829
تداوم وبلاگ‌نویسی از سال ۱۳۸۳ در قالب تلگرام. تلاش برای تداوم سخت‌ترین و در عین حال لذتبخش‌ترین کار عالم: امیدوار بودن و امید دادن
و یک نکته هم درخصوص این پست
حتما می‌دانیم که منظور از خوب بودن صدا، بلند بودن صدا نبوده که نتیجه این جمله این شود: آآآآآی پسر، دو تا چایی برای من و ایشون!! 😁
منظور تمایل عاشق برای استفاده از هر موقعیتی برای شنیدن صدای معشوق و گم شدن در زیبایی تن صدای او بوده 🍀
صدای تو خوب است...
بگو برایمان دوتا چای بیاورند...
#موسیقی
@happy_private_life
این عکس همیشه حال خوبی به من می‌ده.
امروز مطلبی از یه مقاله روانشناسی می‌خواندم، شاید خیلی مرتبط به این عکس و شعر زیرش نباشه اما نکته مهمی داشت:
اینکه تا امروز تصور می‌شده یکی از عوامل اساسی در کاهش دچارشدن به فراموشی و از دست دادن تدریجی حافظه در سال‌های پیری، برخوردار بودن از شبکه‌های از افراد نزدیک در اطرافمونه. آدم‌هایی که بتونیم باهاشون حرف بزنیم، راحت باشیم و بدونیم دوستمان دارند.
این مقاله گرچه این امر رو مجدد تأکید می‌کرد، اما طبق پژوهش‌های جدید عنوان می‌داشت که اگه مغز آدم، سال‌ها با «استرس مزمن» درگیر باشه، اون شبکه آدم‌های نزدیک را هم داشته باشی، دیگه اونقدر موثر نیست. یعنی اثر اون استرس مزمن به مراتب قوی‌تر و مخرب‌تر از سایر عوامل مثبت مثل ورزش، حلقه دوستان و عزیزان، تغذیه مناسب و ... است.
برخی از مثال‌های استرس مزمن رو اینگونه گفته بود: نگرانی مالی، بیماری، مراقبت از یک عضو خانواده، فشار کاری یا هر موضوعی که مدام درگیر تنشه.
می‌گفت بدن برای تحمل چنین فشاری ساخته نشده که برای همیشه در حالت آماده‌باش بمونه.
خوبه در کنار داشتن شانه‌ای برای تکیه دادن، مراقب موضوعاتی هم باشیم که می‌دونیم منبع دائمی استرس برای بدنمون هستند.
#معنا
@happy_private_life
برای پیدا کردن آهنگی ناچار شدم کلی در مطالب سال‌ها قبل کانالم بگردم. چندتا پست به چشمم خورد که حال‌خوب کن بودند و هستند. آنها را به مرور اینجا می‌فرستم. مثل همین بالایی که مال دوران کرونا بود.
این روزها که کمتر دستم به نوشتن می‌رود و بیشتر دوست دارم فکر کنم و بشنوم و ساکت‌تر باشم، حداقل کانال با پست‌‌های خودش به‌روز رسانی شود تا انشاالله ببینیم چه پیش خواهد آمد.
الحمدلله علی کل حال...
یکی از مهم‌ترین درس‌های زندگی: ادعا نکن، نه در مقابل کسی، نه حتی درون خودت و با خودت.
انگار به محض بیان یک ادعا، دکمه‌ای در هستی زده می‌شود و زندگي چيزي خلاف شناخت انسان از خودش به او نشان می‌دهد.
تازه آدم می‌فهمه اینکه اینقدر بر فروتنی و «خود» را ندیدن و هرچه هستیم و داریم را از خدا دانستن توصیه شده، چه نتایج مثبتی حتی برای سرنوشت و داستان زندگی خود فرد داره.
#حکمت
@happy_private_life
منظور از سید محمد حسین، علامه طباطبایی است 🍀
#نور
@happy_private_life
... مشکل است بفهمیم چطور دنیا می‌تواند با آرام نشستن ما بهتر شود. اما باید آشکار باشد که عمل بدون خِرَد و بدون آگاهیِ روشن از دنیای حقیقی، هرگز نمی‌تواند هیچ چیز را بهتر کند...
در واقع آرام نشستن و به مدت طولانی آرامش داشتن هیچ چیز غیر طبیعی در خود ندارد. گربه‌ها این کار را می‌کنند، حتی سگ‌ها و سایر حیوانات حساس‌تر این کار را می‌کنند. اغلب روستایی‌های قدیمی ییلاقی که من توفیق حضور در میان آنها را دارم، ساعاتی را آرام و بدون حرف در میدان ده می‌نشینند. خیلی‌ها تنها تکیه به درخت یا دیواری می‌دهند. ظاهرا این هنر برای ماهایی که ذهنمان نمی‌تواند از پیشگویی دربارهٔ آینده خودداری کند مشکل‌ترین کارهاست...
ولی واقعا همه نیاز داریم به مقداری آرام‌کردن خودمان در سکوت، نه با حرف زدن با دیگران و بالا و پایین‌کردن صفحات مجازی. آن‌کار بیشتر به حواس‌پرت‌کردن شبیه است، آما آرام بودن و در سکوت نشستن، وقار دیگری می‌خواهد...
#حکمت
@happy_private_life
...
أنفاسي تتلاشى في الهواء
الريح تمر عبر الحقول الفارغة
ولا تترك شيئًا خلفها
والغيوم تسافر في السماء
ولا تبقى في أي مكان
في اليدين اللتين تحاولان التمسك
لا يبقى شيء
لكن في القلب الفارغ
يمكن للعالم أن يدخل
أوهِي—أوهِي—
الحياة ليست أن نضيف المزيد
بل أن نتعلم كيف نترك
طبقة بعد طبقة
أترك كل شيء
آه—آآه—
إذا سقطت ورقة واحدة
يعود الغابة إلى السكون
وإذا مرت موجة واحدة
يعود النهر صافيًا
حزن الإنسان أيضًا
ليس مختلفًا عن ذلك
نفس‌ها در هوا پراکنده می‌شوند.
باد از دشت‌های خالی می‌گذرد و چیزی باقی نمی‌گذارد؛ ابرها در آسمان سفر می‌کنند و جایی نمی‌مانند.
در دست‌هایی که سعی می‌کنند نگه دارند چیزی نمی‌ماند، اما در قلب خالی، جهان می‌تواند وارد شود.
زندگی افزودن بیشتر نیست، بلکه یاد گرفتن رها کردن است؛ لایه به لایه همه چیز را رها کردن.
مثل برگی که می‌افتد و جنگل دوباره آرام می‌شود، یا موجی که می‌گذرد و رود دوباره صاف می‌شود؛
...
غم انسان هم همین‌طور است.🍀🍀
#موسیقی
@happy_private_life
اندوه تمام نمى شود؛
تو باید آن قدر وسيع شوى،
كه اندوه در تو گم شود...
و تنها کسی که می‌داند این وسیع‌شدن برای تو چگونه رخ می‌دهد، خودت هستی و خدای خودت... از او راهنمایی بگیر.
پیشنهاد: می‌توانید هم‌راستا با نام آهنگ، چشمانتان را ببندید و حس کنید در میانه صحرا، دل کوهستان یا ساحل دریا، باد شدیدی می‌وزد و دارید آنرا روی صورتتان حس می‌کنید و می‌گذارید ذهنتان را پاک کن، درونتان را آرام کند و قوی ...
#موسیقی
@happy_private_life
من بیخود و تو بیخود ما را که برد خانه
من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه
در شهر یکی کس را هشیار نمی‌بینم
هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه
جانا به خرابات آ تا لذت جان بینی
جان را چه خوشی باشد بی‌صحبت جانانه
...
گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان
نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه
نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل
نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه
...
سرمست چنان خوبی کی کم بود از چوبی
برخاست فغان آخر از اُستُنِ حنّانه
(استن حنانه یعنی چوب گریان/ تمثیل‌وار می‌گویند در مسجد النبی ستونی چوبی‌ای بود که پیامبر (ص) به آن تکیه می‌داد و خطبه می‌خواند. وقتی منبر ساختند، این ستون چوبی از فراق و دوری پیامبر مثل انسان ناله کرد و گریه کرد. تا جایی که پیامبر دستشان را روی آن گذاشت و آرامش کرد.
مولانا از این داستان بهره زیبایی می‌برد و می‌گوید: حتی یک چوب خشک از عشق و فراق معشوق الهی ناله می‌کند. شرم‌آوره که انسان از آن چوب کمتر باشد.
🍀🍀 شایعاتی وجود دارد که هر دوی اجراها توسط هوش مصنوعی است! مهم نیست، ما از قدرت صدا و شور و معنایش لذت می‌بریم 👌🏻🍀
#موسیقی
@happy_private_life
ای هیچگاهِ ناکجا !
گو کِی، کجا بستانَمَت
هوشنگ_ابتهاج
#موسیقی
@happy_private_life
«چون ابلیس را «به جرمِ با خدا جدال کردن» لعنت کرد و دور کرد، گفت: یا رَبّاه! همه تو کردی و فتنهٔ تو بود، مرا لعنت می‌کنی و دور می‌کنی؟
و چون آدم گناه کرد، حق تعالی آدم را از بهشت بیرون کرد، حق تعالی به آدم گفت که: ای آدم چون من بر تو مؤاخذه کردم و بر آن گناه که کردی تنبیه کردم، چرا با من بحث نکردی؟ آخِر، تو را حجّت بود با من! نمی‌گفتی که همه از تو است و تو کردی، هر چه تو خواهی در عالَم، آن شود و هر چه نخواهی، هرگز نشود؟! چرا نگفتی؟
گفت: یا ربّ! می‌دانستم، الّا ترکِ ادب نکردم در حضرتِ تو، و عشق نگذاشت که مؤاخذه کنم!»
در این داستان شیطان، جانِ جدال‌گر و اندیشه‌پرستی دارد. خودشیفته است و مغرور و حاضر نیست به خطای خود اعتراف کند. خدا را مقصّر می‌بیند ...آدم نیز خطا می‌کند و می‌لغزد، اما خدا را متّهم نمی‌کند. به خطای خود اعتراف می‌کند. عشق و فروتنی ملازم هم‌اند. فروتنانه به آستان محبوب روی می‌آورد و حرمت نگاه می‌دارد و به برکتِ ادب و فروتنی، آمرزیده می‌شود.
برداشت آزاد از عرفان مولانا و تحلیل صدیق قطبی عزیز
#نور
@happy_private_life
غم، قبض، دلتنگی و بی‌حوصلگی همیشه دشمن نیستند. گاهی انسان آن‌قدر در پیِ خلاص شدن از حال بد است که فرصت شنیدن پیامی را که در آن نهفته است از دست می‌دهد.
گاهی همه اینها تمرین‌هایی هستند که یادمان بیاورند هدف نهایی «همیشه خوشحال بودن» نیست؛ هدف این است که انسان در هر حالی—چه بسط و چه قبض، چه آرامش و چه دلتنگی— بتواند رشته خود را با خدا حفظ کند... بعد از مسیری دیگر و به روشی دیگر می‌رسد به امکان همیشه خوشحال بودن .
ما در این عالم که خود کنج ملالی بیش نیست
عالمی داریم در کنج ملال خویشتن
#نور
@happy_private_life
یه‌جایی از کتاب کتابخانه نیمه‌شب، نورا بعد از برگشتن از زندگی‌ای که به‌عنوان یه پادکستر موفق توی برزیل تجربه کرده، با خودش می‌گه:
«الگوها و ریتم‌هایی توی زندگی وجود داره...
وقتی توی یه زندگی گیر افتاده باشیم، خیلی راحت ممکنه تصور کنیم که زمان‌های غم‌انگیز یا تراژدی یا شکست یا ترس، نتیجهٔ خاص بودنِ اون زندگیه. اینکه فکر کنیم همهٔ اینا «نتیجه جانبی شیوهٔ خاصی از زندگی کردنه، نه صرفاً خودِ زندگی کردن».
بعد با خودش می‌گه: اگه می‌فهمیدیم هیچ شیوهٔ زندگی‌ای نیست که بتونه ما رو در برابر غم ایمن کنه، همه‌چیز خیلی ساده‌تر می‌شد. فقط باید بفهمیم که غم هم در عمل بخشی از ذاتِ شادیه. نمی‌شه شادی رو داشت و غم رو نداشت. البته هر دوی اینها برای خودشون حد و اندازه‌ای دارن، اما هیچ زندگی‌ای وجود نداره که توش بتونیم تا ابد غرق شادی محض باشیم. و تصور اینکه چنین زندگی‌ای وجود داره، فقط غم بیشتری توی زندگی واقعی‌مون ایجاد می‌کنه.»
#حکمت
@happy_private_life
إنّ لِرَبِّكُم في أيّامِ دَهرِكُم نَفَحاتٍ، فَتَعَرَّضُوا لَهُ لَعَلَّهُ أن يُصِيبَكُم نَفحَةٌ مِنها فلا تَشقَونَ بَعدَها أبدا
همانا از سوى پروردگار شما در طول عمرتان نسيم هايى مى‌وزد ، پس خود را در معرض آنها قرار دهيد، باشد كه نسيمى از آن نفحات به شما بوزد و زان پس هرگز به شقاوت نيفتيد.
#نور
@happy_private_life
هر وقت یه نفر بهم می‌گه:
من از امروز می‌خوام فلان کار رو بکنم (زبان بخونم، کتاب بخونم، ورزش کنم، ...)
اولین سوالم ازش اینه که:
از امروز قراره چه کاری رو نکنی؟
چون شبانه‌روز تو قبلا ۲۳ ساعت و نیم نبوده که الان بخوای نیم ساعت بهش اضافه کنی.
تا دیروز هم ۲۴ ساعت داشتی و الان میخوای یه ربع یا نیم ساعت کار جدید اضافه کنی بهش. پس یه چیزی حذف میشه.
حالا یا قراره فیلم کمتر ببینی
یا مهمونی کمتر بری
یا کمتر بخوابی
یا کمتر ورزش کنی
یا کمتر به اینستاگرام و تلگرام سر بزنی
یا ...
اگر کسی جواب این سوال دوم رو مشخص نکرده باشه، اون حرف اولی که می‌زنه یه تب زود‌گذره.
دیر یا زود باید منتظر باشید بهانه‌های مختلفی رو برای "نشدن" و "رها کردن" فهرست کنه.
منبع: کانال همیشه آموزنده و پر محتوای با متمم
پیوست: اینکه اول صبح به متنی بر بخوری که دلیل یک‌عالمه تصمیم‌های نهایی‌نشده‌ات را نشانت دهد، یه لطف بزرگ خداست. به‌ویژه اینکه راه حلش رو هم نشون می‌ده: اول تصمیم بگیری توی روزمرگی‌هایت جایی رو باز کنی و بعد اون کاری که می‌خواهی شروع کنی رو بگذاری در جا و زمان خالی‌شده.
🍀🍀
و یه تجربه شخصی: تصمیم‌های جدید برای زندگی رو بهتره ابتدا در اطراف یک روتین روزانه قرار بدی. اینگونه احتمال اینکه اون تصمیم هم آرام‌آرام تبدیل بشه به یه روتین، زیادتر میشه. مثلا: میخوای روزانه ده دقیقه نرمش کنی و این‌کار رو ده‌ها بار شروع کرده‌ای اما بعد چند روز همیشه کارهایی بوجود اومده که اون ده دقیقه رو کنار زده، و بعد هم کلا فراموش شده و برگشته‌ای به همون روتین همیشگی‌ات.
برای حل این مشکل باید رفتار جدید نرمش‌کردن رو بذاری قبل یا بعد از یه روتین روزانه که سالهاست تکرار میشه. مثلا قبل دوش گرفتن صبح، یا هرجای دیگه. اما قبل یا بعد از یه روتین تثبیت شده در زندگیت.
🍀 دیروز صحبتی را می‌شنیدم که نکته زیبایی در همین راستا داشت. می‌گفت توی این ۲۴ ساعت عمر، اینکه بتونی پنج دقیقه هیچ کاری نکنی و صرفا بری داخل خودت و با خدا حرف بزنی و دعا کنی و استغفار و طلب نور و راهنمایی بخواهی خیلی مهمه. بعد می‌گفت برای اینکه این عادت بشه، بگذارش قبل از یکی از نمازهات (مثلا پنج دقیقه قبل نماز مغرب / یا صبح بنشینی روی سجاده و سکوت کنی و بری داخل خودت و جدا بشوی از این‌همه کثرات. یا بعد نماز). باید با خودت روراست باشی و بدونی اگه مثلا صبح‌ها برای دیر نشدن رفتن دانشگاه یا سر کار، همیشه توی محدودیت زمان هستی، این کار رو نذاری قبل نماز صبح، بگذاریش بعد یا قبل نماز مغرب که ذهن و بدنت آروم‌تره.
🍀 بعضی چیزها اگه توی زندگی ما عادت و روتین شوند، اثرات خیلی خیلی خیلی عمیق‌تر و لذتبخش‌تر و ماندگارتری از این‌همه آشفتگی‌های حاصل از درگیری‌های روزمره‌مان برای زندگی خواهند داشت.
#حکمت
@happy_private_life
کشکول
کشکول‌های قبلی
/channel/Happy_Private_life/1097
/channel/Happy_Private_life/1148
/channel/Happy_Private_life/1178
/channel/Happy_Private_life/1221
/channel/Happy_Private_life/1248
/channel/Happy_Private_life/1268
/channel/Happy_Private_life/1314
/channel/Happy_Private_life/1325
/channel/Happy_Private_life/1336
/channel/Happy_Private_life/1351
/channel/Happy_Private_life/1378
/channel/Happy_Private_life/1405
۱) انگار کل شریعت در یک مفهوم قابل تلخیص است: فروتنی و خشوع. اینکه خودت را هیچ ببینی در برابر او. می‌گویند فروتنی در ظاهرا و رفتار است؛ خشوع در دل و وجود... و نکته مهم آنجاست که به محض اینکه ادعا کنیم یا حتی در ذهنمان هم بگذرد که اینها را داریم، محو می‌شوند...
تایید این معنا، چند روز قبل به جمله‌ای از کریستین بوبن در کتاب تصویر من در کنار رادیاتور (چه نام بانمکی برای کتاب) برخوردم که نوشته: در هر جایی بهره‌ام را می‌یابم، هیچ برخوردی نیست که در نهایت برایم برکت‌زا نباشد، تنها به این شرط که از هیچ جهت خودم را برتر از آن کسی که در برابر قرار می‌گیرد، ندانم.
۲) به جد و جهد چون کاری نمی‌رود از پیش
به کردگار رها کرده به، مصالح خویش
۳) وَمَنْ أَحْسَنُ دِينًا مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ...
و کیست نیکوتر از کسی که خود را به تمامی تسلیم پروردگارش کرده و پیوسته احسان می‌کند ...
نساء / آیه ۱۲۵
۴) یاد می‌فرمود از بزرگی که کسی در جمع به او توهین کرده بود و از همراهانش خواسته بود جواب او را بدهد، آن بزرگ مانع شده بود و فرموده بود: نمی‌ترسی برکاتت از دست بروند؟ ... شاید وقتی حواسمان جمع شد که در این دنیا، چه چیزهایی با چه چیزهایی مرتبطند...،
شیوه زیستمان،
نوع نگاهمان،
شیوه بیانمان،
روش فکر کردنمان
و همه دیگرمان... تغییر می‌کند. ملایم می‌شود، عمیق می‌شود، ساکت می‌شود، مهربان می‌شود، و می‌ترسد از بیرون افتادن از این دایره عظیم و رحمان هستی...
۵) چه جمله زیبایی دارد ویرجینیا ولف: در پسِ زندگی اندوهی هست که بعضی‌ها سعی نمی‌کنند از آن بکاهند؛ آنها کاملاً به جایگاه خود در سایه آگاه‌اند، و با این حال، به هر لرزش و درخششِ وجود زنده‌اند و آن زندگی را تاب می‌آورند.
۶) در یک کانال خیلی خوب نوشته بود: چه بسیار دوستت دارم... و چه بسیار بیشتر فراموشت کرده‌ام. گفته بود این نقل قولی است از نویسنده‌ای بنام اوشن ووئونگ
رفتم سرچ کردم و جمله اصلی را پیدا کردم.
I miss you more than I remember you
به نظرم این ترجمه دلنشین‌تر است:
بیشتر از آنکه به یادت بیاورم، دلم برایت تنگ شده
#کشکول
@happy_private_life
بدهم تکیه به تو؛
شانه شدن را بلدی؟
#علی_نیاکوئی
@happy_private_life
لیست اهداف سال ۲۰۲۰ این خانم
تمام این حس‌های پایین رو برای آدم می‌آره
😊😄😂😎😔
ولی تعریف کردنش محشره😂
ویدئو از آرت چنل
@happy_private_life
گاهی کسی به نماز می‌ایستد چون یک تکلیف است. تکلیفی که اگر به جا نیاورد گناه کرده است. مولانا امّا به نماز می‌ایستاد چرا که همه هستی را در نماز می‌دید و خوش می‌داشت با همه هستی هم‌نوا و همراه باشد.
به قول بیدل: «همه کس کشیده محمل به جناب کبریایت».
اگر نماز و نیایش، هم‌نوایی و همراهی با همه‌ی اجزای جهان باشد، آن وقت میوه‌اش می‌شود اینکه من تکه‌ای جداافتاده از جهان نیستم، بیگانه با جهان نیستم، من همسو با همه‌ی ذرات هستی، به جانبِ او روی دارم و آرزوی او را در دل
این تلقّی که جهان دم به دم سرگرمِ نیایش و سجود است، و من نیز همسو با همه‌ی ذرات روی به کُرنش و تسلیم و سجود می‌آورم، بی‌نهایت زیباست. زیبا و دل‌افروز.
و این یکی چقدر زیباست...
در چشمِ او، لَک‌لَک زمزمه می‌کند «الحمدُ لَکَ و المُلکُ لَک»:
عارفِ مُرغانْست لَکْ لَکْ، لَکْ لَکَش دانی که چیست؟
مُلکُ لَک وَالْاَمْرُلَک وَالْحَمْدُ لَک یا مُسْتَعان
#نور
@happy_private_life
تو بس کوتاه دیده‌ای و این عالَم بس فراخ است. اما خلق بس تنگ‌حوصله‌اند.
پیوسته می‌گوی: «رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي»[=پروردگارا، گشاده گردان سینهٔ مرا] تا
«فَهُوَ علی نورٍ مِن ربِّه» تو را استقبال کند.
از نامه‌های عین‌القضات همدانی
#نور
@happy_private_life
دیده‌اید گاهی بدون هیچ دلیلی غمی بر دلمان می‌نشیند... انگار یکباره در خودمان فرو می‌رویم. شاید هیچ اتفاق خاصی هم نیفتاده باشد، شاید حتی میانه یک گفتگو یا فعالیت عادی و حتی شاد هستیم... اما نمی‌دانیم چرا یکهو غم فرا می‌گیرتمان...
می‌فرمود پیامبر مهربان خدا، هرگاه گرد غم بر دلشان می‌نشست، سرشان را بالا می‌گرفتند و چندبار می‌گفتند یا رحمان و یا رحیم، یا رحمان و یا رحیم... و دستانشان را روی صورتشان می‌کشیدند.
احتمالا هیچ‌کس به خوبی ایشان نمی‌دانسته دوای واقعی روح و روان خسته و فرسوده چیست...
قفل که از دل بردارند، درد پایان نمی‌گیرد، اما جهان، فراخ‌تر تجربه می‌شود.
#نور
@happy_private_life
چه زیبا و عمیق و از ته دل...
به دل می‌نشیند.
دلت پر نور همیشه مجتبای عزیز...
#نور
@happy_private_life
یه آیه‌ای هست در قرآن که خداوند مثل یک دوست مهربان در آن می‌فرمایند: الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ ... شیطان مدام به شما وعدهٔ فقر می‌دهد
منظور از فقر، فقط بی‌پولی و کم‌پولی نیست، مطلق نداری و فقدان است.
شیطان مدام در گوش آدم می‌خواند و او را می‌ترساند که تو سرمایه نداری، کسی تو را دوست ندارد، تو آینده نداری، تو برنامه نداری، زمینه‌ای برای رشد تو نیست، فردای تو بدتر از امروزت می‌شود، اگر جنگ بشود چه؟ اگر اخراجت کنند چه؟ چطور می‌خواهی ازدواج کنی؟ بچه هم می‌خواهی؟ همین قدر بدبختی بس نیست؟ توی این اوضاع بچه را چطور می‌خواهی تربیت کنی؟ فردا نان هم گیرت نمی‌آید! چرا من فلان‌طور نیستم، چرا من فلان‌چیز را ندارم...
وقتی شیطان این همه یأس در وجود آدم ریخت و داشته‌های آدم را از یادش برد و او را در حسرت نداشته‌ها و ناامیدی از داشتن فردایی بهتر انداخت،
اولین چیزی که از انسان می‌گیرد شکر است؛
کمی بعد،
دومین چیزی که انسان می‌گیرد ایمان است و
بعد آرام آرام امید و انسانیت و هر چیز الهی دیگری که درون فطرت ما وجود دارد...
مراقب باشیم. این روزهای سخت و سنگین و پرفشار، در کنار تلاش برای زنده ماندن و تطبیق یافتن و امید داشتن و - تا حدی که از دستمان بر می‌آید -، بهبود دادن خود و اطرافمان، مراقب آن‌چه در ذهنمان می‌گذرد باشیم و از روی خستگی یا بی‌حوصلگی یا استیصال، رهایش نکنیم هرجا بخواهد برود. مراقب خودمان باشیم.
🍀قسمت دوم این آیه را هم پست بعدی می‌نویسم به امید خدا
ولی یه نکته جالب: همه ما فکر می‌کنیم این افکار بد و اذیت‌کننده و خودگویی‌های منفی از خودمان سرچشمه می‌گیرند، ناشی از ذهن خسته خودمانند، از بچگی‌هایمان و آرک‌تایپ‌هایمان و تاثیرات تربیت و جامعه و ... بر ما سوار شده‌اند. حتما هم همینگونه هستند.
اما (اگه مراقب باشیم و به دام خرافات بی‌معنا و غلو و ... نیفتیم) همین‌که احساس کنیم این حجم از وسوسه‌ها و منفی‌ها و خودبدگویی‌ها، منشا و عامل دیگری هم می‌توانند داشته باشند، انگار کلیت فضا را تغییر می‌دهد. انگار جور دیگری به خودمون و صحنه تعاملمان با جهان هستی، نقش خداوند، مسیرمان بسوی کمال و مخاطرات این راه نگاه می‌کنیم.
#نور
@happy_private_life
🍀🍀
چه خوب است برای یک بار در این هنگامه پر طمطراق سایه‌های چنبره زده بر وجود شکننده‌ات،
به قوت آسمانی نهادینه شده در عمیق‌ترین لایه‌های هستی‌ات اعتماد کنی.
دست عیسوی‌ات را از درون، برون کشی و ابرهای متراکم تیره و تار در پیش چشمانت را کنار بزنی،
جایگاه نورت را بیابی
آنجا بدون اینکه دیگران بدانند بنشینی
و بی‌صدا در مرکز و کانون خویشتن سفر کنی.
آنجاست که افکار آرام آرام تبدیل به اصوات می‌شوند...
در ابتدا شلوغند و جهت‌دار و مبهم
در ادامه وقتی قوت جمع کردن یافتی، خاطره‌ها در مدار صحیح خویش قرار می‌گیرند.
صوت‌ها تبدیل به دیدنی‌ها می‌شوند و سخن از رازی مرموز در مکنون وجودت خواهند گفت.
اسراری که ده‌ها هزار سال است ابلیسیان آن را به هزار شگرد از انسان پنهان می‌دارند.
اگر قوت تمرکز و تطبیق عالم‌های نهفته در وجودت روزی‌ات باشد، خواهی دید که هستی از افق ادراکی‌ات به زبان فهم تو با تو سخن می‌گوید.
در آنجاست که معلوم می شود قرآن کریم چیست و حاملان آن چه شاهکاری برای انسان آورده‌اند.
زحمت این رجوع را کلمات آن به عهده می‌گیرند و راه را برای رسیدن به خاموشیِ کانون هموار می‌کنند.
در آن طوفان و گردباد سهمگین لایه زیرین که خود را محبوس و اسیر آن می پنداشتی و گمان می‌کردی که بی‌اعتباری‌ات نزد اهل اعتبار جراحتی به ساحت حرکت آسمانی‌ات وارد کرده است، نوایی زلال را می‌شنوی که از پیوستن جمله کیهان و اکوان در برابر تو به شکل کلماتی هویدا می‌شوند که هزاران بار آن را دیده بودی اما ندیده بودی:
"ما ودّعک ربک و ما قلی"
حضرت غیب‌الغیوبی عالم که مشرف به ساحت ظاهرهاست هیچ گاه تو را رها نکرده و هیچ‌گاه بر چشمه وجودت خشمگین نبوده است.
تو در دایره قضاوت‌های تلخ از خویشتن محبوس شده‌ای و این تلقین مکرر هزار باره که هر روز در برابرت قد علم کرده و اعماق وجودت را زخمی و در هم شکسته می‌کند،
همان شگردی است که شیطان در اردوگاه عدم‌ها برای رهاندن خویش از غم تنهایی هزاران ساله‌اش به‌وسیله آن لشکرکشی می‌کند.
تردید نداشته باش که تحفه‌ای هستی برای خویشتن، که نمونه مشابه در ازل و ابد نداشته‌ای.
سفرت را آغاز کن و بدان بی توجهی‌های دیگران و روی گرداندن های آنان از تو، هدیه‌ای لاهوتی برای توست که اگر مخزن رموز آن را در هم شکنی، گوهرهای لایزالی غیرت و عشق خدا نسبت به خودت را در آن خواهی یافت که او می‌خواهد برای او باشی.
که اگر با او باشی با همه‌ای و اگر بی او بودی، وجهه داشتن نزد نیستی‌ها جز طنزی تلخ برای اهل حقیقت نیست.
خودت را باور نکن!
بلکه خود الهی‌ات را جستجو کن و به آن باور داشته باش و بدان هیچ‌گاه رها نشده‌ای و بی‌دلیل در این چینش راز آلود کثرات در این زمان و مکان خویشتن را ادراک نمی‌کنی.
و رسالت مخصوص خویش را از ورای تجلی آن کشف کن.
📡 برداشتی از کانال دلنشین شعله طور
#نور
@happy_private_life
گاهی آشفتگی و پیچیدگی و به هم‌ریختگی امور از تلاش زیاد ما برای تدبیر و مدیریت و تنظیم امور سرچشمه می‌گیرد.
اینکه نتیجه تدبیر بیشتر الزاما بهبود امور است، یک قاعده کلی نیست. تازه آن‌هم بهبود امور، با تعریفی که ما از آن داریم، یعنی در نهایت چیزی شود که ما فکر می‌کنیم درست و به صلاح است...
گاهی رها کردن و سپردن به ناظم و مدبر واقعی، چاره کار است. گاهی هیچ‌کار نکردن و صبر جمیل داشتن کلید حل مشکل است.
حال اینکه بفهمیم چه موقع باید اقدام کنیم و چه موقع کاری نکنیم و منتظر بمانیم، نیازمند توفیق و عنایات خود اوست. باید ازش بخواهیم، دائم، تا انشاالله لطف کند و این را به ما نشان دهد. با نفحه‌ای، نشانه‌ای، خطوری، از دهان شخصی یا ...
پیوست: می‌فرمود آیه‌ای که در قرآن درخصوص معجزه حضرت صالح (ع) است (اعراف / ۷۳) و به مردم می‌گوید: «این ناقه خداست که برای شما نشانه‌ای است، پس او را رها کنید تا در زمین خدا بخورد و هیچ آسیبی به او نرسانید... » تلویحا تاییدی بر این است که گاهی هیچ نباید کرد و همین هیچ‌کاری نکردن اقدام صحیح است.
تصویر: انگور آرمو/ایلام. به نظرم رسید عکس خوبیه مصداق صبر و جاافتادن
#نور
@happy_private_life
از حسین بن علی به محمد (حنفیه) پسر علی و هر کس از قبیلهٔ بنی‌هاشم که نزد اوست.
بِسْمِ اللّه ِ الرَّحْمنِ الرَّحیم
امّا بَعد: فَکانَّ الدُّنیا لَمْ تَکُنْ وَ کانَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَلْ وَ السَّلام.
«به نام خدای بخشندهٔ مهربان
باری، بگونه‌ای دنیا دارد با سرعت به سمت آخرت می‌رود که گویی اصلا دنیایی نبوده است. بدرود.»
#نور
@happy_private_life
در این موقعیت بغرنج، آرامش خود را از دست نمی‌دهد،
چرا که از تلاش برای فهمیدن همه‌چیز دست کشیده است.
او به راز حیات دست‌یافته : خیر و شرّ همراه هم می‌آیند و می‌روند...
دست کشیده از اینکه شیره زندگی را بمکد و چیزی باقی نگذارد... رها کرده و سپرده...
و با خود فکر می‌کند بدست خوب کسی سپرده...🍀🧿
#نور
@happy_private_life
هیچ مگو و کف مکن سَر مگشای دیگ را
نیک بجوش و صبر کن زانکِ همی پزانمت
مولانا
عکس: درخت گلابی خانه که صبور بوده، بعد از یک دوره خشکسالی حالا از تنه‌اش هم شکوفه داده...
#نور
@happy_private_life
نخست) فرهنگ، در معنای عمیق‌تر، نوعی خردمندی برای اهلی‌سازی زندگی است؛ دانشی انباشته که به انسان کمک می‌کند تا در جهان دوام بیاورد، نه تنها اینکه زنده بماند.
جنگ، دست‌کم از دیدگاه من، از این جهت هولناک بود که نشان داد چقدر از این دانش زندگی فاصله گرفته‌ایم. گویی زندگی، پیش چشم ما، صرفاً به امری قابل تحمل تقلیل یافته بود. انسان‌ها کار می‌کنند، می‌دوند، خرید می‌کنند، خسته می‌شوند و می‌خوابند، اما به تدریج توانایی توجه‌کردن را از دست می‌دهند...
متن دلنشینی بود. اگر خواستید می‌توانید بقیه مطلب را اینجا مطالعه کنید.
دوم) توانایی توجه کردن آن‌قدر ارزشمند است که فکر کنم توفیق می‌خواهد. یعنی انگار خداوند باید نظری از روی لطف و بخشش به بنده‌ای بیندازد (آن‌هم بنده‌ای که از ته دل این‌را از او درخواست کرده) تا او کم کم یاد بگیرد حواسش به اطرافش باشد... بعد به خودش... بعد هم اگر توانست بالاتر برود، به حضور خداوند. و بعد انگار خیلی چیزها تغییر خواهد کرد. خیلی از مفاهیمی که درکی از آنها نداریم، آنجا واقعیت و زیبایی خودشان را نشان می‌دهند. مثل توکل کردن / سپردن / و درک کافی بودن خدا.
سوم) اردیبهشت از بهترین ماه‌ها برای توجه کردنی است که از تنفس طبیعت و بوی باران و صدای سحرگاه بلبل نخل و نسیم لطیف و بوی شکوفه و گل و برگ درخت‌ها و هزارتا چیز دیگر شروع می‌شود و توفیق باشد به یک «قربانت بروم خدای از ته دل» منتهی می‌شود. سخنی که ایشان می‌فرمودند ارزشش بیش از خیلی چیزهاست...
#نور
@happy_private_life