18325
یادداشتهای فرهاد قنبری ارتباط با ادمین در اینستاگرام 👇 https://www.instagram.com/farhad_ghanbariii "من آن خرمگسی هستم که خدا وبال این دولتشهر کرده و تمام روز و همه جا شما را نیش زده و برمی انگیزانم" «دفاعیات سقراط»
فرهاد قنبری
نسبت روشنفکر و استعمار
⏪ تغییر و تحول بزرگی که در مفهوم روشنفکر در جوامعی مانند ایران در دهه‌های اخیر نسبت به روشنفکر قرن بیستم و ماقبل آن اتفاق افتاده این است که روشنفکری که در راستای منافع توده‌ها یا خلق‌های ستمدیده یا ملت تحت ستم، نوک پیکان حملات خود را علیه امپریالیسم و استعمار و انگلیس و روسیه تزاری گرفته بود حالا تغییر موضع داده و نه تنها مشکلی با استعمار ندارد بلکه به سخنگو و مدافع منافع استمار تبدیل شده است.
⏪ روشنفکر ایرانی امروز در قالب سینماگر، فعال حقوق بشر، روزنامه‌نگار، استاد دانشگاه، جامعه‌شناس و... بیشتر از آنکه دنبال آگاه کردن جامعه نسبت به کارکردهای امپریالیسم نوین باشد و بیشتر از آنکه در مقابل تحریم‌های استعمارگران و یا حملات نظامی و توحش استعمارگران دست به قلم برده و از هویت و استقلال و کرامت ملی خود دفاع کند به توجیه‌گر و سخنگوی استعمارگران تبدیل شده و با ساخت فیلم و نوشتن مقاله و سخنرانی و مناظره و حضور در شبکه‌های فارسی‌زبانِ امپریالیستی و امثالهم دنبال تایید روایت آنهاست. این جریان در این زمینه هر گونه شرم و حیایی را کنار گذاشته و حتی مدافع کشورهایی است که دست‌های خود را بالا برده و یوغ استعمار را به گردن خود آویخته‌اند. (کافیست بنگریم که چگونه از ژاپن و ویتنام و عراق شکست خورده یک روایت جعلی و قهرمانانه و رهایی‌بخش تولید می‌کنند)
⏪ روشنفکر و منتقد ایرانی فیتیش دموکراسی دارد و تمام دستگاه فکری خود را حول نقد «استبداد داخلی» صورت‌بندی کرده و تمام مشکلات کشور را به شبه‌استبداد داخلی نسبت داده و در این راه حد افراط را پیموده و در ساخت تصویر اهریمنی از قدرت سیاسی حاکم از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کند اما همین جریان، چشم و ذهن و گوشش نسبت به کارکرد امپریالیسم کاملا کر و کور و در بسیاری مواقع بوقچی آنهاست.
⏪ روشنفکری ما تا زمانی که مفهوم سلطه و استعمار در جهان جدید و نقش مخرب آن در وضعیت کشور را درک نکند و تا زمانی که تقویت قدرت نظامی کشور به عنوان اصلی‌ترین و مهمترین شرط بقای جامعه (حتی مهم‌تر از نان شب) را نفهمد، چیز چندان جدی برای بیان نخواهد داشت و سخن و کنش او به رفتار کودک لوس و ننُری خواهد ماند که صرفا با لجاجت و جیغ و داد به دنبال جلب توجه است.
⏪ به نقشه تقسیم مناطق ایران بین انگلیس و روسبه تزاری در قرارداد (۱۹۰۷)، ۱۲۸۶ شمسی نگاه کنیم.
به زبان ساده‌تر در همان روزها و ماه‌هایی که روشنفکران ایرانی تمام تلاش و توان خود را به کار گرفته‌اند که از نهال مشروطه دفاع کرده و اجازه بازگشت دوباره استبداد توسط محمدعلی شاه قاجار را ندهند، دو قدرت جهانی بدون اندک ارزش و توجهی به خواست آزادیخواهان ایرانی، در حال تقسیم کشور بین خود هستند.
روشنفکر و دموکراسی‌خواه و مجاهد مشروطه در کوچه و خیابانهای تبریز و رشت و تهران و سایر نقاط کشور برای جلوگیری از بازگشت استبداد با جان و مال خود مشغول مبارزه بود، اما در نبود قدرت نظامی کشور، چیزی که نصیب‌اش می‌شد، بیرون راندن توهین آمیز سردار ملی و سالار ملی از تبریز و اعدام مشروطه خواهان در وسط شهر تبریز و به توپ بستن حرم امام رضا در مشهد بود.
⏪ روشنفکر ایرانی یا این واقعبت ساده را می‌فهمد که بدون داشتن استقلال ملی و بدون داشتن قدرت نظامی سخن از دموکراسی و مجلس و مشروطه و حقوق مردم و امثالهم چیزی بیش از یاوه‌گویی احمقانه نیست و یا اینکه با این توهمات و خیالات هم جامعه و هم خود را به قهقرای تاریخ هدایت می‌کند.
@kharmagaas
از وقتی یادمان می‌آید، کار این جماعت نه تحلیل بوده، نه نگاه واقع‌بینانه، نه فهم تاریخی و نه حتی تلاشی برای شناخت سازوکارهای نظام سلطه و تجاوزگری امپریالیست‌ها. نه سواد و بینش فهم پیچیدگی‌های جهان را داشته‌اند و نه توان تشخیص نقاط قوت و دستاوردهای کشور را. تخصص اصلی‌شان اما همیشه سر جایش بوده است. غر زدن، سیاه‌نمایی، نق زدن و تولید انبوه نارضایتی با چاشنی ژست روشنفکر.
برونداد کنشگری این خاله‌زنک‌های سیاسی پرورش جامعه‌ای ناامید، افسرده، بدبین و به شدت غیرواقع‌بین است. جامعه‌ای که به جای شناخت واقعیت، به تحقیر دائمی خویش و نفرت از داشته‌هایش خو گرفته است.
این جریان شبه‌روشنفکری که سالهاست فضای دانشگاهی و رسانه‌ای کشور را قبضه کرده، سهمی اساسی در ساختن این فضای آکواریومی از کشور و جهان داشته است. جهانی بسته و به شدت توهم‌آلود که ساکنانش تصویری مضحک و خیالی از ایران و جهان در ذهن دارند و گمان می‌کنند با تکرار چند عبارت ترجمه‌ای و اداهای شبه‌انتقادی، به قله آگاهی سیاسی رسیده‌اند..
محصول تربیتی این دستگاه فکری شهروندانی است که طلبکاری را با حق‌خواهی، غر زدن را با مبارزه سیاسی، بدبینی را با واقع‌بینی و تخریب را با نقد اشتباه گرفته‌اند. این قشر با یک نگاه کینه‌توزانه و عقده‌گشایانه که از ترکیب علوم انسانی اخته و تماماً ترجمه‌ای، بی‌سوادی سیاسی، وابستگی فکری، جهل تاریخی و تسویه‌حساب‌های شخصی نشأت می‌گیرد به تدریج بخشی از جامعه را به نقطه‌ای رسانده است که نه تنها از کشور خود هیچ درکی ندارند، بلکه عملاً در تقابل با آن قرار دارند.
محصول چنین دستگاه ارزشی وارونه و مخربی این است که دوزوکلک، دور زدن قانون، شانه خالی کردن از مسئولیت و فریبکاری، اسمش زرنگی می‌شود و مصرف بی‌محابای انرژی و هدر دادن منابع ملی حق طبیعی شهروندی فهمیده می‌شود.
👈 شبه‌روشنفکری ما اگر اندکی فهم تاریخی داشت، اگر از این حجم خودشیفتگی و ژست دانایی فاصله می‌گرفت و چند صفحه تاریخ می‌خواند، متوجه می‌شد که همین یک واقعیت به‌تنهایی برای برهم زدن بساط این همه غر زدن کافی است. کشوری که چهار دهه پیش برای خرید چند فروند موشک ناچار بود به لیبی و کره شمالی متوسل شود، امروز چگونه به یکی از بزرگترین تولیدکنندگان موشک بالستیک تبدیل شده است؟
اگر فقط همین یک قلم را می‌فهمیدند، شاید دست‌کم کمی از آن ژست همیشگی طلبکاری و حق‌به‌جانبی فاصله می‌گرفتند و به جای مسابقه در سیاه‌نمایی، از کسانی که در رقم خوردن این واقعیت نقش داشته‌اند، قدردانی می‌کردند.
ایران امروز، با تمام مشکلات و کاستی‌هایش، دیگر آن راحت‌الحلقوم ابرقدرت‌ها نیست بلکه کشوری است که در یکی از حساس‌ترین عرصه‌های قدرت سخت، توانسته به سطحی از خوداتکایی برسد که محاسبات بسیاری از قدرت‌های بزرگ را برهم بزند.
البته شاید انتظار فهم این تفاوت از جریانی که تمام هویت سیاسی‌اش را بر غر زدن بنا کرده، کمی خوش‌بینانه باشد. برای طیفی که تحریک احساسات لحظه‌ای مردم را به عنوان کنش دغدمندانه و شجاعانه و فضیلت‌مندانه به جامعه فروخته است، فهماندن واقعیت، متاسفانه امری ناممکن است..
@kharmagaas
علیف ۱۴ نفر از اتباع ایرانی را به دلایل واهی و به شکلی توهین آمیز عنصر نامطلوب اعلام کرده، رسانه های حکومت علیف فحاشی و توهین به ایران را در سالگرد تصرف قراباغ توسط رژیم باکو تشدید کرده اند، محجبه ها از مدارس، دانشگاه ها و محیط های کاری در شمال ارس اخراج می شوند. تحرکات نظامی رژیم علیف گسترده تر از قبل با هماهنگی اسرائیل در قالب پروازهای انتقال تسلیحات نظامی به خاک باکو ادامه دارد.
واکنش پزشکیان چیست؟ سکوت مطلق و از دست ندادن کوچک ترین فرصتی برای ابراز ارادت به علیف. در این ویدئو علیف هیچ توجهی به ورود او ندارد. پزشکیان رییس جمهور پاکستان را که کنارش ایستاده، نادیده می گیرد و به زور و با داد و فریاد علیف را صدا می زند، متوجه حضور خودش کرده و با او دست می دهد. همه چیز مثل روز روشن است! فیلم این دستاورد دیپلماتیک را ببینید!
/channel/+SV6YYFA0zX1kOGZk
استعمار انگلیس، اقتصاد سنتی هند که یکی از بزرگترین مراکز تولید نساجی و فلزکاری و صنایع دستی دنیا بود را نابود کرد. استعمار انگلیس تمام صنایع بومی هند را نابود کرده و هند را به واردکننده کالاهای انگلیسی تبدیل کرد. استعمارگران با مالیات‌های سنگین و صادرات اجباری محصولات کشاورزی باعث قحطی‌های گسترده در سراسر هندوستان شده و مرگ میلیونها نفر را رقم زدند. استعمار انگلیس با تقویت شکاف‌های قومی و مذهبی جامعه هندوستان به جنگ‌های فرقه‌ای دامن زد.
استعمار انگلیس در جنگ اول استقلال هند (۱۸۵۷)، دهلی نو را اشغال کرده و تمام حامیان بهادرشاه و مردان بالای ۱۶ سال را به قتل رساندند.
- حال فقط امتیاز حمایت از استعمار پلید انگلیس مانده بوده که حمالان بی‌جیره امپریالیسم و سلطنت‌طلبان خودسفیدپندار ایرانی آن را هم از دست ندادند.
@kharmagaas
یکی از دلایل نفرت پراکنی شماری از محیط زیستی ها و علوم اجتماعی ها به سدسازی این بوده که ایران با ساخت این سازه ها در سالهای پس از جنگ توانست برای تامین نیازهای آبی با توجه به الگوی پر تکرار بارندگی های کوتاه اما سیل آسا در فصل سرد و دوره طولانی نبود بارش در فصل گرم، روان آبهایی که سیل در یکی دو روز می آورد را با همین سدها به دام انداخته و آب مورد نیاز مردم برای ۶ ماه بعد را تامین کند.
الگوی دیکته شده به محیط زیستی ها و مردم گرایان این است که سیل بیاید خوزستان را مثل بنگلادش از جا بکند بعد آنها بیایند در شبکه اجتماعی بگویند سرمایه مملکت را بردید سوریه و خوزستان زیر آب غرق شد!
الان نه تنها این بارانها ضرر نمی رساند بلکه آب مورد نیاز میلیونها هکتار از زمینهای کشاورزی سال آتی را در سدها ذخیره می کند.
جهان اطلاع؛ آبی که در ۲۴ ساعت گذشته در رود دز به دام افتاده، و اگر سد دز نبود الان در خلیج فارس تخلیه و از دسترس خارج شده بود، از کل آبی که در یک سال از رودخانه های منطقه به مرکز کشور انتقال می یابد بیشتر است!
اما محیط زیستی ها با ادبیات وارداتی و جهت دار مامور به تصویر سازی دیگری بوده اند!
۱۷ آبان ۱۴۰۵
دایی و فردوسی‌پور هر دو با رانت کامل و تمام و کمال حکومتی برای بیش از دو دهه هر چه می‌توانستند اسب خود را تازاندند و در آخر که دیدند که اسب دیگر نای و توانی برای حرکت ندارد، ردای قهرمانان را پوشیدند. علی دایی با حمایت تمام و کمال دولت‌ها حداقل شش سال اضافه سربار تیم ملی بود و هیچ مربی‌ای هم جرات تعویض کردن یا عدم دعوت ایشان به تیم ملی را نداشت. دایی پس از آن با حمایت و لابی مستقیم رئیس‌جمهور وقت و بدون هیچ کارنامه خاصی به مربیگری تیم ملی رسید و پس از آن هم با کارنامه فاجعه باری مربیگری در عرصه باشگاهی وقتی دید دیگر هیچ عرصه فوتبالی برای کاسبی از حکومت باقی نمانده به آنی جایگاه منتقد و مخالف را اشغال کرده و خود را به قهرمان توده‌ها تبدیل کرد.. فردوسی‌پور هم به واسطه حمایت‌ها و لابی‌های بی‌دریغ مدیران تلویزیون از یک گزارشگر با صدای تودماغی تا حد یک ابرقهرمان بالا کشیده شد و هنگامی که فهمید مردم دیگر علاقه چندانی به حکومت ندارند با چند ژست قهرمانانه و به ظاهر مردمی از تلویزیون جدا شده و جایگاه دلسوز و مدافع حقوق ملت را اشغال کرده و به مانند علی دایی بساط کاسبی خود را در این زمین جدید پهن کرد.
@kharmagaas
فرهاد قنبری
میراث فرهنگی یا بنگاه درآمدزایی؟
نگاه کاسبکارانه به همه شئون اجتماعی باعث شده است که وزارت میراث فرهنگی نیز فیلش یاد هندوستان کند و هر بنای تاریخی و اثر فرهنگی کشور را همچون ملکی در بنگاه معاملات املاک ببیند.
برای مثال، بسیاری از کاروانسراهای تاریخی ایران به عده‌ای اجاره داده شده‌اند تا آنها نیز این بناها را به محلی برای درآمدزایی تبدیل کنند و به‌تدریج دچار این توهم شوند که مالکیت و اختیار آنجا را در دست دارند.
تحت تأثیر چنین نگاهی، کاروانسرای تاریخی مرنجاب، کاروانسرای دیرگچین و بسیاری دیگر از کاروانسراها یا برخی خانه‌ها و اماکن تاریخی ایران به بنگاه درآمدزایی عده‌ای تبدیل شده‌اند که بیگانه با تاریخ و فرهنگ این سرزمین‌اند. این افراد، علاوه بر سوءاستفاده از وضعیت موجود، با نگاهی کاملاً مصرفی و کالایی، به میراث فرهنگی کشور آسیب می‌زنند.
چندی پیش، به همراه یکی از دوستانم برای بازدید از کاروانسرای دیرگچین (در مسیر ورامین به قم)، مسافتی بیش از صد کیلومتر را طی کردیم اما هنگام رسیدن با تصویر عجیبی مواجه شدیم. عده‌ای به‌صورت غیرقانونی و خودسرانه، شماره تماس خود را بر سردر بنا نصب کرده بودند و اجازه ورود به بازدیدکنندگان نمی‌دادند. آنها مدعی بودند که برای ورود باید از قبل هماهنگ می‌کردیم و هزینه اقامت را می‌پرداختیم تا اجازه ورود صادر شود.
اینکه هیچ فرد یا سازمانی حق دخل‌وتصرف خودسرانه در اماکن تاریخی و میراث ملی را ندارد، به کنار اما اینکه یک بنای تاریخی به مسافرخانه و محل کسب‌وکار عده‌ای تبدیل شود و بازدید از آن به پرداخت هزینه اقامت مشروط شود، از عجایب مدیریتی کشور ماست.
(اگر نگرانی وزارت میراث فرهنگی، آسیب دیدن این بناها بر اثر تردد بی‌رویه بازدیدکنندگان یا هزینه‌های نگهداری و حفاظت از آنهاست می‌تواند با تعیین روزهای مشخص برای بازدید و دریافت بلیت ورودی، هم از این آثار تاریخی محافظت کند و هم بخشی از هزینه‌های نگهداری آنها را تأمین کند. اما این نگاه کجا و واگذاری و خصوصی‌سازی بناهای تاریخی و تبدیل آنها به ملک و محل کسب‌وکار عده‌ای کجا؟)
وظیفه وزارت میراث فرهنگی نه سوءاستفاده از میراث فرهنگی و بنگاه‌داری، بلکه حفاظت و صیانت از آثار تاریخی کشور است. این سازمان هیچ حقی برای شخصی‌سازی و واگذاری بی‌ضابطه اماکن تاریخی و فرهنگی به بخش خصوصی با هدف کسب درآمد ندارد.
از گورستان ظهیرالدوله (که با اندکی رسیدگی، مرمت و بلندنظری می‌توان آن را به یکی از مکان‌های پربازدید فرهنگی پایتخت تبدیل کرد و حتی از طریق بلیت‌فروشی، درآمدی بسیار بیشتر از هزینه‌های نگهداری آن به دست آورد) تا بسیاری از خانه‌های تاریخی و اماکن فرهنگی کشور، همگی قربانی این مدیریت کاسبکارانه و بیگانه با فرهنگ شده‌اند. مدیریتی که یا این آثار را در معرض تخریب و فراموشی قرار می‌دهد یا با واگذاری‌های سودجویانه و نگاه کالایی، زمینه دستکاری و نابودی ارزش‌های تاریخی آنها را فراهم می‌کند.
حداقل وظیفه وزارت میراث فرهنگی، حفاظت درست و اصولی از این بناهاست نه اینکه آن دسته از بناهایی را که به گمان خود مشتری دارند، به هتل و مسافرخانه تقلیل دهد و آنهایی را که مشتری ندارند، به امان خدا رها کند تا به مخروبه یا محلی برای دفن زباله تبدیل شوند.
@kharmagaas
فرهاد قنبری
وطن خیالی
هویت طلبی قومی در ایران یک پدیده کاملا جدید، استعماری، رسانه‌ای و دانشگاهی و یکی از ابزارهای غرب و اسرائیل برای جنگ با ایران است.
امروز یک شهروند بی‌سواد یا کم‌سواد در آذربایجان یا کردستان و بلوچستان که ارتباط چندانی با محیط رسانه‌ای ندارد، بیشترین فاصله را با هویت طلبی قومی دارد، چرا که تحت تاثیر این تبلیغات قرار ندارد و به صورت طبیعی، تاریخی و تمدنی خود را بخشی از هویت ایرانی می‌فهمد.
ایرانیان برای قرن‌های متمادی و بدون اینکه حتی در برخی مناطق زبان یکدگیر را متوجه بشوند خود را یک ملت می‌فهمیدند و درد و رنج دیگری را درد و رنج خود می‌دانستند.
قبیله‌گرایی قومی که یک قرن پیش در اندیشکده های شوروی و سپس ترکیه و در دهه‌های اخیر امارات و عربستان و ناتو برنامه‌ریزی و پیاده‌سازی می‌شود، اولین و مهمترین هدفش از بین بردن هویت‌های زبانی و قومی در ایران و جعل هویتی جدید برای آنان است.
برای مثال ترکیه تمام تلاش خود را برای از بین بردن هویت و زبان آذری در آذربایجان و اشاعه زبان ترکی استانبولی به عنوان زبان ترکی معیار به کار گرفته است. یا پانکردیسم تمام تلاش خود را برای ایجاد زبان معیار کردستان ترکیه و از بین بردن لهجه‌های و گویش‌های مختلف کردی و لکی در ایلام و کرمانشاه و بخش‌هایی از کردستان و آذرایجان غربی به کار گرفته است.
در این راستا:
آنکه شعار «ما آرایی هستیم، عرب نمی‌پرستیم» سر می‌دهد. (تلاش برای تقویت شکاف مذهبی و غیرمذهبی)
آنکه به نمادهای ملی مانند پرچم و سرود ملی و تیم ملی و امثالهم بی‌احترامی می‌کند. (تقویت شکاف ملی)
آنکه شعار علیه زبان و رسومات و پوشش و سبک زندگی سایر اقوام می‌دهد. (تقویت شکاف قومی)
آنکه در منبر و روضه و مراسم دینی بر علیه سایر مذاهب توهین و فحاشی می‌کند. (تقویت شکاف مذهبی میان شیعه و سنی)
و...
تمام این افراد با هر شعاری و با هر ادعایی در زمین چیده شده توسط اسرائیل و ترکیه بازی می‌کنند و خواسته و ناخواسته در مسیری جز ایجاد جنگ و نزاع داخلی در ایران قدم برنمی‌دارند.
@kharmagaas
«هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
از یُمنِ دعای شب و وِردِ سحری بود»
ـ بیچاره حافظ اگر می‌دانست هفت قرن بعد از درگذشت‌اش، ایرانیانی (که شادی را در حد بدمستی و اینسو و آنسو پرتاب کردن اندام‌های ناساز خود در امکان عمومی می‌فهمند) پیدا خواهند شد که مقام او را تا حد لات‌های همیشه مست و عرق‌خور قهوه‌خانه‌ها تقلیل خواهند داد، یقینا به جای غزل‌سرایی سراغ کار دیگری می‌رفت.
👈 همانگونه که از عالم عشق و عالم عرفان و عالم دین و عوالم دیگری که هر انسانی می‌تواند در آنها سکونت داشته باشد، سخن می‌گوییم، حافظ هم از معدود هنرمندان تاریخ بشر است که عالم مخصوص خود را می‌آفریند: «عالم حافظ»، عالمی که قرن‌هاست انسانهای تشنه زیبایی در آن سکنا می‌گزینند.
توان برپایی چنین عالمی در تاریخ بشر از عهده معدود افرادی برآمده است. (عالم مولوی، عالم هومر، عالم فردوسی و تنی چند دیگر)
تقلیل چنان هنرمند متفکر و بزرگی به عرق‌خورِ همیشه مست، بزرگترین توهینی است که در مقام حافظ، از سوی جهان به غایت منحط و مبتذل ما صورت می‌پذیرد..
@kharmagaas
حال و هوای این سالهای (به ویژه دو دهه اخیر) غرب به واسطه سلطه همه جانبه گفتمان های خردستیز و هوچی‌گر که با انقلاب ارتباطات و قدرت و تبلیغات وسیع رسانه‌ای تقویت می‌شود، به شدت سطحی، احمق‌ساز و سُفله‌پرور است. نمود این گفتمان های سطحی‌نگر و خردستیز امروز در همه شئونات اجتماعی و فرهنگی جوامع غربی (سقوط آزاد در عرصه موسیقی، سینما، ادبیات، فلسفه، سیاست، اخلاق و...) به سهولت قابل مشاهده است. کنشگری اپوزسیون ایرانی مقیم غرب نیز یکی دیگر از نمودهای سقوط فکری-فرهنگی جوامع غربی-اروپایی در دهه‌های اخیر است. تا روزگاری پیش اگر کسی از ایران پاهایش به غرب می‌رسید و مدتی پس از نفس کشیدن در آن اتمسفر به انسان دیگری تبدیل می‌شد، حالا هر کسی که به هر دلیلی از ایران می‌رود و مدتی تحت تاثیر جریان اصلی رسانه و تبلیغات جوامع غربی قرار می‌گیرد به فردی به مراتب متعصب‌تر، احمق‌تر، تک‌بعدی تر، جاهل‌تر و متوهم‌تر و عموما فحاش‌تر و خشن‌تر و بی‌فرهنگ‌تر تبدیل می‌شود.
@kharmagaas
مسئله‌ی اصلی بخشی از سلبریتی‌های ایرانی، نه شهرت، بلکه نحوه مواجهه‌شان با آن بود. افرادی که از محیط‌های کوچک و بسته شهری و روستایی راهی غرب شدند و پس از چند بار شنیدن نامشان در یک استادیوم ورزشی یا فستیوال سینمایی، چنان دچار خودباختگی شدند که از هر چیز خودی برائت جستند.
این ازخودبیگانگی به‌تدریج از ظاهر و پوشش آغاز شد و به زبان، لهجه و حتی نوع نگاهشان به جامعه سرایت کرد. تقلید از ظواهر و سبک زندگی غربی را با مدرن‌شدن اشتباه گرفتند و شیفتگی به غرب را به‌جای شناخت و فهم توسعه نشاندند. سپس، از موضعی آکنده از خودبرتربینی ناشی از بلاهت، شروع به نسخه‌پیچی برای جامعه‌ای کردند که نه پیچیدگی‌هایش را درست می‌شناختند و نه دیگر پیوندی عمیق با واقعیت زیسته آن جامعه داشتند.
@kharmagaas
ترامپ در عرصه سیاسی آمریکا و در میان جمهوری‌خواهان، به رونالدو در فوتبال پرتغال شباهت داشت.
رونالدو از همان ابتدای شهرت، بیش از هر چیز برای خودش بازی می‌کرد. گویی در فوتبال هدفی جز دیده‌شدن و افزودن بر افتخارات فردی‌اش نداشت. سال‌ها باشگاه‌هایی که در آنها بازی می‌کرد و حتی تیم ملی پرتغال نیز با این مسئله مشکلی نداشتند، چراکه موفقیت‌های فردی او را به‌منزله موفقیت تیمی خود می‌دیدند و در این مسیر، خودخواهی، خودبزرگ‌بینی و منفعت‌طلبی شخصی او را نادیده می‌گرفتند.
اما مسئله از جایی آغاز شد که رونالدو با افزایش سن، دیگر توان و کارایی گذشته را نداشت. از آن پس، خودخواهی و جاه‌طلبی او نه‌تنها مزیتی برای پیشبرد اهداف تیمی محسوب نمی‌شد، بلکه به مانعی در این مسیر تبدیل شده بود. از همین نقطه بود که انتقادها آغاز شد و سرانجام در تیم پرتغال با او همچون بازیکنی مازاد و اضافی که مانعی برای کسب موفقیت است رفتار شد.
ترامپ نیز اکنون در حزب جمهوری‌خواه با وضعیتی مشابه روبه‌روست. جمهوری‌خواهان حدود یک دهه از جاه‌طلبی‌ها و ویژگی‌های شخصیتی او برای پیشبرد منافع حزبی خود بهره بردند و در این مسیر، چشم بر خطاها، خودبینی‌ها و رفتارهای جنجالی‌اش بستند. اما حالا، پس از این شکست سنگین، جایگاه و کارکرد سیاسی او در حزب جمهوری‌خواه دستخوش تغییر خواهد شد و همان جریانی که روزگاری از او به‌عنوان ابزاری برای پیشبرد اهدافشان استفاده می‌کردند، با او همچون یک تکه «گُه» رفتار خواهند کرد و از او فاصله خواهند گرفت.
@kharmagaas
ترامپ:
«مسئله ایران یکی از عوامل شکست بود، اما تصمیمات من ضروری بودند.»
حق با خوک زرد است. اگر آمریکا در نزدیک به یک قرن اخیر توانسته به این سطح از درآمد و رفاه اقتصادی برسد و فاصله‌ای معنادار با بسیاری از نقاط جهان ایجاد کند، بخش مهمی از این موقعیت را مدیون قدرت نظامی و خشونت عریانی است که برای غارت منابع و ثروت ملت‌های دیگر به کار گرفته است.
آمریکا جایگاه برتر خود را در حوزه‌های مختلف، از طریق مداخله سیاسی، کودتا و جنگ تثبیت کرده است. این کشور در بیش از صد کشور جهان پایگاه نظامی دارد، تنها کشوری است که از سلاح اتمی در جنگ استفاده کرده و در یک قرن اخیر، بارها به کشورهای دیگر حمله کرده است. همچنین در شکل‌گیری بسیاری از کودتاها، انقلاب‌های رنگی و جنگ‌های داخلی در نقاط مختلف جهان نقش داشته است.
آمریکا برای حفظ و گسترش موقعیت برتر خود، همواره در پی سرکوب قدرت‌های رقیب و هرگونه قدرت موازی در عرصه‌های مختلف بوده و در بسیاری از حوزه‌ها کارنامه‌ای تاریک دارد. این کشور از تولید گازهای گلخانه‌ای و غارت منابع سرزمین‌های دیگر گرفته تا کشتار، جنگ و استعمار را به ابزاری برای رشد و رفاه و حفظ موقعیت برتر خود تبدیل کرده است.
حال شهروند آمریکایی نیز پیش از آنکه ژست اخلاقیِ ضدجنگ بگیرد، باید به این واقعیت توجه کند که بخش مهمی از رفاه و موقعیت ممتاز کشورش، در بستر همین سیاست‌های سلطه‌جویانه و جنایت‌بار شکل گرفته است. سیاست‌هایی که ترامپ یکی از نمایندگان آشکار آن است. از این منظر، شهروند آمریکایی نمی‌تواند خود را از پیامدها و مسئولیت‌های این ساختار مبرا دانسته و با ژست‌های اخلاقی، تصویری منزه از خود ارائه دهد.
@kharmagaas
فرهاد قنبری
این جماعت فکاهی
- صورتی از ملی‌گرایی که طرف خود
را شیفته زرتشت و ایران باستان می داند، گردنبد و دستبند کورش و فروهر بسته و شعار «ما آریایی هستیم، عرب نمی‌پرستیم» سر می‌دهد، هیچ نسبتی با سنت ایرانشهری، اساطیر ملی و خرد و فرهنگ ایرانی ندارد.
- این افراد که عموما با حرارت و تعصبی شدید و رگ‌های باد کرده گردن از عظمت ایران باستان و هخامنشیان و شاهان ایران باستان می‌گویند، نه از زرتشت چیزی می دانند، نه یکبار در عمرشان به اَوستا رجوع کرده اند، نه چرایی ماندگاری نام کوروش در تاریخ را می‌دانند، نه از شاهنامه و خِرد ایرانی چیزی می‌دانند و نه شناخت درستی از فلسفه و چرایی آئین های ملی و باستانی دارند.
- این جماعت فحاش و به غایت خشن و غیرستیز، توهم ملی‌گرایی و وطن دوستی دارد اما به مانند تجزیه‌طلبان مو به مو در خدمت منافع دشمنان ایران قدم برمی‌دارند و اغلب به چنان جمودیت و تعصبی دچار است که توان فهم و تحلیل بدبهی‌ترین مسائل پیرامون خود را ندارند.
- این طیف در پیمودن مسیر تقابل و مخالفت و برانداری حکومت، در چنان توهمات کودکانه و ابلهانه‌ای غرق است که به طور کامل ارتباط خود با واقعیات موجود در کشور، منطقه و جهان را از دست داده است. عموم آنها ضداسلام، ضدتشیع، ضد مسلمانان و ضد اعراب هستند و در توهم خودسفیدپنداری غربی، گوی سبقت را حتی از نژادپرستان غربی هم ربوده و به مدافع و توجیه‌گر بی‌چون و چرای جنایات و نژادپرستی و غیرستیزی، یهودیان و غربی‌ها بدل شده‌اند.
- این طیف از آینده خیالی ایران و از نژاد خالص و ناب ایرانی‌ی سخن می‌گویند که هیچ نسبتی با اعراب و اسلام ندارند، همه از نژاد خالص ایران باستان‌اند، همه درفش کاویانی بر دوش‌اند و همه شهروند درجه یک جامعه جهانی‌اند و در کنار یهودیان و آریایی‌هایِ آلمانی و سفیدهای غربی نشسته و مشغول تمسخر و افسوس خوردن بر حال عقب‌مانده های جهان سومی هستند.
- این طیف که عموم سلولهای خاکستری و غیرخاکستری مغزشان توسط رسانه‌های فارسی‌زبان از بین رفته و به تمامی قدرت تفکر و تأمل خود را از دست داده‌اند، نادانسته به دشمن سرسخت ایران و ایرانی تبدیل شده و در حادثه و رویداد داخلی و بین‌المللی در کنار بدنام‌ترین دشمنان ایران قرار می‌گیرند.
- این طیف غرق در اوهام که به صورت هیستریک و عموم بدون دلیل و منطق خاصی از چین و شرق نفرت دارند، شیفته اسرائیل و جنایت‌هایش هستند، خواهان حمله نظامی و تحریم اقتصادی وطن خویش‌اند، حمال بی مزد پرچم نئونازی‌های اوکراینی‌اند و به راحتی هم بازیچه دست دشمنان کینه‌توز ایران می‌شوند، یکی از خطرناک‌ترین واقعیت‌های موجود در صفحه اجتماعی و سیاسی امروز و آینده ایران‌اند.
- این جماعت نه مفهوم استقلال ملی را می‌فهمد، نه چیزی از حاکمیت ملی سرش می‌شود، نه درک درستی از امنیت ملی دارد، نه ارزش میراث فرهنگی را می‌داند، نه ارتباطی با سنت و تاریخ این سرزمین دارد، نه برای حفظ محیط زیست این کشور پشیزی ارزش قائل است و نه بدیهی‌ترین قواعد حاکم بر عرصه بین‌الملل را می‌شناسد. عموم این طیف که شعار «جانم فدای ایران» هم می‌دهد، به ایران به چشم پله و نردبانی برای منافع شخصی نگاه می‌کند و به وقت حادثه جان که جای خود دارد، از یک وعده غذای خود هم به خاطر ایران نمی‌گذرد.
- رشد افرادی با چنین نگرش‌های ابلهانه‌ای بیش از هر چیز نتیجه چهار دهه سرمایه‌گذاری اسرائیل و انگلیس و آمریکا و کشورهای همسایه در تلویزیون‌ها و رادیوهای فارسی زبان است. (بی‌جهت نیست حاکمان غربی که از یک لیوان آبی که شهروندانشان می‌خورند هم مالیات می‌گیرند، سالیانه میلیونها دلار صرف پرورش تروریست-خبرنگار شبکه‌های فارسی زبان می‌کنند)
@kharmagaas
ما در میانه یک جنگ رسانه‌ای تمام‌عیار ایستاده‌ایم. جنگی که یکی از مهمترین قربانیانش، قدرت تشخیص و قضاوت سیاسی جامعه است.
جامعه ما به واسطه جنگ رسانه‌ای سنگینی که علیه کشور در جریان است، در قضاوت‌های سیاسی به‌شدت بی‌رحم و کم‌حوصله شده است. فضایی که در آن، شایعه و اتهام مشتری بسیار پیشتری از حقیقت دارد و حکم نهایی به آنی صادر می‌شود.
در چنین بستری است که عده‌ای پروژه‌بگیر، فاسد و مزدور، پشت عناوینی همچون «افشاگر»، «دلسوز»، «انقلابی» و امثالهم کاسه داغ‌تر از آش شده و برای خودشان دکان ساخته‌اند.
آنها به خوبی می‌دانند که جامعه تشنه شنیدن خبر اختلاس، فساد اقتصادی و اتهام‌زنی به مسئولان و فرماندهان نظامی است.
این جماعت از همین عطش عمومی تغذیه می‌کنند و از خشم و بی‌اعتمادی جامعه برای خود سرمایه می‌سازند و از تخریب چهره‌های سیاسی و نظامی برای خود شهرت و ثروت می‌خرند.
این جماعت یک فرمول ساده را خوب فهمیده‌اند و آن ایجاد هیجان و موج‌سازی برای رسیدن به پروژه خویش است.
(و تأسف‌بارتر اینکه بخشی از نیروهای انقلابی هم در این بازی گرفتار شدند، بازی‌ای که نتیجه‌اش چیزی جز از بین رفتن اعتماد عمومی نیست)
حالا با جامعه‌ای طرفیم که بخشی هر روز بدبین‌تر و عصبانی‌تر می‌شود و در سوی دیگر، جماعتی را داریم که از همین بدبینی و عصبانیت برای خود شهرت و ثروت و سرمایه می‌سازند.
این مسئله هر چه باشد اسمش کار رسانه‌ای و مطالبه‌گری و افشاگری و دلسوزی برای کشور نیست بلکه یک کاسبی کثیف با موجودیت یک کشور و آینده نود میلیون ایرانی است.
@kharmagaas
شما را نمی‌دانم اما به خدا قسم بدون اغراق می‌گویم که در میان تمام قلم به دستانی که می‌شناسم (اعم از روزنامه‌نگاران و روشنفکران و منتقدان سیاسی کشور که در رسانه‌های مختلف اعم از شبکه‌های مجازی و روزنامه‌ها و سایر رسانه‌ها دست به قلم برده یا مشغول ارائه تحلیل هستند) بیست نفر هم پیدا نمی‌کنم که واقعا سخنان و نوشته‌هایشان ارزش دنبال کردن داشته باشد.
در این مورد اصلا بحث این نیست که با نگاه سیاسی آنها موافق یا مخالف هستم بلکه فارغ از موافقت یا مخالفت معتقدم اصلا خودشان نمیفهمند چه می‌گویند و صرفا یک سری گزار‌ه‌های نااندیشیده و عامه‌پسند که ذائقه توده‌های خشمگین و مستاصل، علاقمند شنیدن آن است را به اسم تحلیل به خورد مخاطب می‌دهند.
@kharmagaas
✴️پیری و خرفتی... گفتم انداختن پس از نیم قرن کاسبی از مردم و کشور
🔸سال‌ها پیش فکر می‌کردم عباس عبدی آدم عاقل، کتاب خوانده و با فهمی است (منظورم بیش از دو دهه پیش است نه در چندسال اخیر) اما در این سال‌ها هرچه گذشته بیش از پیش به این نتیجه رسیدم که او نیز یک آدم لمپن ز جنس همان لمپن‌های ساخت پرداخته فرصت‌های سیاسی در جمهوری اسلامی ایران است که با آویزان شدن به دم این و آن حزب و تشکیلات و شاید هم افراد، در جامعه‌ای که نخبگانش سکوت کرده بودند و فرصت طلبان فرصت ظهور و بروز، نامی به هم زد.
🔸اما این نام بیش از آنکه یادآور درک تاریخی و فهم اجتماعی از ایران باشد، یک ذهن گنجشکی سیاست زده را نشان می‌دهد که به باور من در تمام عمرش حتی یک بار تاریخ اجتماعی ایران و روابط حاکم بر این جامعه را مطالعه نکرده است. حالا در جمهوری اسلامی ایران و در فضای بی‌صاحب آن هر کسی دوربینی و میکروفونی گذاشته و این کاسبان اقتصادی و پروارشدگان یاست را دعوت می‌کند تا یک جفتک هم به حکومت و مردمی بزنند که بر گرده آنها با آلاف و الوف رسیدند.
🔸جمهوری اسلامی ایران برای هر کسی بد بوده برای عباس عبدی و بسیاری از دوستانش نه تنها بد نبوده بلکه آنچنان آورده‌ای داشته که امروز زبانش به اندازه افعی زهرآلود دراز باشد و این گونه مزخرف ببافد. فهم او از مردم ایران و کارکرد سیاست حتی به اندازه دانش‌آموز سال چهارم دبیرستان که چند کتاب تاریخی و اجتماعی خوانده هم نیست، نگاهش به آنهایی که از ایران دفاع می‌کنند مانند خودش و یا هم شاید اجدادش است.
✔️خیلی دوست داشتم در مورد آنچه که اینجا می‌بافد بیشتر بگویم اما تاریخ مصرف این‌ها گذشته و آوردن آنها جلوی دوربین برای احیای آنها مانند تنفس مصنوعی دادن به مرده است...
➖@SyrianKhabar
غرب وحشی
- سیاهپوستان تا کمتر از یک قرن پیش در بلژیک به عنوان حیوان در باغ وحش به معرض تماشا گذاشته می‌شدند.
- صد و بیست سال پیش انگلیسی‌ها طی چند روز نزدیک سی هزار بوئر را در آفریقای جنوبی قتلعام کردند.
- در جنگ اول استقلال هند (۱۸۵۷)، انگلیسی‌ها دهلی نو را اشغال کرده و تمام حامیان بهادرشاه و مردان بالای ۱۶ سال را به قتل رساندند.
- اروپایی‌ها طی سه قرن ریشه سرخ‌پوستان در آمریکا را خشکاندند.
- صدها هزار سیاهپوست در مزارع جورجیا و ویرجینیا و در مسیر انتقال برای بردگی به سفیدپوستان آمریکایی جان خود را از دست دادند.
- تا همین نیم قرن پیش به بومیان استرالیا (همین تصویر) به چشم حیوان نگاه می‌شد و سفیدهای مهاجر حق شکار آزادانه آنها را داشتند.
- نیم قرن پیش بیش از یک میلیون الجزایری و صدها هزار شهروند هندوچین در راه استقلال خود، توسط فرانسه سلاخی شدند.
- نسل‌کشی غزه فقط بازتکرار بخش بسیار کوچکی از تمدن استیلاگر جدید شکل گرفته در غرب است.
@kharmagaas
بخشی از این بی‌هویتی، غرب‌پرستی و خودباختگیِ موجود در جامعه ما، محصول اذهان استعمارزده و تبلیغات رسانه‌های غربی است. بخشی دیگر نیز حاصل عملکرد صداوسیما و نظام آموزشی ناکارآمدی است که هیچ‌گاه سخنی درخور تأمل درباره تاریخ استعمار و پیامدهای آن بر حیات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی ملت‌های دیگر نداشته‌اند.
تا دلتان بخواهد، در مدارس زنگ عربی و انگلیسی و جلبک‌شناسی وجود دارد اما تا پایان پایه دوازدهم، حتی یک واحد درسی هم به آموزش سازوکار استعمار و تبیین آن از طریق نمونه‌های تاریخی اختصاص نیافته است.
حتی یک درس وجود ندارد که به کودک و نوجوان ایرانی بیاموزد استعمار چگونه شهروند یک سرزمین را به «بومی» تقلیل می‌دهد و حقوق انسانی‌اش را یک‌به‌یک از او سلب می‌کند. بیاموزد که چگونه استعمارگران اروپایی، انجیل به دست، ده‌ها میلیون نفر از صاحبان اصلی سرزمین‌های آن سوی اقیانوس اطلس را قتلعام کردند و در فرایندی خونین، جمعیت بومی قاره آمریکا را به‌شدت کاهش دادند. بیاموزد که چگونه نام‌های جغرافیایی و هویت تاریخی آن سرزمین‌ها را دگرگون کردند و نام «آمریکا» را بر آن نهادند. بیاموزد که چگونه نام قدیسان خود، از «سن‌فرانسیسکو» و «سن‌لورنس» گرفته تا «سن‌آنتونیو» و «سن‌دیه‌گو»، را به ابزاری برای تثبیت سلطه، گسترش نفوذ مذهبی و به حاشیه راندن هویت ملت‌های بومی تبدیل کردند. بیاموزد که چگونه بر ویرانه‌های جوامع بومی و بر بستری از خون و رنج انسان‌ها، شهری را بنا کردند که امروز «لس‌آنجلس» یعنی شهر «فرشتگان»، نامیده می‌شود!
شهروند ایرانی از یک سو در معرض بمباران خبری رسانه‌های قدرت‌های استعمارگر قرار دارد، از سوی دیگر، با انبوهی از اظهارنظرهای احمقانه، سطحی و جهت‌دار از جانب کسانی مواجه است که در قامت سلبریتی، تحلیلگر و استاد علوم انسانی ظاهر می‌شوند و در سوی دیگر، با غفلت و بی‌عملی صداوسیما و نظام آموزشی رها شده است. حاصل این وضعیت، جامعه‌ای است که شناخت درستی از تاریخ استعمار، سازوکارهای سلطه و جنگی که خود نیز درگیر آن است، ندارد.
@kharmagaas
👈 دنبال وسط‌باز و نان به نرخ روز خور و امثالهم می‌گردید در این حوزه‌ها بجویید.
از رمالانی چون آیین قدرت که مدیر سابق فلان وزارتخانه بود تا انبوه استان بی‌سواد و بی‌مصرف دانشگاهی که بابت خرعبلات ضدملی خود حقوق با مزایای عالی می‌گیرند. از مهدی نصیری مدیرسابق کیهان تا اشکان خطیبی و و احسان کرمی و فرخ نژاد و انبوه سلبریتی‌های بی‌مصرف که پای ثابت تلویزیون عزت ضرغامی بودند. از فلان شطرنج‌باز و فوتبالیست فراری که همه شهرت و اعتبار خود را از نام ایران گرفته بودند. از فلان مدیر دولتی که همین الان هم حقوق و پاداش و مزایای عالی می‌گیرد و پای ثابت اینترنشنال و چکمه‌لیس خوک‌های حاکم بر آمریکا و اسرائیل است.
دنبال حرام‌لقمه و بی‌وجود و خودفروش و فاحشه مغزی می‌گردید در اینجاها بگردید نه در زندگی فلان شهروند معمولی که چرخ زندگیش به سختی می‌چرخد و گاهی از سر دلسوزی یا احساس مسئولیت نکاتی را بر خلاف علاقه ذائقه عموم مطرح می‌کند...
@kharmagaas
خدای رنگین‌کمان
امپریالیسم نوین با محوریت رسانه نه تنها تلفیقی از استحمار و استعمار را به بحشی از توده‌ها و سلبریتی‌های جنوب جهانی اعمال کرد که در تاریخ هیچ نمونه خارجی نداشت بلکه هنر و فرهنگ و هویت و حتی دین و خدای جدیدی هم برای آنها تولید کرد.
امپریالیسم جدید فقط حمال بی‌مواجب منافع صهیونیسم که گوش به فرمان مشتی لات و بنگی و علفی برای ویران کردن وطن خود است خلق نکرده بلکه خدا و مکتب و ایدئولوژی خودش را هم خلق کرده است. خدایی رنگین کمانی (در برابر خدای جبار) که نه تنها ما را به دفاع از عزت و شرف و وطن خود نمی‌خواند بلکه خدایی است که عاشق استعمار و استعمارگران غربی است و از مقاومت در برابر آنها بیزار است اما در عین حال در مواجهه با جنازه کودکان غزه و میناب، قِر دادن چرب‌های انباشته در اندام‌های متعفن را به عنوان کنش انسانی تجویز می‌کند.
این خدای رنگین کمانی که سلبریتی ایرانی آن را می‌پرستد وقتی به جهاد در مقابل دشمن غربی و مقاومت در برابر صهیونیسم می‌رسد از خشونت بیزار است و دین‌اش انسانیت است اما وقتی شامه‌اش بوی خون کودکان غزه و لبنان و ایران و یمن را استشمام می‌کند از خود بیخود می‌شود.
@kharmagaas
«آریاییِ عرب‌نپرست» ایرانی، توهم ریشه و تباری اروپایی برای خود دارد و همسایگان را مشتی شپشو و عقب‌مانده می‌بیند، اما اگر در واقعیت از بخشی از جامعه (که اتفاقا اغلب آنها توهم آریایی ندارند و خود را هم‌نژاد و هم‌مسلک همسایه‌ها می‌بینند) فاکتور بگیریم، فرهنگ عمومی جامعه تفاوتی با خیابانهای پاکستان و هند ندارد.
- اپوزسیون و شبه‌روشنفکری نادان ایرانی چنان به موتورسواران و رانندگان تاکسی و اسنپ، حس قربانی بودن فروخته است که طرف وقتی در کوچه و خیابان است، تصور طلبکاری از کل جامعه را دارد و عدم رعایت قانون و حرکت و پارک موتور در پیاده‌رو را حق کاملا طبیعی و قانونی خود می‌داند.
- خیابانها و پیاده‌روهای تهران و شهرهای بزرگ کشور چیزی بدتر از خیابانهای شلوغ هند و پاکستان شده است و هر ورود ممنوع و پیاده‌رویی را گروهی موتورسوار احاطه کرده‌اند، که ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی را هم نمیفهمند.
👈 همین موتورسواران که عدم رعایت قانون و تردد در پیاده‌رو را حق طبیعی خود می‌دانند، بدون شک حق و حقوقی بیشتر از شهروند سوئیس و نروژ را طلب کرده و از اینکه در این مملکت عقب‌مانده به دنیا آمده است، اظهار تأسف می‌کنند.
@kharmagaas
جنایتکاران حاکم بر آمریکا پس از چند ماه میدان داری جنگ توسط «ونس و بسنت» و با هدف پایین نگه داشتن قیمت انرژی، با شکست سنگین در انتخابات کنگره، دوباره این موجود بدترکیب را به میدان‌دار اصلی جنگ با ایران تبدیل کرده‌اند.
این مسئله در کنار آزادسازی بخش عظیمی از ذخایر راهبردی نفت این کشور و کاهش قیمت نفت، این گزاره که دولت جنایتکار این کشور به زودی تهاجم نظامی دیگری را علیه ایران آغاز خواهد کرد، را تقویت می‌کند.
@kharmagaas
این سلطنت‌طلبان ایرانی حقیقتا کیس بسیار مناسبی برای کمدی‌سازان و کمدی‌نویسان است تا اثری شاد و شنگول خلق کرده و کمی اوقات مخاطب را شاد کنند.
- ماشین خوب سوار می شوند. کت و شلوار شیک می‌پوشند. کراوات و عینک مارک‌دار می‌زنند. از لب تاپ و گوشی آیفن و اپل و تمام ابزارهای مدرن استفاده می کنند اما همین که زبان به سخن می‌گشایند یا به انجام کنشی مبادرت می‌ورزند، به گونه‌ای هستند که جناب دن‌کیشوت باید در کنارشان سر تعظیم فرود آورده و آموزش ببیند.
این چند دقیقه را نگاه کنیم. واقعا یک اثری کمدی بسیار ساده و سرراست. شبیه یک فیلم کوتاه که حتی چاپلین و کیتون هم با آن نبوغ به ذهنشان نرسید تا پلانی شبیه آن را به ثبت برسانند.
شاه خیالی،
تاج خیالی،
تاریخ خیالی،
پرچم خیالی،
سرزمین خیالی،
ملکه خیالی،
گارد خیالی
و...
از آن پیرمرد پیشتاز که با کت و شلوار و کراوات با جدیت به پیش می‌راند.
یا آن خانم که با لباس خواب مشغول کوبیدن بر طبل است.
یا آن حامل عبوس تاج شاهی و در نهایت آن جمعیت تماشاگر که با جدیت پرچم به دست مشغول تماشای پرفورمنس هستند.
حقیقتا یک کمدی مینیمالیستی است. یک گروتسک با تمام جزئیات. یک شاهکار:-)
@kharmagaas
سلبریتی ایرانی و توهم مجسمه
در ایران، هر سلبریتی‌ای که شاید روزگاری حتی از کنار کمپ‌های یکی از تیم‌های ملی عبور کرده (و سال‌ها هم از منافع مادی و معنوی آن بهره برده است)، در این توهم به سر می‌برد که قدرش در کشور دانسته نشده و اگر در کشور دیگری زندگی می‌کرد، نام خیابانهای مختلف را به نامش تغییر می‌دادند و مجسمه‌اش را در میادین شهر برپا می‌کردند.
این تصور باطل که رسانه‌ها (به‌ویژه رسانه‌هایی که خارج از ایران، بهشت سلبریتی‌های ورزشی را به تصویر می‌کشند) به جامعه تزریق کرده‌اند، چنان در ذهن بخشی از مردم ریشه دوانده که واقعاً باور دارند، سلبریتی‌های ورزشی و سینمایی در ایران قدر نمی‌بینند و در کشورهای دیگر، تمام جامعه در برابر آنها دست‌به‌سینه ایستاده و در خدمتشان هستند.
این گزاره چنان احمقانه و دور از واقعیت است که شاید ارزش پرداختن هم نداشته باشد، اما برای یادآوری به این جامعه فریز شده باید به آن اشاره کرد. در هیچ‌یک از کشورهای توسعه‌یافته، صرفاً به یک مجری تلویزیونی، فوتبالیست یا ورزشکار سابق ملی‌پوش، حق ویژه‌ای تعلق نمی‌گیرد و هیچ‌کس اجازه ندارد فراتر از جایگاه و ظرفیت واقعی خود برای جامعه تعیین تکلیف کند.
برای مثال، چند سال پیش، «اولی هوینس»، ملی‌پوش سابق آلمان و مدیر باشگاه بایرن مونیخ، به دلیل پنهان کردن بخشی از درآمد و فرار مالیاتی به چهار سال زندان محکوم شد. او با وجود عذرخواهی‌های متعدد، محکومیت خود را سپری کرد. بااین‌حال، در کشور ما، مطالبه مالیات از یک سلبریتی ورزشی گاهی به‌عنوان نشانه‌ای از قدرنشناسی و بی‌مهری تعبیر می‌شود.
مثال دیگر، «پل گسکوئین»، ستاره سابق تیم ملی انگلیس، و «آندریاس برمه»، ستاره سابق تیم ملی آلمان و زننده گل قهرمانی این کشور در جام جهانی ۱۹۹۰، هستند. افرادی که درگیر اعتیاد، قمار و مشکلات مالی شدند و بخش بزرگی از زندگی و ثروت خود را از دست دادند. اما آنها هم از جایگاه سلبریتی بودن مصونیتی ویژه دریافت نکردند و با وجود شهرت و افتخارات ورزشی، با پیامدهای انتخاب‌ها و مشکلات شخصی خود روبه‌رو شده و سالهای پایانی عمر خود را در شرایط بسیار بدی سپری کردند.
اما در کشور ما، ورزشکاری که چند باری پیراهن تیم ملی را بر تن کرده و حالا به دام اعتیاد افتاده یا ثروتش را در قمار و عیاشی‌های متمادی بر باد داده است، چنان از جامعه و نظام طلبکار است که مسئولیت انتخاب‌ها و خطاهای شخصی خود را نیز به پای حکومت می‌نویسد و با نگاهی طلبکارانه، از این گلایه می‌کند که چرا مجسمه‌اش را در وسط شهر نساخته‌اند..
@kharmagaas
بازندگان انتخابات آمریکا
۱. اسرائیل
شاید هیچ بازیگر خارجی‌ای به‌اندازه اسرائیل از نتایج این انتخابات آمریکا متضرر نشده باشد. کنگره آمریکا برای دهه‌ها عملاً حیاط خلوت لابی اسرائیل بود، لابی‌ای که با صرف هزینه‌های هنگفت، تأمین منابع مالی و اعمال نفوذ سیاسی، نمایندگان هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه را به حمایت از منافع اسرائیل ترغیب می‌کرد.
اما تحولات سالهای اخیر نشان داد که نفوذ و قدرت اقناع اسرائیل در آمریکا دیگر از آن جایگاه بلامنازع گذشته برخوردار نیست. همانگونه که حمایت بی‌قیدوشرط دولت بایدن از اسرائیل و سکوت آن در برابر فجایع غزه به یکی از عوامل فرسایش پایگاه اجتماعی دموکرات‌ها تبدیل شد، حمایت یک‌جانبه ترامپ از اسرائیل و نادیده‌گرفتن مطالبات رأی‌دهندگان آمریکایی باعث شکست سنگین حزب او شد.
واقعیت این است که اسرائیل به مسئله‌ای در سیاست داخلی آمریکا تبدیل شده است و از این پس، هر حزب و جریانی که خواهان کسب و حفظ اکثریت سیاسی در آمریکا باشد، ناگزیر است در حمایت بی‌قیدوشرط و علنی از اسرائیل تجدیدنظر کند.
۲. حاکمان عرب حوزه خلیج فارس
حاکمان عرب منطقه خلیج فارس همواره روابط نزدیک‌تری با جمهوری‌خواهان داشته‌اند و در بسیاری از موارد، رویکرد تقابلی و جنگ‌طلبانه این حزب در قبال ایران را به سیاست‌های حزب دموکرات ترجیح داده‌اند. برای آنها، بازگشت جمهوری‌خواهان به قدرت همواره به معنای امید به اتخاذ سیاست‌های سخت‌گیرانه‌تر علیه ایران بوده است.
اما تحولات اخیر، به‌ویژه جنگ چهل‌روزه، مقاومت ایران و بحران تنگه هرمز، معادلات امنیتی و اقتصادی منطقه را با چالش‌های جدی مواجه کرده است. آسیب‌پذیری زیرساخت‌های اقتصادی و امنیتی این کشورها در برابر تبعات یک درگیری منطقه‌ای، بار دیگر نشان داد که سیاست فشار و تقابل با ایران به تأمین امنیت آنها منجر نمی‌شود.
از این منظر، نتایج انتخابات آمریکا برای حاکمان عرب خلیج فارس حامل پیام ناخوشایندی است.
۳. سلطنت‌طلبان و فرقه رجوی
این سازمانهای تروریستی و خودفروخته که در دنیای خیالی عجیبی سیر می‌کنند و در سالهای اخیر از هیچ جنایت و کثافتی علیه ایران دریغ نکرده‌اند، همه امید خود را به ترامپ و حزب او بسته بودند و حالا با شکست حزب او در انتخابات، کمی خواب خوش احمقانه‌شان به هم خواهد خورد.
@kharmagaas
"وینان
دل به دریا افگنانند،
به‌پای دارنده‌ی آتش‌ها
زنده گانی
دوشادوش مرگ
پیشاپیش مرگ
هماره زنده از آن سپس که با مرگ
و همواره بدان نام
که زیسته بودند،
که تباهی
از درگاه بلند خاطره‌شان
شرمسار و سرافکنده می‌گذرد
کاشفان چشمه
کاشفان فروتن شوکران
جویندگان شادی
در مجْری آتشفشان‌ها
شعبده‌بازان لبخند
در شبکلاه درد
با جاپایی ژرف‌تر از شادی
در گذرگاه پرندگان
در برابر تندر می‌ایستند
خانه را روشن می‌کنند
و می‌میرند"
@kharmagaas
شهرهای مغولستان پر از تندیس‌ها و مجسمه‌های چنگیزخان (یکی از خون‌خوارترین و وحشی‌ترین جاندارانی که تاریخ کره زمین به خود دیده) است اما نه در پایتخت و نه هیچکدام از شهرهای ایران یک تندیس و مجسمه شکوهمند از کوروش بزرگ یافت نمی‌شود!
کشورهای مختلف با بزرگنمایی در تاریخ و رهبران خود سعی در ایجاد هویت ملی برای خود دارند، اما در ایران شبه‌روشنفکران و قبیله‌گرایی و متحجران بلایی سر مردم آورده‌اند که سخن گفتن از تاریخ و رسومات سرزمین‌مان را نشان نژادپرستی معرفی می‌کنند!
سرزمین‌های دیگر اگر یک دهم شخصیت‌های سیاسی مانند کوروش و داریوش و انوشیروان و شاپور و یعقوب لیث و شاه عباس و امیراسماعیل سامانی و... و یا شخصیت‌های هنری و فرهنگی چون بوعلی و فردوسی و رازی و بیرونی و حافظ و...، را داشتند، قدم به قدم کوچه و خیابان‌های‌شان مملو از مجسمه و یادبودهای مختلف بود.
* بماند که از عشیره‌گرایان و قوم‌گرایانِ فرهنگ ستیز تا شبه‌روشنفکر کاسه لیسِ غرب در یک امر مشترک هستند و آن کهیر زدن از مشاهده نمادهای فرهنگی و تاریخی و هویتی ایران است.
@kharmagaas
فرهاد قنبری
انتقاد یا بی‌اعتبار کردن سیستم
بی‌اعتماد کردن مردم به تک تک کارگزاران حکومت روندی بود که با احمدی‌نژاد شکل علنی به خود گرفت.
البته ما سالهاست که نوشتیم و گفتیم که آنکه خود را دلسوز ایران و به ویژه اگر حامی جمهوری اسلامی می‌داند این روش نادرستی است و در نهایت دودش به چشم خود گفتمان انقلاب خواهد رفت.
بخشی از انقلابیون بیش از دو دهه است که در این زمین بازی می‌کنند و تصور می‌کنند که با بی‌اعتبار کردن تک تک مسئولان گذشته و فعلی در حال دفاع از جمهوری اسلامی هستند اما آگاه نیستند که این روش در نهایت باعث بی‌اعتبار شدن کلیت نظام در چشم عامه مردم خواهد شد.
اینکه یک روز محمد خاتمی، روز دیگر هاشمی رفسنجانی، روزی دیگر ناطق نوری، روزی دیگر خانواده لاربجانی، روزی دیگر حسن روحانی و امروز هم قالیباف و عراقچی و بسیاری دیگر را به عنوان جاسوس و عامل بیگانه معرفی کنیم در چشم عامه مردم باعث پالایش جمهوری اسلامی نخواهد شد بلکه در نهایت باعث تقویت دستگاه تبلیغاتی سازمان رجوی (که در جمهوری اسلامی یک نفر آدم سالم پیدا نمی‌شود) خواهد شد. این مسیر تایید همان حرف رسانه فارسی‌زبان اسرائیلی است که جمهوری اسلامی چیزی جز خسارت نبوده است. (و آیا کارکرد صداو سیما که از دولت موسوی و هاشمی تا دولت خاتمی و روحانی و پزشکیان را مشتی خائن و عامل بیگانه معرفی می‌کند، همان حرف اینترنشنال و من‌و‌تو در ضدملی بودن و ناکارآمدی و بی‌اعتباری سیستم نیست؟)
جریانی که به چنین رفتاری دامن می‌زند یا به غایت جاهل است (که خود تاییدی بر خطرناک بودن چنین افرادی برای ساختار سیاسی است) و یا نیروی دشمن است که عامدانه در حال تقویت شکاف‌ها و دوقطبی در جامعه و در نهایت در خدمت اهداف اسرائیل است.
این خط فکری را از احمدی‌نژاد و حواریونش تا امروز دنبال کنیم. آنکه از رفسنجانی تا سردار سلیمانی و سردار باقری و دکتر لاریجانی و امروز قالیباف را مورد تشکیک قرار داده و در وسط میدان جنگ هم هدفی جز تقویت شکاف ندارد، در هر جایگاهی که باشد دوست ایران و دوست جمهوری اسلامی نیست.
امروز از برنامه اینترنتی «جدال» که آگاهانه همان مسیر احمدی‌نژاد در بی‌اعتبار کردن تمام کارگزاران نظام را در پیش گرفته (و انقلابی‌نماها هم با شور و شوق برای مشارکت در آن از سر و کول هم بالا می‌روند) تا برخی از سیاسیون، عامدانه یا غیرعامدانه در این مسیر اعتیارزدایی از سیستم قدم برمی‌دارند.
پ.ن:
نقد به کارگزاران حکومت با ترور شخصیت آنها متفاوت است. از احمدی‌نژاد تا این سوپرانقلابی‌های مشکوک نه به دنبال نقد، بلکه همیشه به دنبال ترور شخصیت بوده‌اند.
@kharmagaas
بلایی که در چند دهه اخیر، به نام «آزادی و حقوق زن» بر سر زنان در جهان آمد، بسیار غم‌انگیز و تلخ است، اما بلایی که با همین نام بر سر دختر و زن ایرانی آمد، نه‌تنها غم‌انگیز، بلکه پدیده‌ای کم‌سابقه و تکان‌دهنده است.
زن ایرانی در دو دهه اخیر، به‌وسیله رسانه‌ها و زیر پرچم پرطمطراق «آزادی زن»، قدم‌به‌قدم از یک انسان به یک «ویترین جنسی» انسان‌زدایی شد.
در این آشفته‌بازار غیرانسانی، که یک سوی آن در اختیار شبکه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور و سوی دیگرش در قبضه شبکه‌های مجازی و بلاگرهاست، هیچ چیز زن ایرانی از گزند ویرانی در امان نمانده است. قیافه زن ایرانی را به نقاشی‌های درهم‌ریخته کودکان دبستانی بدل کرده‌اند، صدا و صوت زن ایرانی را به صدایی گوشخراش، تصنعی و واقعاً غیرقابل‌تحمل تبدیل کرده و ناخن و صورت و دماغ و لب و گونه زن ایرانی نیز یکی پس از دیگری از ریخت افتاده است.
در این بازار مکاره هر چیزی که عادی بود باید تغییر می‌کرد و هر چیزی که شبیه انسان واقعی بود یک نقص به حساب می‌آمد.
و حالا هم نوبت آن رسیده که اندام‌های خصوصی هم وارد این رقابت تهوع‌آور شوند تا دیگر هیچ چیز از «زن ایرانی» باقی نگذارند.
@kharmagaas