتی دو مقاله برای او می‌فرستد که یکی از آنها همین «سیمای محمد» است.
🔸در این مقاله شریعتی سه تیپ قیصر، حکیم و پیامبر را برمی‌سازد و دست به کار جسورانه تحلیل طبقاتی زندگی پیامبران و از آن طریق مقایسه اسلام و سایر ادیان، می‌زند.
🔸این مقاله، از اولین متون مکتوبی بود که از ظهور یک نابغه جدید، با انبانی از کلمات و نظرگاه بدیع، در میان جماعتی که قاطبه شان کاری جز تکرار مفاهیم تهی شده از معنا بلد نبودند، خبر می‌داد.
شریعتی در شامگاه سوم آبان ۱۳۴۷ برای نخستین بار به روی صحنه نمایش ارشاد قدم گذاشت...
/channel/TheNarrrowGate
🍀دکتر علی الهی نخستین بهار را کتابی ارزشمند با نگاهی این‌جهانی به سیره پیامبر اکرم(ص) خواند.
🔻🔻🔻
@post_book
@besateakhlagh
این روزها ناسزاگویی به شریعتی و دیگر روشنفکران دینی البته مُد روز است و هرکه از راه می‌رسد ناسزایی نثار ایشان می‌کند. اما باید انصاف داد که درباره‌ی پیامبر اکرم، لااقل به زبان فارسی، هنوز اثری هم‌پای "محمد خاتم پیامبران" و به‌خصوص مقاله‌ی شریعتی در آن با نام "سیمای محمد" نگاشته نشده است.
من شناخت و ارادتم به پیامبر را مرهون این کتاب و نیز "اسلام‌شناسیِ" شریعتی‌ام؛ همچنان‌که علاقه‌مندی‌ام به مطالعات قرآنی را مدیون مهندس بازرگان و "سیر تحول قرآن"اش.
@mohsenhesammazaheri
پردۀ آخر صبح روز ۱۳ رمضان سال ۸ هجری
صحنه به اوج خود می‌رسد وقتی پیامبر(ص) از درِ کعبه بیرون می‌آید و در برابر جمعیت زانو زده‌ای می‌ایستد که سرنوشت خود را انتظار می‌کشند. تنها یک پرسش بر لب همه جاری است: «با ما چه خواهد کرد؟»
با صدایی رسا می‌گوید:
«لا إله إلا الله وحده لا شریک له. صدق وعده و نصر عبده و هزم الأحزاب وحده.»
سپس ادامه می‌دهد:
«ای مردم قریش! خداوند تکبر جاهلیت و تفاخر به نیاکان را از شما برگرفت. همهٔ مردم از آدم‌اند و آدم از خاک است.»
و آیهٔ کریمه را می‌خواند:
«یا أیها الناس إنا خلقناکم من ذکرٍ و أنثیٰ و جعلناکم شعوباً و قبائل لتعارفوا إن أکرمکم عند الله أتقاکم…»
آنگاه پرسشی را که همه انتظارش را می‌کشیدند مطرح می‌کند:
«ای مردم قریش! گمان می‌کنید با شما چه خواهم کرد؟»
سرها با نگاه‌های خاضعانه بلند می‌شود. با صدایی لرزان پاسخ می‌دهند:
«برادر بزرگوار و پسر برادر بزرگوار!»
چهره‌اش از رضایت می‌درخشد و نور عصر تازه‌ای بر چهره‌هایشان می‌تابد. بشارت را اعلام می‌کند:
«همان را می‌گویم که برادرم یوسف پیش از من گفت:
لا تثریب علیکم الیوم. اذهبوا فأنتم الطلقاء.
امروز هیچ سرزنشی بر شما نیست. بروید که آزادید!»
کانون بعثت اخلاق به مناسبت هزار و پانصدمین سال تولد پیامبر (ص) برگزار می‌کند :
فتح مکه توسط پیامبر(ص)
به روایت کتاب نخستین بهار
نوشته وضاخ خنفر، نشر هرمس
با سخنرانی
محمدرضا مروارید ( مترجم کتاب)
علی الهی خراسانی
🗓زمان
چهارشنبه ۴ شهریور ساعت ۱۹:۳۰
📍مکان
سناباد ۴۱ تقاطع اول سمت راست پژوهشکده ثامن
🔻فقه مقاصدی؛ تحول در روش اجتهاد یا تغییر مرجع استنباط؟
✍ علی الهی خراسانی
✔️فقه مقاصدی در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین بحث‌ها در حوزه تحول اجتهاد اسلامی تبدیل شده است؛ اما مسئله اصلی این رویکرد، صرفاً توجه بیشتر به اهداف و مصالح شریعت نیست. پرسش بنیادین این است که در فرایند اجتهاد، «مقصد» چگونه و توسط چه مرجعی کشف می‌شود و چه نسبتی با نص و عقل دارد؟ علی الهی خراسانی در این مقاله با تفکیک میان تحول در روش اجتهاد و تغییر در مرجع استنباط، نشان می‌دهد که اگر مقاصد شریعت از چارچوب نص فاصله بگیرد و بر اساس عقل عرفی و ارزشهای متغیر زمانه بازسازی شود، مسئله دیگر تنها پویایی فقه نیست؛ بلکه می‌تواند به تغییر در هندسه معرفتی اجتهاد و جایگاه نص در فرایند استنباط بینجامد.
📎 پيوند به متن کامل این یادداشت در سایت دین‌آنلاین
https://www.dinonline.com/46278/
🆔 @dinonline
فایل صوتی نشست نهم
با ارائه محمد رضا لبیب
موضوع : پیکر انسان مومن همچون صحرای کربلا
زیباتر از غم
سوگوارهٔ حماسهٔ عاشورایی| نشست نهم
با ارائهٔ
محمدرضا لبیب
با موضوعِ
پیکرِ انسان مؤمن همچون صحرای کربلا؛
تأملی در دین‌ورزی و بدن‌مندی
همراه با قرائتِ زیارتِ اربعین
چهارشنبه ۱۴ مرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۹:۳۰
مشهد، سناباد ۴۱، تقاطعِ اول، سمت راست پلاک ۳۴، پژوهشکدهٔ ثامن
کانون بعثت اخلاق
🆔 @besateakhlagh
🌲سلسله‌نشست‌های نشانه‌های ایران🌲
✻ چهارچوبی نشانه‌شناختی برای مطالعه ایران
سرفصل‌های دوره:
🔷️ ارائه‌ی چهارچوبی منسجم برای مطالعه ایران در مقام یک سپهر نشانه‌ای
🔷️ آموزش روش‌های تحلیلی نشانه‌شناسی فرهنگی بر اساس نظریه‌های نشانه‌شناسی
🔷️ ایجاد توانایی تحلیل نشانه‌های هویتی، سیاسی، آیینی و بصری ایران در بستر تاریخ و زمان معاصر
🔷️ ارائه الگویی برای شناسایی عیار ایرانیت نشانه
👤 مدرس:
محمود فتوحی | عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب پارسی
⏰زمان:
شنبه‌ها، ساعت ۱۷ تا ۱۹
نشست نخست: شنبه، ۴ مهرماه ۱۴۰۵
دینداری در ایران: ضرورت الهیات همزیستی و همبستگی
آیا خدایان مرده‌اند؟ آیا واقعا سکولارشدن جوامع در دوره مدرن ادیان را از میان برداشته است؟ در این قسمت جبار رحمانی استاد انسان‌شناسی دین، استدلال می‌کند که بر خلاف تصور رایج، ایرانیان همچنان زندگی دینی دارند؛ و ادیان با ظواهر گوناگون به زندگی اجتماعی معنا و جهت می‌دهند، حتی اگر ادیان ابراهیمی نباشند.
دیدن گفتوگو
https://youtu.be/eC5X6W2hP0Y
به اعتقاد جبار رحمانی، اگرچه بر اساس پیمایش‌ها اشکال رسمی دینداری در چند دهه اخیر تضعیف شده است، اما اشکال غیررسمی دینداری همچنان در جامعه پررنگ است و در شکل آیین‌های جمعی عمل می‌کند.
وی از ضرورت صورت‌های دینی مبتنی بر همبستگی و همزیستی برای حفظ یکپارچگی و زیست مسالمت‌آمیز زندگی ایرانی می‌گوید.
#اشکال_دینداری #اساطیر_ایرانی #الهیات_همبستگی #انسان_شناسی #الهیات_شیعی #جبار_رحمانی #محمد_فاضلی
@Irantalk_sn
خیلی عادی بود که سید موسی شبیری زنجانی دیدگاه شاگردش را سر درس بشنود و پس از گفتگو دیدگاه خودش را کنار نهد و دیدگاه شاگرد را بپذیرد. من به یاد دارم حتی چند بار فردای درس آمد و گفت دیروز اشکال فلانی درست بود و دیدگاهش را تصحیح می‌کرد. فضیلتی نادر و کمیاب.
🔗 ساما (@samousavia)
@mohem_mat
..
"روشنی خواندنی‌ست"
📚قرار نیست فقط کتاب بخوانیم؛
می‌خواهیم آهسته بخوانیم، مکث کنیم و با هم درباره آنچه می‌خوانیم، گفتوگو کنیم.
در تجربه خوانش "کار سبکباران" با همراهی مهدی رضایی|مترجم اثر، ۵۳ درس برای یک زندگی شادکامانه را با هم می‌خوانیم.
📙کار سبکباران
✍️نویسنده|ماسیمو پیلیوچی
🌐مترجمان| مهدی و مریم رضایی
📖انتشارات|سروش مولانا
🗒شنبه‌ها: ساعت ۲۱ تا ۲۲
⏳ شروع: ۱۱ مهر ۱۴۰۵
🔢تعداد جلسات: ۴ جلسه
🤝سهم همراهی: ۴۰۰ هزارتومان
در هر جلسه، بخشی از کتاب را طی برنامه داده شده از قبل می‌خوانیم و در نشست آنلاین، درباره پرسش‌ها، ایده‌ها و نسبت آن با زندگی خودمان گفتوگو می‌کنیم.
نه کلاس است، نه سخنرانی.
یک قرار هفتگی‌ست با کتاب.
👈برای ثبت‌نام مبلغ را نزد بانک ملی به شماره کارت
۶۰۳۷۹۹۱۸۹۹۹۳۲۴۶۵
به نام موسسه فرهنگی هنری سروش مولانا واریز کنید و سپس تصویر فیش را برای شناسه زیر در "تلگرام" ارسال کنید.
@sorooshemowlana
و روشنی خواندنی‌ست.
انتشارات موسسه سروش مولانا
#انتشارات_سروش_مولانا
@sorooshemewlana
وقتی دیپلماسی به الهیات می‌بازد: معمای مذاکره با آخرالزمان‌گرایانِ آمریکایی
یاسر میردامادی - سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا، به‌ویژه سیاست خارجی این کشور در منطقه موسوم به خاورمیانه، معمولا با زبانِ منافع مادی، امنیت انرژی، مهار رقبای منطقه‌ای، و موازنه قوا توضیح داده می‌شد. اما اگر تحلیل در همین سطح بماند آنگاه یکی از نیروهای ژرف‌تر شکل‌دهنده سیاست خارجی محافظه‌کاران آمریکا نادیده گرفته شده است: پیوند دیرپای صهیونیسم مسیحی و آخرالزمان‌گرا حول تصوری از تاریخ همچون طرحی الهی که در آن خاورمیانه صحنه نهاییِ نبرد برای تحقق وعده‌های کتاب‌مقدس است.
در این چارچوب تحلیلی، دولت دوم ترامپ تنها ادامه ناسیونالیسم پوپولیستیِ راست افراطی نیست و جنگ او علیه ایران نیز تنها جغراسیاسی (ژئوپولیتیک) نیست، بلکه دولت دوم ترامپ نقطه تلاقیِ ناسیونالیسم مسیحی، صهیونیسم مسیحی، سیاست قدسی‌شده و نوعی تئوپلیتیک (یزداسیاسی) است که در آن اسرائیل، ایران، و جنگ‌های خاورمیانه در افقِ آرماگدون (نبرد آخر الزمان) خوانده می‌شوند.
ادامه این یادداشت را در وبسایت نیماد بخوانید:
https://neemaad.com/nmd10034438.htm
🔸اگر علمای دین به گفتوگو نکردن با دیگران دعوت کردند، آنها را طرد کنید
من در مقام روحانی به شما می‌گویم: اگر علمای دین و یا یكی از طرف‌ها شما را به قطع ارتباط با دیگران و گفتوگو نكردن با دیگران دعوت كردند، او را طرد كنید و از آن دین دست بكشید، زیرا امكان ندارد كه دینی وجود داشته باشد ولی به همگرایی و ارتباط با دیگران دعوت نكند. در لبنان، همه وظیفه دارند برای تفاهم و دوستی و همزیستی مسالمت‌آمیز به گفتوگو تن در دهند.»
امام موسی صدر
کتاب راهی جز گفتوگو نیست
۹ شهریور ۱۳۵۷ روز ربودن اوست. سالها می‌گذرد و زندان زمانه گشوده نشده است و امام موسی صدر و دو یار همراهش همچنان در اسارت‌اند.
☘️ چکيده هستی
🌺 در مدح پيامبر گرامی اسلام (ص)
🔻سروده‌ای از ملامحمدباقر ميرداماد استرآبادی (اشراق)
🔸با صدای عباس رثايی
🔸تدوين و اجرا: حسنين شهرستانی
🔸کاری از: رضا مديا
🔸ربيع الاول ۱۴۴۳
🔸آبان ۱۴۰۰
📎 @reza_media_8
📝📝📝زندگی به‌مثابه یک اثر هنری
🔺آیا اساساً وجود خدا برای هرگونه بدیل بر نیستیِ محض ضروری است؟
✍️محمدرضا لبیب | دانش‌آموخته فلسفه
🖊رونالد دورکین با موازی‌سازی جسورانه‌ای میان الهیات و فیزیک کوانتوم، امکان یک «جاودانگیِ طبیعی» را بدون ارجاع به معجزه یا خدا می‌سنجد: همان‌گونه که پدیده‌های کوانتومی، مانند گربه شرودینگر یا فرضیه‌های کیهان‌شناختی درباره پیدایش جهان از هیچ، دیگر معجزه تلقی نمی‌شوند بلکه صرفاً بخشی از قوانین طبیعی‌اند که هنوز به‌درستی کشف نشده‌اند، شاید بتوان تصور کرد که نوعی «ماده یا انرژیِ ذهنی» از مغز هر انسان ساطع می‌شود و پس از مرگ او در جهان باقی می‌ماند. خواه در قالب بازپیوستنِ آن به مغزی نوزاد (چیزی شبیه تناسخ)، خواه به‌صورت اجزایی مستقل تا پایان عمر جهان، یا حتی فراتر از آن.
🖊دورکین آشکارا می‌گوید این فرضیه نه چندان دلگرم‌کننده است و نه اثبات‌شدنی، اما نکته فلسفیِ او همین‌جاست: نفسِ امکانِ چنین تداومی، اگر باشد، محتاج خدا نیست. زیرا کوانتوم نقض قانون طبیعت نیست، بلکه نشانه ناتمامیِ فهم ما از قانون طبیعت است. اما او بلافاصله دلیل عمیق‌تری را که ممکن است خدا را برای جاودانگی ضروری جلوه دهد، مطرح می‌کند: سنت‌های دینی معمولاً حیات اخروی را مشروط به داوری اخلاقی می‌دانند. بهشت برای نیکان، دوزخ برای بدکرداران. اما نوسانِ کوانتومی که نمی‌تواند داوری کند. داوری به شعوری تشخیص‌دهنده نیاز دارد، و این‌جاست که گویی خدا ضرورت می‌یابد.
🖊نویسنده این استدلال را وارونه می‌کند. به‌جای آنکه بگوید «چون خدایی کیفردهنده هست، پس داوری هم هست»، پیشنهاد می‌کند این‌گونه بیندیشیم که «خدا از آن رو ضروری می‌نماید که وجودش داوری را ممکن می‌سازد» یعنی کارکرد خدا در اینجا نه به‌عنوان پاداش‌دهنده و کیفردهنده، بلکه به‌عنوان تضمین‌کننده معیاری عینی برای زیستنِ خوب است. او حتی رویکرد پاداش/کیفر را ناسازگار با تصویر خدایی خردمند می‌داند: خدایی که می‌خواهد انسان‌ها خوب زندگی کنند، بی‌گمان می‌خواهد این از سرِ احترام به زندگی یا محبت باشد، نه از ترسِ دوزخ.
🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
mashghenow.com/?p=6467
#محمدرضا_لبیب #اندیشه #کتابخانه
🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:
t.me/mashghenowofficial
🍀 در آستانه سالروز تولد پیامبر اکرم(ص) و آیین گرامیداشت پانزدهمین قرن میلاد آن حضرت، به دعوت کانون بعثت اخلاق، به برخی از ویژگی‌های کتاب نخستین بهار، خوانش راهبردی سیاسی سیره نبوی اشاره کردم.
🔻🔻🔻
@post_book
🔻در آستانه زادروز پیامبر خدا حضرت محمد مصطفی (ص) نشست فتح مکه به‌روایت کتاب نخستین بهار وضاخ خنفر
با سخنرانی استاد محمدرضا مروارید(مترجم کتاب)
در کانون بعثت اخلاق
🌱@besateakhlagh
کتابِ «نخستین بهار» (به عربی: «الربیع الأول: قراءة فی السیرة النبویة») نوشتهٔ وضاح خنفر، خوانشی تحلیلی از سیرهٔ پیامبر اسلام(ص) است و موضوع اصلی آن مسیر دعوت اسلامی از مکه تا فتح مکه است. نویسنده در این کتاب با نگاهی تاریخی و تمدنی، زمینه‌های اجتماعی و سیاسی عربستان پیش از اسلام، شکل‌گیری جامعهٔ اسلامی، صلح حدیبیه و زمینه‌های منتهی به فتح مکه را بررسی می‌کند. در این روایت، فتح مکه به‌عنوان نقطهٔ اوج و عطفِ تحول دعوت اسلامی و نمونه‌ای از ورود مسالمت‌آمیز و مقتدرانه به یک شهر معرفی شده است. این کتاب در منابع عربی به‌عنوان اثری روایی-تحلیلی در سیرهٔ نبوی شناخته می‌شود که توسط محمدرضا مروارید به فارسی برگردانده شده و نشر هرمس آن را منتشر کرده‌است.
نخستین بهار مانند انبوهی از دیگر کتاب‌های سیره، بازتاب برداشت‌های شخصیِ نویسنده از دوران حیات پیامبر تا فتح مکه است که آن را اوج پیروزی آن حضرت در یک روند بیست و یک ساله و مهم‌ترین شاهد بر درستیِ سیاست‌های راهبردی پیامبر می‌داند.
وضّاح خَنفَر دانش‌آموختۀ رشتۀ روابط بين‌الملل و از مدیران سابق شبکه خبری الجزیره، در این کتاب با استفاده از منابع تاریخ اسلام و پاره‌ای از مآخذ بیزانسی و حمیری و حبشی، برخی از رخدادهای عصر پیامبر را به هم پیوند داده و کوشیده است تا با رشته‌ای استوار، همۀ آنها را برای نیل به یک هدف بزرگ سیاسی، یعنی فتح مکه، ارزیابی کند.
خوانش سیاسی و استراتژیک وی از سیرۀ نبوی در این کتاب، برخاسته از نگاه ویژۀ او به حیات پیامبر اکرم است و تحت تأثیر جریان‌های بهار عربی، نخستین بهار نام گرفته و می‌خواهد نشان دهد که این خیزش‌ها و جنبش‌ها، با حوادث و رخدادهای دوران زندگی پیامبر اسلام و موضع‌گیری‌های راهبردی وی قابل مقایسه نیست.
#پیشنهاد_کتاب
.
📍عنوان: احساسات اخلاقی، واقعیت اخلاقی، و پیشرفت اخلاقی
✍️نویسنده: تامس نیگل
✍️مترجم: جواد حیدری
📚ناشر: طرح نو
📌مسئله‌ی کتاب، مسئله‌ی همه‌ی ماست: روزگارِ ما به ما آموخته که احساساتِ اخلاقی‌مان رسوباتِ تربیت‌اند یا تابوهای موروثی. که اگر جای دیگری به دنیا آمده بودیم، از چیزهای دیگری منقلب می‌شدیم- پس این حس‌ها درباره‌ی جهان چیزی نمی‌گویند؛ فقط درباره‌ی خودِ ما حرف می‌زنند. تامس نیگل تمامِ قوای‌اش را جمع می‌کند تا بگوید این حرف اشتباه است- و هزینه‌ی پذیرفتن‌اش را نشان می‌دهد: اگر خوب و بد فقط سلیقه باشد، شما دیگر حق ندارید بگویید بشریت با الغای برده‌داری پیشرفت کرد. فقط می‌توانید بگویید سلیقه عوض شد؛ مثل یقه‌ها که پهن بودند و باریک شدند. هیچ‌کس، هیچ‌کس، نمی‌تواند این جمله را با خونسردی بگوید. حتی سرسخت‌ترین منکرانِ اخلاق هم می‌گویند «خوشبختانه برده‌داری برافتاد»- و همان «خوشبختانه» آنها را می‌دهد.
مرور کوتاه کتاب را اینجا بخوانید و برای خرید اینجا کلیک کنید!
#جواد_حیدری #اندیشه #کتاب
🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:
t.me/mashghenowofficial
مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ۚ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ ۖ تَرَاهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ۚ ذَٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ ۚ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَىٰ عَلَىٰ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُمْ مَغْفِرَةً وَأَجْرًا عَظِيمًا
محمد پيامبر خدا، و كسانى كه با او هستند بر كافران سختگيرند و با يكديگر مهربان. آنان را بينى كه ركوع مى‌كنند، به سجده مى‌آيند و جوياى فضل و خشنودى خدا هستند. نشانشان اثر سجده‌اى است كه بر چهره آنهاست. اين است وصفشان در تورات و در انجيل، كه چون كشته‌اى هستند كه جوانه بزند و آن جوانه محكم شود و بر پاهاى خود بايستد و كشاورزان را به شگفتى وادارد، تا آنجا كه كافران را به خشم آورد. خدا از ميان آنها كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند به آمرزش و پاداشى بزرگ وعده داده است.
(سوره فتح، آیات ۲۸ و ۲۹ - ترجمه آیتی)
قرائت آیات پایانی سوره فتح با صدای احمد شبیب
🔻پدیدارشناسی اربعین؛ چگونه پیاده‌روی اربعین معنای تازه‌ای از انسان بودن می‌آفریند؟
✍ نورا نوری‌صفت
✔️پیاده‌روی اربعین معمولاً به عنوان یک آیین دینی، رخدادی اجتماعی یا بزرگ‌ترین اجتماع مذهبی جهان شناخته می‌شود؛ اما آیا می‌توان آن را از منظری فلسفی نیز فهمید؟ نورا نوری‌صفت در این یادداشت با بهره‌گیری از پدیدارشناسی و آرای فیلسوفانی چون هوسرل، هایدگر، مرلوپونتی، لویناس و ملاصدرا، استدلال می‌کند که اربعین صرفاً یک حرکت جمعی نیست، بلکه تجربه‌ای از «حضور مشترک» است که نسبت انسان با خود، دیگری، بدن، زمان و جهان را دگرگون می‌کند.
📎 پیوند به متن کامل این یادداشت در سایت دین‌آنلاین
https://www.dinonline.com/46260/
🆔 @dinonline
گزارش تصویری جلسه هشتم
ارائه دکتر علی مروارید