42647
📌 ترجمۀ متون برگزیدۀ علومانسانی 📕 با تخفیف، مشترک فصلنامه شوید: https://B2n.ir/bp3486 🔗 اینستاگرام: goo.gl/Dfcpf6 🔗 توئیتر: goo.gl/8uecQd 🔗 بله: goo.gl/ZciVZ6 📮 ارتباط با ما: @Tarjomaaan
🎯 پول شخصیت ما را تغییر میدهد یا شخصیت ما درآمدمان را؟
— پژوهشی گسترده روی ۱۳۰ هزار نفر به این پرسش پاسخ دهد
♦️جسیکا استیلمن، اینک — پژوهشها نشان دادهاند افراد ثروتمند در مقایسه با کسانی که درآمد کمتری دارند، بیشتر وقت خود را بهتنهایی میگذرانند و کمتر متوجه رنج و ناراحتی دیگران میشوند. افزایش درآمد ظاهراً عزتنفس را هم تقویت میکند. اما آیا پول است که آدمها را به این شکل درمیآورد یا این ویژگیها هستند که به آنها کمک میکنند پول بیشتری به دست بیاورند؟ یک پژوهش گستردۀ جدید مدعی است که پاسخ این پرسش را یافته است.
♦️این فراتحلیل گسترده را پژوهشگران دانشگاه چینی هنگکنگ انجام دادهاند. آنها ۱۱ پژوهش پیشین را بررسی کردند که در آنها اطلاعات مربوط به درآمد افراد و پنج ویژگی اصلی شخصیتیشان، یعنی روانرنجوری، برونگرایی، گشودگی به تجربه، توافقپذیری و وظیفهشناسی، طی چندین سال ثبت شده بود. این دادهها در مجموع بیش از ۱۳۰ هزار نفر از سراسر جهان را دربر میگرفت. نتایج این تحلیل بهتازگی در نشریۀ سایکالاجیکال بولتن منتشر شده است.
♦️پژوهشگران دریافتند افزایش درآمد با تغییراتی در شخصیت افراد همراه بوده است. با افزایش درآمد، وظیفهشناسی آنها اندکی بیشتر و روانرنجوریشان کمتر میشد. هرچند این تغییرات چندان چشمگیر نبود، از نظر آماری معنادار بود. به نظر میرسد پول بیشتر، افراد را قابلاعتمادتر و از نظر عاطفی باثباتتر میکند؛ اما در مقابل، از میزان توافقپذیری و برونگرایی آنها میکاهد.
♦️پژوهشگران این بار رابطۀ شخصیت و درآمد را در جهت عکس بررسی کردند و به نتیجهای مکمل رسیدند: افرادی که در ابتدای پژوهش وظیفهشناسی بیشتری داشتند و کمتر دچار روانرنجوری بودند، تا پایان دورۀ مطالعه افزایش درآمد بیشتری را تجربه کردند. بنابراین، به نظر میرسد مسئولیتپذیری و ثبات عاطفی نهفقط از پیامدهای افزایش درآمد، بلکه از عواملی هستند که به کسب درآمد بیشتر کمک میکنند. نکتۀ جالب اینکه برونگرایی بیشتر، برخلاف انتظار، احتمال افزایش درآمد را اندکی کاهش میداد.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «How Making More Money Changes Your Personality, According to a Study of 130,000 People» نوشتۀ جسیکا استیلمن است که در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ در اینک منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 از چرخۀ بیپایان هشدارهای آخرالزمانی دربارۀ هوش مصنوعی خسته شدهاید؟
— این کتابها کمکتان میکنند ماجرا را بهتر بفهمید
♦️لوئیس بکت، گاردین — احساس میکنید در میان تبلیغات پرآبوتاب و هشدارهای هراسانگیز دربارۀ هوش مصنوعی گرفتار شدهاید؟ خوشبختانه تنها نیستید. به همین دلیل، فهرستی از کتابهای عمیق و خواندنی گردآوری کردهایم که صنعت هوش مصنوعی را موشکافی و نقد میکنند. این کتابها، هرچند بینقص نیستند، به روشنشدن دیدگاههای مهم در بحثهای مربوط به هوش مصنوعی کمک میکنند.
♦️امپراتوری هوش مصنوعی نوشتۀ کارن هائو
این اثر جامعترین کتابی است که تاکنون بر پایۀ گزارشگری میدانی دربارۀ صنعت هوش مصنوعی نوشته شده است. برخی بخشهای آن ممکن است کمی تخصصی باشد، اما گزارشگری دقیق و موشکافانۀ نویسنده نشان میدهد که شرکتهای بزرگ هوش مصنوعی در آمریکا چگونه ما را به وضعیت کنونی رساندهاند.
♦️پروژهٔ مِیوِن نوشتۀ کاترینا منسون
این کتاب نگاهی موشکافانه به همکاری ارتش ایالات متحده و شرکت پالانتیر در ساخت سلاحهای خودمختار و سامانههای نظارتی دارد و نشان میدهد که تهدیدهای این صنعت نه خیالی و موهوم، بلکه کاملاً واقعیاند و میتوانند پیامدهایی فاجعهبار داشته باشند.
♦️اَبرمقیاس نوشتۀ پاریس مارکس
این کتاب نوشتۀ روزنامهنگار و مجری پادکست «فناوری ناجی ما نخواهد بود» است و حاصل پژوهشی عمیق دربارۀ پیامدهای عینی و مادی مراکز دادۀ هوش مصنوعی در سراسر جهان به شمار میرود. نویسنده بهخوبی نشان میدهد که این تأسیسات چه هزینههای سنگینی به جوامع محلی و محیطزیست تحمیل میکنند.
♦️حقۀ هوش مصنوعی نوشتۀ امیلی ام. بندر و الکس هانا
نویسندگان این کتاب در پاسخ به این ادعا که هوش مصنوعی بهزودی در تمام توانمندیها از انسان پیشی خواهد گرفت، پاسخی ساده دارند: «زهی خیال باطل». آنها معتقدند چنین ادعاهایی چیزی جز «هیاهوی تبلیغاتی هوش مصنوعی» نیست؛ مجموعهای از دروغها و اغراقها که به ثروتمندان کمک میکند ثروتمندتر شوند، آن هم «با توجیه سرقت دادهها، گسترش سرمایهداری نظارتی و بیارزش جلوهدادن خلاقیت انسانی».
♦️چهرۀ شما متعلق به ماست نوشتۀ کشمیر هیل
این کتاب پرفروش، داستان ظهور شرکت «کلیِرویو ایآی» را روایت میکند؛ شرکتی فعال در زمینۀ تشخیص چهره که با گردآوری پایگاهدادهای عظیم از تصاویر موجود در اینترنت، امکانات نظارتی گسترده و بیسابقهای را در اختیار نهادهای مجری قانون، شرکتهای تجاری و میلیاردرها قرار داده است.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Feeling overwhelmed by the AI doom loop? Here’s the essential reading list to make sense of it all» نوشتۀ لوئیس بکت است که در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶ در گاردین منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 نمیتوانید وسایل کهنهتان را دور بریزید؟ از علم عصبشناسی کمک بگیرید
♦️امیلی فالک، نیویورکتایمز — بسیاری از ما موقع خانهتکانی با انبوهی از وسایل اضافی روبهرو میشویم. گاهی هم، وقتی باید وسایل بهجامانده از عزیزی را که از دست دادهایم دور بریزیم، دلکندن از آنها برایمان دشوار میشود. شاید شما هم هنوز وسایل خانهای را که در کودکی در آن زندگی میکردید نگه داشتهاید، چون آمادۀ دلکندن از آنها نیستید. اما چرا اینقدر به اشیای قدیمی دل میبندیم؟
♦️بخشهایی از مغز که در ارزیابی ارزش اشیا نقش دارند، با بخشهایی همپوشانی دارند که مشخص میکنند چه چیزهایی با احساس هویت ما پیوند خوردهاند. در نتیجه، تمایل داریم هر چیزی را که مال خودمان است، خوب و ارزشمند بدانیم. به همین دلیل، افراد معمولاً برای شیئی که به آنها تعلق دارد، بیش از همان شیء وقتی مالک آن نیستند، ارزش قائل میشوند.
♦️دلیل دیگری هم وجود دارد: اشیا میتوانند خاطرات را در ذهنمان زنده کنند و دوباره آنها را یادمان بیاورند. پژوهشی با تصویربرداری مغزی نشان داده است که تصویر ما از خودِ گذشته، بهمرور در ذهن محوتر میشود؛ درست مثل اشیای دوردستی که هرچه از ما فاصله میگیرند، کمرنگتر به نظر میرسند. اما کافی است کلاهی را که زمانی دوستش داشتیم در دست بگیریم تا خاطرات آن روزها زنده شوند و پلی میان کسی که امروز هستیم و کسی که روزگاری بودیم شکل بگیرد.
♦️دلکندن از وسایلی که چنین پیوند عاطفیای با ما دارند، آسان نیست. بااینحال، پژوهشهایم نشان میدهند که نگهداشتن چیزهایی مثل دفترهای یادداشت قدیمی، لزوماً به سود ما نیست. اما چطور میتوانیم از آنها دل بکنیم؟ یکی از راهها این است که بهجای دیدنِ آن وسیله از جایگاه صاحب آن، خودمان را جای خریدار بگذاریم. بهجای اینکه بپرسیم «میخواهم این را نگه دارم؟»، از خودمان بپرسیم «اگر امروز آن را میدیدم، میخریدم؟» این تغییر زاویۀ نگاه، شیوۀ ارزیابی مغز را هم تغییر میدهد.
♦️راه دیگر برای نگاهکردن به وسایل از زاویهای متفاوت، این است که خودمان را جای دیگران بگذاریم. در پژوهشی از شرکتکنندگان خواستیم تصور کنند فرد دیگری در موقعیت آنها چه تصمیمی میگیرد. همین کار باعث شد رفتارشان به رفتار آن فرد فرضی نزدیکتر شود. اسکنهای مغزی نیز نشان میدهند که دیدن مسائل از نگاه دیگران حتی میتواند تصور ما از خودمان را تغییر دهد.
♦️دلیل دشواری دلکندن از وسایل، ارزش واقعی آنها نیست؛ بلکه مغز ما این کار را تغییری در هویتمان میبیند و در برابرش مقاومت میکند. همین مسئله دربارۀ افکار و رفتارهای قدیمیمان هم صدق میکند. اما اگر کمی فاصله بگیریم و با کمک تخیل و نگاه دیگران، از زاویهای تازه به موضوع نگاه کنیم، میتوانیم آگاهانهتر از چیزهایی دست بکشیم که دیگر به کارمان نمیآیند، بیآنکه احساس کنیم هویت خود را از دست دادهایم.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Neuroscience of Decluttering» نوشتۀ امیلی فالک است که در تاریخ ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶ در نیویورکتایمز منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 گاهی رهاکردن یک هدف، بیشتر از پافشاری بر آن به ما میآموزد
♦️ماریو آی. خوآرِس گارسیا، سایکی — از کجا بفهمیم چه زمانی باید دست از تلاش برداریم؟ پاسخ به این سؤال روی کاغذ فرمول سادهای دارد: زمانی که کنارگذاشتن آن هدف بیش از ادامۀ مسیر برایمان فایده داشته باشد. اما زندگی به این سادگی نیست و نمیتوان برای چنین تصمیمی قاعدهای روشن و قطعی پیدا کرد. در عمل، فایدۀ مورد انتظار چیزی نیست جز برآوردی شخصی و تا حدی دلبخواهی. این تصمیم بیشازآنکه معیار مشخصی داشته باشد، به ملاکهای شخصی و ویژگیهای فردی ما بستگی دارد.
♦️همیشه داستان کسانی را میشنویم که با وجود شکستهای پیاپی دست از تلاش نکشیدهاند و سرانجام موفق شدهاند. فیلسوفان هم کم روی مقاومت تأکید نکردهاند؛ وقتی برای تلاشهای گذشتهمان ارزش قائلیم، انگیزۀ بیشتری برای ادامهدادن پیدا میکنیم؛ از طرفی، امید هم کمکمان میکند با وجود نشانههای شکست، همچنان به هدفهای بلندمدت فکر کنیم. اما این نگاه یک چیز را نادیده میگیرد: گاهی رهاکردن هدفها برای شناخت خودمان ضروری است. شکست میتواند مهارتها، محدودیتها و علایقی را آشکار کند که پیشتر از وجودشان خبر نداشتیم.
♦️برای فهم این نکته، باید ببینیم چطور هدفهایمان را انتخاب میکنیم. گاهی اول تصمیم میگیریم به چه چیزی برسیم و بعد وسایل لازم را فراهم میکنیم. اما گاهی برعکس، از امکانات و تواناییهایی که در اختیار داریم شروع میکنیم و بعد میبینیم چه هدفی میتوانیم دنبال کنیم. ساراس ساراسواتی، نظریهپرداز کارآفرینی، این دو روش را به آشپزی تشبیه میکند: گاهی غذایی را انتخاب میکنیم و مواد لازم را میخریم؛ گاهی هم اول محتویات یخچال و کابینت را بررسی میکنیم و بعد تصمیم میگیریم چه غذایی بپزیم.
♦️هدفهایی که در سالهای اول زندگی برای خودمان انتخاب میکنیم، اغلب بر پایۀ شناختی ناقص از خودمان و آینده است. اما اگر آنها را قطعی و تغییرناپذیر ندانیم و از شکستهایمان درس بگیریم، کمکم میفهمیم به چه کارهایی علاقه داریم و از عهدۀ چه کارهایی برمیآییم. از طرفی، شکستها گاهی چیزهایی دربارۀ دنیای بیرون به ما نشان میدهند: فرصتهایی که نداریم و موانعی که پیش رویمان است؛ اینکه همیشه نمیتوانیم دنیا را مطابق خواستهمان تغییر دهیم و گاهی ناچاریم خواستههایمان را عوض کنیم.
♦️حالا دوباره به پرسش اول برگردیم: از کجا بفهمیم چه زمانی باید دست از تلاش برداریم؟ برای پاسخ به این سؤال شاید بهتر باشد بهجای اینکه بپرسیم چه زمانی باید هدفی را رها کنیم، بپرسیم: اگر دست از این هدف بکشم، چه چیز تازهای دربارۀ خودم میفهمم؟ پس به نظر میرسد جملۀ معروف نیچه، «آنچه تو را نکشد، قویترت میکند» که به شعار فرهنگ پشتکار تبدیل شده، روی دیگری هم دارد که اغلب نادیدهاش میگیریم: آنچه قویترمان نمیکند، شاید نشانمان دهد واقعاً چه کسی هستیم.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «When giving up teaches you more than persevering ever could» نوشتۀ ماریو آی. خوآرِس گارسیا است که در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ در سایکی منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 بچهها را به حال خودشان رها کنید؛ بگذارید حوصلهشان سر برود
♦️داربی ساکسبی، نیویورکتایمز — اگر میخواهید فرزندانی همدل و خیالپرداز تربیت کنید که بلد باشند خودشان را سرگرم کنند، نباید مدام ذهنشان را با فعالیتهای مختلف مشغول نگه دارید. من این رویکرد را «فرزندپروریِ کممداخله و آگاهانه» مینامم. در این شیوه، والدین باید بپذیرند که گاهی بهترین کاری که میتوانند برای خود و فرزندانشان انجام دهند، این است که به زندگی خودشان برسند و بچهها را به حال خودشان بگذارند.
♦️ما حتی در همان فرصتهای اندکی هم که سر کار نیستیم، تمام حواسمان به بچههاست و مدام در فکر سرگرم کردنشان هستیم؛ آنها را به کلاسهای ورزشی و موسیقی میفرستیم و در آنجا هم بزرگسالان مدام مراقبشان هستند و نمیگذارند بچهها از نزدیک با زندگی روزمرۀ بزرگسالان آشنا شوند و از رفتارشان یاد بگیرند.
♦️شیوۀ امروزی فرزندپروری نهفقط برای والدین فرساینده است، بلکه بر پایۀ تصوری از نیازهای کودکان برای رشد و شکوفایی شکل گرفته که شواهد برآمده از گذشتهٔ تکاملی ما آن را تأیید نمیکند؛ در بیشتر دوران تاریخ بشر، خانوادهها فرزندان زیادی داشتند و کودکان در جمعهایی از افراد در سنین و نسلهای مختلف بزرگ میشدند؛ جمعهایی که در آنها کسی مدام مراقب کودکان نبود و آزادی بیشتری برای بازی و وقتگذرانی داشتند.
♦️البته منظور از کممداخله بودن بیتوجهی به کودکان نیست. و فرزندپروریِ کممداخله و آگاهانه زمانی امکانپذیر است که والدین از حمایتهایی مانند مرخصی باحقوق و خدمات در دسترس مراقبت از کودک برخوردار باشند. از طرف دیگر، باید در جامعه به حضور کودکان در فضاهای عمومی عادت کنیم و بپذیریم که سروصدا و بازیگوشی بچهها گاهی ممکن است آزاردهنده باشد. همچنین باید فضاهای امنی فراهم کنیم تا کودکان بتوانند بدون نظارت دائمی بزرگسالان آزادانه بازی کنند و پرسه بزنند.
♦️کودکان فقط از طریق آموزش مستقیم یاد نمیگیرند؛ تماشای رفتار دیگران و الگوبرداری از آنها نیز بخش مهمی از فرایند یادگیریشان است. این رفتارها ممکن است چیدن توتهای جنگلی، تعویض لاستیک خودرو یا حتی استراحت و گپوگفت با دوستان پس از یک روز کاری طولانی را شامل شوند. کودکان از همان سالهای نخست زندگی، با تماشای بزرگسالان و همراهی با آنها، بهتدریج مهارتها و رفتارهایی را میآموزند که برای ورود به دنیای بزرگسالی به آنها نیاز دارند.
♦️مهمتر از همه، همراهی با بزرگسالان فرصتی ارزشمند در اختیار کودکان میگذارد تا کمکم یاد بگیرند با بیحوصلگی کنار بیایند و خودشان راهی برای گذراندن وقت پیدا کنند. این تجربه به آنها کمک میکند صبورتر شوند، برای حل مسائل راهحل پیدا کنند و از نیروی تخیل و خلاقیتشان بهره بگیرند.
♦️پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهند که مغز حتی وقتی در حال استراحت است، بیکار نمیماند. برعکس، وقتی ذهن را به حال خودش میگذاریم و اجازه میدهیم آزادانه از فکری به فکر دیگر برود، فعالیت زیادی دارد؛ از جمله اینکه به ذهن و افکار دیگران مشغول میشود. پس اگر میخواهید فرزندانی همدل و خیالپرداز تربیت کنید که بتوانند خودشان را سرگرم کنند، لازم نیست ذهنشان را مدام با فعالیتهای مختلف پر کنید.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Parents Should Ignore Their Children More Often» نوشتۀ داربی ساکسبی است که در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴ در نیویورکتایمز منتشر شده است. داربی ساکسبی؛ روانشناس بالینی و استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است.
@tarjomaanweb
🎯 در عصر هوش مصنوعی، چطور باید زندگیمان را اداره کنیم؟
♦️راس اندرسن، آتلانتیک — در هیچ دورهای از تاریخ معاصر، آینده تا این اندازه مبهم و نامعلوم نبوده. در سراسر آمریکا، در دل مراکز عظیم دادهای که از بیرون هیچ نشانی از ماهیتشان پیدا نیست، گونهای تازه از هوش مصنوعی در حال شکلگیری است. میگویند این فناوری ممکن است در سالهای آینده جهانی سرشار از رفاه و فراوانی به ارمغان بیاورد؛ هرچند شاید هم به نابودی نسل بشر بینجامد.
♦️خوشبینانهترین سناریو را تصور کنید: عصر فراوانی به مدد هوش مصنوعی؛ ماشینهای هوشمند بهجای کشتن ما، سرطان را درمان میکنند. بهرهوری فوقبشریِ آنها قیمت بیشتر کالاها و خدمات را به نزدیک صفر میرسانند و ما را غرق در رفاهی وصفناپذیر میکنند. به تعبیر سم آلتمن، رباتهایی که با انرژی خورشیدی کار میکنند، میتوانند با هزینهای ناچیز هر خانهای را، با هر طرحی که بخواهیم، برایمان بسازند. در چنین دنیایی، حتی دیگر کسی بیسرپناه نمیماند، چه برسد به اینکه گرسنه باشد.
♦️البته رسیدن به آرمانشهر هوش مصنوعی ممکن است به این سادگیها نباشد. مولی کیندر، پژوهشگر پیشین مؤسسۀ بروکینگز، سناریویی را ترسیم کرده که در آن، پیش از رسیدن به این آیندۀ سرشار از خیر و برکت، دورهای از اختلالات گستردۀ شغلی و آشفتگی اقتصادی را پشت سر میگذاریم؛ دورهای که او آن را «آشفتگی میانی» مینامد.
♦️در دورۀ «آشفتگی میانی»، نخستین چیزی که احتمالاً متوجه آن میشوید، این است که دیگر خبری از افزایش حقوق نیست. رئیس شما و حتی مدیر بالادستی او ممکن است در واکنش به نااطمینانی بیسابقۀ اقتصادی، بازنشستگیشان را به تعویق بیندازند. شاید هم استخدام نیروهای تازهکار را متوقف کنند. در چنین شرایطی، شاید تنها راه این باشد که شغل فعلیتان را حفظ کنید، هزینههایتان را پایین نگه دارید و آماده باشید در کوتاهترین زمان ممکن شغل یا محل زندگیتان را تغییر دهید.
♦️اما سناریوهای بدتر چیست؟ یک حالت این است که هوش مصنوعی از کنترل خارج شود یا به دست افراد شرور بیفتد. در چنین سناریویی، دارایی خالص شما هم، مثل هر چیز دیگری، ممکن است به خطر بیفتد. آلتمن اوایل همین ماه گفت پذیرش این فناوری به معنای پذیرفتن این واقعیت است که «اتفاقات بدی در راه است».
♦️یک سناریوی دیگر هم هست که البته نیاز نیست کسی برای آن تدارکی ببیند: انقراض. در برابر این سناریو، هیچ راهی برای مصونماندن وجود ندارد؛ مگر آنکه به خرید آمرزشنامه روی بیاورید. اگر فکر میکنید هوش مصنوعی به نابودی جهان منجر خواهد شد، خرجکردن تدریجی پساندازتان شاید عقلانیترین کاری باشد که میتوانید انجام دهید.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «What Should You Do With Your Money in the Age of AI?» نوشتۀ راس اندرسن است که در تاریخ ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ در آتلانتیک منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 بهترین انتخاب، بدترین تصمیم است
♦️دیوید اپستین، نیویورکتایمز — آیا تصمیمگیری برایتان دشوار است؟ این مشکل فقط مختص شما نیست. شبکههای اجتماعی با فراهم کردن بستری برای مقایسۀ بیوقفۀ خودمان با دیگران، این مشکل را تشدید کردهاند. وقتی مدام با گزیدهای از بهترین لحظات زندگی شغلی، روابط عاطفی، خانه و سفرهای دیگران روبهرو میشویم، دیگر چیزی که «بهاندازه کافی خوب» باشد راضیمان نمیکند و احساس میکنیم با پذیرفتن آن، به کمتر از چیزی که میتوانستیم به دست بیاوریم قناعت کردهایم.
♦️در عصر فراوانیِ اطلاعات و انتخابها، تصور میکنیم اگر بهاندازۀ کافی جستوجو کنیم، میتوانیم بهترین چیز را در هر زمینهای پیدا کنیم. روانشناسان این گرایش را «بیشینهگرایی» مینامند. اما تلاش برای یافتن بهترین گزینه رویکرد درستی نیست؛ چون جستوجو کردن خودش هزینه دارد و بیشترِ مردم این هزینه را در محاسباتشان در نظر نمیگیرند. اگر این هزینه را هم در نظر بگیرند، میفهمند که بهترین راهبرد لزوماً تلاش برای بهینهکردن همهچیز نیست.
♦️میل همیشگی به پیدا کردن گزینهای بهتر، حتی لحظات عادی و روزمرۀ زندگی را هم خراب کرده است. پژوهشها نشان میدهند کسانی که میتوانند میان ویدئوهای مختلف جابهجا شوند، بیشتر از کسانی که فقط یک ویدئو تماشا میکنند، احساس ملال میکنند. یکی از توضیحهای ممکن برای این یافته آن است که صرفِ احتمال وجود گزینهای بهتر در جایی دیگر، لذت بردن از لحظۀ حال را از ما میگیرد.
♦️مشکل فقط به شبکههای اجتماعی محدود نمیشود؛ هوش مصنوعی هم قرار است به ما کمک کند تا همهچیز را به بهترین شکل ممکن پیش ببریم؛ از برنامههای روزانه و رژیم غذایی گرفته تا لباسهایی که میپوشیم و کارهای خلاقانهای که انجام میدهیم. اما خطر پنهان این ابزارها آن است که گزینههای بیشتری پیش رویمان میگذارند و ما را بیش از پیش درگیر انتخاب و مقایسه میکنند.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Nobel-Winning Psychologist Who Believed He Found the Secret to Happiness» نوشتۀ دیوید اپستین است که در تاریخ ۱۲ مهٔ ۲۰۲۶ در نیویورکتایمز منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 فرستادن یک میم بامزه، نوعی ابراز محبت است
— در دفاع از عادتی که گاهی روی اعصاب است
♦️جولی بک، آتلانتیک — فرستادن میم یکی از سادهترین راههای حفظ ارتباط با دیگران است؛ شاید حتی بتوان گفت یکی از بیدردسرترین و تنبلانهترین راهها. بااینحال، پژوهشهای زیادی دربارهٔ بهاشتراکگذاشتن میمها انجام شدهاند و همۀ آنها نشان میدهند که این کار، برخلاف ظاهر سادهاش، میتواند نقش مهمی در روابط داشته باشد و آدمها را به هم نزدیکتر کند.
♦️به گفتهٔ آدام گرنت، روانشناس سازمانی در دانشگاه پنسیلوانیا، فرستادن میم میتواند نوعی «سنگریزه هدیه دادن» باشد؛ اصطلاحی که او در شبکههای اجتماعی با آن آشنا شد. این اصطلاح به رفتاری در میان پنگوئنها اشاره دارد؛ آنها سنگریزههای براق را با دقت انتخاب میکنند و به جفت بالقوهشان هدیه میدهند. در میان انسانها هم هدیه دادن یک میم جذاب و حسابشده میتواند رفتاری برای جلب نظر کسی باشد؛ البته نه لزوماً برای آغاز رابطهای عاشقانه، بلکه گاهی صرفاً برای ابراز دوستی.
♦️متخصصانی که با آنها صحبت کردم میگویند افراد معمولاً در انتخاب میمهایی که برای دیگران میفرستند وسواس به خرج میدهند؛ درست مثل کسی که سنگریزههایش را با این فکر انتخاب میکند که کدامیک بیشتر به مذاق طرف مقابل خوش میآید. بر اساس یکی از پژوهشها دربارهٔ نقش میمها در روابط انسانی، این کار راهی است برای ساختن و تقویتکردن دنیایی مشترک؛ حسی که به ما میگوید هر دو نفر به خردهفرهنگ خاصی تعلق داریم که رابطهمان را شکل میدهد و از رمز و رازهای آن باخبریم.
♦️البته گاهی گفتوگوهای خصوصی در دایرکت اینستاگرام بهشدت یکطرفه میشوند؛ یکی مدام میم میفرستد و دیگری بهندرت واکنشی نشان میدهد؛ مثلاً از هر ده میم، فقط به یکی قلب میفرستد. این وضعیت میتواند آزاردهنده باشد. گرنت میگوید: «البته میشود با فرستادن بیوقفۀ مطالب جورواجور و بیارزش اینترنتی، مزاحم دیگران هم شد». بااینحال، اگر میمها با دقت و از سر محبت انتخاب شده باشند، درمجموع به کیفیت رابطه کمک میکند؛ حتی اگر گیرنده فقط پیش خودش بخندد و واکنشی نشان ندهد».
♦️نیکلاس برودی، استاد مطالعات ارتباطات در دانشگاه پوگت ساوند، میگوید در دادههای منتشرنشدهٔ پژوهشهایش متوجه شده رایجترین دلیلی که مردم برای فرستادن میم ذکر میکنند، این است که میخواهند به طرف مقابل بگویند «به یادت هستم». پس یادتان باشد اگر دوستتان در طول یک روز ۱۵ میم برایتان فرستاد، یعنی آن روز ۱۵ بار به یادتان افتاده است. شما هم گاهی با فرستادن یک ایموجی خنده یا قلب به او نشان دهید که به یادش هستید.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Sending a Silly Meme Is an Act of Love» نوشتۀ جولی بک است که در تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶ در آتلانتیک منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 نسل جدید پدربزرگها و مادربزرگها؛ دردسرهای جسمی بیشتر، پول بیشتر برای نوهها
♦️ریچل وولف، والاستریت ژورنال — دیوید اندروس سالهای زیادی را به کوهپیمایی و دوچرخهسواری در مسیرهای کوهستانی اطراف خانهاش در کلرادو گذرانده بود. اما وقتی در ۷۲سالگی صاحب نخستین نوهاش شد، دیگر مثل گذشته سرحال و قبراق نبود. او به بیماریای مبتلا بود که بهتدریج ستون فقراتش را تحلیل میبرد و نگران بود که نتواند آنطور که دلش میخواهد با نوهاش وقت بگذراند.
♦️اندروس میگوید «نمیتوانم به سیدر، نوهام که حالا ده ماهه است، فوتبال و بیسبال یاد بدهم یا با او از این جور بازیها کنم.» بااینهمه، وقتی مدیریت شرکت نرمافزاریاش را کنار گذاشت، فرصت پیدا کرد کمی پس از تولد سیدر به نزدیکی خانۀ نوهاش نقل مکان کند.
♦️با بهتأخیر افتادن فرزندآوری در خانوادههای آمریکایی، پدربزرگها و مادربزرگها هم در سنین بالاتری نوهدار میشوند و این موضوع باعث شده بسیاری از آنها طعم پدربزرگ و مادربزرگ شدن را خیلی دیرتر از آنچه انتظار داشتند و امیدوار بودند، بچشند.
♦️این تغییر، حسابوکتاب مالی خانوادهها را هم به شکلهایی پیشبینینشده تحت تأثیر قرار میدهد. وقتی افراد در سنین بالاتری پدربزرگ یا مادربزرگ میشوند، فرصت کمتری دارند تا در سالهای سلامت و توانایی جسمی، حضور فعالی در زندگی نوههایشان داشته باشند و مثلاً بخشی از وقت خود را صرف نگهداری رایگان از آنها کنند. البته از سوی دیگر، افراد مسنتر معمولاً بازنشسته شدهاند و وقت آزاد بیشتری دارند تا در کنار نوههایشان باشند. همچنین، هرچه تعداد فرزندان خانوادهها کمتر میشود، سهم بیشتری از درآمدشان را صرف هر نوه میکنند.
♦️دورا کوستا از دانشگاه کالیفرنیا در لسآنجلس و متیو کان از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، در پژوهشی برآورد کردهاند که در سال ۱۹۶۰، زنان معمولاً در اوایل بیستسالگی نخستین فرزندشان را به دنیا میآوردند و در نتیجه، میانگین سن مادربزرگ شدن ۴۴ سال بود. امروزه اما زنان بهطور متوسط در آستانۀ ۲۸سالگی مادر میشوند و به همین دلیل، میانگین سن مادربزرگ شدن به ۵۷ سال رسیده است.
♦️طبق محاسبۀ این اقتصاددانان، که سن زنان هنگام تولد نخستین فرزندشان را مبنای پژوهش قرار دادهاند، این تغییر تقریباً نیمی از سالهایی را که مادربزرگها میتوانند در سلامت و در کنار نوههایشان بگذرانند، از بین برده است. این مدت از ۲۸ سال به ۱۵ سال کاهش یافته است.
♦️بسیاری از پدربزرگها و مادربزرگهایی که در سنین بالاتر صاحب نوه شدهاند، میگویند خوشحالاند که این اتفاق در دوران بازنشستگیشان افتاده است؛ زمانی که دیگر دغدغۀ کار ندارند و میتوانند از وقت آزادشان لذت ببرند. بااینحال، نگرانی مشترک آنها این است که در این سنوسال، احتمال ابتلا به بیماریها و مشکلات جسمی بیشتر است و شاید نتوانند آنطور که دلشان میخواهد، در زندگی نوههایشان حضور فعال داشته باشند و در بزرگ شدن آنها نقش ایفا کنند.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Older Grandparents Have More Aches and Pains—and More Money for Grandkids» نوشتۀ ریچل وولف است که در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶ در والاستریت ژورنال منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 زیرِ درخشش امارات متحده عربی چه چیزهایی نهفته است؟
📌 امارات در سالهای اخیر تصویری از کشوری امن، مدرن و آیندهنگر ساخته است؛ مرکز تجارت جهانی و میانجی صلح در منطقهای پرآشوب. اما پشت این تصویر، شبکۀ پیچیدهای از نفوذ سیاسی، مداخلۀ نظامی و منافع اقتصادی پنهان شده است. این کشور چگونه با بهرهگیری از بحرانهای منطقهای، نفوذ خود را گسترش میدهد و امپراتوری خاموشی بنا میکند که بهای آن را مردم کشورهای بحرانزده میپردازند؟
🎬 تدوینگر: علی حاجی سالم
🎤 گوینده: رضا مداح
© کاری از ترجمان علوم انسانی
📍لید را ببینید و به دوستانتان معرفی کنید.
🔗 مشاهده در آپارات:
https://B2n.ir/hz8131
لید | در جستوجوی نقشههای ذهنی
@tarjomaanweb
🎯 چرا شرکتهای هوش مصنوعی ناگهان به فکر بخشیدن ثروتشان افتادهاند؟
♦️راب واکر، فستکامپنی — به نظر میرسد موج تازهای از بخشندگی به راه افتاده؛ شرکتهای هوش مصنوعی اوپنایآی و آنتروپیک وعده دادهاند بخشی از ثروتی را که در آینده به دست میآورند با مردم تقسیم کنند و ایلان ماسک هم که اصلاً نمیخواهد از قافله عقب بماند، میخواهد به همۀ کودکان آمریکا سهامی از اسپیسایکس بدهد. احتمالاً در همۀ این طرحها اندکی بخشندگی واقعی هم وجود دارد. اما بیایید واقعبین باشیم: همۀ این اقدامات، درعینحال، نوعی بازاریابی برای بهبود وجهۀ عمومی هستند.
♦️وعدههای شرکتهای هوش مصنوعی برای تقسیم ثروتشان با مردم، در شرایطی مطرح میشود که این فناوری با نگرانیهای فزایندهای روبهروست. از نابودی مشاغل و مصرف سرسامآور انرژی گرفته تا احتمال انقراض بشر. و اکنون سهیمکردن مردم در ثروتی که هوش مصنوعی به بار میآورد، میتواند از شدت این نگرانیها بکاهد و چهرۀ خوشایندتری از این شرکتها به نمایش بگذارد. آنتروپیک، برای مثال، قصد دارد پنج درصد سهام خود را به صندوقی با اهداف عمومی اختصاص دهد؛ هرچند هنوز برنامۀ مشخصی برای آن ندارد.
♦️این رویکرد البته بیسابقه نیست؛ شرکتهایی مانند گوگل نیز بخشی از سهام خود را به اهداف اجتماعی اختصاص دادهاند. بااینحال، برخی معتقدند طرح آنتروپیک بیش از آنکه اقدامی شفاف و سخاوتمندانه باشد، نمایشی برای جلب حمایت مردم است. قاعدتاً هم باید همین باشد؛ همانطور که سیاستمداران برای پیشبرد برنامههایشان به همراهی افکار عمومی نیاز دارند، شرکتهای بزرگی هم که سودای تغییر جامعه را در سر دارند، نمیتوانند از حمایت مردم بینیاز باشند.
♦️جزئیات هدیۀ ماسک هنوز روشن نیست، اما نیتش معلوم است: میخواهد نشان دهد بخشندگیاش از طرح آنتروپیک بهتر است، چون هم مستقیمتر است و هم سخاوتمندانهتر. ماسک همیشه به وجهۀ عمومی خود اهمیت داده و در شرایط فعلی بیش از گذشته به ترمیم آن نیاز دارد. او علاوه بر اینکه ثروتمندترین مرد جهان است، بهدلیل فعالیتهای سیاسی و نفوذ بینالمللیاش نیز زیر ذرهبین قرار دارد؛ از کمک مالی به کارزارهای انتخاباتی تا اتهام محدود کردن دسترسی اوکراین به خدمات ماهوارهای استارشیلد.
♦️کسی که بدون داشتن هیچ مقام انتخابی، از نفوذی جهانی برخوردار است، طبیعی است که بخواهد گاهی چهرهای خیرخواه از خود نشان دهد. بخشیدن سهام به همۀ کودکان آمریکا هم، در کنار جنبۀ سخاوتمندانۀ آن، فرصتی است تا ماسک قدرت و ثروتش را به رخ بکشد. البته نباید هر اقدام خیرخواهانهای را با بدبینی نگریست؛ تبلیغاتی بودن یک هدیه، از ارزش اقتصادی آن کم نمیکند. بااینحال، اعلام چنین وعدهای فوراً وجهۀ عمومی فرد را بهتر میکند، اما پرسش اینجاست که آیا محقق هم میشوند؟
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «What’s really fueling the recent generosity boom» نوشتۀ راب واکر است که در تاریخ ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶ در فستکامپنی منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 اگر دیگر کسی به ما نیاز نداشته باشد، چه میشود؟
♦️جاشوا راتمن، نیویورکر — پس از جنگ جهانی دوم، هانا آرنت هشدار داد که تمامیتخواهی در جامعهای مجال رشد پیدا میکند که در آن شمار زیادی از مردم احساس کنند به حساب نمیآیند و بود و نبودشان برای کسی فرقی ندارد. امروز هم جریان مردسالارانۀ موسوم به «مانوسفر» با خشم به جامعهای میتازد که به باور طرفدارانش دیگر نیازی به مردان ندارد. جوانان هم نگراناند که با گسترش هوش مصنوعی، فرصت چندانی برای ورود به بازار کار و پیدا کردن شغل نداشته باشند.
♦️روانشناسان «احساس اهمیت داشتن» را یکی از ارکان خوشبختی میدانند؛ احساسی که از توجه دیگران، وقت گذاشتن آنها و نیازشان به ما شکل میگیرد. جوانان زمانی شکوفا میشوند که در خانواده و جامعه نقشی ایفا کنند و دیگران رویشان حساب کنند. سالمندان زمانی سلامت بیشتری دارند که علاوه بر دریافت مراقبت، خودشان نیز مراقب دیگران باشند. در مقابل، احساس بیفایده بودن و سربار دیگران بودن میتواند ویرانگر باشد و به افسردگی و حتی افکار خودکشی بینجامد.
♦️اخیراً حتی ریاضیدانان تراز اول جهان هم طعم بیفایدهبودن را چشیدهاند؛ اسکات آرونسون، ریاضیدان، در مطلبی وبلاگی با عنوان «آخرالزمان ریاضیات»، ماجرایی را نقل میکند که پسر نهسالۀ او برای همسرش، دانا مشکوویتز، دانشمند علوم رایانه، تعریف کرده بود: «مامان... شنیدم یه ربات مسئلۀ ریاضیای را حل کرده که تو تمام عمر داشتی روش کار میکردی!».
♦️ما نیاز داریم که دیگران به ما نیاز داشته باشند. اما عواملی چون هوش مصنوعی، سالخوردگی و بیثباتیهای اقتصادی و اجتماعی، این احساس را در ما تقویت میکنند که دیگر حضورمان ضروری نیست. اگر این روند ادامه پیدا کند، آیا بهسوی جهانی میرویم که در آن هیچکس به دیگری نیاز نداشته باشد؟ آیا هوش مصنوعی شغلهایمان را میگیرد؟ شاید نه؛ اما حتی تصور چنین آیندهای هم آسیبزاست. در چنین جهانی، چطور میتوانیم اهمیت وجودمان را حفظ کنیم و احساس ارزشمندی کنیم.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Do You Feel Needed?» نوشتۀ جاشوا راتمن است که در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ در نیویورکر منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 شرمِ نیابتی: چرا از رفتار دیگران خجالت میکشیم؟
♦️لیویا گرشون، دیلی جیاستور — تا به حال شده مادرتان جلوی دیگران حرفی نسنجیده دربارۀ ظاهر یکی از کارکنان رستوران بزند، یا دوستتان با ذوقوشوق از سریالی بگوید که به نظرتان مزخرف بوده؟ در چنین موقعیتهایی ناگهان دلتان هُری میریزد، قلبتان تند میزند و انگار میخواهید در صندلیتان فرو بروید. جی. لوگان اسمیلجز، پژوهشگر ادبیات انگلیسی و مطالعات زنان، معتقد است این احساس شرمندگیِ نیابتی، علاوهبر جنبۀ عاطفی، جنبۀ سیاسی هم دارد.
♦️او این احساس را «واکنشی جسمانی به بحرانی عاطفی» میداند؛ واکنشی که زمانی بروز میکند که دو نفر دربارۀ رعایت یا زیر پا گذاشتن یک هنجار اجتماعی برداشت متفاوتی دارند. مسئله فقط این نیست که کسی رفتار نامتعارفی از خود نشان میدهد؛ مسئله این است که خودش هم متوجه نیست رفتارش از نظر شما چقدر نامتعارف است.
♦️برای روشنتر شدن موضوع، اسمیلجز پیشنهاد میکند نقطۀ مقابل این احساس را در نظر بگیریم. مثلاً فرض کنید متوجه میشوید یکی دیگر از استادان دانشگاه هم مثل شما بینندۀ برنامۀ تلویزیونی «زنان خانهدار واقعی آتلانتا» است. همین علاقهٔ مشترک، هم میان شما احساس نزدیکی ایجاد میکند و هم به هر دوی شما اطمینان میدهد که سلیقه و احساستان آنقدرها هم بیراه نیست.
♦️اما وقتی احساس شرمندگیِ نیابتی به سراغمان میآید که فکر میکردیم با کسی هماحساس و همنظریم، ولی رفتار او خلاف این را نشان میدهد. مثلاً اگر دوستی ناشیانه برقصد، صرفِ ناشیانه رقصیدنش لزوماً ما را خجالتزده نمیکند؛ چیزی که معذبمان میکند این است که خودش متوجه نیست چقدر بد میرقصد یا اصلاً برایش مهم نیست.
♦️به گفتۀ اسمیلجز «وقتی کسی احساسات مشترکی با ما ندارد، دربارۀ احساسات خودمان هم دچار تردید میشویم. احساس شرمندگیِ نیابتی این تردید را به این تصور تبدیل میکند که آن فرد چیزی نمیداند که اگر میدانست، احتمالاً احساساتش با احساسات ما همسو میشد».
♦️اسمیلجز میگوید بازنمایی شرمندگی نیابتی در رسانهها اغلب با موضوع معلولیت گره خورده است. برای مثال، در یکی از قسمتهای سریال «اداره»، همکاران کوین او را مسخره میکنند، اما لحظۀ شرمندگی زمانی فرا میرسد که هالی میخواهد از او دفاع کند و او را دارای معلولیت ذهنی میخواند. به تعبیر اسمیلجز، این صحنه نشان میدهد که چرا چنین دفاعی شرمآور است: گویی معلولیت چیزی است که حتی تصورِ نسبتدادنش به کسی که دوستش داریم هم تحملناپذیر است.
♦️البته از نظر اسمیلجز، مسئله عمیقتر از اینهاست. افراد دارای معلولیت و کسانی که از نظر عصبشناختی متفاوتاند، ممکن است چنان مایۀ شرمندگی دیگران باشند که کمتر کسی خود را هماحساس آنها بداند. شرمندگی نیابتی میتواند قواعد نانوشتهای را آشکار کند که تعیین میکنند چه احساسات و رفتارهایی طبیعی یا پذیرفتنیاند. اما ما معمولاً بهجای زیر سؤال بردن این قواعد، از کسی که مایۀ شرمندگیمان شده فاصله میگیریم و در نتیجه، فرصت درک شیوههای متفاوت زندگی را از دست میدهیم.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Why We Cringe» نوشتۀ لیویا گرشون است که در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۲۶ در جیاستور دیلی منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 اینفلوئنسرها قبلاً پول میگرفتند تا شما را پای گوشی نگه دارند؛ حالا میخواهند از گوشی جدایتان کنند
♦️ نانسی والکی، آتلانتیک — در سه دهۀ گذشته، تقریباً همۀ شاخصهای معاشرت اجتماعی، از مهمانیهای شام و گردشهای پیکنیکی گرفته تا فعالیتهای داوطلبانه، بیش از ده درصد افت کردهاند. در واکنش به این روند، برخی اینفلوئنسرها به طراحی و برگزاری رویدادهایی روی آوردهاند که شرکتکنندگان برای آشنایی با دیگران و پیدا کردن دوستان تازه در آنها پول میپردازند. اینفلوئنسرها علاوه بر درآمدی که از مهمانان به دست میآورند، فرصت ارتباط با این جمعهای واقعی را نیز به برندها میفروشند.
♦️نادیا اوکاموتو، از بنیانگذاران پلتفرم «پای»، که بستری برای تبلیغ رویدادها و کسب درآمد از آنهاست، میگوید: «به ارزش اقتصادی این دو موقعیت فکر کنید: در یک حالت، به اینفلوئنسری پول میدهید تا ویدئویی بسازد که فقط سه تا پنج ثانیه توجه مخاطبان را جلب میکند؛ در حالت دیگر، فرصتی فراهم میکنید تا افراد در دنیای واقعی، به مدت یک ساعت با یک برند یا محصول سروکار داشته باشند. ارزش اقتصادی حالت دوم بهمراتب بیشتر است».
♦️پلتفرمهایی مانند «پای»، «آنبرند» و «آفلاین» میان برندها و برگزارکنندگانی که برای رویدادهایشان به دنبال حامی مالیاند، ارتباط برقرار میکنند. هدفشان این است که معاشرت و دورهمیهای اجتماعی را به فرصتی برای بازاریابی تبدیل کنند. برای مثال، با خرید بلیتی سیدلاری برای شرکت در مهمانی کافه سول در نیویورک، میتوانید با صدای بلند ترانههای محبوبتان را بخوانید، مارگاریتا بنوشید، بازیهای کارتی انجام دهید و، بهقول صفحۀ فروش بلیت، «ارتباطاتی اصیل» با دیگران برقرار کنید.
♦️در این رویدادها، محصولات مختلفی هم تبلیغ میشوند؛ از نوشیدنیهایی با حمایت مالی برند پاترون گرفته تا قهوهای که هزینۀ آن را شرکتی دیگر پرداخته است. تیندر نیز یکی از حامیان مالی این برنامههاست. این شرکت بهتازگی قابلیت «رویدادها» را به اپلیکیشن خود اضافه کرده و بهسرعت در حال گسترش برنامههای حضوری با حمایت مالی برندهاست. یکی از برگزارکنندگان این رویدادها میگوید: «مردم برای سرگرمی پول میدهند و در کنار آن، عضوی از یک اجتماع هم میشوند».
♦️اندرو راث، از بنیانگذاران پلتفرم «آفلاین»، در دفاع از این مدل کسبوکار میگوید: «اگر اینفلوئنسرها میلیونها دلار میگیرند تا مردم را پای گوشیهایشان نگه دارند، چرا برگزارکنندگان مهمانیها نباید بابت بیرون آوردن مردم از پشت صفحهنمایشها پول بگیرند؟».
♦️شاید دلیلش این باشد که اجتماعات اصیل را نمیتوان بهینهسازی کرد؛ این اجتماعات از دل دشواریها و اصطکاکهای روابط انسانی شکل میگیرند: از اینکه حتی وقتی رفتن به جمع برایمان زحمت دارد، باز هم خودمان را به آنجا برسانیم؛ یا با دیگران مهربان بمانیم، حتی وقتی بعضیهایشان حسابی روی اعصابمان میروند. اعتماد در چنین جمعهایی شکل میگیرد، چون بهای عضویت در آنها فقط پول نیست؛ باید وقت و انرژی هم صرفشان کرد.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Rise of the IRL Influencer» نوشتۀ نانسی والکی است که در تاریخ ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ در آتلانتیک منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 پشت پردۀ سبزِ صنعت مد: کارگرانی که دست و پایشان را از دست میدهند
♦️آنوج بهال، گاردین — در ۲۰هزار کارخانۀ شهر پانیپت هند، حدود ۳۰۰هزار نفر کار میکنند. در این کارخانهها، لباسهای مستعمل را خرد میکنند و از آنها محصولاتی میسازند که به بازارهای جهانی راه پیدا میکنند؛ از جمله کالاهایی که با نام برندهایی مثل اچاندام هوم، ایکیا، پریمارک، تسکو و والمارت فروخته میشوند. اما صنعت مدِ سریع، که مبتنی بر تولید انبوه، خرید هرچه بیشتر و استفادۀ کوتاهمدت از آن است، برای کارگرانی که پسماندهای این صنعت را بازیافت میکنند، هزینهای ویرانگر دارد.
♦️ماشینآلات ناایمن و نبود تجهیزات حفاظتی کافی باعث شده کارگران بارها دچار آسیبهای شدید شوند و حتی دست یا پایشان را از دست بدهند. برای این کارگران، قطع عضو فقط به معنای معلولیت و محدود شدن تواناییهای جسمی نیست؛ بلکه به این معناست که دیگر نمیتوانند مثل گذشته کار کنند، درآمدی داشته باشند و نانآور خانوادهشان باشند.
♦️سوراج کومار سه ماه بود که لباسهای دورریختهشده را به دستگاه خردکن میریخت، اما در اواخر ماه اوت، بر اثر اتصالی دستگاه، به داخل آن کشیده شد. او میگوید: «کاش مرده بودم، اما هر دو دستم را از دست نمیدادم». راماشانکار سینگ ۱۸ سال در کارخانههای پانیپت کار میکرد تا اینکه سال گذشته در حادثهای پایش قطع شد. سینگ میگوید «تقریباً یادم رفته بود زندگی بدون کار چطور است، اما حالا بیشتر روز را روی تختم دراز میکشم و به پنکۀ سقفی نگاه میکنم».
♦️رامش چوداری، فعال محیطزیست، پنج سال است حوادث کار و موارد قطع عضو در کارخانههای پانیپت را دنبال میکند. به برآورد او، هر روز دستکم یک کارگر دست یا پایش را از دست میدهد و در بعضی روزها شمار این افراد به پنج نفر میرسد. چوداری اطلاعاتش را از پیمانکارانی میگیرد که کارگران را به کارخانهها میفرستند. بااینحال، همۀ حوادث گزارش نمیشوند و به گفتۀ او، ممکن است شمار واقعی قربانیان از این هم بیشتر باشد.
♦️ایندراپال سینگ در سال ۲۰۱۷، دستش در دستگاه حلاجی گیر کرد و بازویش را از دست داد. صاحب کارخانه هم زیر بار پرداخت هزینۀ بیمارستانش نرفت. او شش سال در دادگاهها پیگیر پروندهاش بود، اما به گفتۀ خودش، هیچ غرامتی دریافت نکرد. پلیس مدعی است ایندراپال با امضای چند سند از شکایتش صرفنظر کرده، اما ایندراپال این حرف را قبول ندارد، چون میگوید سواد خواندن و نوشتن ندارد.
🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Every day, someone loses a hand or a leg: the brutal reality of India’s textile recycling industry» نوشتۀ آنوج بهال است که در تاریخ ۶ نوامبر ۲۰۲۶ در گاردین منتشر شده است.
@tarjomaanweb
🎯 شمارۀ سیونهم مجلۀ ترجمان منتشر شد
♦️شمارۀ سیونهم مجلۀ «ترجمان» منتشر شد. پروندۀ این شماره با عنوان «بُکش و خوشگلم کن» به موضوع بدن اختصاص یافته است. از جوانب بسیاری میتوان به این موضوع پرداخت، اما ما، به رویۀ همیشگی ترجمان، تلاش کردهایم تا بدن را از منظر علوم انسانی ببینیم، مسائلی از قبیلِ مقایسۀ اجتماعی، جنسیت، نابرابری، تمایز، طرد و تبعیض.
♦️شمارۀ سیونهم مجلۀ ترجمان در ۲۰۸ صفحه و با ۲۵ مطلب منتشر شده است. در این شماره آثاری از جیا تولنتینو، دیوید اپستین، لزلی جیمیسن، مایکل هابز، اگنس کالارد، لورن میشل جکسون، فی باند آلبرتی، بریجیت رید، رز هوروویچ و دیگران منتشر شده است. برای خرید تکی این شماره میتوانید به فروشگاه اینترنتی ترجمان، کتابفروشیها و دکههای سراسر کشور مراجعه کنید. نسخۀ الکترونیکی مجله نیز از طریق فیدیبو و طاقچه در دسترس است.
📍برای خرید شمارۀ سیونهم مجلۀ ترجمان به فروشگاه اینترنتی ما مراجعه کنید.
🔗https://B2n.ir/db9753
@tarjomaanweb