225
اطلاع‌رسانی کتاب‌ها، نویسندگان، نشست‌ها و ... مرتبط با انتشارات سرو سخنگو @BookyPub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۳ آبان
به سوی جنوب (در جهت مسکو) راندیم و پس از طی بیست کیلومتر به محل رسیدیم. پارک بسیار وسیعی بود (ششصد هکتار) با دریاچۀ مصنوعی و آبنماها. قصر کاترین دوم در آن واقع بود، بنای عظیمی که تاکنون چند بار تعمیر شده است. می‌گفتند که در اصل همۀ گچ‌بری‌ها و مجسمه‌ها و قرنیزها از آب‌طلا پوشیده بوده، چنان‌که صد و چهارده کیلو طلا در آن به کار رفته بوده است، اما به‌مرور این طلاها فروریخته...
کلیسایی هم بود که بایستی پس از لذت فرمان راندن و لذت هم‌آغوشی به آن پناه برد؛ پیوستگی «بستر و محراب»، نیز نشانۀ نیاز آدمیزاد به قدرت از یک سو، و به عجز و انکسار از سوی دیگر.
کاترین دوم یکی از عجایب تاریخ روسیه است. به هر گوشۀ شهر که پای بگذارید اثری و نامی از او می‌بینید؛ خیلی پیش‌تر از پطر. در این مدت که من بودم هیچ نامی بیشتر از نام کاترین به گوشم نخورد. از لحاظ حضور در تاریخ روسیه، تنها لنین می‌تواند با او برابری کند.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
.
نوشته‌های بی‌سرنوشت (ترجمه‌های ادبی و ادبیات جهان) / محمدعلی اسلامی ندوشن / نشر سرو سخنگو، ۳۰۰ صفحه، یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومن
از پشت جلد کتاب:
«به همین مقدار کم ترجمه‌ای که در این کتاب آمده است دلبستگی دارم، نشانهٔ ناچیزی باشد از ابراز حق‌شناسی من نسبت به ادب اروپایی و زبان فرانسه و انگلیسی که به هر دو بسیار مدیونم...
در ترجمه‌ها خواستم چند نمونه از ادب قدیم و جدید و شرق و غرب را عرضه کرده باشم تا نموداری باشند از بازتاب‌های گوناگون اندیشه در دوره‌هایی دور از یکدیگر...
فهم دقیق‌تر ادبیات فارسی بدون آشنایی و سنجش با نمونه‌هایی از آثار ادبی سایر کشورها میسر نمی‌شود. تنها در مقام مقایسه است که ما به کشف خویشاوندی اندیشهٔ بشری پی می‌بریم، خویشاوندی در عین تمایز بر هر اثری از فرهنگ‌های گوناگون دست بگذاریم. معدلی از آن را در زبان فارسی در برابر چشم می‌بینیم، منتها با لحنی و در زاویه‌ای متفاوت.»
چاپ جدید دربردارندهٔ تمام ترجمه‌های دکتر ندوشن از سال‌های ۱۳۲۴ به بعد است.
سفارش: @bahmanbooks
حضوری / ۶۶۹۸۱۰۲۴ / وب‌سایت
.
منتشر شد
نوشته‌های بی‌سرنوشت (ادبیات جهان و ترجمه‌های ادبی)
📚 کتاب «نوشته‌های بی‌سرنوشت» دربردارندهٔ تمام ترجمه‌های کوتاهی است که توسط دکتر اسلامی ندوشن از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۸۵ انجام شده است.
این اثر را می‌توان «دور دنیا با اسلامی ندوشن» نامید؛ از «افسانه‌های تلخ و شیرین» تا «ارزش علم»، از «نهرو» تا «داستایفسکی» از «یک محاکمۀ بزرگ» در ایتالیا تا «درس وحشت‌انگیز یک جزیره» در جنوب اقیانوس اطلس، از «ابلیس در ادب فارسی و ادب اروپایی» تا «گیل‌گمش و طوفان نوح»، از مشاهیری چون ادگار آلن‌پو، شارل بودلر، پل والری، شکسپیر و... می‌خوانیم تا بزرگانی کمترشناخته‌شده... ترجمه‌هایی از شکسپیر که هم به نثر عادی است و هم موزون.
📖کتاب «نوشته‌های بی‌سرنوشت» در سیصد صفحه، کاغذِ خارجی سافت بالک و درجه یک، صفحات اول رنگی، قطع رقعی و جلد شومیز منتشر شده است.
🍃تعهد و دغدغهٔ همیشگی نشر سرو سخنگو، حفظ کیفیت ظاهری آثار است، کیفیتی هم‌پای شأن محتوا، نویسنده و مخاطبان کتاب.
//////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
روز جهانی نویسنده بر همه نویسندگان مبارک باشد
کلمه است که می‌آفریند
در آغاز کلمه بود
اما کلمه می‌بایست شنیده شود
خاموشی می‌بایست شکسته شود
کلمه می‌بایست ادا گردد،
پیش از آنکه آن تیرگیِ هرج‌ومرج ازلی
تبدیل گردد به روشنایی سامان‌یافته
پیش از آنکه بستر بیابان
گل سرخ برآورد
کلمه می‌بایست ادا گردد
ّ پیش از آنکه حوا جدا شود
از پهلوی چپ آدم
کلمه می‌بایست ادا گردد
همانگونه که حقیقت همواره حقیقی است
و امروز نیز چیره است
کلمه نیز به گفتن میآید.
✏️ از ژان استر یونترمیر، شاعر آمریکایی
📝 ترجمه دکتر اسلامی ندوشن
📚 کتاب نوشته‌های بی‌سرنوشت
////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۹ آبان
نخستین قلم برنامۀ من دیدار از موزۀ «ارمیتاژ » بود که نگین لنینگراد و بزرگ‌ترین کانون هنری اتحاد جماهیر شوروی است. ارمیتاژ (به معنای دیر) در اصل موزۀ اختصاصی خانوادۀ سلطنتی بوده، از اواسط قرن نوزدهم جنبۀ نیمه‌عمومی به آن بخشیده شده و بعد از انقلاب همگانی گردیده است؛ و چون احتیاج به داشتن جای فراخ‌تری داشته، قصر زمستانی نیز در اختیار آن گذارده شده. یکی از سه موزۀ بزرگ دنیاست (به همراه لوور و بریتیش میوزیوم). دو میلیون و پانصد هزار شیء در آن به نمایش گذارده شده، که برای دیدن همۀ آنها از قرار یک دقیقه برای هر شیء، نوزده سال وقت می‌خواهد...
نخست به اتاقی رفتیم که در نظر خودِِ موزه مهم‌ترین اتاق بود، و آن جایی بود که شاهکارهای نقاشی دورۀ رنسانس ایتالیا در آن حفظ میشد (لئوناردو ونسی، رافائل، میکل‌آنژ...). هجوم جمعیت به حدی بود که برای تماشای یک تابلو لئوناردو ونسی یا رافائل می‌بایست صف بست، و ما ناگزیر شدیم که چند بار توی صف بایستیم. در میان آنها دو تابلو از همه پرخواهان‌تر بودند که هر دو هم «مادر و کودک » بودند.
مادونا (مادر عذرا) که زیبایی آرمانی زنانۀ دورۀ رنسانس را مصور می‌کند، یادآور الهۀ باوری است که بشر از قدیم‌ترین زمان (لااقل سی هزار سال پیش) به تصویر و تجسم آن دست زده است، و آن را ضامن بقا و ادامۀ نسل می‌دانسته. در شمایل مادونا، هنرمند، تلفیق و توافقی در میان نیاز مذهبی و خواهش جنسی یافته و در شمایل مادر و فرزند،
رمزی از زن مادر جسته شده است، که نمودار زن کامل، زن به‌ثمررسیده است.
رابطۀ هنرمند مسیحی با مادونا، به نظر من شبیه به رابطه‌ای است که شعرای عرفانی ما در کنایۀ معشوق می‌جسته‌اند که آمیختۀ مرموزی از روحانی و جسمانی است. تجلی زیبایی معنوی و الوهی در صورت زیبا تصویر می‌شده که چیزی جز تمایل به اخت کردن و آشتی دادن آسمان و زمین نیست؛ و اوج این معنی را باید در حافظ دید که نزد او معشوق ناب کسی است که در وجود خویش تقدس کبریایی را با جاذبۀ جنسی پیوند دهد، موجودی که سیراب‌کننده‌ای سیری‌ناپذیر است و درعین‌حال هالۀ قدس گرد سر خود دارد.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۸ آبان
ساعت هشت و نیم به ایستگاه لنینگراد رسیدم. از قطار پیاده شدم و منتظر راهنمایی بودم که می‌بایست آمده باشد. با چشم خریداری به اطراف نگاه کردم. مردی از جلو می‌آمد که می‌توانست خودش باشد. شاپو به سر و شال‌گردن پیچیده، حالت شرقی، و سلانه‌سلانه پیش می‌آمد. چشم‌هایم را با نگاهِِ پرسنده توی چشم‌هایش دوختم.
اتفاقاً درست بود. جلو آمد و به فارسی گفت: «شما فلانی نیستید؟» گفتم: «چرا.» خود را معرفی کرد. گفت که نامش حمید نیازوف است و از جانب مؤسسۀ شرق‌شناسی لنینگراد به استقبال من آمده است...
سراسر نیوسکی را پیمودیم و به «قصر زمستانی» رسیدیم که اکنون موزۀ ارمیتاژ است. از آنجا آمدیم به کرانۀ رودخانۀ نوا. باد نسبتاً زمختی می‌آمد و می‌بایست سرها را توی گریبان دزدید. به‌خصوص زن‌ها وقتی از کنار نوا می‌گذرند باید حساب کار خود را داشته باشند، زیرا رودخانه چون دیو تسخیرشده‌ای است که با همۀ ازپادرافتادگی میل به نظربازی را از دست نداده است. باد می‌اندازد توی دامن زن ها، می‌پیچد و به چرخ درمی‌آورد و بلند می‌کند و هرچه می‌خواهد می‌کند.
به انستیتو شرق‌شناسی رسیدیم. آقای اکیموشکین را که در کنگرۀ خاورشناسی پاریس شناخته بودم، و هم رئیس بخش فارسی است و هم رئیس روابط بین‌المللل انستیتو (به قول آقای دانش‌پژوه، ذوالریاستین)، منتظر ما بود. با فارسی متمایل به شیوۀ افغانی خود، حال‌وپرس کرد: «خوبید، بخِِیرید، سلامتید؟»
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
سعدی هنوز در متن زندگی ماست، و از صبح تا شب، چه در کوچه باشیم و چه در خانه، با هر قدمی که برداریم، عبارتی از وی به یاد میآید، زیرا او بیشتر از هر گویندۀ دیگر فارسی، جامعۀ ایرانی را در آثار خود انعکاس داده. از آن که بگذریم، سعدی نه‌تنها در اخلاق، بلکه در عشق نیز معلم اول بوده. از زمان او به این سو، ایران آموخته است که چگونه زیبایی را قدر داند و بهتر و ماهرانه‌تر عشق بورزد، و چون حافظ به دنبالش آمد، این دو، زبان فارسی را عشق‌آگین‌ترین زبان دنیا کردند...
دکتر اسلامی ندوشن، بازتاب‌ها، به‌زودی از نشر سخنگو
/////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
قفسه کتاب‌های نشر سرو سخنگو در سایت ایران‌کتاب
ببینید و نظرات را بخوانید و اگر کتاب‌ها را خوانده‌اید، نظر بگذارید.
https://www.iranketab.ir/publisher/5301-سرو-سخنگو
۶ آبان
به تماشای خانۀ تولستوی رفتیم که در کوچه‌ای به نام خود او یعنی لئو تولستوی قرار دارد. خانه‌ای بود با نمای آجر قرمز و مشرف به باغی نسبتاً بزرگ. به من گفتند که خانه، حدود صد و پنجاه سال عمر دارد و تولستوی خودش آن را خریده. اکنون به همان صورتی که نویسنده و خانواده‌اش در آن زندگی می‌‌کرده‌اند نگاه داشته میشود.
وسایل خانه (میز و صندلی و تخت‌خواب و ظروف و آینه‌‌ها و چراغ‌‌ها...) همه همان بودند که خانوادۀ تولستوی به کار می‌‌برده. همۀ آنها بی‌آنکه جنبۀ تجملی خاصی داشته باشند از جنس خوب بودند. در همان اتاق که سفره‌‌خانه بود پوست خرس عظیم حنایی‌رنگی افتاده بود که گفتند آن را تولستوی شخصاً در سی‌سالگی شکار کرده؛ و اگر یک دهقان به کمک او نمی‌رسیده این خرس او را از پای درمی‌‌آورده.
آخر سر به اتاق کار تولستوی رفتیم که در طبقۀ بالا، به‌کلی از قسمت‌‌های دیگر مجزا بود. راهرویی باریک با سقفی کوتاه، آن را به بقیۀ خانه متصل میکرد. خود تولستوی خواسته بود چنین باشد، تا جدا از دیگران بتواند کار بکند. آن را به‌شوخی کاتاکومب (دخمه) می‌‌خوانده بود. تا زمانی که در این اتاق بوده، رابطه‌اش با سایر اهل خانه قطع بوده. حتی چای و قهوه هم خودش درست می‌‌کرده. باآنکه ورود به اتاق ممنوع بود، خانم ناتالی لطف کرد و طناب جلو آن را برداشت و ما را استثنایی به آن راه داد. اتاقی بود در حدود سی متر مربع با سقفی کوتاه. تصور آنکه تعدادی از شاهکارهای ادبی دنیا در این حجرۀ محقّر نوشته شده باشد هیجان‌انگیز بود. در دو بدنه‌اش، چهار پنجره رو به باغچه باز میشد.
ما توانستیم از پشت آنها درخت‌‌های زیزفون را که آن موقع خزان‌زده بودند و منظرۀ غم‌انگیزی داشتند ببینیم. میز تحریر به همان صورت سابق نگاه داشته شده بود. بر روی میز دو شمعدان و یک چراغ و قلم و دواتی از سنگ یشم، و خشک‌کنی و کارتنی و چند روزنامه بود، و زیر میز سبد کاغذ باطله. صندلی‌ای که پشت میز بود کوتاه‌تر از معمول بود. به من گفتند که خود تولستوی پایه‌‌های آن را بریده تا صورتش به میز نزدیک‌تر باشد (چشم‌هایش کند شده بوده و نمی‌خواسته عینک بزند). بخاری بزرگ دیواری چسبیده به اتاق بود که خود تولستوی کنده‌هایش را می‌‌شکسته و آتش می‌‌کرده....
📚در کشور شوراها، محمدعلی اسلامی ندوشن، نشر سرو سخنگو
///////
@sarvpub
۴ آبان
شب آقای جهانگیر درّی به دیدنم آمد که مادرش روس است و پدرش ایرانی و سال‌هاست که مقیم مسکو است و از اعضای انستیتو شرق‌شناسی است.
من نام پدرش را سال‌ها پیش هنگامی که زنده بود شنیده بودم؛ یکی از دیپلمات‌های ایرانی بود که چندین سال در سفارت ایران در مسکو خدمت کرده بود و هنگامی که محصل بودم خوب یادم است که یک نمایشنامه از چخوف به نام «خرس» در مجله پیام نو ترجمه کرده بود که فوق‌العاده به نظر من شیرین و خواندنی آمد.
با جهانگیر درّی که مشغول نوشتن رساله‌ای راجع به طنز در نثر معاصر فارسی است مدتی صحبت کردیم. به ادبیات معاصر ایران علاقه داشت و مطالعه‌اش هم در همین زمینه بود.
////////
@sarvpub
من اینجا ریشه در خاکم...
سوم آبان، سالروز درگذشت فریدون مشیری
"یکی از خصوصیات مشیری این بود که خوانندگانش منحصر به یک گروه نبودند، که مثلاً چپ باشند، یا مذهبی، یا لیبرال یا نوپرست. گروه‌های مختلف او را می‌خواندند. فردی بود نجیب، معتدل، ناوابسته به «باند» و فارغ از جهت‌گیری مرامی. محور فکری‌اش ایران بود و مسالمت.
او جزو چند گوینده‌ای بود که هم نوجویی کردند و هم نسبت به فرهنگ اصیل ایران بیگانگی به خرج ندادند. من گمان می‌کنم که آخرین قضاوت به اینجا می‌رسد که هر کسی تا چه اندازه در سخن خود صداقت به خرج داده است."
📚دکتر اسلامی ندوشن، یاد یاران، به‌زودی از نشر سرو سخنگو
///////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
۱ آبان
«سِیر واقعی من در مسکو، از اول آبان شروع میشد. والنتینا [راهنمای گردشگری] که به او والینا می‌گفتند سرِ ساعتِ ده رسید و به راه افتادیم. روز برفی جانانه‌ای بود. من با سرخوشی روز خود را آغاز کردم. عقیده‌ام این بود که روسیه را می‌بایست زیر برف دریافت...
بعدازظهر به دیدن موزهٔ پوشکین رفتم که گمان می‌کنم معروف‌ترین موزهٔ مسکو است. در آنجا مجموعهٔ تابلوهای خارجی گرد آمده است. از لحاظ نقاشی، بسیار غنی است. بین تابلوهای نفیس، یکی به نظر من فوق‌العاده جالب آمد و آن از روبنس بود به نام جشن باکوس. در این تابلو مادری نشان داده میشد با دو پستان برهنهٔ آویخته که دو بچه‌اش را شیر می‌داد. چه مادر و چه بچه‌ها حالت پاهای پشم‌آلودشان شبیه به میمون بود و صورت شبیه به میمون و در ذهن من گذشت که آیا روبنس، دویست سال پیش از داروین آنچه را که دانشمند انگلیسی راجع به بنیاد انواع گفته در این تصویر نیاورده است؟ آیا همین تابلو، داروین را در اتخاذ نظریه‌اش کمک نکرده است؟ از این لحاظ تصویر حیرت‌انگیزی بود.
از آنجا به موزهٔ تولستوی رفتیم که چون ساعت از شش گذشته بود بسته بود. راه زیادی را توی سرما پیاده پیموده بودیم و دست خالی برمی‌گشتیم...»
📚در کشور شوراها، محمدعلی اسلامی ندوشن، نشر سرو سخنگو
/////////
@sarvpub
🏔می‌دانستید دکتر اسلامی ندوشن، به مدت بیست سال، هرررر روز می‌رفتند کوهنوردی؟
⏳فکر میکنید این کوهنوردی روزانه، چقدر طول می‌کشید؟
فقط یک ساعت‌ونیم!
راستی! امروز، روز جهانی کوهنورد است. اگر اهل کوه و کوهنوردی هستی، روزت مبارک. 🏔
📚کتاب روزها، جلد سوم و چهارم، نشر سرو سخنگو
///////
@sarvpub
تغییرات در سامانه شابک و وزارت فرهنگ برای مجوز چاپ و نشر کتاب
🌿 اتصال فرآیند صدور شابک در «پنجره واحد دولت»
بر اساس آن ناشران می‌توانند درخواست مجوز انتشار کتاب و دریافت شابک را در یک مسیر یکپارچه انجام دهند تا طی فرآیندهای جداگانه و موازی جلوگیری شود. در این فرآیند شابک اختصاص‌یافته از طریق پنجره واحد دولت، مبنای ادامه فرآیند صدور مجوز خواهد بود و ناشر موظف است شماره شابک را در شناسنامه و بارکد را پشت جلد کتاب درج و فایل نهایی اثر را در سامانه بارگذاری کند. در صورت مغایرت اطلاعات درخواست برای اصلاح به ناشر عودت داده خواهد شد.
🌿 [اخذ هزینه از ناشر بابت صدور هر شابک]
با توجه به صدور سالانه بیش از یکصد هزار شماره شابک، مجموعه خدمات مرتبط با درخواست و تخصیص شابک، ثبت و مدیریت اطلاعات، اصلاح و به‌روزرسانی داده‌ها، پشتیبانی از ناشران و نگهداری و توسعه زیرساخت‌های اطلاعاتی حوزه نشر، مستلزم صرف هزینه‌های مستمر اجرایی، فنی و پشتیبانی است.
🌿 اعلام وصول الکترونیکی کتاب
بر اساس این رویکرد فایل کتاب که ناشر در فرآیند درخواست مجوز در سامانه بارگذاری کرده است، می‌تواند مبنای ثبت اطلاعات و انجام فرآیند اعلام وصول قرار گیرد و از ارائه مجدد نسخه چاپی صرفا برای ثبت اطلاعات جلوگیری شود.
🌿 راه‌اندازی قابلیت «قیمت مرجع کتاب» در سامانه شابک
بر اساس این قابلیت ناشران می‌توانند قیمت مرجع آثار خود را در سامانه ثبت کرده و در صورت تغییر شرایط اقتصادی و هزینه‌های تولید، اطلاعات قیمت را به‌روزرسانی کنند. مخاطبان، کتابفروشان، مراکز توزیع و سایر فعالان حوزه نشر می‌توانند با مراجعه به سامانه شابک، قیمت مرجع ثبت‌شده برای هر عنوان را استعلام و از آخرین قیمت اعلام‌شده توسط ناشر مطلع شوند.
توضیحات فوق را ابراهیم حیدری مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات ایران مطرح و در سایت خانه کتاب منتشر شده است.
////////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
سخنان شیرین و نمکین استاد هوشنگ مرادی کرمانی درباره‌ی نویسندگی و ویژگی‌های یک نویسنده
و اشاره به کتاب روزهای دکتر اسلامی ندوشن به عنوان یکی از بهترین زندگی‌نامه‌های فارسی.
@sarvpub
دکتر اسلامی ندوشن دربارهٔ اشغال سفارت آمریکا چه نظری داشتند؟
در روزهایی که ما می‌گذرانیم، هیجان همگانی چنان است که از رابطۀ ایران و آمریکا سخن گفتن کار آسانی نیست، ولی درست در همین روزهاست که درعین‌حال نگفتن جایز نیست.
سؤال بزرگ این است: کشمکش ایران و آمریکا عاقبت به کجا خواهد انجامید؟
از اشغال سفارت آمریکا سال‌ها می‌گذرد اما برخی مطالب این یادداشت که برای اولین بار دارد منتشر میشود هنوز هم تازگی بسیاری دارد. پیشنهاد می‌کنیم این پست را بخوانید:
👇👇👇
https://www.instagram.com/p/DfT7sd0lrJx/?cplk=MW81cHh4bXpiN3Z5bA==
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۲ آبان
همان شب می‌بایست به تئاتر کیروف برای تماشای بالۀ «دون کیشوت» برویم. خود تهیۀ بلیط باز خالی از ماجرا نبود. روز دوم ورودم آنّا به هتل مراجعه کرد و بلیط برای هر دو ما خرید و تاریخش معیّن شد؛ منتها گفتند که خود بلیط را همان روز نمایش تحویل می‌دهند. اما روز نمایش که مطالبه کرد گفتند بلیط نیست. برای من بسیار تازگی داشت که کسی از یک مرجع رسمی (نه بازار سیاه) بلیط بخرد، پولش را بپردازد، جا برایش «رزرو» شود، آن‌گاه روز قضیه به او بگویند ما در برابر شما تعهدی نداریم...
نمایش، روی‌هم‌رفته متوسط‌الحال بود رقص‌ها چیز چندانی بیشتر از عادی نداشت. از هر جهت از بالۀ ژیزل که در بلشوای تئاتر دیده بودم، پایین‌تر بود. موضوع، البته خیلی مهم است. ظاهراً رقص تنها در موضوع‌های جدی و عمیق می‌تواند زمینۀ توفیق یابد. شخصیت‌های مضحک و موضوع‌های کم‌وبیش سبک در باله نمی‌گنجند. رقصنده‌ها هم به‌خوبی رقصنده‌های بلشوای تئاتر نبودند. به من گفتند که چون مسکو پول بیشتر می‌دهد، و وسیله در اختیار می‌گذارد (از نوع آپارتمان و تسهیلات دیگر) بالرین‌های برجستۀ لنینگراد را می‌رباید و می‌برد.
ساعت تنفس به طبقۀ بالا رفتیم و نمایشگاه کوچکی را که حاوی عکس‌ها و تصویرهایی از موسیقی‌دان‌ها و نمایشگرهای بزرگ بود، تماشا کردیم. وقتی برگشتیم و نشستیم، چشمم به بالای سرمان افتاد که لژ سلطنتی بود. دو سیاه گردن‌کلفت (که نمایندۀ صلح بودند) در آن نشسته بودند. درست در همان‌جا که تزار و امپراتریس می‌نشستند. بر مخمل صندلی لم داده بودند، خیلی راحت، چنان‌که گفتی چیزی از این طبیعی‌تر نبوده، و آن صندلی‌ها را به قالب بدن آنها ساخته‌اند. بار دیگر نتوانستم از گردش روزگار حیرت نکنم. به قول بیهقی: «احمق که دل در این جهان بندد که نعمتی بدهد و زشت بازستاند.» آنها بیشتر از «امپراتور کل روسیه» خود را به نشستن در آنجا محق می‌دیدند، و حق هم داشتند. خون هیچ کس سرخ‌تر از خون دیگری نیست. اگر کسی بالاتر از دیگری نشست و کسی هم حرفی نزد، یا زور در کار است یا رضایت، یا هر دو، که حالت تسلیم و انتظار باشد.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۱ آبان
تماشای موزۀ «دین و بی‌دینی» لنینگراد از واجبات بود، زیرا شاید در دنیا منحصربه‌فرد باشد، به‌خصوص که مقرّ آن کلیسای کازان است، که خود آن نمی‌بایست از دیدنش غافل شد. این بنا که به سبک کلیسای سِنت پی‌یر رم ساخته شده است، با چهار ردیف ستون سنگی کورنتی‌وارخور از خیابان نیوسکی منظرۀ باشکوهی دارد، در میدان روبه‌روی کلیسا، مجسمۀ کوتوزوف، سردار روس که ناپلئون را شکست داد، برپای است. کوتوزوف در روسیۀ امروز محبوب‌ترین سردار دوران تزاری است، و شخصیتش در «جنگ و صلح» تولستوی جاودانی شده است.
این موزه تفسیر مجسمی است بر گفتار معروف مارکس که گفت «دین تریاک مردم است» و در آن سندها و عکس‌ها و صحنه‌هایی به نمایش گذارده شده است که مبیّن این معنی باشد...
نتیجه‌گیری‌ای که موزۀ «دین و بی دینی» میکرد این بود که باید تفکر علمی بر تفکر مذهبی غلبه کند.
کسی منکر سوءاستفادۀ حکم‌گزاران از دین نیست و اگر آثار شوم اتحاد تشرّع و قدرت در تاریخ بخواهد برشمرده شود، تمام‌شدنی نخواهد بود. بااین‌حال، این سؤال‌ها در ذهن می‌گذرد: آیا بشر ابتدایی می‌توانست بدون تفکر دینی زندگی کند و ادامۀ حیات بدهد؟ آیا بدون دین، فرهنگ و تمدن می‌توانست پدید آید، و آیا مقداری از شاهکارهای بزرگ هنری و ادبی در همین قرن نوزدهم خود روسیه که با آن‌همه دقت در موزه‌ها و کتابخانه‌ها نگاهداری میشود، مدیون دین نیست؟
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها:
۱۰ آبان
صبحانه در هتل اکتبرسکی لنینگراد از لحاظ خلوت بودن بوفه خوشایندتر از مسکو بود، هرچند که در کیفیت با آن تفاوت چندانی نداشت. درهرحال ادای تکلیفی بود. من بدترین چای‌ها را در دو کشور دیدم که هر دو در چای شهرت جهانی دارند: یکی هند و دیگری روسیه. هند سرزمین چای است و روسیه نوشندۀ نام‌آور آن، و ادبیات روس با بخار سماور آمیخته شده. اما آنچه من دیدم، مایع زردرنگی بود که نه بو داشت و نه طعم.
محمدعلی اسلامی ندوشن
در کشور شوراها را از سایت سرو سخنگو تهیه نمایید.
///////
@sarvpub
رؤیای امروز ما چیست؟
میشود گفت که نزدیک به همۀ مردم از جنگ بدشان میآید. رؤیای امروز ما صلح است. در صلح است که بشر توانایی‌های بسیار کلانی را که در اوست رشد می‌دهد. ولی شاید انسان آینده صلح را نیز خوب یا بد هر دو بینگارد. شاید انسان زندگی‌کننده در صلح از چشمۀ «ملال» بنوشد. آن‌گاه چه بسا که این نوشابه، خود مسئلۀ بزرگی بیافریند، که او را از بهره‌وری از همۀ انتظا‌ر‌هایی که از توانایی‌های خویش دارد، بازدارد.
اسلامی ندوشن، نوشته‌های بی‌سرنوشت (ادبیات جهان و ترجمه‌های ادبی)، به‌زودی از نشر سرو سخنگو
////////////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
💠 کدام مردم؟
من نیز بارها از خود پرسیده‌ام که مردم کیست‌اند؟ در بسیاری از مجامع و محافل تهران اگر لفظ مردم بر زبان کسی رود، حاضران ابرو در هم می‌کشند و یا به صراحت، یا به سکوت معنی‌دار، می‌گویند: «مردم کی‌اند؟»
...عجیب این است که در نطق های رسمی و روزنامه‌ها هر چه را که می‌گوییم و می‌کنیم و می‌طلبیم، نام مردم بر آن می‌نهیم؛ هر چه را که من دوست دارم، می‌گویم که مردم دوست دارند؛ هر چه را که من به نفع خود می‌بینم، می‌گویم به نفع مردم است؛ و حال آنکه معلوم نیست این مردم کیستند، در کجا هستند و با چه زبانی درباره سود و زبان خود اظهار نظر کرده‌اند و با چه وکالت‌نامه‌ای دفاع از سود و زیان خود را بر عهده ما نهاده‌اند؟
📚ایران را از یاد نبریم، محمدعلی اسلامی ندوشن، نشر سرو سخنگو
///////////////////////////////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
برشی از کتاب در کشور شوراها
۷ آبان
دیگر کم‌کم خود را با ساعت کار روسیه تطبیق می‌دادم. به غیر از کارخانه‌ها و بعضی اداره‌ها، فعالیت‌های دیگر شهر زودتر از ساعت ده شروع نمی‌شد. من که در ایران عادتاً صبح خیلی زود (و گاهی سحر) از خواب برمی‌خاستم، در اینجا تا حدود هفت در رختخواب می‌ماندم و باز هم وقت خوبی در برابرم می‌ماند تا بتوانم به نوشتن نامه یا تنظیم یادداشت‌هایم بپردازم. ولی در عوض، کار ما که از ده آغاز میشد، دیگر یکسره تا شب و گاهی تا آخر شب ادامه می‌یافت. جلسه‌ای که می‌بایست روز چهارم آبان در انستیتوی شرق‌شناسی تشکیل گردد و به علت بیماری من تعطیل شده بود، به روز هفتم آبان موکول گردید.
آقای کمیساروف ریاست جلسه را بر عهده داشت و به رسم معمول مرا معرفی کرد و چند دقیقه‌ای حرف زد و آن‌گاه از من خواسته شد که گفتار خود را شروع کنم. موضوعی که پیشنهاد شده بود «مسائل ادبی ایران » بود (به زبان فارسی). من یادداشتی تهیه نکرده بودم و متنی نداشتم. گفتار، جنبۀ خودمانی و دوستانه داشت.
گفتم: اگر بشود مسئله‌اش خواند، مهم‌ترین مسئله‌ای که در ادبیات کنونی ایران وجود دارد، برخورد قدیم و جدید است، و توضیح دادم که ایران نیز مانند سایر کشورهای دنیای سوم در ارتباط با دنیای صنعتی دستخوش دگرگونی شده، و درنتیجه فرهنگ و ادبیات ما هم تحت تأثیر این دگرگونی قرار گرفته و اکنون دو موج قوی قدیم و جدید در برابر هم‌اند. موج قدیم، برای آنکه ایران گذشته‌ای دارد و فرهنگ غنی و ادبیات باروری، و فی‌المثل فرق دارد با فلان کشور نفت‌فروش که خودش است و مقداری چاه نفت و گذشته‌ای برهوت. موج جدید، مقتضیات زندگی امروز است و نفوذ عامل صنعت با همۀ عوارضش. این دو، رودرروی هم می‌ایستند. اگر گذشته و حال بتوانند به نحو درست، زمینه‌های تفاهم و پیوند با هم پیدا کنند، نتیجۀ ثمربخشی به دست خواهد آمد.
📚 در کشور شوراها، محمدعلی اسلامی ندوشن، نشر سرو سخنگو
///////
@sarvpub
_ وزير: تو حرف‌های عجیب می‌زنی، مثل اینکه توی میتینگ‌های برتراند راسل شرکت کرده‌ای.
+ زن: لازم نیست کسی در میتینگِ برتراند راسل شرکت کرده باشد تا بداند صلح بهتر از جنگ است، همه‌ی مردم دنیا این عقیده را دارند، به جز سیاستمدارها و خرپول‌ها!
_ وزیر: ما دشمن بزرگی داریم که نمی‌خواهد زیر حرف حساب برود.
+ زن: او هم مثل شماست، سیاستمدار است. اگر دو نفر که از هم می‌ترسند اسلحه‌شان را به دور اندازند دیگر ترسی از همدیگر نخواهند داشت، خیلی ساده است.
_ وزیر: بله، ولی اگر مردم بی‌اسلحه بمانند، آن گروهی که عدّه‌شان بیشتر است، بر گروهی که عدّه‌شان کمتر است غلبه خواهند کرد.
+ زن: بکنند، مگر شما نمی‌گویید حق با آن عدّه‌ای است که تعدادش بیشتر است؟ مگر نه اینست که دموکراسی یعنی این؟ مگر وقتی انتخابات میکنید آن حزبی که رأی بیشتر دارد حکومت بدست نمی‌گیرد؟ اگر حرف الآنت را قبول کنیم، پس حزب شما اکنون نباید بر سر کار باشد.
_ وزیر: این دو با هم فرق دارند. منظور من اینست که در آن صورت، گروهِ بی‌تمدّن و جاهل که تعدادش بیشتر است، بر گروهِ با تمدّن و فهمیده که تعدادش کمتر است، غلبه خواهد کرد؛ حرف بر سر بقای تمدّن است.
+ زن: من گمان می‌کنم که اگر تمدّنی از بین برود، نشانه‌ی آنست که شایسته‌ی از بین رفتن بوده، نشانه‌ی آنست که جوهر حیاتیِ خود را از دست داده.
#ابر_زمانه_و_ابر_زلف
💎کانال دکتر محمّد‌علی اسلامی نُدوشن
🆔 @sarv_e_sokhangoo
۵ آبان
رفتیم به موزهٔ تاریخی مسکو...
بعضی از سلاحها که از ایرانی‌ها گرفته بودند به نمایش گذارده شده بود. پردهٔ نقاشی‌ای بود از دربار فتحعلی‌شاه که درباری‌ها را همه در یک صف ایستاده و دست به سینه می‌نمود، در حالی‌که عبودیت و خضوع و جبن و سالوس از قیافهٔ یک‌به‌یک می‌بارید و بیننده می‌توانست حدس بزند که همین حالت و همین طرز تفکر محوشدگی و رفتار حسابگرانه و مزورانهٔ کسانی که «وای بر اُرُس، وای بر اُرُس» می‌گفتند بود که قسمتی از خاک ایران را به این آسانی از او جدا کرد و آن همه آثار سوء و خجلت به بار آورد.
در همین قسمت تصویری از برمولوف سردار روس بود، و اصل عهدنامهٔ ترکمانچای؛ همهٔ این‌ها گوشهٔ محقری از موزه را اشغال کرده بود. واقعه‌ای که آن همه در سرنوشت ایران تأثیر داشت، در اینجا در دوسه سند و نقش نموده میشد. همین و بس، و باقی؛ تو گویی که بهرام هرگز نبود.
📚در کشور شوراها، محمدعلی اسلامی ندوشن، نشر سرو سخنگو
///////
@sarvpub
۳ آبان
«موضوع زبان در روسیه مسئله‌ای است که من نظیرش را در هیچ کشور دیگری ندیده‌ام؛ اگر کسی زبان روسی نداند، هرگز جواز ورود به جامعه را نمی‌یابد و تا ابد هم که بماند، باید در حاشیه زندگی کند. تا این زمان، به هر کجا رفته‌ام با انگلیسی ممکن بود رفع احتیاج کنم و با خیال راحت در شهر راه بیفتم؛ حتی در توکیو که شهری درندشت و پرولوله است، من از روز دوم توانستم به تنهایی سوار مترو شوم، حال آنکه همه علامت‌ها به زبان ژاپنی بود.
مسکو نوعی حالت بدبینی و عناد نسبت به کسی دارد که بخواهد به زبان خارجی حرف بزند. مردم، با آنکه نامهربان نیستند، برای مسافر سیمای تشویق‌کننده‌ای ندارند؛ در خود فرورفته‌اند و نشانه هیچ پذیرشی در برابر خارجی از خود بروز نمی‌دهند. مردم بعضی کشورها خوش‌اقبال‌اند که به زبان خارجی حرف بزنند (مثلاً هلند و دانمارک) و در بعضی کشورها نیز حرف زدن به یک زبان خارجی، افتخاری دانسته میشود. معمولاً کشورهای شرقی که خودشان زبان مهمی دارند (مانند انگلیس، آمریکا و فرانسه)، در آموختن زبان خارجی کاهل می‌شوند، ولی اگر بدانند، با آن حرف می‌زنند؛ اما روسیه در هیچ‌یک از این سه دسته جای نمی‌گیرد...
گاهی این احساس برای من بود که روس‌ها تصور می‌کنند هیچ زبانی جز روسی در دنیا وجود ندارد و به همین سبب، ولو بدانند که شما آن را نمی‌دانید، تند و تند با شما روسی حرف می‌زنند. این کاری بود که خانم متصدی طبقه هتل، با من میکرد. هر چه می‌خواست بگوید می‌گفت و در آن لحظه فراموش میکرد که من حرفش را نمی‌فهمم؛ به نظر آنها طبیعی‌ترین چیز در دنیا این است که انسان به زبان روسی حرف بزند.»
📚در کشور شوراها، محمدعلی اسلامی ندوشن، نشر سرو سخنگو
/////////
@sarvpub
۲ آبان
شب می‌بایست به بلشوایْ تئاتر برای تماشای یک باله بروم. بلیط در هتل گرفته بودم. چون دیر از موزه [موزهٔ ترتیاکوف] بیرون آمده بودیم، باعجله مرا به تئاتر رسانیدند...
بلشوایْ تئاتر در سراسر دنیا معروف است. تئاتر دولتی و رسمی اتحاد جماهیر شوروی است. هیچ محل دیگری در دنیا نیست که در آن، هنر و سیاست تا این حد به هم آمیخته باشد...
اجرای برنامه تا آنجا که من بتوانم بگویم عالی بود. از تشخیص ظرافت‌های فنّی ناتوانم ولی مجموع کار را می‌توانم قضاوت کنم. یکی از شب‌های شورانگیز بود و این دوهزارنفر تماشاگر همه میخکوب بودند...
رقص، ابتدایی‌ترین زبان بشر است و از چندین هزار سال پیش تا امروز، ذره‌ای از قدرت و لطافتش کم نشده است. در رقص است که فاصلهٔ بین جسم و روح به کمترین حد خود می‌رسد و وفاق کامل به دست میآید. موسیقی چون رشته‌های خون در آن رقصنده می‌دود و آن‌گاه موج‌موج و پشته‌پشته تبخیر میشود و برمی‌خیزد...
📚 در کشور شوراها، محمدعلی اسلامی ندوشن، نشر سرو سخنگو
//////
@sarvpub
استاد اسلامی ندوشن در آبانماه سال ۱۳۵۳ به شوروی سفر کردند. کتاب «در کشور شوراها» روزنوشت‌های این سفر است.
در آبانماه امسال، با ایشان همسفر می‌شویم و هر روز، قسمتی از وقایع این سفر جذاب را می‌خوانیم.
//////
@sarvpub
در هیچ نوشته‌ای به مانند جلد چهارم روزها با وسواس رو‌به‌رو نبوده‌ام.
اکنون که بیست و هفت سال [۴۸ سال] از عمر انقلاب می‌گذرد، کسانی هستند که با حسرت به این گذشته نگاه کنند. از اینکه آنان در دریافت خود حق دارند یا ندارند، حرف دیگری است. باید به محکمۀ تاریخ نشست. ولی درهرحال اکنون کسی که بخواهد از این گذشته حرف بزند، باید به فکر فرورَود.
بارها پیش آمده است که رانندگان جوان تاکسی با کنجکاوی از من بپرسند: «شما که مویتان سفید شده و آن دوره را دیده‌اید، برای ما تعریف کنید که چگونه بود؟» من درست نمی‌دانستم که چه جواب بدهم. اگر می‌گفتم بد بود، باور نمی‌کردند و شاید هم به آنها بر‌می‌خورد. اگر می‌گفتم خوب بود، برخلاف تجربۀ خود حرف زده بودم، و این درست نبود. بنابراین طفره می‌رفتم. ...
روزها، جلد سوم و چهارم، ص ۲۹۳
///////
#سرو_سخنگو 🌿
@sarvpub
برای مرتضی کیوان
«خیمهٔ سبز»
بنازم خیمۀ سبز تو ای دوست
که خیزد چون عروسی بر سر کوه
تو آنجا در حریر خرّم اوج
من اینجا در پلاس ابر انبوه
تو را بینم که چون يک خرمن صبح
به بالا می‌روی آرام و آرام
من اینجا دیر ماندم، دور ماندم
به زنجیر امید ناسرانجام
از آن پیغام چون یک دانه شبنم
که لرزد بر لبت حیران و خاموش
دو گوش آرزومندم به راه است
وز آن شب‌های شیرین با تو بیدار
هنوزم خواب در چشم سیاه است
در این آیندۀ پیچیده در دود
در این بگذشتۀ آگنده از یاد
عزیز رفته و بنشسته بر کوه
بدان شادم که می‌دانم توئی شاد
ز حسرت خون مرا در سینه غلطد موج بر موج
که با تو دم زنم در خلوت اوج
سحر از بام زندان می‌کشد سر
هزاران دست کوبد حلقه بر در
میان خیمه‌های رنگ در رنگ
بنازم خیمۀ سبز تو ای دوست
که لرزد چون چراغی بر سر سنگ
پاریس-دسامبر ۱۹۵۴
📚دخت پَری‌وار؛ مجموعه اشعار محمدعلی اسلامی ندوشن، نشر سرو سخنگو، ۱۴۰۵، صص ۵۸-۵۷.
کانال دکتر اسلامی ندوشن
@dr_eslaminodoushan
یکی از ویژگی‌های شخصیتی دکتر اسلامی ندوشن، توجه به ورزش و سلامتی جسمانی است. این مسأله در آثار مختلفشان منعکس شده. مثلاً در جلد سوم و چهارم کتاب «روزها» سرفصلی با عنوان ورزش وجود دارد. این بخش شیرین را با هم بخوانیم.
برای خرید کتاب «روزها» به سایت نشر سرو سخنگو مراجعه فرمایید:
https://sarvesokhangou.ir
یا به اکانت زیر پیام بدهید:
@BookyPub
