44090
تفسیر روان ابیات مثنوی،فیه مافیه،دیوان شمس، سخنرانی اساتید عرفان، معرفی عرفان ها . 🚫 تبلیغ نداریم🚫 ۰ ادمین تبادل @Admiinhnny مدیر @MolaviAdmin . لینک ابتدا کانال t.me/molavipoet/1 اینستاگرام و سایت Molavipoet MolaviPoet.com خیریه کانال @hayatmolavi
🔊 فایل صوتی
💬 با طبیعت یگانگی کن
طبیعت رفیق مهربانی است که با اشاره، پندهای بسیاری را به رایگان بر ما نشان میدهد۰
اما هزاران افسوس؛ بشر زیادیخواه مدرن؛ بهجای سپاسگزاری در فکر ویرانی طبیعت و تخریب زندگی است۰
🎙 دکتر ناصر مهدوی
🔗 منبع👈 اینجا
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
⏮جلسه پیشین 👈 اینجا
شرح روان ابیات مثنوی معنوی _ دفتر چهارم
تصدیق کردن استر، جواب های شتر را و اقرار آوردن به فضل او بر خود و از و استعانت خواستن و بدو پناه گرفتن به صدق و نواختن شتر، او را و ره نمودن و باری دادن پدرانه و شاهانه
(۳۴۰۷) گفت اَستر، راست گفتی ای شتر
این بگفت و چشم کرد از اشک پُر
قاطر گفت شتر، حق با توست این حرف را زد و چشمانش لبریز از اشک شد.
(۳۴۰۸) ساعتی بگریست و در پایش فتاد
گفت: ای بگزیده رَبّ العِباد *
مدتی گریه کرد و بعد به پای شتر افتاد و گفت: ای برگزیده پروردگار بندگان.
*رَبّ العِباد: پروردگار بندگان
(۳۴۰۸) چه زیان دارد گر از فرخندگی
در پذیری تو مرا در بندگی؟
چه ضرری دارد که تو به برکت وجود فرخنده ات مرا به خدمت و بندگی قبول کنی؟
(۳۴۰۹) گفت: چون اِقرار کردی پیش من
رَو که رَستی تو ز آفات زَمَن
شتر گفت: حال که پیش من اعتراف کردی، برو که از گزند روزگار نجات پیدا کردی.
(۳۴۱۱) دادی انصاف و، رهیدی از بلا
تو عَدّو* بودی، شدی از اهل وَلا*
با رعایت انصاف و بازگشت به حق، از گرفتاری و بلا رهایی یافتی؛ تو در صف دشمنان بودی، اکنون به جمع دوستان و اهل ولایت پیوستی.
*عَدّو: دشمن
*وَلا: دوستی، محبت، پیوستگی و ولایت.
(۳۴۱۲)خوی بد در ذات تو اصلی نبود
کز بَدِ اصلی نیاید جز جُحود*
سرست بد در ذات ازلی تو نبود، که از ذات و فطرت بد چیزی جز حق ستیزی و انکار سر نمی زند.
*جُهود: انکار
(۳۴۱۳) آن بَد عاریتی باشد که او
آرَد اقرار و شود او توبه جُو
کسی که به خطای خود اعتراف می کند و طالب توبه می شود، بدی او جنبه عاریتی دارد نه ذاتی.
(۳۴۱۴) همچو آدم زلتش عاریه بود
لاجرم اندر زمان توبه نمود
لغزش آدم ع ، ذاتی و ریشهدار نبود، بلکه امری عارضی و گذرا بود؛ ازاینرو توبه کرد و به سوی حق بازگشت.
(۳۴۱۵) چونکه اصلی بود جُرم آن بَلیس
رَه نبودش جانبِ توبه نَفیس*
اما چون گناه ابلیس ذاتی بود، راه توبه برای او ارزشمند و گرانبها نبود؛ میل و رغبتی به توببه نداشت.
*نفیس: گرانبها
(۳۴۱۶) رَو که رَستی از خود و از خُوی بد
واز زبانه نار و از دندان دد
برو که رهاشدی از صفات بد و هم از زبانه آتش و هم از دندان حیوانهای وحشی.
*دندان دد: اشاره به تجسم اعمال زشت که در قیامت به صورت مار و عقرب مجسم می شود.
(۳۴۱۷) رَو که اکنون دست در دولت زدی
درفگندی خود به بختِ سَرمَدی*
برو که اکنون به اقبال دست یافتی و خود را به نیک بختی همیشگی و جاودانه رساندی.
*سرمدی: همیشگی_ جاودانه
(۳۴۱۸) اُدخُلى تو فی عِبادی یافتی
أدخُلی في جَنتی دریافتی
تو به مقام و مرتبهای رسیدی که خطاب الهی را شنیدی:
«فَادْخُلِي فِي عِبَادِي وَادْخُلِي جَنَّتِي= پس در میان بندگان خاص من درآی و به بهشت من وارد شو.» آیه ۲۹ و ۳۰ سوره فجر.
*فادخلي في عبادی: پس در میان بندگان من درآی.»
*اُدخلی فی جنتی:به بهشت من درآی.
(۳۴۱۹) در عِبادش راه کردی خویش را
رفتی اندر خُلد* از راه خفا
خود را در میان بندگان خدا جای دادی و از راهی نهانی به بهشت جاودانه رفتی و رستگار شدی.
*خُلد: بهشت
(۳۴۲۰) اهْدِنَا* گفتی صِراط المُستَقيم
دست تو بگرفت و بُردت تا نَعیم
گفتی که ما را به راه راست هدایت کن و او دست تو را گرفت و به سوی نعمت های بهشتی برد.
*اهدنا: ما را هدایت کن
(۳۴۲۱) نار بودی، نور گشتی ای عزیز
غُوره بودی، گشتی انگور و مَویز
ای عزیز من آتش( شهوت و میل شیطانی) بودی و بعد نور شدی غوره بودی بعد انگور و مویز شدی (به نهایت رشد و کمال رسیدی.)
(۳۴۲۲) اختر*ی بودی، شدی تو آفتاب*
شاد باش، الله اَعلمَ بالصَّواب*
ستاره بودی به خورشید تبدیل شدی از این به بعد شادمان باش حق تعالی به راستی و درستی داناترست .
* ستاره: بشر معمولی
*خورشید: اوج مقام انسانی
*وَاللهُ أَعْلَمُ بِالصَّوَاب: و خداوند به حقیقتِ درست و صواب داناتر است.
[چکیده ابیات
مولانا میگوید بدی اگر ریشه در ذات انسان نداشته باشد، با آگاهی، اقرار به خطا و توبه زدودنی است. انسان با رها کردن خوی بد و بازگشت به سوی حق، از تیرگی به روشنایی و از مرتبهای فروتر به مقام قرب الهی میرسد. ارزش انسان در توانایی دگرگونی و بازگشت اوست؛ چنانکه از غوره به انگور و از ستاره به خورشید تبدیل میشود.]
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
گر مَردِ رهی، میانِ خون باید رفت
وز پای فتاده، سرنگون باید رفت
تو پای به ره درنِه و از هیچ مپرس
خود راه بگویدت که چون باید رفت
📗مختارنامه_ باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن _ رباعی شمارهٔ ۲۵
✍ عطار نیشابوری
🎙دکتر رشید کاکاوند
📦 حجم : 3,1MB
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
⏮ جلسه پیشین 👈 اینجا
آیه ۷۳ سوره حج
أَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوا لَهُ ۚ إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ يَخْلُقُوا ذُبَابًا وَلَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ ۖ وَإِنْ يَسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَيْئًا لَا يَسْتَنْقِذُوهُ مِنْهُ ۚ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَالْمَطْلُوبُ(۷۳)
73. O men! Here is A parable set forth! Listen to it! Those On whom, besides Allah, Ye call, cannot create (Even) a fly, if they all Met together for the purpose! And if the fly should snatch Away anything from them, They would have no power To release it from the fly. Feeble are those who petition And those whom they petition!
ای مردم، بدین مَثَل که بر شما آورده شده است گوش فرا دارید. آن کسانی را که غیر خدا می خوانید هرگز بر آفریدن مگسی توانا نیستند هر چند همه با هم اجتماع کنند و یکدیگر را یاری نمایند و اگر مگسی چیزی از ایشان برباید قدرت بازگرفتن آن را ندارند. شگفتا از طالب و مطلوب که هر دو ضعیف و ناتوانند( که مردمانی ضعیف بتهایی ضعیف تر از خود را طالب میشوند و پرستش می کنند ).
[] مَثَل و مثال تصویر یا مجموعه ای از تصاویر است که برای بیان احساس یا واقعیتی خارجی به کار میگیرند و باید دانست که مثال غیر از مِثل است و اگر چیزی را مثال می زنند به چیزی دیگر ضرورتی ندارد که آن دو چیز در همه خصوصیات مثل یکدیگر باشند بلکه در مثال فقط یک وجه شباهت کافیست البته گاه در مثال ممکن است چند وجه شباهت همه با هم جمع شوند و آن تمثیل را قوی تر و رساتر میکند.
[] در این آیه خداوند پرستش مجسمه های بی جان را که در بسیاری فرهنگها وجود داشته و توسّل مردمان را بدان مجسمه ها، چنین مثال می زند: موجودی را تصور کنید که هیچ چیز حتی پشه ای را خلق نتواند کرد اگرچه با دیگر مجسمه ها با هم یارشوند و اگر مگسی چیزی از ایشان برباید توانایی بازگرداندن آن را ندارند و ببینید که چقدر طالبان این مجسمه ها ضعیفند و چقدر آن مجسمه ها خود ناتوان و بی اثرند. آنچه مگسها از مجسمه ها میربودهاند موادی بوده است که بدن مجسمه ها را برای تبرّک بدان آغشته می کرده اند.
عطار از پادشاهی حکایت میکند که با دیوانه فقیری گفت از من حاجتی بخواه دیوانه گفت: این مگسها مرا دیوانه کرده اند، اگر توانی ایشان را فرمان ده که از من رفع مزاحمت کنند. شاه گفت چیزی دیگر بخواه که مرا بر مگس فرمان نیست. دیوانه گفت:
چو تو بر یک مگس فرمان نداری
برو شرمی بدار از شهریاری
[] جملة "ضعف الطالب و المطلوب" در زبان عربی و نزد ادبای پارسی گو به صورت ضرب المثل درآمده است و آن را در موردی به کار می برند که طالب حقیری مطلوب حقیری را بجوید و در مقام تخفیف و ملامت به کار می رود.
در ادب پارسی، مگس مثال بارز حقارت و ناتوانی است اما شاعران آسمانی ما با بهره گیری از این موجود ضعیف حکمتها و لطایف ذوقی و ادبی بسیار آفریده اند:
دل من نه مردِ آن است که با غمش برآید
مگسی کجا تواند که بیفکند عقابی
(سعدی)
طوطیان در شکرستان کامرانی میکنند
وز تحسّر دست بر سر میزند مسکین مگس
(حافظ)
مگس پیش شوریده ای پَر نزد
که او چون مگس دست بر سر نزد
(سعدي)
به نزهتگاه معنا میهمان شو تا ز استغنا
مگس را بادزن در دست در اطراف خوان بینی
(عرفی شیرازی)
[] آنچه را غیر خدا میخوانند در معنای وسیع هزاران اطوار از هواهای نفسانی است که همه نشانه حقارت آدمی و مطلوبات اوست و گفت زهی حقارت که پادشاهی چون انسان به ورطه گدایی و ذلت در برابر چیزی حقیر چون در هم و دیناری آلوده به خون جگر محرومان فرو افتد؛ ضَعُفَ الطّالبِ و المطلوب.
📗 ۳۶۵ روز در صحبت قرآن
صفحه ۴۹۳و ۴۹۴
✍ دکتر حسین الهیقمشهای
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
⏮جلسه پیشین 👈 اینجا
فایل صوتی_72
📗برادران کارامازوف
✍فئودور داستایوفسکی
ترجمه پرویز شهدی
💬 کتاب نهم، فصل دوم_ هشدار
🎙 آرمان سلطانزاده
📦حجم : 20,1MB
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
⏮ جلسه پیشین 👈 اینجا
یکی از شیخ پرسید که مصطفی با آن عظمت، که لَوْلاكَ لَمَا خَلَقْتُ الْأَفْلاكَ(۱)، می گوید: يا لَيْتَ رَبِّ مُحَمَّدٍ لَمْ يَخْلُقْ مُحَمَّداً(۲)، این چون باشد؟ شیخ فرمود سخن به مثال روشن شود. این را مثالی بگویم تا شما را معلوم گردد.
فرمود که در دهی مردی بر زنی عاشق شد و هر دو را خانه و خرگاه(۳) نزدیک بود و به هم کام و عیش می راندند، و از همدیگر فربه می شدند و می بالیدند. حیات شان از همدیگر بود، چون ماهی که به آب زنده باشد سالها به هم می بودند. ناگهان ایشان را حق تعالی غنی کرد، گوسفندان بسیار و گاوان و اسبان و مال و زر و حشم(۴) و غلام روزی کرد. از غایت حشمت و تنعّم عزم شهر کردند و هر یکی سرای بزرگ پادشاهانه بخرید و به خیل و حشم در آن سرا منزل کرد، این به طرفی او به طرفی. و چون حال به این مثابت(۵) رسید نمی توانستند آن عیش و آن وصل را ورزیدن، اندرونشان زیر زیر می سوخت. ناله های پنهانی می زدند، و امکان گفت نی. تا این سوختگی به غایت رسید، کلّی ایشان در این آتش فراق بسوخت. چون سوختگی به نهایت رسید ناله در محل قبول افتاد. اسبان و گوسفندان کم شدن گرفت، به تدریج به جایی رسید که بدان مثابت اول باز آمدند. بعد مدت دراز باز به آن ده اول جمع شدند، و به عیش و وصل و کنار مشغول گشتند. از تلخی فراق یاد کردند، آن آواز برآمد که یا لَيْتَ رَبِّ مُحَمَّدٍ لَمْ يَخْلُقُ مُحَمَّداً.(۶)
چون جان محمد مجرد بود در عالم قدس و وصل حق تعالی می بالید، در آن دریای رحمت همچون ماهی غوطه ها میخورد. هر چند در این عالم مقام پیغامبری و خلق را رهنمایی و عظمت و پادشاهی و شهرت و صحابه شد اما چون باز به آن عیش اول بازگردد گوید که کاشکی پیغامبر نبودمی و به این عالم نیامد می که نسبت به آن وصال مطلق، این همه بار و عذاب و رنج است.
[شرح روان متن:
یکی از شیخ پرسید: چگونه ممکن است پیامبر اکرم (ص)، با آن مقام و عظمت که خداوند جهان را به برکت وجود او آفریده است، چنین سخنی بگوید: «ایکاش پروردگار محمد، محمد را نیافریده بود؟»
شیخ برای روشن شدن مقصود، مثالی بیان میکند:
مرد و زنی به یکدیگر عشق میورزیدند و چون خانههایشان نزدیک هم بود، در کنار یکدیگر زندگی میکردند و از وصال و همنشینی با هم لذت میبردند. زندگی و شادی آنها به حضور یکدیگر وابسته بود.
پس از مدتی، خداوند به آنها ثروت و دارایی فراوان عطا کرد؛ اما همین برخورداری سبب شد که به شهر بروند و هرکدام در خانهای بزرگ و مجلل، جدا از دیگری زندگی کنند. با وجود تمام نعمتها و امکانات، دیگر نمیتوانستند مانند گذشته در کنار هم باشند. ازاینرو، در درون خود از دوری یکدیگر رنج میبردند و پنهانی اشک و ناله میکردند، بیآنکه امکان ابراز دلتنگی داشته باشند. این اندوه و اشتیاق چنان شدت گرفت که تمام وجودشان در آتش فراق سوخت. سرانجام، ناله و سوز دلشان به مرتبهای رسید که گویی مورد پذیرش قرار گرفت و دارایی و ثروتشان بهتدریج از میان رفت تا دوباره به وضعیت ساده نخستین بازگشتند. پس از سالها، بار دیگر در همان روستای نخستین کنار یکدیگر قرار گرفتند و به وصال و همنشینی رسیدند. آنگاه با یادآوری تلخی سالهای جدایی، این سخن را گفتند: ایکاش پروردگار محمد، محمد را نیافریده بود!
در این مثال، شیخ میخواهد نشان دهد که گاهی برخورداری از نعمتها و مقام و منزلت، سبب دوری از محبوب میشود و انسان در اثر فراق، چنان مشتاق وصال میگردد که آرزو میکند کاش از آغاز چیزی پدید نمیآمد که موجب این جدایی شود. این عبارت در حکایت بیانگر شدت رنج فراق است، نه نفی مقام پیامبر یا ارزش آفرینش او.]
معنی لغات:
۱_ مختصر کردن عبارت است در کلام به اعتماد آنکه شنونده مطلب را می داند. تمام عبارت می بایستی چنین باشد "مصطفی با آن عظمت که خداوند در حق وی می فرماید لوْلاكَ لَمَا خَلَقْتُ الْأَفْلاكَ....."
لولاک حدیث قدسی است خطاب به پیغمبر که اگر تو نبودی من آسمانها را نمی آفریدم.
۲_ کاشکی خدای محمد محمد را نمی آفرید.
۳_خرگاه: خیمه بزرگ
۴_حشم: کس و کار، نوکر و دستگاه
۵_ مثابت درجه و موقعیت. "چون حال به این مثابت رسید" یعنی کار که به این جا انجامید. "بدان مثابت اول باز آمدند" یعنی به حال نخستین بازگشتند.
۶_ «یا لَیْتَ رَبِّ مُحَمَّدٍ لَمْ یَخْلُقْ مُحَمَّداً»
ایکاش پروردگار محمد، محمد را نیافریده بود!
📗گزیده فیهمافیه_ صفحه ۲۲۶ و ۲۲۷
✍ انتخاب و توضیح دکتر محمد علی موحد
نشر ماهی _ ۱۳۹۶
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🔊 فایل صوتی
💬 رویکرد پدیدار شناسی
به شعر
🎙 دکتر عبدالحمید ضیایی
📦حجم 17,7MB
📽 لینک یوتیوب 👈 اینجا
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
⏮ جلسه پیشین 👈 اینجا
كل جسد لا يُنتج همةً لا يُعَوَّلُ عَليه»
(بر تنی که در او همت نباشد اعتماد نتوان کرد.)
(ابن عربی)
امروز شصت و سه ساله شدم. چقدر شصت و سه سالگی مهم است! هیچ یک از اطرافیانم نمیدانند. که دیگر ریش من از این سفیدتر نخواهد شد و کمرم بیش از این نخواهد خمید. مثلِ هر روز، صفیه لباسهای مرا آماده خواهد کرد و صدرالدین برای رفتن به حلقه ی درس در پی من خواهد آمد و باز خواهیم گشت و حرف هایی رّدوبدل خواهد شد و غذایی خواهیم خورد و مانند تمام آدمیان، هوایی تنفّس خواهیم کرد. اما من میدانم که شصت و دو سالگی، برای من چیز دیگری است. نه شصت و یک سالگی است نه شصت و دو سالگی! شصت و سه سالگی، شصت و سه سالگی است. نقطهای از عمر که احوال و گفتار و کردار انسان تغییر میکند. نقطه ای که محبوبم رسول الله (ص)، پس از ابلاغ رسالاتش، در آن وفات یافت. پس از این نقطه، خداوند یک سال هم به او نبخشید و وای اگر که بر من ببخشد که حساب آن بسیار سخت خواهد بود. پس وای بر تو ای محیی، اگر آن را در جایی صرف کنی که سودی نداشته باشد. پس از بستر برخیر. به حلقه ی درس برو و هر چه در دل داری بگو و هر علم و عرفانی که خداوند برایت کشف کرده بنویس.
تمام روز، این افکار، پشت سر هم به ذهنم وارد می شدند. طیف وسیعی از خاطرات، کشف ها و شهودها و الهامات. یکی پس از دیگری بر من فرود می آمدند. درست مانند دسته های ملخی که چند روز پیش، آسمان دمشق را پوشاندند و سراسر کوچه ها و خیابانها و دیوارها و سقف ها را. ملخ هایی آن چنان بزرگ که اگر دو بار زیر پا می گرفتی نمی مردند. ملخ هایی که از درختان بالا رفتند و همه ی برگها را خوردند. بر دیوارها، جفت گیری کردند. به پیراهن و دستار مردان و روسری زنان چسبیدند. مردم، مانند گوسفندان سربُریده تکان می خوردند و ملخ ها را از تن جدا می کردند، و کودکان... کودکان میخندیدند. تمام دمشق، پُر از ملخ شد. به جز خانقاهی که من در آن تدریس میکردم. ملخ ها از خانقاه من دوری می کردند. گویی اصلاََ آن را نمی دیدند. هنگامی که از خانه به خانقاه می رفتم، یک ملخ هم، بر من ننشست. حتی یک ملخ! حتی یک بار! عده ای گفتند:
_حتّی ملخ ها هم از نشستن بر این صوفیان نجس، اِبا می کنند؛ و گروهی دیگر گفتند:
_حتّی ملخ ها هم از آزار رساندن به صوفیان که میهمان خداوند بر زمین اند آیا دارند.
هر کس، آن چه میدید را به رای خود تفسیر می کرد.
ملک معظّم و قاضی القضات هم این قضیه را شنیده بودند و آمدند که با چشم خود بیند. از دیدن آنها در خانقاه خود آن هم بدون نگهبان و خدمتکار، شگفت زده شدم. قاضی از دور اشاره ای کرد و پادشاه، تنها لبخندی زد. سپس فروتنانه گوشه ای نشستند. من هم طبق معمول به درس ادامه دادم و به انتها بُردم. هر وقت به ایشان می نگریستم می دیدم که با دقت گوش میدهند. فکر کردم پس از آن حرف ها که پادشاه بار من کرده، اکنون برای عذرخواهی آمده است. وقتی که درس تمام شد. نزد آن دو رفتم و سلام کردم و سپاس گفتم که به خانقاه من سر زده اند. بعد، به سمت صحن خانقاه، هدایتشان کردم و نشستیم. دراویش، غذای معمول خانقاه را آوردند. نان و شیر و انگور، ملک معظّم، کمی از آن غذاها خورد و گفت:
_چه غذاهای لذیذی! این دیگر چه جور پارسایی و زُهدی است؟
بُراق شدم که پاسخی بدهم اما دست بر شانه ام زد و قهقهه زنان ادامه داد.
- سرورم، شوخی کردم. مرا سرزنش نکن، این روزها زیاد مرا سرزنش می کنی! قاضیابن زکی برای نخستین بار پس از مدت ها لب به سخن گشود:
ملک معظم، نزد تو آمده است تا درباره ی مسألهای که فقها از پاسخ به آن در مانده اند، بپرسد.
چه می خواست بپرسد؟! حس کردم شاید سؤال مهمی نباشد و این را بهانه کرده اند که آمدنشان موجّه جلوه کند. گفتم:
_بفرمایید حضرت پادشاه!
پادشاه لبخندی از سر تعارف زد و بعد گفت:
می خواستم درباره کسانی بپرسم که میگویند علی از ابوبکر سزاوارتر بود در مسأله ی خلافت.
قاضی پرسش پادشاه را کامل کرد و توضیحی بس بی مورد و بی فایده اضافه نمود.
سرورم میدانی که به نظر شیعیان علی برای خلافت سزاوارتر بوده و اهل سنت، باور به ابوبکر دارند. هر گروهی هم در عقیده خویش پای میفِشُرَد. صوفیان در این باره چه میگویند؟
همه ساکت شدند و گردنها به سمت من چرخید و ثابت ماند. گفتم: ای ملک معظم بدان که اراده خداوند فوق تمام اراده هاست و علم او از همه ی علوم بالاتر.
پادشاه فروتنانه پاسخ داد:
راست است پاک و منزه است خداوند.
و بعد ادامه دادم:
وقتی خداوند با علم خویش، از پیش میدانست که ابوبکر پیش از عمر و عمر پیش از عثمان و عثمان پیش از علی خواهند مُرد، خلافت را این چنین رقم زد. حال، ابوبکر
لایق تر بود یا نبود!
📗 گاه ناچیزی مرگ_درباره زندگی محیالدّینعربی_ ص ۴۷۸ تا ۴۹۰
✍ محمد حسین عَلوان_ ترجمه امیر حسین عبدالّهیاری
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🔊 فایل صوتی
💬 سرگذشت شمس تبریزی_
جستجوی در مقالات شمس
🎙 دکتر محمد جواد اعتمادی
📦 حجم :31MB
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
⏮ جلسه پیشین 👈 اینجا
مولانا در سَماع، انقلاب حال و غزل گفتن
مناقب نامه ها نیز شاعر یشگی مولانا را با سَماع ورزیدن او پیوند میدهند. مولانا در اثنای چرخ زدن "کلماتی عالی انشاء" میکرد (سپه، ۶۷) و افلاکی مناسبت سرودن بسیاری از اشعار مولانا را ( که شاید اغلب آنها خاسته از تخیل محض نبوده) بیان کرده است. اما مولانا خود می گوید.
تا در دل من عشق تو افروخته شد
جز عشق تو هر چه داشتم سوخته شد
عقل و سبق و کتاب بر طاق نهاد
شعر و غزل و دوبیتی آموخته شد د، ر، ۶۱۶)
سلطان ولد، که شاید در سال ۶۴۲ ( ورود شمس به قونیه) نوزده ساله بود، نیز شعر سرودن پدر خود را به تأثیر شمس نسبت میدهد، اما از سخنش ظاهراً چنین بر می آید که این واقعه صرفاً پس از آخرین غیبت شمس رخ داده است (سوا، ۵۳)
شیخ گشت از فراق او مجنون
بی سر و پا از عشق چون ذوالنون
شیخ مفتی ز عشق شاعر شد
گشت خمّار اگرچه زاهد بُد
نی ز خمری که او بود ز انگور
جان نوری نخورد جز مي نور
در هر حال، این اشاره نابجاست، زیرا غزلهای بسیاری را میبینیم که پیداست به ایام نخستین غیبت شمس یا پس از بازگشت او، مربوط میشود. اما سلطان ولد که داستان زندگی پدر خود را بیست سال پس از درگذشت او با آب و تاب نقل کرده، برای نمایش این تصویر کلی که مولانا از تأثیر گرمای وجود شمس به شعر گفتن پرداخته، دقایق واقعه ها را روشن نساخته است.
فروزانفر روایتهای متداول را در این باره که شمس عامل الهام بخش مولانا و نخستین فردی بوده که او را به شعر سرودن انگیخته، پذیرفته است، اما موحد نمی تواند به یقین قبول کند که "مولانا پیش از پیوستن به شمس هرگز در صدد طبع آزمایی برنیامده" باشد (موحد، ۱۷۳). مولانا جلال الدین با اشعار عربی متنّبی آشنایی بسیار داشت (افلاکی، ۶۲۳) و دست کم سنایی و عطار را، بر فرض آنکه خود آثار آنان را نخوانده و مطالعه نکرده باشد، از راه نوشته های برهان الدین محقق می شناخت. اما مولانا در بخشی از فیه مافیه توضیح می دهد که در ولایت و قوم او "از شاعری ننگ تر کاری نبود"، و اگر در خراسان می ماند، هرگز به این کار نمی پرداخت، بلکه موافق مرسوم درس میداد، وعظ میکرد، زهد می ورزید و کتاب می نوشت. حتی میگوید از شعر گفتن چنان بیزار است انگار که کسی دست در شکمبه می کند و آن را می شوراند. اما این کار را نه از آن جهت میکند که خوش می دارد، بلکه علت آن است که می داند میهمانش در صورتی از این غذا خوشش می آید که پاک و پخته باشد، از برای اشتهای میهمان آن را می شوراند (فیهمافیه، ۷۴).
من تا این حد دلدارم که این یاران که به نزد من می آیند از بیم آنکه ملول نشوند شعری می گویم تا به آن مشغول شوند؛ و اگر نه، من از کجا شعر از کجا؟ والله که من از شعر بیزارم و پیش من از این بنر چیزی نیست... آدمی بنگرد که خلق را در فلان شهر چه کالا می باید و چه کالا را خریدارند؛ آن خِرد و آن فروشد، اگرچه دونترِ متاعها باشد. من تحصیل ها کردم در علوم و رنجها بردم که نزد من فضلا و محققان و زیرکان و نغول اندیشان آیند تا بر ایشان چیزهای نفیس و غریب و دقیق عرض کنم. حق تعالی خود چنین خواست. آن همه علمها را اینجا جمع کرد و آن رنجها را اینجا آورد که من بدین کار مشغول شوم. چه توانم کردن؟
⏮ جلسه پیشین 👈 اینجا
🔊فایل صوتی _81
💬 شرح دفتر اول مثنوی معنوی با تصحیح دکتر موحد_ شرح و تفسیر تعظیم ساحران مرموسی علیه السلام را که چه فرمایی_ از بیت 1711
✍ مولانا جلالالدین بلخی
🎙دکتر عبدالکریم سروش
📦حجم: 63,9MB
📽لینک یوتیوب 👈 اینجا
🗓 سال2020
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
⏮جلسه پیشین 👈 اینجا
🔊فایل صوتی _139
💬 شرح حکایت نهم، باب پنجم گلستان _ در عشق و جوانی_ دانشمند عاشق
🎙 آرمد(علیرضا فولادی)
📽 لینک آپارات 👈 اینجا
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
⏮ جلسه پیشین 👈 اینجا
میدان سیم انابتست
از میدان مروت میدان انابت زاید. قوله تعالی: «و ما یتذکر الا من ینیب». انابت چیست؟ باز گشتن بهمه از چیز. انابت سه قسم است: اول انابت انبیاء صلواتاللّه علیهم که بهمگی بازگشتند، که کس را جز ازیشان طاقت آن نیست. ابراهیم را گفت: «لأواه منیب». داود را گفت: «خر راکعا و اناب». شیعب را گفت: «توکلت و اله أنیب» مصطفی را گفت: «و اتبع سبیل من أناب الی». دیگر انابت توحیدست که دشمنان را بازخواند: «و انیبوا الی ربکم»، «منیبین الیه و اتقوه». سیم انابت عارفانست بازگشتن در حال با وی: «وأنابوا الی اللّه». اما انابت پیغمبران سه چیزست، ترسگاری با بشارت آزادی، و خدمت و استکانت با شرف پیغمبری، و بار بلا کشیدن با دلهای پر شادی. و انابت توحید را سه نشانست: اقرار و اخلاص و بینایی ویرا پذیرفتن، دیگر فرمان ویرا گردن نهادن، سیم نهی ویرا حرمت داشتن. و انابت عارفانرا سه نشانست: یکی از معصیت دور بودن، دیگر از طاعت خجل بودن، سیم در خلوت با حق انس داشتن.
[ شرح روان متن:
میدان سوم انابتست
بعد از «مروت» (مردانگی و جوانمردی)، نوبت به میدان سوم یعنی انابت میرسد. انابت در لغت و اصطلاح عرفانی یعنی بریدن دل از همهچیز و بازگشتن تمامکمال به سوی خداوند. قرآن کریم در همین رابطه میفرماید: «و پند نمیگیرند مگر کسانی که به سوی خدا بازمیگردند، (مّنیبند=مُنیب یعنی کسی که از غفلت و پراکندگی دل بازگشته و با پشیمانی، آگاهی و اشتیاق به سوی خداوند روی آورده است.)
عرفا «انابت» را به سه دسته تقسیم کردهاند:
۱_ انابت انبیاء
مرتبه اول، بازگشت پیامبران است که با تمام وجود و بهطور کامل به سوی حق بازگشتند؛ کاری که از عهده دیگران خارج است. قرآن برای هرکدام شاهدی آورده است:
_درباره ابراهیم (ع): «بهدرستی که او بسیار آه و ناله کننده و انابتکننده بود.»
_درباره داود (ع): «به رکوع افتاد و توبه و انابت کرد.»
_درباره شععیب (ع): «بر او توکل کردم و به سوی او بازمیگردم.»
_درباره پیامبر اسلام (ص): «و راه کسی را پیروی کن که با انابت به سوی من بازگشته است.»
۲_ انابت توحیدی
مرتبه دوم، بازگشت توحیدی است که حتی دعوتکننده مخالفان و غافلان به سوی خداست (تا به توحید بگروند): «و به سوی پروردگارتان بازگردید» و «در حالی که به سوی او بازمیگردید، از او پروا کنید.»
۳_انابت عارفان
_مرتبه سوم، بازگشت عارفان است که در تمام لحظات و حالاتِ خود، پیوسته با حقاند و به سوی او رجوع میکنند: «و به سوی خدا بازگشتند.»
انابت پیغمبران
بازگشت انبیاء سه ویژگی دارد:
۱. ترس از خدا همراه با مژده رهایی و آزادی از بند غیر خدا.
۲. بندگی و فروتنیِ تمام در عین داشتن مقام والای پیغمبری.
۳. تحمل بار سنگین بلا و سختیها، اما با دلی پر از شوق و شادیِ الهی.
نشانههای انابت توحید (مؤمنان):
بازگشت به توحید سه نشانه دارد:
۱. اعتراف به توحید با اخلاصِ کامل و با دیدهای بینا آن را پذیرفتن.
۲. تسلیم بودن در برابر امر و فرمان خداوند.
۳. احترام گذاشتن به نهیها و دستورات بازدارنده الهی (دوری از گناه).
نشانههای انابت عارفان:
بازگشت عارفان نیز سه نشانه ناب دارد:
۱. دوری کامل از گناه و معصیت.
۲. خجل و شرمنده بودن از عبادتهای خود (چون طاعت خود را در برابر عظمت حق ناچیز میبینند).
۳. داشتن انس و الفتِ دائمی با خداوند در خلوت دل.]
📗 صد میدان
✍ خواجه عبدالله انصاری
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
1)
⏮ جلسه پیشین 👈 اینجا
چه زمانی اجازه دادن به اینکه تماس به صندوق صوتی وصل شود باعث قطع شدن تأثیر شما میشود؟
اگر شما هم مثل ما هستید، برایتان زیاد اتفاق میافتد که باید جواب تلفن را بدهید اما به دلایلی این کار را نمیکنید. ممکن است در حال خوردن ناهار باشید یا در حالی گشت و گذار در وب برای آخرین نتایج مسابقات ورزشی. شاید حتی لرزش گوشی در جیب خود را دوست داشته باشید. بی توجه به دلیل، تأثیر منفی أن اغلب بسیار کم است، معمولاً تماس گیرنده پیغام میگذارد و شما میتوانید در زمان مناسب با او تماس بگیرید. اما چرا ممکن است وقتی تماس گیرنده از یک فرهنگ جمع گرا است نه فردگرا، این روال عادی عواقب وخیمی داشته باشد؟
افرادی که از فرهنگهای جمع گرا و فردگرا میآیند در وزنی که به دو کار کرد اصلی ارتباط میدهند متفاوت هستند. به طور خلاصه، یکی از کارکردهای ارتباط آگاهی است. زمانی که ما با هم صحبت میکنیم، اطلاعات را به یکدیگر انتقال می دهیم. کار کرد دوم که دیدن آن به دقت بیشتری نیاز دارد رابطه است. زمانی که ما با هم صحبت میکنیم، در ساخت و حفظ یک رابطه با یکدیگر مشارکت میکنیم. در حالی که هر دو کار کرد برای مردم با تمامی فرهنگها مهم است، روانشناسان اجتماعی یوری میاموتو و نوربرت شوراتز عقیده دارند که فرهنگ های فردگرا بر جنبه آگاهی رسانی تماس بیشتر تأکید دارند، در حالی که فرهنگهای جمع گرا بیشتر به کار کرد رابطه ای آن توجه می کنند.
با اینکه این تفاوت فرهنگی در مسائل مختلف مرتبط به ارتباطات اثر دارد، میاموتو و شوارتز یکی از جنبه های آن را که در زندگی روزمره ما در خانه و محل کار اثر دارد ( گذاشتن پیام تلفنی برای دیگران) بررسی کرده اند. پژوهشگران فکر می کردند چون ژاپنی ها بیشتر جمع گرا هستند و در نتیجه بر ایجاد و حفظ روابط با دیگران تمرکز دارند، برایشان سخت است که خواسته های پیچیده را در دستگاه پیام گیر بیان کنند. آنها نتیجه گیری میکردند که اگر ژاپنی ها بیش از آمریکایی ها به تأثیر تماسهایشان بر روابط دقت میکنند، انتقال پیامی که هیچ بازخوردی از تأثیر آن بر مخاطب در بر نخواهد داشت باعث میشود آنها از نظر روانی بیشتر حس ناراحتی کنند. برای بررسی این تئوری، میاموتو و شوارتر از شرکت کنندگان آمریکایی و ژاپنی خواستند که درخواست کمکی را با جزییات بر روی پیام گیری که از زبان خودشان استفاده میکرد، قرار دهند. شرکت کنندگان آمریکایی بلافاصله سر اصل مطلب میرفتند، در حالی که شرکت کنندگان ژاپنی وقت بیشتری را صرف پیام گذاشتن کردند و به نظر میآمد بیشتر نگران تأثیر پیامشان بر روی رابطه آنها با دریافت کننده بودند.
پژوهشگران همچنین درباره تجربیات شرکت کنندگان آمریکایی و ژاپنی از دستگاه های پیام گیر آنها سؤال کردند. آمریکاییها گفتند که در نیمی از مواقع هنگامی که تماس به پیام گیر منتقل میشود قطع میکنند، در مقابل ژاپنی ها عدد شگفت آور ۸۵ درصد موارد را بیان کردند. و در هماهنگی با توضیح پژوهشگران برای نتایج پژوهش قبلی هنگامی که از آنها پرسیده شد چه چیز دستگاه پیام گیر را بیش از همه دوست ندارید پاسخ دهندگان ژاپنی بیشتر به دلایلی که مرتبط با رابطه بود اشاره میکردند (برای مثال، انتقال حس صمیمیت از طریق دستگاه پیام گیر سخت است). در حالی که آمریکاییها بیشتر به دلایل مرتبط به انتقال اطلاعات اشاره میکردند ( برای مثال مردم پیامهایشان را چک نمیکنند.)
نتایج این تحقیق درباره اثر گذاشتن بر دیگران در محیط کار و بیرون آن چه می گوید؟ همان طور که در فصلهای قبل بحث کردیم، روابط قسمتی کلیدی از روند متقاعد کردن است و این موضوع به خصوص در مورد کشورهایی با فرهنگهای جمع گرا درست است. هنگامی که برای دیگران پیام می گذارید، پرداختن کامل و مؤثر به انتقال پیام و نادیده گرفتن رابطه با فرد مقابل میتواند به خصوص برای افرادی که از فرهنگهای فردگرا میآیند وسوسه انگیز باشد. این یافته ها نشان میدهد در مواجهه با افرادی که از فرهنگهای جمع گرا هستند پرداختن به رابطه ای که بین شما ایجاد میشود بسیار مهم است.
👇👇
⏮جلسه پیشین 👈 اینجا
فایل صوتی_71
📗برادران کارامازوف
✍فئودور داستایوفسکی
ترجمه پرویز شهدی
💬 کتاب هشتم، فصل هشتم_ شور و شیدایی
🎙 آرمان سلطانزاده
📦حجم : 20,3MB
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
کانال های دیگر ما جهت دسترسی بهتر به مطالب :
آرشیو فایل های صوتی
@MoLaviPoetarshiv
.
آرشیو شرح ابیات مثنوی
@MolaviPoett
.
آرشیو صوتی شرح ابیات مثنوی
@sharh_esoti
.
سخنرانی وpdfکتاب
@fillsokhanrani
.
اندیشه ها
@andishehayee
.
گروه تبادل نظر
/channel/+8Gug611xRFgyNGM0
.
خیریه حیات مولوی
@hayatmolavi
.
پایدار باشید 🌹🌹🌹
🔊 فایل صوتی
📗مختار نامه
✍ عطار نیشابوری
🎙دکتر رشید کاکاوند
📦 حجم : 22,1MB
📽 لینک یوتیوب 👈اینجا
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
در اندیشه محیالدین ابنعربی، اختیار انسان با تقدیر الهی در تعارض مطلق نیست. او از یک سو همه هستی را وابسته به اراده و تجلی خداوند میداند و از سوی دیگر، برای انسان اراده، انتخاب و مسئولیت اخلاقی قائل است.
اختیار انسان از دیدگاه ابنعربی
انسان در جهانی زندگی میکند که همهچیز آن در قلمرو اراده و مشیت الهی است؛ اما این به معنای بیاختیار بودن او در انتخابهای اخلاقی نیست. خداوند به انسان قدرت تشخیص و انتخاب بخشیده است تا میان نیکی و بدی، حق و باطل، و هدایت و گمراهی یکی را برگزیند.
انسان در انتخاب خویش آزاد است، اما این آزادی مستقل از اراده الهی نیست. او میگوید:
«انسانها در انتخابهایشان مجبورند آزاد باشند.»
(مَجبورونَ فی اختیارِهِم) _تعبیر مشهور از دیدگاه ابن عربی
اختیار انسان خود در قلمرو تقدیر الهی قرار دارد؛ با این حال، انسان در برابر انتخابها و پیامدهای اخلاقی آنها مسئول است.اختیار انسان بیرون از اراده خداوند نیست.
خداوند انسان را با توانایی انتخاب آفریده است؛ بنابراین، حتی قدرت انتخاب کردن انسان نیز بخشی از نظام آفرینش و تقدیر الهی است.
📗 الفتوحات المکیة، جلد سوم، صفحه ۲۵۳ (چاپ قاهره ۱۹۱۱).
✍ محیالدین ابنعربی
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
فایل صوتی_72
📗برادران کارامازوف
✍فئودور داستایوفسکی
ترجمه پرویز شهدی
💬 کتاب نهم، فصل دوم_ هشدار
🎙 آرمان سلطانزاده
📦حجم : 2,7MB
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
🎼 موسیقی
💬 برگذری درنگری جز دل خوبان نبری
سر مکش ای دل که از او هر چه کنی جان نبری
تا نشوی خاک درش در نگشاید به رضا
تا نکشی خار غمش گل ز گلستان نبری
تا نکنی کوه بسی دست به لعلی نرسد
تا سوی دریا نروی گوهر و مرجان نبری
سر ننهد چرخ تو را تا که تو بیسر نشوی
کس نخرد نقد تو را تا سوی میزان نبری
تا نشوی مست خدا غم نشود از تو جدا
تا صفت گرگ دری یوسف کنعان نبری
تا تو ایازی نکنی کی همه محمود شوی
تا تو ز دیوی نرهی ملک سلیمان نبری
نعمت تن خام کند محنت تن رام کند
محنت دین تا نکشی دولت ایمان نبری
خیره میا خیره مرو جانب بازار جهان
ز آنک در این بیع و شری این ندهی آن نبری
خاک که خاکی نهلد سوسن و نسرین نشود
تا نکنی دلق کهن خلعت سلطان نبری
آه گدارو* شدهای خاطر تو خوش نشود*
تا نکنی کافریی* مال مسلمان نبری
[*گدارو: حریص، آزمند و زیادهخواه؛ کسی که به اندک قانع نیست.
*خاطر تو خوش نشود: دلت آرام و خشنود نمیشود.
*کافریی: در اینجا اشاره به کفر و بیگانگی با حقیقت دارد.]
هیچ نبردهست کسی مهره ز انبان جهان
رنجه مشو ز آنک تو هم مهره ز انبان نبری
مهره ز انبان نبرم گوهر ایمان ببرم
گو تو به جان بخل کنی جان بر جانان نبری
ای کشش عشق خدا میننشیند کرمت
دست نداری ز کهان تا دل از ایشان نبری
هین بکشان هین بکشان دامن ما را به خوشان
ز آنک دلی که تو بری راه پریشان نبری
راست کنی وعده خود دست نداری ز کشش
تا همه را رقص کنان جانب میدان نبری
هیچ مگو ای لب من تا دل من باز شود
ز آنک تو تا سنگ دلی لعل بدخشان نبری
گرچه که صد شرط کنی بیهمه شرطی بدهی
ز آنک تو بس بیطمعی زر به حرمدان نبری
✍ مولانا_ رباعی شمارهٔ ۲۴۵۵_ دیوان شمس
🎹 ساخته شده Ai
📽 لینک یوتیوب 👈 اینجا
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🔊 فایل صوتی
💬 رویکرد پدیدار شناسی
به شعر
🎙 دکتر عبدالحمید ضیایی
📦حجم:2,5MB
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
«تنها یک راه وجود دارد، و آن راهِ توست.»
هیچکس نمیتواند مسیر یگانهٔ رشد و شناخت خویشتن را به جای دیگری طی کند؛ هر انسان باید راه درونی خود را کشف کند.
📗 کتاب سرخ (Liber Novus)، بخش «راهِ آنچه در پیش است»، ص ۲۳۱.
✍ کارل گوستاو یونگ
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🔊 فایل صوتی
💬 سرگذشت شمس تبریزی_ جستجوی در مقالات شمس
🎙 دکتر محمد جواد اعتمادی
📦 حجم :31MB
📽 لینک یوتیوب 👈 اینجا
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
جانی* که در او دو صد جهان میدانم
گوئیکه فلانست و فلان میدانم
او شاهد حضرتست و حق نیک غیور*
هر چشم که بسته گشت از آن میدانم
[ *جان: روح و حقیقت باطنی انسان است؛ نه صرفاً زندگی یا نیروی حیات.
*حق نیک غیور یعنی خداوند بسیار غیرتمند است.
غیرت الهی یعنی که حق تعالی اجازه نمیدهد هر کسی بیواسطه و بدون شایستگی به حریم قرب و شهود او راه یابد.
مولانا میگوید روح انسان چنان گستره و ظرفیتی دارد که گویی دوصد جهان معنا را در خود جای داده است. این روح، قابلیت شهود و شناخت حضرت حق را دارد، اما حقیقت آن با نام و نشانهای ظاهری شناخته نمیشود.
_روح انسان حقیقتی ژرف و فراتر از جسم و جهان مادی است؛ گنجایش شناخت عوالم معنا را دارد، اما برای شهود حق باید چشم دل گشوده شود و از غفلت رهایی یابد.
این جان، شاهد حضور حضرت حق است و چون حقیقت الهی بسیار والا و پوشیده است، هر چشمی شایستگی دیدن آن را ندارد. تنها چشمی که از غفلت و خودبینی رها شده باشد، میتواند به مشاهده آن حقیقت راه یابد.]
✍ مولانا_ رباعی شمارهٔ ۱۲۰۶
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🔊فایل صوتی _81
💬 شرح دفتر اول مثنوی معنوی با تصحیح دکتر موحد_ شرح و تفسیر تعظیم ساحران مرموسی علیه السلام را که چه فرمایی_ از بیت 1711
✍ مولانا جلالالدین بلخی
🎙دکتر عبدالکریم سروش
📦حجم: 8,7MB
🗓 سال2020
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
همه جانها ز تو پیداست ای دوست
توئی مغز و حقیقت، جملهگی پوست
توئی در جان و دل گنج نهانی
تو گفتی کنتُ کنزاً* هم تو دانی
مکان و کون را مویی نسنجی
همه عالم طلسمند و تو گنجی
[ خداوند حقیقت پنهان و جانِ جهان است. آنچه در عالم میبینیم، همچون پوستهای است که مغز و حقیقت آن در وجود حق نهفته است. انسانِ حقیقتجو باید از ظاهر عبور کند و به گنج پنهان معنا راه یابد.]
*«کُنتُ کَنزاً مَخفِیّاً»_«من گنجی پنهان بودم.»
📗الهینامه، آغاز کتاب
✍ فریدالدین عطار نیشابوری
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🌹🌹
@MolaviPoet
⏮ جلسه پیشین 👈 اینجا
حکایت نهم _ باب پنجم گلستان_ در عشق و جوانی_ دانشمند عاشق
دانشمندی را دیدم به کسی مبتلا شده و رازش بر مَلا افتاده. جورِ فراوان بردی و تحمّل بیکران کردی.
باری به لطافتش گفتم: دانم که تو را در مودّتِ این منظور علّتی و بنایِ محبّت بر زَلَّتی نیست؛ با وجود چنین معنی، لایقِ قدرِ علما نباشد خود را متّهم گردانیدن و جورِ بیادبان بردن.
گفت: ای یار! دستِ عتاب از دامنِ روزگارم بدار. بارها در این مصلحت که تو بینی اندیشه کردم و صبر بر جفایِ او سهلتر آید همی که صبر از دیدنِ او و حکما گویند: دل بر مجاهده نهادن آسانتر است که چشم از مشاهده بر گرفتن.
هر که بی او به سر نشاید برد
گر جفایی کند، بباید برد
روزی، از دست، گفتمش، زنهار!
چند از آن روز گفتم استغفار
نکند دوست زینهار از دوست
دل نهادم بر آنچه خاطرِ اوست
گر به لطفم به نزدِ خود خواند
ور به قهرم براند، او داند
📗 گلستان_ صفحه ۱۴۷
✍سعدی (تدوین و تنظیم و مقدمه از اسمعیل شاهرودی (بیدار)_الهیه شمیران اردیبهشت ماه ۱۳۷۳ شمسی
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
👇👇
2)
این موضوع در مورد مکالمه هم صدق میکند. در واقع بر اساس پژوهش قبلی که نشان میداد ژاپنیها بیش از آمریکایی ها بازخوردهایی مانند «بله» و "درست است" را هنگام گوش دادن به سخنان طرف مقابل بروز میدهند، میاموتو و شوارتر نتیجه گرفتند که در مکالمه یک ژاپنی با آمریکایی، تقریباً حس مکالمه با یک پیام گیر برای ژاپنی ها ایجاد میشود. این نظریه با نظر سنجی دیگری که می گفت پاسخ دهندگان ژاپنی کمتر به دستگاههای پیام گیر علاقه دارند "چون پاسخی وجود ندارد صحبت کردن سخت است". این یافته ها می گوید که افراد باید در ارائه بازخورد به افرادی که از فرهنگهای جمع گرا هستند، دقت کنند و به آنها اجازه دهند بدانند همان قدر که به انتقال پیام و آگاهی رسانی توجه دارند به رابطه خود نیز اهمیت میدهند.
همین طور این هشدار از این پژوهش نتیجه میشود که " انتقال تماس به صندوق صوتی" میتواند تصمیمی مخاطره آمیز باشد، مخصوصاََ زمانی که تماس گیرنده از فرهنگی جمع گرا باشد. اگر فکر میکنید بدترین اتفاق ممکن این است که وارد یک بازی شوید که هر طرف دیگری را گرفته ولی پاسخی دریافت نمی کند، به زودی کشف خواهید کرد که یک صدای ساده بوق به شما می گوید حالا این یک بازی یک نفره است.
پایان
📗بله! ۵۰ روش علمی برای متقاعد کردن
صفحه ۱۹۱ تا ۱۹۴
✍ نووا گلدستین استیو مارتین_رابرت بیسیالدینی_ترجمه حامد قلیزاده فرد
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
فایل صوتی_71
📗برادران کارامازوف
✍فئودور داستایوفسکی
ترجمه پرویز شهدی
💬 کتاب هشتم، فصل هشتم_ شور و شیدایی
🎙 آرمان سلطانزاده
📦حجم : 2,7MB
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان
🎼🎼🎼 موسیقی
🎶 ببار ای بارون ببار
🎤 محمد رضا شجریان
📽 لینک یوتیوب 👈 اینجا
🆔 @MolaviPoet
🆑 کانال مولوی وعرفان