6048
https://t.me/joinchat/AAAAAENEy7OlJWZFgWOtiA
🧠 مرجع تخصصی روانشناسی: همه‌چیز در یک فولدر!
(دسترسی رایگان به برترین منابع آموزشی)
• کنکور ارشد/دکتری
(جزوات نفرات برتر، تست‌های سال گذشته، صفر تا صد وزارت بهداشت)
• کارگاه‌های معتبر
(دکتر صاحبی، شخصیت، اختلالات DSM5، مشاوره زناشویی)
• کتاب‌های نایاب + پایان‌نامه‌ها
(خلاصه‌های یک‌برگی، ترجمه مقالات نوروساینس، پرسشنامه‌های استاندارد)
🎧 پلاس‌های طلایی:
ـ مکالمه حرفه‌ای انگلیسی (اصطلاحات روزمره، انیمیشن زبان اصلی)
ـ تربیت فرزند، روان‌درمانی، سواد رابط
✅ همین الان عضو شوید!
▫️ کافیست دکمه ADD را بزنید
▫️ فولدر همیشه در تلگرام شما فعال می‌ماند
لینک عضویت فوری👇
/channel/addlist/SSxW0RXavAE1ZTg0
گنگ سخن گفت و مرا وانهاد
تا آنی شوم که هستم!
نامم: اودیپ!
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۴-۱۱-۲۰۲۶
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
جنگ- زخم-کودکِ بیدار
من زیر آوارِ پرسش ها هستم. پرسش هایی که خود از خود دارم. به خود می گویم نباید مانندِ پنداربافان به این جنگ بنگرم و نباید این جنگ را آسان گیرانه گزارش(تفسیر) کنم. از خود می پرسم این جنگ که هر دو سویِ آن برای هرگونه کامیابی می اندیشند به جز کامیابیِ میهن پرستان، آیا ناخودآگاه راهی نیز برای ایران و ایرانی نگشوده است؟ می پرسم آیا این جنگ ما ایرانیان را گونه ای دیگرسان بیدار نساخته است؟ جنگ، درونِ یکایک ما ایرانیان را در هم کوبید، نیک و بد را در هم آمیخت، بد را جای نیک و نیک را جای بد نشاند، دوباره آن دو را درهم آمیخت و گیج مان کرد. و هنوز نمی دانیم چه بیندیشیم، چه بگوییم و چه بینجامیم. این گیجسری و دلهره بهتر از خوشباوری های پیش از جنگ است. جنگ، ما را بزرگ کرده است ولی هنوز در خود نیک ننگریسته ایم. هنوز از گیجی برون نیامده ایم ولی چیزی در درون مان زبان به سخن گشوده است و آرام آرام و اندک اندک آن آوا و واژگانش را درمی یابیم. ما داریم از آنچه پیش از جنگ بودیم جدا می شویم ولی هنوز با آن «خود»ی که دارد به خود ریخت می دهد «خودی» نشده ایم. گاه به آن نزدیک می شویم و با او خودی می گردیم و گاه او را بیگانه می یابیم و در ما دلهره می نشانَد. جنگ، ما را و بودمان را آبستن نموده است. ما درد زایمان داریم و کودکی که می زاییم را میوهٔ تجاوز [جنگ] می شماریم. ولی به هر رو آنچه می زاییم فرزندِ ماست و بی گمان اگر نیک پرورده شود مِهری به پدر نخواهد داشت. آن کس که می اندیشد نمی تواند این جنگ را یکسر زیانمند خوانَد. جنگ تنها خانه ها را زیر و رو نکرد و اگر ژرفتر بیندیشیم درمی بابیم که یکایکِ ما را نیز زیر و رو کرده است. اکنون برماست که یا ویرانه ای بمانیم یا از خاکسترِ خود برخیزیم. این جاست که باید سخن نیچه را دریافت که گفت تنها آنانی می توانند از ژرفای خود ستارگانی رقصان بزایند که در خود آشوبی(کائوس ی) داشته باشند. و جنگ در ژرفای برخی از ما آشوبی به پا کرده است. این آشوب به خودی خود ستارهٔ رقصان نمی زاید و باید مهار شود و ریخت پذیرد تا سر برکِشَد.
سخت است و دشوار و هنوز آواره در درون و زخمی و فتاده در خاکستریم. ولی می جنبیم. درد ما را می گوید که زنده ایم.
دستانِ زخمی همدیگر را بگیریم و نه تنها از درد که از بیداری از خوابِ پیش از جنگ نیز بگوییم.
بگوییم و بگوییم تا کودکِ بیدار از دلِ زخم سر برون آرَد.
آیا درمی یابی مرا؟
خسرو یزدانی
۲۷ ژوئیه ۲۰۲۶
چند پرسش
به پسِ این همه دانش و انباشتِ دانش، به پسِ این همه استوره زدایی، به پسِ این همه دین ستیزی، به پسِ این همه خداستیزی و خداگریزی، به پسِ این همه رفاه و تن پروری، به پسِ این همه جنبش های سیاسی و جابجایی ها در جهانِ فرمانروایی، به پسِ این همه خوارداشتِ گذشته و دیروز و بالیدنِ به امروز، اینجا و اکنون، آری در این دم به میانِ خود چه ها داریم، به چه می بالیم، ازچه سرفرازیم، با کدامین امیدها و با کدامین آرزوها به پیش می رویم؟ چرا در مغاکِ این پندار فرورفته ایم که آدمی توانمندی هایی دارد که خدایان نیز از آن بی بهره بوده اند؟ چرا نیاز به گریزاندنِ خدایان را یافتیم، چرا بی دینی را نیک پنداشتیم و آن را در اندیشه ها و فلسفه ها رخنه دادیم و از برای این بی دینی خدایانِ بی کالبد و تهی از چمِ “دانش” و “خرد” و “پیشرفت” را آفریدیم و از برای گستراندنِ پیامِ این خدایانِ کوتوله، پیامبرانی برگماردیم؟ چرا ما را نیاز افتاد که از نیاکانمان بگسلیم و به آنان پشت کنیم؟ چه شد و چه کسی و یا کدامین نیاز ما را واداشت که هرآن چه بود را نابود سازیم و هرچیز و همه چیز را از نو بیاغازیم؟ چرا و با چه آماجی خواستیم جهانِ هستنده را در گمانمندی فروفکنیم، هستیِ و هستندگی اش را بر بالای مغاکِ نَهَستی بیاویزیم و با یاری و فرمان “اندیشه”، به آن، هستی و باشندگیِ نوین و سامانی نوین بخشیم؟ چه شد و چه ها نیاز افتاد که فردی از میانِ بیشماران به خود این گستاخی را داد که هرآنچه آدمیان در دلِ هزاره ها آفریده و گرد آورده بودند را بیهوده و یاوه بشمارد و راهی نوین که تنها زاده از سر و اندیشه و پنداشتِ او بود را نشانگرِ راستی و درستی بخوانَد؟ چه شد که بیشمارانی این گونه نوآوری ها را پذیرفتند و از هرآنچه داشتند دست شسته و تنها بر سخنانی چند لَم دادند و هزاره ها را در دود و آتشِ نوپرستی فکنده و سوختند؟ چرا این پُرشماران خود را نو خواندند و بر هرآنچه کهن بود تاختند؟ چرا نو را بر کهن برتر شماردند؟ مگر در نو چه نهفته بود که از برایش هرآنچه تا به کنون رفته بود می باید یَزِش(قربانی) می شد؟ آیا این نوآوران به راستی نوآوری کردند؟ آیا به راستی این اندیشه های نو نیاکانی گجسته در پسِ پشتِ هزاره ها ندارند؟ آیا ستیز میانِ کهن و نو به راستی باشنده است؟ آیا آنچه که امروز ستیز و آوَرد میانِ کهنه و نو خوانده می شود از دیرباز باشنده نبوده است؟ آیا از همان روزگارانِ دور این چنین نبوده که دو بینش در همیستاری و در برابرِ هم بوده و این ستیز هرگز خاموشی نگرفته است؟ آیا جنگی که در اندیشه و باورِ هراکلیت، پدر همه چیز بود هماره چنین نبوده وهماره چنین نیز نخواهد بود؟ آیا می توان آدمیان را از نبردِ باورها و بینش هایشان جدا کرد و آنان را یکجا و بی ستیز به انگاره درآورد؟ آیا آدمیان در نبودِ ستیز و آوَرد، به آدمکان دگر نمی شوند و آیین ها و فرهنگ ها به سوی نابودی نمی روند؟ آیا در نبودِ خدایان یا در مرگِ خدایان و یا در پس نشینیِ خدایان، با شتابی دیوانه وار به سوی نابودی آیین ها و استوره ها و تاریخِ راستینِ مردمان نمی رویم؟ آیا خدایان و ستیزِ میانِ آنان، آدمیان را زنده دل تر می ساخت یا به افسردگی و دل مردگی دامن می زد؟ آیا استوره ها و آیین ها و خدایان، آدمیان را پای در بندتر و تنبل تر و بی کنش تر از امروزیان کرده بودند؟ آیا در بود و باشندگیِ جنگ و ستیز به میانِ بینش ها، آدمیان مِهر و دوستی، میهمان نوازی، هم پشتی و همیاری و همکاری را کمتر از ما امروزیان می شناختند و می زیستند؟ آیا گمان می برید در آن حال و هوای مینوی که خدایان فرمان می راندند، مِهر به پدر و مادر و نیاکان، مِهر به دوست، همسر، خانواده، فرزند، همسایه، همکار و همدوش، کمتر از امروز می بوده است؟ آیا آدمیان هماره و همه جا نیازمندِ نمادها و نمودها نبوده اند؟ آیا آدمیان هماره و همه جا در پناهِ سرمشق ها و نیروهای فراانسانی نزیسته اند؟ آیا آدمیان هماره و همه جا در پناه استوره ها و آیین ها و خدایان به سرنبرده اند؟ پس چه شد که به یکباره سرشت دگرکردیم و به دین و آیین و بینش ها بی نیاز شدیم؟ آیا در نبودِ خدایان و دین و آیین، در نبودِ راز و چیستانیِ هستی، آدمیان به جاندارانی بی چم دگر نمی شوند؟ آیا چنین نیست که آدمی در نبود خدایان و آیین ها، به اندازۀ جهان و هستی باد می شود و ارج و جایگاهی دروغین می یابد و آنگاه که به پوچیِ خود پِی برد، جهان و هستی را پوچ می خواند؟ آیا چنین نیست که بی خدایی و بی آیینی و استوره ستیزی و راز زدایی، ما را به بی فرهنگی کشانده و جهان در سیجِ (خطرِ) نابودی است؟
پس آیا چنین نیست که برای رستاخیزِ جهانِ مردمان، نیازی پایدار به خدایان و استوره ها و آیین ها داریم؟
پس آیا بهتر آن نیست که تنها اندکی در این باره درنگ کنیم و بیندیشیم؟
خسرو یزدانی ۲۰ آوریل ۲۰۰۱۸ - پاریس
کانالِ فلسفیِ «تکانه»
@khosrowchannel
هر آن کس را که دل در گِرو مِهرِ میهن دارد، فرامی خوانم تا با همدِگر در این سخنِ ژرفِ شاهرخ مسکوب درنگ کنیم. بشاید که به خود آییم و دریابیم که گذشته، درنمی گذَرَد.
آنان که پیش از نگریستن در آنچه نزدیک به همه است، در افق می نگرند، آن جا بدیده می بینند: تاریخ است که گِردِ استوره می گردد و ازوست که روشنایی می گیرد.
«وقتی خاطرهٔ جمعی، چون “تاریخ”، به شعر درآمد، گذشته ای خفته در خویش، به منزلهٔ حقیقتی متعالی و زیبا در ما بیدار می شود و از بیداریِ او روشنی در ما طلوع می کند. در این داد و ستد، از برکتِ سخنِ شاعر، دو چیز زنده شده است: یکی خاطرهٔ تاریخی در ما، و یکی ما در خاطرهٔ تاریخ. برای همین پایداریِ هویتِ ملیِ ما-و بیرون از این دایرهٔ تنگ- هویّتِ فرهنگیِ همهٔ فارسی زبانان، از جمله مدیونِ شاهنامه است. در داستان های شاهنامه، با خواندنِ “تاریخ”، هر بار حقیقتِ متعالی و زیبایی را- که ویژگیِ هر اثرِ والای هنری است- در روحِ خود می آزماییم و این گونه بازیابیِ خاطرهٔ جمعی، توأم است با موهبتِ شادی فرخنده ای که دیدار زیبایی به ما ارزانی می دارد. و لذت این شادی، اگرچه از گذشته می آید، دیگر از آنِ ماست که هستیم و آنها که پس از ما خواهند بود. بدین سان، از این دست نیز، فردوسی در شاهنامه گذشته را از زیرِ آوارِ ایّام بیرون کشید و آن را چون پرنده ای به آسمانِ آینده پرواز داد…
گمان می کنم از چندی پیش وقت آن رسیده است که همزمان و با این پشتوانهٔ علمی، جویندگانِ مشتاق، کتاب را از درون نیز بنگرند و در آن غوطه ور شوند تا گوهر جان این صورت زیبا - روح اندیشگی، هنری و فرهنگی وی- را دریابند.
تا کنون بررسیِ شاهنامه بیشتر از آنِ ادیبان، مورخان و اهل فضل بود، اینک اگر همپای آنان متفکران و اندیشه ورزان نیز به این لذت شاد روی آورند کتاب پُربارتر و شناختِ ما سرشارتر خواهد شد.
وقتِ آن است که شاهنامه نه فقط دانسته بلکه اندیشیده شود تا همچنان زنده بمانِد.»
[شاهرخ مسکوب، ارمغانِ مور، صفحاتِ ۱۴۹و ۱۵۰و۱۵۳]
۲۸ مارس ۲۰۲۱
#خسرو_یزدانی
#تکانه
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
📌برترین کانالهای Vip درتلگرام
👈🏻 ادبیات 👉🏻
👈🏻 قانون جذب 👉🏻
👈🏻 آموزش زبان👉🏻
👈🏻علمی👉🏻
👈🏻 موسیقی👉🏻
👈🏻 حقوقی 👉🏻
👈🏻 روانشناسی 👉🏻
👈🏻 درمانی 👉🏻
👈🏻موفقیت👉🏻
پیشنهاد ویژه امشب😍👇🏻
کدهای کیهانی 🔮
🔷مسیرموفقیت‌رابا ما طی‌کنید🔷
ما از دیرباز ایرانیم و هماره ایران می مانیم!
هر آن کس که امروز با همهٔ توان در این جنگِ نابرابر با سپاهِ مرگِ اسرائیل و یارانش می رزمد، که باید برزمد، با این امید می رزمد که دیگر در فردای ایران زور بالای سرش نخواهدبود، که دیگر زن به زور در لابلای چادر نخواهد بود، که دیگر شیعه بر دیگر آیین ها چیره نخواهد بود، که دیگر بخشِ کوچکی از ایرانیان زیرِ درفش الله بر بیشینهٔ مردمانِ سرزمینِ پهناورِ مِهر چیره نخواهد بود و نخواهد توانست با زور و شکنجه بر اورنگِ فرمان بماند.
آری! هر آن کس که امروز با سپاهِ مرگِ اسرائیل با هر آنچه در توان دارد می جنگد، که باید بجنگد، تنها و تنها برای این سرزمینِ ورجاوند و تنها و تنها برای مردمانِ زخم خوردهٔ این سرزمین است که می جنگد.
در آن روزهای نه چندان دور نه جنگِ مردمِ مهربانِ ایران با صدام برای آزادی کربلا بود و نه امروز جنگِ ایران با نتانیاهو برای آزادیِ قدس است. در هر دو جنگ به ایران یورش آوردند تا کشورمان را پاره پاره کنند. آن زمان صدام این گستاخی را کرد و به آرزویش نرسید و این بار نتانیاهو سرکردهٔ سپاهِ مرگ به این یورشِ خونبار دست زده است و این بار نیز خدای ایران، مردمِ مهربان و سرزمینِ ورجاوند را از این دامِ دهشت خواهد رهانید.
در فردای شکستنِ کمرِ سپاهِ مرگِ اسرائیل، باید با همهٔ توان دست در دستِ هم و با مِهر بی پایان، زخم های ایرانمان را درمان کنیم. ما که در درازنای هزاره ها به دیگر مردمان راهِ مهر و مهربانی آموخته ایم نباید با همدیگر بی مِهری کنیم. آنان که به مردم زور گفتند اکنون باید دریابند که چه خطاها کردند و چه زخم ها بر پیکرِ میهن زدند. باید همهٔ ما ایرانیان به خود آییم و دریابیم که تنها با همیاری و نیرومند بودن است که می توانیم یاران و هم پیمانانی در میانِ دیگر مردمان بیابیم. مردمانِ کشورهای در خودْ پاره پاره و ناتوان هرگز بیرون از میهن شان یاوری نخواهند یافت. قربانی کردنِ میهن پرستی و خود را جهان میهن پنداشتن، زخمی درمان ناپذیر می تواند با خود به همراه آوَرَد.
آری! اگر می خواهیم، که باید بخواهیم، کمرِ سپاهِ مرگِ اسرائیل را بشکنیم، می خواهیم میهنی رها داشته باشیم تا بتوانیم رها زندگی کنیم. نمی شود با همهٔ توان برای رهاییِ میهن از دستِ دشمنان رزمید و از آن گفت و نوشت و هم هنگام آن را در دستانی رها نمود که مردمانِ میهن را رها نمی خواهند.
هر ایرانی امروز با دو جنگ سر و کار دارد: جنگ با سپاهِ مرگِ اسرائیل و جنگ با تَرَک های درونِ خود. در هر دو جنگ باید پیروز گردیم. تَرَک های درون تنها با مِهر و آگاهی درمان می شوند. ایرانیان باید دریابند که از آغاز ویژه بوده اند و هنوز ویژه اند. ما از آغاز به سانِ رنگین کمان در چمِ کهنِ آن بوده ایم و هستیم. رنگین کمانِ از همه رنگ، «چند در یک»است. هم «چند» است و هم «یک». رنگین کمان، کمانی است رنگین. ایران، کمانی ست که اگر کشیده شود تیری رنگین بر سینهٔ دشمن می تواند بچکانَد. این «چند» بودن و آفریدنِ «یک» است که استوار ماندن بر «پیمان» را تنها راهِ ماندگاری می داند. پیروزی بر تَرَک های درون مان، ما را به سوی همگامی و پیمان باز می گردانَد. ایرانی بودن و ایرانی ماندن تنها در دلِ «پیمان» زیستن است که چم می یابد.
در دقیقهٔ ۵۸ فیلمِ ۱۵۶ دقیقه ای باشو، غریبهٔ کوچک، در میانِ «معرکه و دعوا»ی کودکان، درست آنگاه که زن آب را به «معرکه» می پاشد و آتشِ روشن در پشتِ سرِ زن می ماند، باشو کتاب را از زمین بر می دارد و به آوای بلند می خواند:
«ایران سرزمینِ ماست. ما از یک آب و خاک هستیم. ما فرزندانِ ایران هستیم».
و ناگهان همه چیز دگرگون می شود. «سرزمین»، «آب» و «خاک»و «ما»و «فرزندانِ ایران» و «هستیم» از راهِ «زبانِ پارسی» درهم می آمیزند و «چند در یک» را می آفرینند.
بیضایی در این شاهکارِ نامیرای میهنی، شمال و جنوب را به هم پیوند می زند، «ما از یک آب و خاک هستیم» را پاس می دارد، «جانورِ به کشتزار تاخته را می رانَد» و «ایران سرزمینِ ماست» را از چنگِ دشمن می رهانَد.
باشو دیگر غریبه نیست و همراه همه کودکان زیرِ بالِ سیمرغ سانِ زن-مامِ میهن- در آرامش خواهد زیست چرا که ما همه «فرزندانِ ایران» هستیم.
در این روزهای تلخ بجا و بایسته است که هرشب فیلم باشو از تلویزیون پخش شود تا بر مِهر جوانان به میهن و بر پاسداری از آن بیفزاید.
تک تکِ ما مردمانِ میهن، به پسِ شکستنِ کمرِ سپاهِ مرگِ اسرائیل، نباید خود را در میهنِ خود چون باشو «غریبه» حس کنیم. باید دوباره به «ما»ی راستین دگر شویم. باید کینه ها را از دل هامان بشوییم و «پیمان» بندیم تا بتوانیم دوباره میهن مان را شکوفا و آبادان سازیم.
ما از دیرباز ایرانیم و هماره ایران می مانیم!
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۲۰ -۶- ۲۰۲۵
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
دل پیش از دیگر اندام‌ها پیکر می‌یابد.
دل دری‌ست که گشودنش تنها از درون برمی‌آید.
خدایان به خواستِ خویش، تا فرجامین دم، بر این در می‌کوبند؛ باشد که دارندهٔ دل آن را بگشاید. کوبه‌های در شور و دلهره برمی‌انگیزند، خون را به جوش می‌آورند و در رگ‌ها می‌دوانند. اگر دارنده در بگشاید، همنشین خدایان می‌شود؛ لیک دیگر نه تپشی می‌ماند و نه جوششی. خونِ گرم سرد می‌شود و لخته می‌بندد.
بهای زیستن آن است که پشت در نگه داریم خدایان را، بی‌آنکه موم در گوش نهیم.
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۲۲-۹-۲۰۲۶
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
ژولیده مردی در شبی بی ستاره شمعی می افروزد.
روشنایِ شمع دو دلدادهٔ هم آغوش را هویدا می سازد.
ژولیده مرد نگاهی به دو دلداده می اندازد و ناگهان آن دو به دو پروانه دگر می شوند؛ شیفته و شیدا گِردِ شمع می گردند و با شرارهٔ فروزانش می سوزند.
ژولیده مرد آنچه می بیند را می سُراید.
او زیبایی را می سُراید
بهای چامهٔ زیبای شاعر سوزیدنِ دلدادگان است.
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۱۰-۵-۲۰۲۵
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید،
و نوشتار ها را به دیگر اندیشورزان نیز بفرستید!
دربارهٔ دیگران بینا بودن خوب است به شرطی که دربارهٔ خود نابینا نباشیم!
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۱۴-۹-۲۰۲۶
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
سخنانی از گزنفون و هرودت در پاسخ به تبارستیزِ ابله، مارکو روبیو:
این شگفت انگیز نیست که کوروش که توانمندترین آدم در میانِ همهٔ مردمانِ جهان بود، می بایست در بخششِ پیشکش و ارمغان هایش سرآمدِ دیگران باشد؛ ولی چیزی که بیشتر درخورِ نگرش است، گرایشِ کوروش در پیشی گرفتن از همه در یاری رساندن و رسیدگی به رنج و گرفتاری های دوستانش است؛ و گفته می شود که این رازِ پنهانی نبوده است که هیچ چیز کوروش را بیشتر از این شرمنده نمی کرد که در رسیدگی به گرفتاری های دوستانش از او پیشی بگیرند.
[گزنفون، پرورشِ کوروش، ترجمهٔ خشایار رخسانی، کتابِ هشتم، بخشِ دوم، بندِ ۱۳، اندک دستکاری از من [خسرو]
است.]
خردِ کورش
این آرتایکتس که به صلیب کشیده شد پدربزرگی داشت به نام آرتمبارس که روزی پیشنهادی به پارسیان کرد و آنان نیز به‌نوبه خود آن را به کوروش گفتند و چنین بود:
«ای کوروش، حال که زئوس [مِهر] ما پارسیان و تو را سَرورِ همهُ آدمیان کرده است و از شرّ آستیاگ نیز آسوده شده‌ای دیگر تردید نکن! سرزمینِ کنونیِ ما چندان بزرگ نیست و خاکِ آن نیز سنگلاخ و خشن است. بیا اینجا را ترک کنیم و به سرزمینی حاصلخیزتر برویم. سرزمین‌های حاصلخیزتر دور و نزدیکِ پیرامونِ ما که به تصرّف درآورده‌ایم بسیارند. یکی از بهترین‌ها را برگزینیم و در آنجا زندگی کنیم تا نزد جهانیان سرافرازتر باشیم. وانگهی برای قومی که فرمانروای جهان شده است این کاری بسیار طبیعی است. چه فرصتی از اکنون بهتر که بر این‌همه اقوام در سراسرِ آسیا فرمان می‌رانیم؟»
کوروش از شنیدنِ این سخنان هیچ شگفتی نشان نداد و به پارسیان گفت بسیار خوب چنین کنید ولی این هشدار را نیز افزود که در آن صورت باید به‌جای فرمانروایی خود را برای فرمان‌برداری آماده کنید، زیرا خاکِ نرم همیشه مردمانی نرم به بار می‌آورد، و هیچ سرزمینی در جهان نیست که هم محصولاتِ نیکو به بار آورد و هم مردانی دلاور. پارسیان این را شنیدند و متقاعد شدند و از برنامهُ خود چشم پوشیدند و بیشتر ترجیح دادند در همان سرزمینِ خشک و خشنِ خود بمانند و فرمانروا باشند تا این‌که بر دشت‌هایی حاصلخیز تخم بپاشند ولی یوغِ دیگران را بپذیرند.
[هرودت، کتاب نهم، بند۱۲۲، ترجمه از: ثاقب فر، جلد دوم، رویهٔ ۱۰۳۶]
امیر مهدی بدیع
در جلد سوم از «یونانیان و بربرها»، پیوست ها:۷، صفحهٔ ۳۲۱ می نویسد:
« در حالی که پیش از ترموپیل حتی یک نفر یونانی برنخاست تا با پیشروی سپاهیانِ شاه مخالفت کند ساکنان تمام سرزمین هایی که خشایارشا از آن ها گذشت هر چه او خواست کردند «هرچه فرمان داد، انجام دادند» و امر بی سابقه در تاریخ یونان این است که مدت ها پیش از رسیدنِ شاه هخامنشی، یونانیان تدارک های فراوان دیدند و خرج های فراوان کردند تا به نحو شایسته از او استقبال کنند:
« نزد تاسوسیان، پس از آن که آنان سپاه خشایارشا را پذیرفتند و از طرف شهرهای قاره غذایی عرضه کردند، آنتیپاتروس پسرِ اورگئوس، متشخص ترین شهروندی که به این منظور برگزیده شده بود، نشان داد که برای این وعده غذا چهارصد تالان نقره خرج شده است. و بنا بر محاسبه های ارائه شده از سوی کسانی که مأمور پذیرایی بودند در شهرهای دیگر نیز وضع به همین منوال بود. زیرا که برای این غذا - غذایی که از مدت ها پیش سفارش داده شده بود و برایش ارزش بسیار قایل بودند - چنین وضعی وجود داشت. به محض آن که قاصدان خبر عبور خشایارشا را به اطراف می رساندند شهروندان در شهرهایشان غلات را میان خود تقسیم می کردند و همه طی ماه ها به تهیهٔ آرد می پرداختند، آرد جو و آرد گندم؛ بهترین دام هایی را که می توانستند بخرند چاق و پروار می کردند یا پرندگان زمینی و آبی را در مرغدانی ها و در آبگیرها می پروردند تا از سپاه پذیرایی کنند؛ از سویی هم از طلا و نقره، ظرف و گلدان و سایر اشیایی را که روی میز می نهادند می ساختند؛ این اشیاء فقط به شخص شاه و هم سفره هایش اختصاص داده می شدند…»
[هرودت، کتابِ هفتم، بندهای ۱۲۱-۱۱۸]
۱۰-۹-۲۰۲۶
کانالِ فلسفیِ « تکانه »
#خسرو_یزدانی
#تکانه
@khosrowchannel
🧠 مرجع تخصصی روانشناسی: همه‌چیز در یک فولدر!
(دسترسی رایگان به برترین منابع آموزشی)
• کنکور ارشد/دکتری
(جزوات نفرات برتر، تست‌های سال گذشته، صفر تا صد وزارت بهداشت)
• کارگاه‌های معتبر
(دکتر صاحبی، شخصیت، اختلالات DSM5، مشاوره زناشویی)
• کتاب‌های نایاب + پایان‌نامه‌ها
(خلاصه‌های یک‌برگی، ترجمه مقالات نوروساینس، پرسشنامه‌های استاندارد)
🎧 پلاس‌های طلایی:
ـ مکالمه حرفه‌ای انگلیسی (اصطلاحات روزمره، انیمیشن زبان اصلی)
ـ تربیت فرزند، روان‌درمانی، سواد رابط
✅ همین الان عضو شوید!
▫️ کافیست دکمه ADD را بزنید
▫️ فولدر همیشه در تلگرام شما فعال می‌ماند
لینک عضویت فوری👇
/channel/addlist/LTlJ-GbJIF03Njlk
نهانگویی می گفت: بیشتر از خواندنِ فیلسوفان باید دلیری اندیشیدن دربارهٔ دهشتناک ترین رخدادها را آموخت و هرگز از چهره به چهره ماندن با مرگ دست برنداشت.
می گفت: فیلسوفان امیدهای واهی می ریسند، شاعرانِ راستین آن ریسیده ها را پنبه می کنند.
می گفت: حقیقتِ برهنه را شاعرانِ راستین می سرایند نه فیلسوفان.
می گفت: فیلسوفان جهان و آدمی را با واژگانِ ژرفاگریز به تصویر می کشند و آن همه را بسیار هوشمندانه در مفهوم ها زندانی می کنند ولی از ژرفای آن خودِ هماره شکست خورده و هرگز پیروزناگشتهٔ همهٔ ما میرایان هیچ نمی گویند.
می گفت: خنیای تلخِ میرایان را از خامهٔ فیلسوفان نتوان شنید.
می گفت: این رنجِ کهنه و خاکسترآلود را شاعران اند که می سرایند.
می گفت: در مرزِ دیوانگی و با شنیدنِ نابهنگامِ ریشخندِ دهشتناک خدایان، اندیشهٔ اندیشناک سروده می شود.
می گفت: اندیشورزِ اندیشناک بی آن که بخواهد و بتواند رازی را بگشاید بر رازها می افزاید.
می گفت: آوای خاموشِ گورستانِ زمان را تنها شاعران اند که می سرایند.
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۷-۵-۲۰۲۴
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید،
و نوشتار ها را به دیگر اندیشورزان نیز بفرستید!
زمانه ی ما
زمانه ی ما، زمانه ی پُر آز و بی رمز و رازِ انسان است.
زمانه ی ما، زمانه ی انسانِ خفته در خویش است
زمانه ی ما، زمانه ی آیینْ ستیزِ خویشتن پرستان است.
زمانه ی ما، زمانه ی باردارِ جانگدازه و جنگ است.
زمانه ی ما، زمانه ی خودکامگانِ روسپی باز است.
زمانه ی ما، زمانه ی فیلسوفانِ کام جوی بی خطر است.
زمانه ی ما، زمانه ی زوزه کشانِ بداندیش بی سخن است.
زمانه ی ما، زمانه ی بیم آفرینِ خاموشیِ خدایان است.
زمانه ی ما، زمانه ی نیایشِ پُر خواهشِ نیاز مندان است.
زمانه ی ما، زمانه ی نیازِ شنیدنِ آوایی از سوی خدایان است.
زمانه ی ما ، زمانه ی انسانِ از تهی بودِ خود پشیمان است.
۷-۵-۲۰۲۰
کانالِ فلسفیِ « تکانه »
#خسرو_یزدانی
#تکانه
@khosrowchannel
آوای بی‌آوایی از جایی می‌آید.
از ژرفاها، از بلنداها؟ نمی‌دانم!
آوای آبگون و خاموش را می‌شنوم.
چکّه‌چکّه در گوی واژگان می‌ریزد.
گوی می‌چرخد، آوا در واژگان رخنه می‌کند، می‌رقصاند، ریخت می‌بخشد.
آن واژگانِ بالدار را می‌گویم یا می‌نویسم.
چرخان میانِ بلنداها و ژرفاها، گوش ی هستم و نه بیش!
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۴-۱۱-۲۰۲۶
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
روزِ شِشُم!
فرشتگان روز ها را می شماردند، دوباره و هزارباره می شماردند.
هربار همان بود.
هربار که می شماردند میانِ روزِ های یکم تا پنجم پلی آراسته می یافتند؛
امّا میانِ روزهای پنجم و هفتم، تنها مغاکی بود تیره و تار.
آوای شیون شنیده می شد.
دهان ابلیس گشوده بود، هر شش نیشِ او بر تنِ مرد و زنی فرو رفته بود.
فرشتگان ترسان و لرزان،
هم آوا از خدای خود چرای آن تیره روز و چرای رنج و شکنجِ آن آدمیان پرسیدند.
خدای فرشتگان چنین گفت:
آن روز را با شادی آغازیدم و با اندوه پایان بردم.
بامگاهِ روزِ ششم آدمی را آفریدم و نزدِ خود خواندم.
او به سوی ابلیس رفت، گناه کرد و از من دور شد.
من شامگاه او را از خود راندم.
من خدای هستی و زمان، به آفتاب فرمان دادم بر آن روز نتابد.
من خدای روزها و شمار ها، آن روز و آن شمار را دوست نمی دارم.
ابلیس آن روز و آن شمار را می پرستد.
هر روز برای او همان روز است.
ابلیس هر روز، سه بار آن روز و آن شمار را می ستاید:
بامگاه، نیمروز، شامگاه.
ابلیس و آدمی، در آن روزِ ششم، در آن روزِ بی پس و پیش،
در آن روزِ بی پایان و بی آفتاب، به سر می برند.
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۱۹ فوریه ۲۰۲۲
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
آنگاه که فریفتاریِ باختر در من فروریزد، در بُرون نیز نخواهد پایید!
#خسرو_یزدانی
#تکانه
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
«کورش، نمادِ شاهِ دل ها، نمادِ شاهِ اکنون است»
کورش، تنها یک شاه، به میانِ شاهان نیست.
کورش، پدیدآورنده ی مغاکی است،
میانِ روش و منش و کنشِ سامی و
روش و منش و کنشِ آریایی.
کورش، شاهِ روشِ نریمانانه و جنگاورانه است.
کورش، شاهِ منشِ جوانمردی و گذشت است.
کورش، شاهِ کنشِ جهانگیری و جهانبانی است.
کورش، شاهِ آزادی و آبادانی است.
کورش، شاهِ مهرآیینِ ایران و ایرانی است.
کورش، نه تنها فرمانروای سرزمین ها،
که بیش و پیش از آن، فرمانروای دل هاست.
کورش، هماره، نمادِ شاهِ سرزمین های فراخ است.
کورش، هماره، نمادِ شاهِ دل های مهرآیین و فراخ است.
کورش، نمادِ شاهِ دل ها، نمادِ شاهِ اکنون است.
خسرو یزدانی
کانالِ فلسفیِ « تکانه »
@khosrowchannel
🖥 این فولدر رو به تلگرامتون اضافه کنید و دیگه دنبال روانشناس، فیلم آموزشی، کتاب،فیلتر شکن و جزوه که هر روز بهش نیاز داری نگرد!🔽🙏🏻🌹
/channel/addlist/oSx9m1ASGpk0YjA0
زمان ⏳️ محدوده زودتر عضو بشید
بی‌نامان برای به شُمار آمدن است که با شُمار درمی‌آمیزند؛ ویرانگران!
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۲۷-۱۰-۲۰۲۶
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
مارتین لوتر: یهودیان و دروغ هایشان
« شِکوه ها،الهام ها و آرزوهای آتشینِ دلهای یهودیان، بر روزی متمرکز شده اند که بتوانند با ما غیر یهودیان رفتاری را بنمایند که آن رفتار را در زمانِ اِستر با پارسیان نمودند. وای، به چه سان یهودیان به کتابِ اِستر مِهر می ورزند، کتابی که با آرزوهای خونبار و کینخواهانه و کشتارگرانه شان همخوان است. آفتاب هرگز به قومی خون آشام تر و کینه توز تر از قومِ یهود نتابیده است، قومی که خود را قومِ خدا می انگارد و می پندارد که مأموریّت دارد تا فرمانِ خدای را که کشتارِ غیر یهودیان است به جا آورد. در واقع، مهم ترین چیزی که یهودیان از مسیح و ناجیِ خود انتظار دارند این است که همه ی غیر یهودیان به شمشیر کشته گردند. یهودیان از همان زمان های نخستین اینگونه با غیر یهودیان رفتار کرده اند و اگر قدرت می داشتند باز همین سان رفتار می نمودند. »
[ مارتین لوتر، یهودیان و دروغ هایشان، صفحه ی ۲۵ از ترجمه ی فرانسوی Lady M ]
#خسرو_یزدانی
#تکانه
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید،
و نوشتار ها را به دیگر اندیشورزان نیز بفرستید!
ایران، بادِ آرامی که توفان در نهان دارد!
ایران، بادی است آرام که در جهان به میانِ جهانیان می‌وزد.
این باد با خود هزاران سرود از رنگ و آواز و خنیا می‌برد، می‌پراکَنَد.
این باد می‌وزد و دوست می‌دارد بر همگان بِوَزَد.
این باد می‌وزد تا دوست بدارد، تا دوستش بدارند.
شاخه‌ها و برگ‌های درختان چون به‌هم سایند و همدگر بوسند،
وامدارِ این بادند که می‌وزد.
این بادِ آرام در دلِ هزاره‌ها، بیشماران دلهای دور از هم را به‌هم رسانده است.
این بادِ آرام از آغاز مردمان رنگارنگ را کنارِ هم نشانده و فرشی شگرف از هماهنگیِ رنگ‌ها آفریده است.
در پناهِ این بادِ آرام، در رقصِ رنگ‌ها، هیچ رنگی خود را نمی‌بازد و هر رنگی به رنگِ خودِ خویش می‌نازد.
این بادِ آرام را والایان سپاسش می‌گزارند و دانایان سرودش سر می‌دهند،
این بادِ آرام را نهاندانان پیشکشِ خدایان می‌پندارند و نهانگویان سپندش می‌خوانند.
آن گاه که ناسپاسان ناسپاسی کنند،
آن گاه که میانِ این بادِ آرام و گرده افشانان دیواری شوند،
گاه اندکی می‌ایستد،
گاه ره دگر کرده می‌گذرد،
و گاه،
به ناگاه توفان می‌شود تا دیوارها بشکَنَد، درهم کوبد و بگذرد.
آن گاه دوباره آرام گیرد و رهِ خود پوید…
ایران بادی است آرام که در جهان به میانِ جهانیان می‌وزد.
دریغا!
بیش از پیش،
دیوارها پُر شمارترند و پهناورتر، توفان‌ها نیز شکافنده‌تر، سهماگین‌تر.
ایران، بادِ آرامی که توفان در نهان دارد!
۱۵ سپتامبر ۲۰۲۰
کانالِ فلسفیِ « تکانه »
#خسرو_یزدانی
#تکانه
@khosrowchannel
فردا به جایی که دیروز بودم خواهم رسید؟
اکنون در راهم.
نکند زمان پیش از آنکه فردا به دیروز برسم مرا به پس فردا پرتاب کند.
همیشه دیروز بهتر است و دیگر نیست.
انگار هرچه می کوشم به آن برسم دیرمی شود.
می گفتند زمان می چرخد و می چرخانَد.
پس من گرفتارِ کدامین تبار از زمانم؟
۲۰-۹-۲۰۲۶
خسرو یزدانی
گپ وگفتِ خسرو یزدانی و هوشواره دربارهٔ غزلی از سنایی
«کاین بیت بهرِ بینشِ اهلِ زمانه بود»
#خسرو_یزدانی
#تکانه
۱۵-۹-۲۰۲۶
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
مناقشهٔ گسترده‌ای در سدهٔ شانزدهم، همزمان با دورانِ فتح قارهٔ آمریکا، در محافل اسپانیایی درگرفت. موضوع مناقشه، ضرورتِ مداخلات نظامی‌ای بود که بتوانند جنگ، مسیحیت و برده‌داری را با یکدیگر سازگار سازند؛ آن هم با این ادعای آشکار که هدف، دفاع از بومیان آمریکا در برابر خودشان است.
از دلِ چنین مناقشاتی، نخستین نظریهٔ «حقوق بشر» سر برمی‌آورد؛ نظریه‌ای که هم بذرهای اندیشهٔ استعمارگری را در خود نهفته دارد و هم نطفهٔ دکترینِ «جنگ بشردوستانه» را؛ دکترینی که در اواخر سدهٔ بیستم صورت‌بندی شد و به نامِ «مسئولیتِ حمایت» (Responsibility to Protect) و صدور دموکراسی، توسل به جنگ را توجیه می‌کند.
Remo Bodei, DOMINIO E SOTTOMISSIONE
چیرگی و بندگی، نوشتهٔ رِمو بُدِای، صفحهٔ ۴۸
#خسرو_یزدانی
#تکانه
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.
جهان را چنین است ساز و نهاد
که جز مرگ را کس ز مادر نزاد
فردوسی
به پسِ سال ها آزمون، کنکاش و پژوهش می بینیم چیزی دگر از آنچه می پنداشتیم رخ می دهد. بدانیم این آزمون و دانش نیست که به این سو و آن سو می کشاندمان. آیا آدمی را چیزی بیش از بازیچه ای گرفتار آمده در دستان «سرنوشت» می توان به شمار آورد؟ در چند جمله هر آنچه را در درازنای زندگانی در ژرفنای دهشتبارِ جانِ آدمی در گشت و گذار است می توان آورد. در این جهانِ پُرفریب که همگان می پندارند آزادند؛ هستی بگونه ای دیگر خود را به رخ می کشد. جهان به کامه ی خود با ماسخن می گوید: آدمی آزاد نیست، آدمی برنمی گزیند، آدمی پاسخگوی هیچ چیزی نیست، آدمی سزاوارِ آنچه بر سرش می آید نیست. این چارگانه سالهای درازی است که در ژرفنای بینشِ من ریخت به خود داده است. سرنوشت آنی نیست که خدایان رقمش زنند. خدایان خود در بند و زنجیرِ سرنوشت گرفتارند. سرنوشت را نمی توان تعریف کرد. سرنوشت را نمی توان در زنجیره ی انگیخته و انگیختار آورد و خِردورانه برآن روشنی دمید. آدمی آنی می شود که هست نه آنی که می خواهد. فرمانی از جایی داده می شود، آدمی می پندارد این خودِ اوست که به خواست و کامه ی خویش دست به کار شده و انجامیده است آنی که انجامیده است. «ما لعبتکانیم و فلک لعبت باز». هنگامی که جهان، هستی و سرنوشت را اینگونه در می یابیم همه ی رازناکی به جهان باز می آید. جهان دوباره زیبا و همهنگام دهشتناک می شود. در می یابیم جهان از برای آدمی نیست بل این آدمی است که از برای جهان است. در می یابیم که این چنین سخت به این در و آن در زدن از برای جاه، مقام و پول پشیزی ارج و ارزش ندارد. آنچه می ماند همان بادی است در مُشتِ گره کرده که از لابلای انگشتان می گریزد. از جهان یا به جهان نمی شود آویزان شد. چند دمی هستیم سپس لیز می خوریم و رفتیم که رفتیم. این بینش، بینشی پوچ آیین نیست، نیهیلیزم نیست؛ این واقع بینی راستین است. در دلِ زمانی که هرگز حتا یک دم نمی ایستد، زمانی می آید، زمانی که هرگز نمی ایستد برای من بایستد. زمان می گذرد و مرا دیگر نمی گذارد با او بگذرم. این زمان زمانِ گاهشمارانه نیست. گذشته، اکنون و آینده نیست حتا اگر این چنین به نگر آید. این زمان هر دم می آید و می ایستد. این رخداد هر دم رخ می دهد بی آنکه رخ بنماید. هر دم زندگی و مرگ حضوری سنگین دارند ولی بدانیم این مرگ است که به زندگی چم و معنا می بخشد و نه به وارونه. بیم آورترین نام به آدم نخستینِ برخی از استوره های ما داده شده است:کیومرث که در چمِ زندهٔ میراست. آدمی برای مردن زاده شده است. امروزه روز آدمیان می گریزند از گفت وگپ در این باره؛ انگار که ما نامیراییم. باید به ژرفاها نگریست. می باید اندکی نگاه را به مغاکِ دهشتبار دوخت. آنجا آموزه ای نهفته است و به زبانی ویژه با ما سخن می گوید: آری تو در منِ مغاک می نگری لیک آغازه در من نیست، در آسمانها ست که رقم خورده است. به آسمانها می نگریم، نه چیزی می بینیم نه چیزی در می یابیم. ولی این حس هماره با ماست که در آن بالاها چیزی هست که برما چیره است؛ ما را می آورد و می برد و سنگدلانه ما را و چراهای ما را بی پاسخ می گذارد. آدمی نیز از پا نمی نشیند می پرسد و می پرسد کاری دگر هم نمی تواند که کند.
آدمی پرسنده ایست چموش، شیونی ست در گوشِ ناشنوای سرنوشت.
#خسرو_یزدانی
#تکانه
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید!
ویکتور گلداشمیتVictor Goldschmidt در بارهٔ پیوندِ ناگسستنیِ دین و فلسفه نزدِ افلاتون می نویسد:
«دانشِ هستی، دانشی دینی است…
آتنی از همان آستانهٔ “قانون ها”، بنیان را بر آن می نهد که “خدا سنجهٔ همه چیز است. سامان و ساختمانِ شهر از آغاز تا پایان، باید “بنا بر میل و خوانا با خواستِ خدا باشد.”(قانون ها 716c)
بر این بنیاد است که آتنی پیامدِ دینی سخنِ خود را به میان می آوَرَد. این پیامدِ دینی، خویشکاری و باید های ما در برابرِ خدایان، دمون ها، قهرمانان، نیاکان و نیز در برابر روان و تن و چیزهای بیرونی را در بر می گیرد.(قانون ها 726a-729c)
سراسرِ این بایدها و خویشکاری، نشانگرِ آن است که می بایست کوشید و همسانِ خدایان گشت.(قانون ها 716c)…
آدمی نخست باید نیایش کردن بیاموزد، و بیاموزد که در نیایش باید تنها فرزانگی بخواهد.(قانون ها 687e و پایانِ فایدروس)
«سکرات: ای پانِ گرامی، و خدایانِ دیگر که در این مکان حضور دارید! به درونِ من زیبایی ببخشید و برونم را با درونم سازگار کنید. چنانم کنید که توانگری را در دانایی ببینم.»(فایدروس279b-c)…
در نیایش نیز دین نمی تواند از فلسفه جدا گردد. اندازهٔ هر چیز و سنجهٔ هر چیز خداست و نیز خداست که به شهر معنا و چم می بخشد.»
[ویکتور گلد اشمیت، افلاتونیزم و اندیشهٔ معاصر، PLATONISME ET PENSÉE CONTEMPORAINE
صفحاتِ ۹۱،۹۳،۹۶،۱۲۳]
#خسرو_یزدانی
#تکانه
@khosrowchannel
به کانالِ فلسفیِ « تکانه » در تلگرام بپیوندید.