نفرین به هرچه #جنگ
کسی نیست بی آز و بی نام و ننگ
همان آشتـی بهتــر آید ز جنـگ!
#فردوسی
تو را آشتی بهتر آید ز جنگ
نباید گرفتن چنین کار تنگ!
#فردوسی
پلنگ این شناسد که پیکار و جنگ،
نه خوبست و داند همین کوه و سنگ!
#فردوسی
و...
در کوی عشق شوکت شاهی نمیخرند؛
اقرار بنـــــدگی کن و اظهــــار چاکـــری
یک حرف صوفیانه بگویم، اجازت است
ای نور دیده، صـلح به از جنـگ و داوری
#حافظ
/channel/ShahnamehToosi
#نوای_ماندگار🎼
🎶 در حصار شب
▪️آواز : همایون شجریان
▪️آهنگساز : تهمورس پورناظری
▪️ اجرای لندن، سال ۲۰۱۹
ز برون کسی نیاید چو به یاری تو اینجا
تو ز خویشتن برون آی سپه تتار بشکن!
شب آرام
🆔 @XeradsarayeFerdosiYazd
ز گیتی همه مرگ را زادهایم
به بیچارگی دل بدو دادهایم
نباشد جهان بر کسی پایدار
همـه نام نیکـو بود یادگار
با اندوه بسیار آگاه شدیم که دیگر از چهرههای یگانه و بیهمتای شاهنامهپژوهی ایران، زندهیاد استاد #جلال_خالقی_مطلق روان به مینوی برین کشید.
کار بزرگ ایشان، تصحیح انتقادی شاهنامه که به یاری استاد #محمود_امیدسالار و زندهیاد استاد #ابوالفضل_خطیبی به انجام رساندند، گامی بزرگ در رسیدن به سرچشمه ناب سخن #فردوسی فرزانه بود و همواره نام آن بزرگمرد را زنده خواهد نگاه داشت!
روانش شاد.
راهش پر رهرو
@ShahnamehToosi
#نوای_ماندگار🎼
🎶 گریه کن
زندهیاد استاد #غلامحسین_بنان
به بهانه سالروز درگذشت #بنان
( ۸ اسفند ۱۳۶۴ تهران)
آهنگ و ترانه : زندهیاد #عارف_قزوینی
گریه کن که گر سیل خون گری ثمر ندارد
نالهای که ناید ز نای دل اثر ندارد
هرکسی که نیست اهل دل، ز دل خبر ندارد
دل ز دست غم مفر ندارد
دیده غیر اشک تر ندارد
این محرم و صفر ندارد
گر زنیم چاک
جیب جان چه باک
مَرد و جز هلاک
هیچ چارهٔ دگر ندارد
زندگی دگر ثمر ندارد
شب آرام
🆔 @XeradsarayeFerdosiYazd
کاخ سفید چه می خواهد؟
باید از لایههای سطحی عبور کرد؛ بحث بر سر جزئیات فنی نیست. تقلیل دادن تنش ایران و آمریکا به لیستی از «مسائل» تکراری، آدرس غلط دادن است:
مساله غنی سازی یا انتقال اورانیوم و پیچ و مهرههای سامتریفیوژها نیست؛ این بازی با سایههاست.
مساله برد موشک ها یا توان نیابتی نیست؛ اینها ابزارهای توازن قوا هستند، نه ریشه تنش.
مساله حتی حقوق بشر نیست؛ تاریخ دیپلماسی نشان داده که واشینگتن با سختگیرترین حکومتها نیز در صورت همسویی راهبردی، کنار آمده است.
مسئله اصلی، «تغییر مدار ژئوپولیتیک ایران» است.
ایران بر سر یک دوراهی تاریخی قرار گرفته که فراتر از برجام و تحریم است:
ایران دیگر نمیتواند به عنوان پیادهنظام یا شریک راهبردی بلوک شرق، توازن قوا را در غرب آسیا به نفع رقبای جهانی آمریکا تغییر دهد.
تهران نمیتواند در قلب خاورمیانه، نظمی موازی و متضاد با نظم منطقهای مورد نظر غرب پیش ببرد.
مساله اسرائیل دیگر یک موضوع ایدئولوژیک صرف نیست، بلکه به بخشی از امنیت ملی آمریکا و متحدان منطقهایاش گره خورده است؛ تداوم تهدید، به معنای تداوم انسداد دیپلماتیک است.
دوران «نه جنگ و نه صلح»، نه مذاکره، نه جنگ، به سر آمده است. قطع بودن مناسبات با واشینگتن در جهانِ شبکهای امروز، به معنای جریمه شدن دائمی اقتصاد و سیاست ایران است.
لب کلام
تا زمانی که تکلیف ایران با «جایگاه استراتژیکش در جهان» روشن نشود، حتی حل کردن ۱۴ مساله در مناسبات تهران-واشینگتن ، تنها به مثابه مسکنی است که درد را به تعویق میاندازد، ولی درمان نمیکند. مشکل اصلی، نه تکنولوژی است و نه تاکتیک؛ مشکل، عدم توافق بر سر یک نقش جدید در قرن بیست و یکم است.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k
مذاکرات فعلاً بسته شد؛ ساعت سیاست روی زمانِ خطر تنظیم شد
دیگر همهچیز دیپلماتیک نیست
✍️ #حمید_آصفی
🖌 در نگاه نخست، ادامه گفتوگوهای تا عصر در ژنو، بازگشت دوباره هیأتها به میز مذاکره و در پایان مذاکرات اعلام اینکه هیأتهای فنی در هفته آینده در وین گفتوگو خواهند کرد، میتواند نشانهای مثبت تلقی شود. اگر متنی که ایران روی میز گذاشته بود برای طرف آمریکایی کاملاً غیرقابل قبول بود، دلیلی نداشت که پس از پایان مذاکرات، بار دیگر گفتوگو از سر گرفته شود. همین واقعیت نشان میدهد که متن ارائهشده دستکم آنقدر فاصله نداشته که مذاکره در همان لحظه متوقف شود.
🖌 با این حال، نقطه حساس دقیقاً جایی است که گفتوگو از «ادامه مذاکره» به «انتظار برای موضعگیری پایتختها» منتقل میشود. در شرایط عادی، مشورت با پایتختها بخشی طبیعی از هر مذاکره است، اما در این مقطع خاص، بازگشت رسمی برای مشورت و ایجاد وقفه چندروزه یا چند هفتهای میتواند نشانهای نگرانکننده باشد. این وقفه نه به معنای حل اختلاف، بلکه به معنای تعلیق تصمیم در لحظهای است که خودِ تعلیق، خطرناک است.
🖌 اگر خروجی مذاکرات چنین صورتبندی شود که «پیشرفتهایی حاصل شده، اما کافی نیست و باید برای تصمیمگیری نهایی به پایتختها بازگشت»، آنگاه خطر جنگ نه کاهش مییابد و نه ثابت میماند، بلکه بهطور جدی افزایش پیدا میکند. در این چارچوب، از نگاه واشینگتن، این پیام میتواند چنین تفسیر شود که ایران هنوز به سطحی از انعطاف نرسیده که نتیجهای فوری و قاطع تولید کند.
🖌 نکته کلیدی دیگر، عامل زمان است. در ایالات متحده، قرار است در روزهای آینده موضوع اختیار ورود به جنگ با ایران به صحن علنی آورده شود. این مسئله فشار زمانی مستقیمی بر کاخ سفید وارد میکند. در چنین فضایی، اگر پیشرفت ملموسی از مذاکرات گزارش نشود، رئیسجمهور ممکن است به این جمعبندی برسد که اقدام زودهنگام، از نظر سیاسی کمهزینهتر از انتظار و فرسایش زمان است.
🖌 از همین زاویه است که خطر اقدام نظامی در روزهای بسیار نزدیک مطرح میشود. نه بهعنوان یک تهدید لفظی یا ابزار فشار روانی، بلکه بهعنوان گزینهای که ممکن است برای جلوگیری از طولانیشدن بلاتکلیفی فعال شود. بهویژه اگر این برداشت شکل بگیرد که روند بازگشت برای مشورت، عملاً به تعویق انداختن تصمیم نهایی است.
🖌 در این معادله، نقش ترامپ تعیینکننده است. او در وضعیتی قرار دارد که هرچه زمان میگذرد، پنجره تصمیمگیریاش محدودتر میشود. اگر احساس کند که مذاکرات خروجی فوری ندارد و فضای داخلی آمریکا نیز در حال حرکت به سمت تصمیم سخت است، ممکن است اقدام نظامی را نه بهعنوان آخرین گزینه، بلکه بهعنوان راه خروج از بنبست انتخاب کند.
🖌 جمعبندی صریح است. ادامه مذاکرات به خودی خود تضمینکننده صلح نیست. اگر این ادامه با وقفههای سیاسی، بازگشت به پایتختها و پیامهای دوپهلو همراه شود، خطر جنگ نهتنها کاهش نمییابد، بلکه میتواند در بازهای بسیار کوتاه بالفعل شود. در این مقطع، هر ساعت تأخیر بدون دستاورد روشن میتواند به نفع تصمیمی تمام شود که دیگر دیپلماتیک نیست.
/channel/hamidasefichannel2
خوانش شعری از ناصرخسرو توسط روانشاد دکتر عبدالمجید ارفعی
چون تیغ به دست آری مردم نتوان کشت
نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت
این تیغ نه از بهر ستمگاران کردند
انگور نه از بهر نبید است به چرخشت
عیسی به رهی دید یکی کشته فتاده
حیران شد و بگرفت به دندان سر انگشت
گفتا که «کرا کشتی تا کشته شدی زار؟
تا باز که او را بکشد آنکه تو را کشت!»
انگشت مکن رنجه به در کوفتن کس
تا کس نکند رنجه به در کوفتنت مشت
🎶 @Khosousi 🎶
شعر خوانی استاد رسول شجاعی در باره فرانک برابر با روزهای گرامیداشت زن و زمین در شاهنامه خوانی گروه صبای تفت به گاه ۶م اسفند ماه سنه ۱۴۰۴ خورشیدی منزل جناب آقای اکبر فرزاد
Читать полностью…
🔺 مذاکرات روز پنجشنبه در ژنو زیر فشار؛ سکه توافق یا مشت جنگ؟
✍️ #حمید_آصفی
🖌 دیشب سخنرانی ترامپ در کنگره یک بازتعریف میدان تصمیم بود. هر کلمه، هر تهدید، هر تاکید روی برنامه موشکی، مثل مهرهای روی شطرنج سیاست آمریکا چیده شد. این سخنرانی دیگر دیپلماسی ساده نبود؛ یک خط مشی عملیاتی و آمادهسازی ذهنی برای افکار عمومی بود.
🖌 او گفت: «ترجیح من دستیابی به توافق است، ولی اگر توافق نکنیم، آن روز برای این کشور و متأسفانه برای مردمش روز بسیار بدی خواهد بود، زیرا آنها مردمی بزرگ و شگفتانگیز هستند و چنین چیزی هرگز نباید برایشان اتفاق میافتاد.» این جمله، نه هشدار، بلکه پروژه ایرانهراسی نسل جدید را فعال میکند: مردم هدف و ابزار همزمانند، آمادهسازی روانی برای تصمیم بزرگ فردا.
🖌 پروژه ایرانهراسی در سه محور عمل میکند:
▪️جهانیسازی تهدید: تهدید موشکی ایران تنها برای خاورمیانه نیست، اروپا و پایگاههای آمریکا هم در دامنه خطرند.
▪️ملموسسازی خطر برای مردم آمریکا: «بهزودی موشکهای ایران به خاک ما میرسند»؛ یک ترس واقعی و فوری برای جامعه.
▪️ ارتباطسازی ساختگی: اعتراضات داخلی ایران با تهدید خارجی پیوند خورده، تا مشروعیت دولت ایران را تضعیف کند و مجوز روانی تصمیم سخت صادر شود.
🖌 ژنو، فردا، آزمون قدرت این پروژه است. ترامپ دو مسیر روشن دارد:
▪️پذیرش توافق بزرگ؛ توافقی که تصویر پیروزی او را بسازد و مانع گام بعدی جنگ شود.
▪️ادامه مسیر جنگی؛ مسیر تقریباً قطعی که با فشار روانی، تحرک نظامی و محدودیت زمان، به برخورد نزدیک ختم میشود.
🖌 بسته پیشنهادی ایران، اگر به معیار ترامپ پاسخ دهد، میتواند سکوی توقف جنگ باشد. اگر نه، ژنو دیگر پنجره باز دیپلماسی نیست؛ بلکه نقطه شروع ساعت صفر نظامی است.
🖌 این سخنرانی، یک هشدار شفاف بود: ترامپ مسیر توافق را میخواهد، اما نه هر توافقی. توافق باید تصویر پیروزی آمریکا را بسازد و خطر را به شکل قابل عرضه مدیریت کند.
🖌 فردا ژنو اولین آزمون است: آیا توافق شکل میگیرد یا سکه سرنوشت روی مشت جنگ فرود میآید؟ این تصمیم نه فقط سیاسی است، بلکه روانی و استراتژیک؛ بازتاب مستقیم آن، هرگونه محاسبه اشتباه را به یک بحران واقعی بدل میکند.
🖌 جمعبندی واضح است: ترامپ آماده توافق است اما فقط توافقی که بتواند آن را پیروزی ملموس خود بنامد. هر نقص و تردید در پذیرش بسته ایران، پنجشنبه را تبدیل به ساعت صفر تصمیم نظامی میکند.
/channel/hamidasefichannel2
سخنان استاد حامی درباره دوران طهمورث در ۲۸ مین همنشینی با شاهنامه کاری از گروه صبای تفت به گاه ۶م اسفند ماه سال ۱۴۰۴ خورشیدی، منزل اکبر آقای فرزاد
Читать полностью…
استاد مضطرزاده در گرامیداشت یاد دکتر جلالیان سروده خودرا در تضمین شعر آن زنده یاد سرودند
گروه صبای تفت ۲۸ مین همنشینی با شاهنامه کاری از گروه صبا ی تفت به گاه ۶ م اسفند ماه سال ۱۴۰۴ خورشیدی منزل اکبر آقای فرزاد
سخنان استاد مدرسی
مقام و منزلت زن و زمین در شاهنامه
۲۸مین همنشینی شاهنامه خوانی به گاه ۶ اسفند ماه ۴۰۴ خورشیدی منزل اکبر آقای فرزاد
آغاز برنامه ۲۸ مین همنشینی شاهنامه خوانی با اجرای زیبای جناب آقای زارع مجری خوش سخن به گاه ۶ اسفند ماه ۱۴۰۴ خورشیدی منزل جناب آقای اکبر فرزاد
Читать полностью…
#نوای_ماندگار🎼
🎶 برای وطن
#سالار_عقیلی
شعـر : #احسان_افشاری
در عزای یکدگر سر به هم آوردهایم
زیر این تابوتها شانه کم آورده ایم
بغضهای در گلو همچو قفلی بسته شد
خسته از دردیم، نه! درد از ما خسته شد!
شب آرام
🆔 @XeradsarayeFerdosiYazd
☕️ یک فنجان کتاب
📚 میدانم که هیچ نمیدانم
✍🏻 #کارل_پوپر
#دموکراسی ممکن است به سادگی خلط شود یا بد فهمیده شود. واژه دموکراسی در زبان آلمانی به حکومت مردم ترجمه میشود. این سوتفاهمی اساسی است. حکومت مردم هرگز وجود نداشته، حتی در دوران انقلاب فرانسه. این انقلاب در اساس، حکومت تروریست ها، و گیوتین نمادِ این تروریسم حکومتی بود. اما استبداد اکثریت ممکن است برقرار شود، که وضعی بسیار وحشتناک است.
در ابتدا در آتن، دموکراسی تلاشی بود برای پیشگیری از به قدرت رسيدن دیکتاتور ها، مستبدان و زورگویان. این گوهر دموکراسی بود. بنابراین، دموکراسی نه حکومت مردم، که کنترل و نظارت مردم بر حکومتگران است. اساسی ترین وجه دموکراسی (در آتن نیز چنین بود) این است که انسان بتواند علیه کسی رای بدهد نه به کسی.
@shahname_yazd
جناب آقای پزشکیان!
تدبیر برای پایان این جنگ نابرابر، نیازمند شجاعت و از خودگذشتگی است
✍ رحیم قمیشی
سالهاست خودمان را نمیبخشیم، چرا در سال ۱۳۶۱ و پس از آزادی خرمشهر، تدبیری برای پایان جنگ ۸ ساله با عراق نکردیم و بیجهت دهها هزار شهید دیگر دادیم. شهدای پرشور و جوانانی که میتوانستند کشور را بسازند.
امروز سومین روز جنگ نابرابر ایران با آمریکا، اسرائیل و کشورهای منطقه است. میترسم روزی بهشدت تاسف و حسرت بخوریم و خودمان را نبخشیم، چرا در همان روزهای نخست، ابتکار و یا پیشنهادی برای پایان جنگ به خرج ندادیم.
جناب آقای پزشکیان!
تلاش برای صلح و پایان دادن به جنگهای بیحاصل، شجاعتی میخواهد بسیار بیشتر از اعلام اینکه؛ "تا شهید شدن، میخواهیم بجنگیم!"
جناب آقای پزشکیان!
شما نه فقط رئیسجمهوری متکی به رای مردم، که امروز عضو مهم شورای رهبری، و یک پزشک هستید و قسم خوردهاید محافظ جان انسانها باشید. واقعیات زیر را بپذیرید؛
ایران توان جنگ همزمان با آمریکا، اسرائیل، امارات، عربستان، کویت، قطر، بحرین، انگلیس، آلمان و فرانسه را ندارد.
پس از هدف قرار گرفتن مدرسه ای در میناب و کشته شدن بیش از ۱۵۰ کودک هیچ کشوری با ایران اظهار همدردی نکرد.
هیچ جنگی با تسخیر یک کشور دیگر و توسط قوای نظامی به انتها نمیرسد، بلکه با مذاکره و تدبیر است که جنگها به پایان میرسند، و این مذاکره نیاز به شجاعت و از خودگذشتگی دارد.
جناب آقای پزشکیان!
وقتی ما با گذشتن از آبرویمان به شما رأی دادیم، شبح چنین روزهایی را میدیدیم. امروز وقت آن است که شما از آبروی خود مایه بگذارید و پیش از آنکه این جنگ نابرابر و خانمانسوز کیان کشورمان، تمامیت ارضیمان و جانهای بیشمار دیگری را به خطر بیندازد، ابتکار پیشنهاد مذاکره و پایان جنگ را به جهان اعلام کنید.
کاری که ممکن است ماهها بعد و پس از دهها هزار معلول و جان از دست رفته انجام شود را، امروز باید انجام دهید.
من به عنوان فردی که سالها در جنگ بودهام و هنوز لطمههای جنگ بر جانم هست، این پیشنهاد را میدهم و مطمئنم بسیاری از همرزمان قدیمیام و کهنه سربازان این کشور و مردم زجر کشیده میهنم، حامی اقدام شما خواهند بود.
پیشنهاد مذاکره و صلح معنایش تسلیم و از دست دادن اقتدار ایران نیست. بلکه تداوم جنگی که به وضوح انتهایش معلوم است و زیرساختهای کشور عزیزمان نابود خواهند شد، بر خلاف مصالح کشور و مردم است.
دستهای پنهانی بهدنبال آتشافروزی و تداوم جنگ هستند. افکار عمومی جهان پیشنهاد دهندگان صلح و پایان دهندگان خونریزیها را تحسین خواهند کرد. نقطه برتری ما فرهنگ و تعقل و دلسوزیمان برای آیندگان است، نه سلاحهایی که بیشتر بکشند. لطفا از نقاط برتری مردم ایران و صلحدوستان جهان استفاده کنید و زمینههای پایان این جنگ نابرابر را فراهم کنید.
مردم ایران حامی شما خواهند بود و آیندگان شما را تحسین خواهند کرد.
اعلام کنید؛
به ایران باید فرصت داده شود، با تعیین ساختار جدید، تصمیمات مناسب برای صلح و همزیستی جهانی را اتخاذ کند.
سپس با آزادی زندانیان سیاسی و اعلام عفو عمومی، زمینه همبستگی اجتماعی را فراهم نموده و قدرت واقعی کشور را با انتخاباتی آزاد، به مردم بازگردانید.
آن وقت هر تصمیم عاقلانهای، مورد حمایت آحاد مردم و زمینهساز پیشرفت کشور خواهد بود.
شک ندارم مردم ایران صلح را برخواهند گزید.
@ghomeishi3
پینوشت:
اینترنت جهانی متاسفانه در کشور قطع است و من با فیلترشکن این نامه را نوشتهام و میدانم کمتر کسی امکان مطالعه و یا رساندن آن را بدست تصمیمگیران دارد.
شاید یادگاری بماند برای آینده.
بغض
✍️ بانو #هما_ارژنگی
نماهنگ: بانو #هایده_وزیری
بغضی گرفته راهِ گلویم را
این بغض را چگونه بمویانم؟
ابری سترون است و غبار آگین
این ابر را چگونه ببارانم !
ناباورانه مینگرم بر خاک
خاکی ز کشتگانِ وطن پر خون
کافورِ غم نشسته به رخسارش
از دشنه های اهرمنان گلگون
درسُربی سپیده دمانی سرد،
از شهرِ نا امیدی و ناشادی،
پروازِ خون چکانِ هزاران جان
تا بیکرانِ روشنِ آزادی
در آسمانِ باورِ غمبارم
سَد سار و سِهره به پروازند
گویی در این عروجِ اهورایی
با رفتگانِ خاک هم آوازند
آشفته حال و خسته و سرگردان،
با سینه ای از آتشِ غم سوزان،
دستِ نیاز سوی تو می آرم
سیمرغ، ای به دردِ دلم درمان !
**
بر روزگارِ تارِ وطن بنگر
ای واپسین امیدِ مرا باور
سامانِ این سرای پریشان باش
سیمرغ، ای دلاورِ یاریگر.
🔥
🆔 @XeradsarayeFerdosiYazd
درستی دیدگاههای استراتژیک طباطبایی در مورد قفقاز که با گذر زمان ثابت شد
آنچه در ادامه میآید، متن سخنان بسیار کوتاه دکتر سید جواد طباطبایی، در سمینار علمی مرزهای جغرافیایی قفقاز در گذر تاریخ است که در ۲۷ آبان ۱۳۹۳ از سوی موسسههای هور، ایراس و بنیاد مطالعات قفقاز در باشگاه آرارات برگزار شد.
درستی نکاتی که ایشان به قول خودش از منظر یک شهروند معمولی بیان کرده بودند، امروز با توجه به رویدادهای مرزی ما در جنوب قفقاز روشنتر میشود. دشمنان کشور به دلیل همین دقت نظر بود که به صورت مستمر سعی در ترور شخصیتی او داشتند، تا مبادا این دیدگاهها، شنیده شود.
این دیدگاه، در بخس پنجمِ همایش با عنوان نقش و سیاست ایران در منطقه قفقاز پس از فروپاشی اتّحاد جماهیر شوروی بیان شده بود:
«میخواهم نظر شما را به چند نکته جلب کنم و اضافه کنم. این موارد نظر و پیشنهاد شخصی بنده بهعنوان یک شهروند ایرانی است، نه بهعنوان یک سیاستمدار و کسی که در بعضی مسائل حضور دارد.
علمای قدیم علم طب میگفتند عالم از خلأ وحشت دارد و هیچ جایی پیدا نمیشود که خالی از ماده باشد. در حوزه سیاست نیز این قانون صادق است و هر کجا خلأ ایجاد شود، یک نیروی دیگری آن را پوشش میدهد. این که ما بگوییم کشورهای غربی و شرکتهای نفتی در منطقه قفقاز نفوذ کردند، یک مسئله است ولی اینکه ما این خلأ را با بیاعتنایی خود در منطقه ایجاد کردیم و اجازه ورود به آنها را دادیم، مسئله دیگری است. نظر شخصی بنده بهعنوان یک شهروند ایرانی، این است که جمهوری اسلامی ایران در بحث «سرمایهگذاری سیاسی» نامتوازن عمل کرده است؛ یعنی در جاهایی مانند کشورهای عربی بیش از حد سرمایهگذاری کرده و در جاهایی مثل منطقه قفقاز که فروپاشی در آن اتفاق افتاد، بیاعتنایی کامل از خود نشان داده است.
در حالی که ایران در این منطقه اعتبار تاریخی داشت، ولی در آنجا نه اعتباری داشت و نه میتواند کسب کند. ایران علاوه بر اینکه منطقه قفقاز را نادیده گرفت کشورهای شرق دریای خزر را نیز از دست داد و من همیشه گفتهام ما این کشورها را برای دومین بار از دست دادهایم. منطق مدیریت حکم میکند در جایی سرمایهگذاری کنیم که بازدهی داشته باشد. پیشنهاد میکنم در سیاست خارجی خود راجع به ایران مجدداً اندیشه داشته باشیم.
نکته دیگری که میخواهم به آن اشاره کنم، در خصوص آذربایجان است. از اینکه مناسبات ما با جمهوری آذربایجان بهتر شود، مخالفتی ندارم و باید در این راه سعی و کوشش شود اما باز تکرار میکنم همانطور که در مورد روسیه اشاره کردم، درباره این کشور هم ما باید بدانیم در جمهوری آذربایجان دشمنان قسم خوردهای داریم. بهعنوان مثال من چند وقت پیش موردی در واشنگتن به چشم دیدم که بسیار نگران کننده بود.
این که ما بخواهیم تا حدی محافظهکارانه با مسائل برخورد کنیم، خوب است. اما مدارا کردن مطلب دیگری است که من میترسم بگویم آنها دشمنانی هستند که در موقعیت مناسب میتوانند از پشت به ما خنجر بزنند. از این رو دشمنان ما باید بدانند اگر بخواهند در جایی به ما ضربهای وارد کنند، چنان ضربهای خواهند خورد که بسیار شدیدتر از آن چیزی است که آنها بر ما وارد میکنند».
همچنین ببینید: بررسی استراتژیک وضع ایران
@kerambazvandnezhad
اگر جنگ شد، اگر اینترنت قطع شد، اگر دیگر نتوانستیم از حال هم باخبر شویم، اگر برای هر کدام از ما اتفاقی افتاد
فقط این را به یاد داشته باشید:
ما زندگی را دوست داشتیم. ما طرفدار مرگ، ویرانی و نفرت نبودیم. ما با استبداد مخالف بودیم چه آنکه در داخل، نفس را تنگ میکند و چه آنکه از بیرون، با بمب و تحریم و تهدید بر سر مردم آوار میشود.
دل ما برای مردم ایران میتپید. برای کودکی که باید آینده داشته باشد، برای زنی که باید بیترس زندگی کند، برای مردی که نباید زیر بار تحقیر خم شود.
ما زندگی بهتر میخواستیم. برای همه. بیاستثنا.
شاید آرمانگرایانه بود. اما آرمانِ ما، زندگی بود نه ویرانی.
اگر صدایمان قطع شد، بدانید که تا آخر سمت زندگی ایستاده بودیم.
📝 #افسانهی_رضاشاه 6️⃣ از 7️⃣
✍️ #روزبه_یقینی
📌 از سالگرد کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ و برآمدن رضاخان تا ۲۴ اسفند، زادروز پهلوی اول.
پس از تاجگذاری رضاشاه ما با شخصیت سوم رضاخان روبرو میشویم. یک دیکتاتور غیرقانونی. دیکتاتوری که مجلس شورای ملی را تویله مینامد و پشیزی برای قانون اساسی ارزشی قائل نمیشود. تا به مانند تمامی دیکتاتورها دوران افول خود را آغاز کند. البته در دهساله اولیه دوران نخستوزیری و پادشاهی سردارسپه، سپس رضاشاه، رجال بزرگ موفق به انجام خدمات درخشانی میشوند. از جمله تاسیس دانشگاه تهران.
در ایرانِ دوران قاجار و دوران پهلوی اول تا سال ۱۳۰۵ به جهت کمیت اندک دانشجویان، ساخت دانشگاه در ایران توجیه اقتصادی نداشت. به همین علت از دوران عباسمیرزا تا دوران رضاشاه، دانشجویان با هزینهی دولت به خارج اعزام میشدند.اما به تدریج با افزایش کمیت دانشجویان، ساخت دانشگاه در ایران توجیه اقتصادی و ضرورت تاریخی و علمی پیدا میکند. برای همین پیشنهاد اولیه ساخت دانشگاه تهران را اسماعیل سنگ در سال ۱۳۰۵ میدهد. طرح تأسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۰۷ داده میشود، اما این طرح تا رسیدن #علی_اصغر_حکمت به سمت وزارت معارف دنبال نمیشود. او تحت عنوان سرپرست وقت وزارت معارف و مسئول اجرای طرح تأسیس دانشگاه تهران میشود و به رضاشاه پیشنهاد ساخت دانشگاه تهران را میدهد و بیشترین تلاش را در راه ساخت دانشگاه تهران انجام میدهد و خودش نخستین رئیس این دانشگاه هم میشود. قوهیقضایه مدرن و دادگستری نوین ایران هم توسط #علیاکبر_داور تاسیس میشود. تا این قوه از ید قدرت روحانیون آزاد بشود. تأسیس ادارهٔ ثبت احوال، تدوین قانون مدنی، قانون ثبت اسناد و املاک، قانون تجارت و تأسیس بیمه ایران هم از مهمترین دستاوردهای داور بود.
از دیگر رجال بزرگ دوران رضاشاه #کیخسرو_شاهرخ نماینده زرتشتیان در یازده دورهی مجلس بود. او بنیانگذار شبکه تلفن سراسری ایران، بانی کتابخانه مجلس و کاشف محل خاکسپاری و بنیانگذار آرامگاه فردوسی بود.
شاهرخ مسئول امور اداری و مالی مجلس شورای ملی هم بود. برای همین از مجلس خواست بیست هزار تومان بودجه برای ساخت آرامگاه فردوسی اختصاص دهد. مجلس به این درخواست رأی موافق داد، مشروط بر اینکه کیخسرو خود ناظر بر هزینه آن باشد. چرا که مجلس به پاکدستی و صداقت این رجل بزرگ سیاسی باور و یقین داشت.
در دوران رضاشاه مردان بزرگ دیگری چون #ملکالشعرا_بهار، #محمدعلی_فروغی و... خدمات درخشانی را به انجام میرسانند. اما متاسفانه هریک به نحوی از انحا مورد غضب رضاشاه قرار میگیرند و نابود میشوند. فروغی به نوعی به حصر خانگی میرود، #تیمورتاش با آمپول #پزشک_احمدی به قتل میرسد. داور وادار به خودکشی میشود. کیخسروهرمز در پیادهرو توسط یک اتومبیل به زیر گرفته و کشته میشود. ملکالشعرابهار به سیاهچال رضاخانی فرستاده شده و بیمار میشود.
دنباله دارد
🛫 @VadiKhial
🆔 @shahname_yazd
۸ اسفند سالروز درگذشت #غلامحسین_بنان
(۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰ تهران - ۸ اسفند ۱۳۶۴ تهران)
خاطرهای از استاد غلامحسین بنان به نقل از خاطرات زندهیاد پرویز خطیبی روزنامهنگار، شاعر و فیلمساز:
«در یک شب سرد زمستانی به یک مجلس جشن دعوت شدیم. مرد جوانی بین میهمانان نشسته بود. به اصرار یکی از دوستان همراه با آهنگ تار شروع به خواندن آواز کرد. ناگهان مجلس آرام گرفت. نفسها در سینهها حبس شد. صدای مرد جوان به زمزمه آرام جویباری میماند که در قلب کوهستانها آدم را به یک خواب شیرین بهاری دعوت میکند.
هنگام خواندن، چهرهاش آرام و نگاهش ثابت و معمولی بود. تحریر و کشش خاصی در آن صدا وجود داشت که یک چیز دیگر بود. چیزی سوای آنچه تا به امروز شنیده بودم. پیش خود گفتم: کیست صاحب این صدا؟
مجلس که تمام شد، سعی کردم صاحب صدا را پیدا کنم؛ اما معلوم شد او زودتر از دیگران رفته. نزد یکی از دوستان رفتم و نام خواننده جوان را پرسیدم. او را اینطور معرفی کرد: #غلامحسین_بنان».
به گفته استاد ابوالحسن صبا: «بعضی تحریرها را هیچکس به جز بنان نمیتواند درست بخواند.»
بنا به گفته آهنگساز بزرگ مرحوم روحالله خالقی: «صوت بنان لطیفترین صدایی است که من در عمر خود شنیدهام.»
این سخنان در وصف استاد بزرگ آواز ایران غلامحسین بنان، از زبان بزرگترین آهنگسازان تاریخ موسیقی ایران است که خود آنها به تنهایی از گنجینههای عظیم در تاریخ هنر و موسیقی اصیل ایرانی بودند.
غلامحسین بنان در ۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰ در تهران، دیده به جهان گشود. ۶ساله بود که مادرش به او نواختن پیانو را آموخت و از همان زمان مشق خوانندگی را شروع کرد.
وی در رابطه با نحوه ورودش به موسیقی و خوانندگی میگوید: «من قصدم خوانندهشدن نبود. روی علاقه خودم و سفارش استادانم ـ چون ناصر سیف ـ گاهی میخواندم. تا ۳۰سالگی شروع نکردم. وقتی که با خانواده کلنل وزیری وصلت کردم، او مرا به موسیقی کشاند و من پیشرفت خود را در موسیقی مرهون صبا و خالقی میدانم».
بنان در برنامه «گلهای رنگارنگ» با استادان بنام موسیقی ایران روحالله خالقی، ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی، احمد عبادی، حسین تهرانی و علی تجویدی همکاری و برنامه داشت.
سرانجام بنان در غروب ۸ اسفند ۱۳۶۴ در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت. بنان وصیت کرده بود که در ظهیرالدوله کنار دیگر هنرمندان نامی ایران دفن شود؛ اما به دلایلی که معلوم نشد، او را در امامزاده طاهر کرج به خاک سپردند.
یادش گرامی
@sazotabiat
🆔 @XeradsarayeFerdosiYazd
🕊
#نوای_ماندگار🎼
🎶 وطن من
آواز : بانو #کوهسار_کلباسی
تار : بانو #تارا_رودگریان
تنبک: #کیهان_شریفی
اجرای اصلی : زندهیاد #ایرج_بسطامی
آهنگساز : زندهیاد #پرویز_مشکاتیان
شعر: زندهیاد #ملکالشعرا_بهار
ای خطّهٔ ایران مهین، ای وطن من
ای گشته به مهر تو عجین جان و تن من
دور از تو گل و لاله و سرو و سمنم نیست
ای باغِ گل و لاله و سرو و سمن من
تا هست کنار تو پر از لشکر دشمن
هرگز نشود خالی از دل محن من
دردا و دریغا که چنان گشتی بیبرگ
کز بافتهٔ خویش نداری کفن من
و امروز همی گویم با محنت بسیار
دردا و دریغا وطن من، وطن من
شب آرام
🆔 @XeradsarayeFerdosiYazd
📝 #افسانهی_رضاشاه 5️⃣ از 7️⃣
✍️ #روزبه_یقینی
📌 از سالگرد کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ و برآمدن رضاخان تا ۲۴ اسفند، زادروز پهلوی اول.
سردارسپه در دوران نخستوزیری خود، به عنوان نخستوزیر مشروطه و قانونی، ذیل قانون اساسی خدمات درخشانی انجام میدهد. خدماتی که دکتر مصدق هم به آن معترف و آنها را تایید و تاکید میکند. اما با توطئههای انگلستان، توطئههاییکه نتیجهی «نفریننفت» و اشتباه هولناک عدهای از رجال و بزرگان مشروطه است. سردارسپه قانونی، تبدیل به یک دیکتاتور و پادشاهی غیرقانونی میشود. تا هرچند به ظاهر، ارتقا مقام پیدا کند، اما به واقع افول شخصیتی پیدا میکند و از نخستوزیری قانونی تبدیل به دیکتاتوری غیرقابل کنترل و غیرقابل مهار میشود.
دکتر مصدق در ادامه با تفسیر حقوقی از قانون اساسی، هشدارهای لازم را به اکثریت مجلس میدهد و به آنان نهیب میزند که از یک نخستوزیر قانونی یک پادشاه غیرقانونی نسازند!
مصدق پس از این دو مقدمه، وارد اصل موضوع میشود و ادلهی مخالفت خود را با ماده واحده، بیان میکند. وی عوارض ناشی از تغییر قانون اساسی را به دو بخش "داخلی" و "خارجی" تقسیم میکند و در مورد پیآمد جنبهی داخلی آن میگوید؛
«اگر آمدیم و گفتیم خانوادهی قاجار بد است، بسیار خوب هیچکس منکر این نیست و باید تغییر کند و البته امروز کاندیدای مسلم ما شخص رئیسالوزرا است. خوب آقای رئیسالوزرا سلطان میشوند و مقام سلطنت را اشغال میکنند. آیا امروز در قرن بیستم هیچکس میتواند بگوید یک مملکتی که مشروطه است پادشاهش هم مسئول است؟ هیچکس چنین حرفی نمیتواند بزند و اگر سیر قهقرایی بکنیم و بگوییم پادشاه است، رئیسالوزرا، حاکم همه چیز است، این ارتجاع و استبداد صرف است. امروز مملکت بعد از بیست سال و این همه خونریزیها میخواهد سیر قهقرایی بکند و مثل زنگبار شود که گمان نمیکنم در زنگبار هم اینطور باشد که یک شخص هم پادشاه باشد و هم مسئول مملکت. در مملکت مشروطه رئیسالوزرا مهم است نه پادشاه.»
دکتر مصدق بر عدم مسئولیت پادشاه مطابق قانون، پای فشاری میکند و اهمیت جایگاه رئیسالوزرا را گوشزد و استدلال میکند؛ اگر رضاخان شاه غیرمسئول بشود، آنگاه یک شخص توانا را تبدیل کردن به یک شخصیت تشریفاتی خیانت است و اگر بخواهد شاه تأثیرگذار باشد که باز برمیگردیم به دوران استبداد:
«اگر شاه بشوند بدون مسئولیت، این خیانت به مملکت است برای اینکه یک شخص محترم و یک وجود مؤثری که امروز امنیت و آسایش را برای ما درست کرده و این صورت را امروز به این مملکت داده است، برود بیاثر شود. هیچ معلوم نیست کی به جای او میآید.»
مصدق، جنبهی خارجی پیآمد تغییر قانون اساسی را معروفیت و مقبولیت قانون اساسی سابقهدار دانست و اعلام کرد که تغییر آن موجب تزلزل از لحاظ بینالمللی خواهد شد. در واقع استدلال مصدق بسیار منطقی بود. نیازی نبود تا از یک رئیسالوزاری قانونی یک پادشاه غیرقانونی ساخته شود. سردارسپه به عنوان نخستوزیر قانونی ذیل مصوبات مجلس شورای ملی و بدون محدودیت زمانی میتوانست تا زمانی که مجلس به او اجازه میدهد به خدمات خود ادامه بدهد. اما با تاجگذاری رضاشاه در چهارم اردیبهشت ۱۳۰۵ قانون اساسی شکسته و مجلس شورای ملی تبدیل به یک مجلس تشریفاتی میشود.
دنباله دارد
🛫 @VadiKhial
🆔 @shahname_yazd
نوای گرم جناب آقای قریشی به مناسبت ماه مبارک رمضان
همنشینی با شاهنامه کاری از گروه صبای تفت به گاه ۶ م اسفند ماه سال ۱۴۰۴ خورشیدی منزل جناب اکبر آقای فرزاد
سخنان گهر بار استاد غفاری در همنشینی با شاهنامه کاری از گروه صبای تفت به گاه ۶ م اسفندماه سل ۱۴۰۴ خورشیدی در منزل اکبر آقای فرزاد
Читать полностью…
یادی از زنده یاد ابتهاج با شعر خوانی جناب آقای جلال دهقانی ( یکی از بنیانگذاران شاهنامه خوانی )به گاه ۶اسفند ماه سنه ۱۴۰۴ خورشیدی ، منزل جناب آقای اکبر فرزاد
Читать полностью…
شعر خوانی بانو مریم دهقان به مناسبت روز وکیل در ۲۸ مین برنامه همنشینی با شاهنامه کاری از گروه صبا ی تفت به میزبانی جناب آقای اکبر فرزاد به گاه ۶ اسفند ماه ۱۴۰۴ خورشیدی
Читать полностью…
توسعه اسلامی نداریم
دکتر مهدی پازوکی اقتصاددان
تفکرات غلط که به هرچیزی پسوند اسلامی بستند هم موجب وهن اسلام شدند هم توسعه را به بیراهه بردند.
مگر توسعه یهودی و مسیحی داریم؟ در دنیا میخندند به ما با آدمهای کارنابلدو بیسواد مدیر که با این اسلامی گفتن ها میخواهند شغلشان را حفظ کنند
🛫 @Bahamstan
🆔 @shahname_yazd
#امیرهوشنگ_ابتهاج ( زاده ۶ اسفند ۱۳۰۶- ۱۹ مرداد ۱۴۰۱) متخلص به، ه.ا.سایه حافظ پژوه و شاعر معاصر ایران بود.
وی هم در زمینه شعر نو و هم در زمینه شعر کلاسیک فعالیت میکرد و در هر دو زمینه اشعاری بیبدیل از خود به یادگار گذاشته است.
از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۶ سرپرست برنامه گلها در رادیو ایران بود. تصنیف خاطرهانگیز ( تو ای پری کجایی) و تصنیف ( سپیده ) از معروفترین نمونه اشعار سایه هستند.
از مهمترین آثار ابتهاج تصحیح غزلهای حافظ است.
در مهر ماه سال ۱۳۹۷ در مراسم پایانی «ششمین جشنواره بینالملل هنر برای صلح» نشانِ عالی با عنوان ( هنر برای صلح ) به هوشنگ ابتهاج و سه هنرمند دیگر اهدا شد.
آثار او:
نخستین نغمهها، مجموعهٔ چند برگ از یلدا، یادنامه حافظ به سعیِ سایه، بانگ نی و...
منزل شخصی سایه در سال ۱۳۸۷ با نام ارغوان به ثبت سازمان میراث فرهنگی رسیده است.
هوشنگ ابتهاج در ۱۹ مرداد ۱۴۰۱ در سن ۹۴ سالگی در شهر کلن آلمان به علت نارسایی کلیه و کهولت سن درگذشت. پیکر او صبح شنبه ۵ شهریور ۱۴۰۱ در باغ محتشم رشت به خاک سپرده شد.
یادش گرامی
🛫 🌿 @sazotabiat 🌿
🆔 @XeradsarayeFerdosiYazd
✅ باز و بست هرمز!
✍️حامد پاک طینت
نام "هرمز" از ایزد هرمزد یا همان اهورامزدا در آیین زرتشتی گرفته شده و نشان دهنده اهمیت آن در تجارت ایران باستان است.
بخش مهمی از مسیرهای تجاری امپراتوری ایران از دوره هخامنشیان تا اشکانیان و ساسانیان از این گذرگاه عبور کرده و همیشه نقش حیاتی در تامین مایحتاج این کشور داشته است. پادشاهی هرمز نیز که یک دولت محلی ایرانی - عمانی بود بر تنگه و جزیره هرمز مسلط بود و تجارت بخصوص ادویه، ابریشم و مروارید را کنترل می کرد. هر دو کشور ایران و عمان پس از آن دوران با افزایش ۱۲ مایل عرض دریای سرزمینی خود عملا این تنگه را در اختیار گرفتند لیکن بعنوان یک تنگه طبیعی بین المللی همیشه از حقوق عرف جهانی برخوردار بوده و عبور آزاد برای کشتی های تجاری و نظامی تضمین شده است.
این روزها که شرایط مملکت جنگی شده و همه در حال تهیه پکیج های اضطراری برای بی برقی و بی آبی و بی گازی احتمالی هستند بد نیست نگاهی بیاندازیم به آروزی دیرینه حضراتی که سالها از بستن این آبراه سخن گفته اند و هر روز بعنوان پاسخی دندان شکن به دشمن مضبوح آنرا به مانند چماقی بر سر آنها می کوبند:
امروز بیش از ۱۴ میلیون بشکه نفت در روز که معادل یک سوم کل صادرات دریایی نفت جهان است از این مسیر عبور میکند. علاوه بر نفت قطر بعنوان بزرگترین صادرکننده گاز مایع جهان ۱۱ میلیارد فوت مکعب گاز مایع از این مسیر صادر می کند که بیشتر به سوی کشورهای شرق جهان می رود. در این وضعیت
عربستان ۵.۵ میلیون بشکه
عراق ۳.۵ میلیون بشکه
امارات ۲.۷ میلیون بشکه (با گاز)
کویت ۱.۸ میلیون بشکه
ایران ۱.۶ میلیون بشکه
در روز فقط نفت صادر می کنند.
فقط نفت نیست. گاز، مواد و محصولات معدنی، پتروشیمی و فرآورده نیز به آن اضافه میشود.
در سناریویی که یک هفته این گذرگاه مسدود شود عربستان ۴.۵ میلیارد دلار، عراق ۲ میلیارد دلار، امارات ۳ میلیارد دلار، قطر ۱.۵ میلیارد دلار، کویت ۱.۵ میلیارد دلار و ایران عزیز ما هم ۱.۵ میلیارد دلار ضرر می کنند. ۲۵% از این محموله ها به چین و در برخی موارد مانند گاز مایع ۶۰% از نیازمندی هند و بخش بزرگی از نیازمندی کشورهای شرقی از این طریق تامین میشود بنابراین آسیا بزرگترین بازنده این اقدام است.
مسئله فقط صادرات نیست. همین گذرگاه محل تامین مایحتاج وارداتی منطقه و من جمله کشور خودمان است.
امارات ۳۷۰ میلیارد دلار در سال بعنوان هاب تجاری منطقه که بخشی از نیازمندیهای ایران نیز در آن است، عربستان ۲۴۷ میلیارد دلار، عراق ۸۴ میلیارد دلار و ایران ۷۲ میلیارد دلار واردات خود را از این مسیر انجام میدهند که بیش از یک چهارم آن نیز از چین می آید. بنابراین در سناریوی انسداد این گذرگاه به مدت یک هفته
امارات ۸.۴ میلیارد دلار
عربستان ۷.۸ میلیارد دلار
چین ۵.۷ میلیارد دلار
عراق ۳.۲ میلیارد دلار
هند ۳.۱ میلیارد دلار
ایران ۲.۵ میلیارد دلار
و پس از این شش کشور به ترتیب قطر، کویت، کره جنوبی، ژاپن، اروپا، ترکیه، برزیل و بحرین بزرگترین بازندگان این اقدام هستند. بنابراین انسداد این گذرگاه عملا به معنای اعلام جنگ به تمام کشورهای دوست و دشمن ، دور و نزدیک من جمله رفقای عزیزمان در چین و حتی خودمان است!
ماجرا اما اینجا تمام نمی شود!
ذخایر ارزی ایران بر خلاف دیگر کشورهایی که ذکر شد در شرایطی نیست که بتواند این بحران را تحمل کند. انسداد تجاری با انسداد ارز یک معنا دارد و تخمینی از جهش نرخ ارز در صورت وقوع این بحران وجود ندارد. مسئله فقط ارز نیست. همین وضعیت برای کالاهای اساسی وجود دارد. ۹۵% واردات دریایی ایران از مسیرهای جنوب انجام میشود و این بدلیل امکانات لجستیک کشور است یعنی تقریبا تمام نیاز گندم، دیگر غلات، نهاده های دامی و طیور، روغن، شکر و کود شیمیایی از بنادر جنوب انجام است و قطع واردات این کالاها حتی به فرض ذخیره استراتژیک به معنای یک بحران فراگیر برای کل کشور است و جهش غیر قابل تصور نرخ نان، مواد پروتئینی و غذایی عملا از کنترل خارج خواهد شد و استمرار آن در سناریوی بیش از یک هفته عملا به معنای قحطی مطلق است!
نابغه هایی که هر روز چنین راهکاری را تجویز می کنند لازم است این متن را دو بار بخوانند چون عملی شدن آنچه به زبان می آوردند به مفهوم نوشاندن شربت شهادت برای ۹۰ میلیون جمعیت ایران است!
به مجمع فعالان اقتصادی بپیوندید
📌@Iran_economy_online
و اینجا در اینستاگرام
📌Paktinat.Hamed
