Telegram-канал romanceword - در مسیر دانایی: Unsorted

در مسیر دانایی

01 February 2026 08:12

فرود
پارت12
مهیار ابرو بالا انداخت. «ولی چی؟ تخصصت چیه؟»
نفس نگاهش را از او گرفت، انگار که نمی‌خواست زیاد وارد جزئیات شود. «ادامه ندادم.»
مهیار چیزی نگفت، اما نگاهش نشان می‌داد که منتظر توضیح بیشتری است. بااین‌حال، نفس حرفی اضافه نکرد و فقط به راه رفتنش ادامه داد.
چند قدم جلوتر، مهیار با لحن کنجکاوانه‌ای گفت: «دوست داری اتاق سابق پدرت رو ببینی؟»
نفس که غرق فکر بود، ناگهان سرش را بلند کرد. «بدم نمیاد.»
هر دو به سمت بخشی از بیمارستان که زمانی دفتر اصلان بود، رفتند. وقتی مقابل در رسیدند، مهیار دستش را روی دستگیره گذاشت و آن را چرخاند، اما در باز نشد. اخمی کرد و نگاهش را به اطراف چرخاند.
«عجیبه…»
نفس هم جلو آمد و دستی به در کشید. «یعنی کسی ازش استفاده می‌کنه؟»
همان لحظه، پرستاری که از کنارشان رد می‌شد، متوجهشان شد و ایستاد. «چیزی لازم دارید؟»
مهیار به در اشاره کرد. «می‌خواستیم این اتاق رو ببینیم. چرا قفله؟»
پرستار نگاهی سریع بین آن‌ها انداخت و با لحنی رسمی گفت: «کلیدش دست دکتر نامدار هست.»
نفس ناخودآگاه نفسش را حبس کرد و مهیار هم نیشخندی زد. «خب، پس باید از جناب دکتر اجازه بگیریم.»
نفس لبش را به دندان گرفت. حس عجیبی داشت، دستش را به دیوار گرفت، اما قبل از اینکه تعادلش را حفظ کند، چشمانش تار شد و احساس کرد زمین زیر پایش خالی می‌شود. صدای مهیار را شنید که با نگرانی گفت: «نفس! حالت خوبه؟» اما قبل از اینکه پاسخی بدهد، دیگر چیزی نفهمید.
وقتی چشمانش را باز کرد، روی تختی در یکی از اتاق‌های بیمارستان بود. احساس می‌کرد چیزی خنک در دستش جریان دارد—سرم. هنوز ذهنش کاملاً روشن نشده بود که صدای آشنای فرود را شنید:
«بازم هیچی نخوردی، نه؟ فقط بلدی دردسر درست کنی.»
نفس آهسته سرش را چرخاند و او را دید که کنار تخت ایستاده بود، دستانش را در جیبش فرو برده بود و نگاهش ترکیبی از عصبانیت و نگرانی داشت. مهیار ایستاده بود، اما فرود با یک نگاه کوتاه و سری تکان دادن گفت:
«ممنون، مهیار. من حواسم بهش هست. می‌تونم باهاش تنها باشم؟»
مهیار کمی مکث کرد، اما بعد سری تکان داد و گفت: «باشه، اگه چیزی شد خبرم کن.» سپس از اتاق بیرون رفت.
فرود نفس عمیقی کشید، صندلی را جلو کشید و نشست. نگاهش را روی سرم و بعد روی صورت رنگ‌پریده‌ی نفس چرخاند. دست به سینه شد و با لحنی آرام‌تر گفت:
«حالت بهتره؟»
نفس به سختی لبخند محوی زد. «فقط یکم سرم گیج رفت.»
فرود پوزخند زد. «خب معلومه، وقتی صبحونه نمی‌خوری.»
لحظه‌ای سکوت بینشان افتاد. نفس به سرم خیره شد، انگار که چیزی در ذهنش می‌گذشت. بعد، آرام گفت:
«فرود… میشه منو به اتاق پدرم ببری اونجا راحت ترم .»
فرود اخم کرد. «الان نمیشه، باید استراحت کنی.»
برای ادامه ی این رمان جذاب و تشویق نویسنده به تولید محتوای بیشتر، لطفاً با لایک کردن این اثر و به اشتراک گذاری آن، از ما حمایت کنید. هر لایک و کامنت شما، انگیزهای قوی برای خلق فصلهای جدید است! 💫

📚 حمایت شما = ادامه ی داستان!
با لایک و دنبال کردن، مشتاقانه منتظر بازخوردهای گرمتان هستیم. 😊
#فرود
@romanceword