1506
جایی برای کسانی که به درک عمیقتر از خود اهمیت میدهند.... برای ارتباط با من. . . . صفحهی اینستاگرام: https://www.instagram.com/zahra.dadashi.psychologist?igsh=YXdlNWc4cTYxanp2
وقتی جهان درون ما ویران و مرده و تهی از عشق میشود، وقتی عزیزانمان از هم جدا میشوند و خود را در یأسی عمیق و درمانده میبینیم، آنگاه است که باید جهان درون خود را از نو بسازیم، تکههای جدا از هم را دوباره کنار هم بگذاریم و به آنها جان دوباره بخشیم، و زندگی را دوباره بیافرینیم.
هانا سگال
@daronzaad
گاهی آنچه ما به نام اهمالکاری میشناسیم، نه از تنبلی، بلکه از فشار روانی، فرسودگی، اضطراب یا آشفتگی درونی میآید.
بعد از یک وقفه، فعالیت این کانال را از سر میگیرم.
برای همۀ شما سلامتی و آرامش آرزو میکنم.
میدانم در روزگار ما که بیثباتی و ناپایداری پررنگتر شده، بسیاری از ما با احساسات گوناگون روبهرو هستیم و دیگر آدم چند ماه قبل نیستیم...
امیدوارم مطالب این کانال، حتی در حد چند مکث کوتاه، برایتان مفید و همراهکننده باشد.
@daronzaad
هیچکس نمیخواهد تروما را به یاد بیاورد.
بعضی آدمها بیمار نیستند؛ فقط مدتِ زیادی را در شرایطی زیستهاند که برای انسان ساخته نشده.
نانسی مک ویلیامز
@daronzaad
اگرچه تقدیر، ما را به ژرفای اندوه کشانده است،
تو در خیال خویش بالهایت را بگشا و پرواز کن؛
حتی اگر بالهایت زخمی باشند.
دلآشوب نباش، سپیدهدم نزدیک است...
@daronzaad
اگر آسیبی دیدهاید، باید چیزی را که بر سرتان آمده بپذیرید و نامی بر آن بگذارید.
و میبینم شب را، که با همه سنگینی خود بر من فرود آمدهاست؛ و من هنوز زندهام!
سه برخوانی
بهرام بیضایی
@daronzaad
هر تجربه ناگوار کودکی به نمایشی عاطفی در روابط بزرگسالی تبدیل میشود،
مگر اینکه برای آن سوگواری کنیم و آن را بهبود بخشیم.
دیوید ریکو
@daronzaad
هر تحولی،
پایان یافتن یک جهان را میطلبد
گویی یک فلسفه قدیمی باید فرو بپاشد.
یونگ
@daronzaad
فرزندانی که در یک خانه متولد میشوند، تقریباً هرگز شرایط محیطی یکسانی را تجربه نمیکنند.
اگر بخواهیم دقیقتر بگوییم، شاید خواهران و برادران برخی شرایط محیطی یکسان را، که معمولاً چندان اهمیتی ندارند، همزمان تجربه کنند؛ اما آن شرایط محیطی که بیشترین تأثیر را روی شکلگیری شخصیتشان میگذارد، بهندرت یکسان است.
شاید در یک خانه زندگی کنند، یکجور غذا بخورند و فعالیتهای مشابه زیادی انجام بدهند؛ اما این شرایط محیطی در درجهی دوم اهمیت هستند.
از بین تمام این شرایط محیطی، آن شرایطی که بیشتر از همه روی شکلگیری شخصیت انسان اثر میگذارد، نامرئی است: فضایی هیجانی که کودک در سالهای مهم آغازین رشد مغزیاش در آن زندگی میکند.
از کتاب ذهنهای پراکنده
نوشتهی گبور مته
@daronzaad
ما معمولاً در شب سال نو به زندگیمان نگاهی میاندازیم: چهچیزی خوب پیش رفت، چهچیزهایی نه و برای سال آینده، میخواهیم چه دستاوردهایی داشته باشیم.
اما اگر سالی یک بار به زندگی بیندیشید، زندگی شما چندان بهبود نمییابد. اگر هر هفته آن حس فوران الهام را تجربه کنید، چه میشود؟
این سودمندیِ روش "مثبت منفی بعدی" است. بدون تلاش خاصی، میتوانید لحظهای برای تأمل داشته باشید که الهامبخش اقداماتی شود که زندگی شما را بهبود ببخشد.
به آنچه هفتهی گذشته انجام دادهاید نگاه کنید، دربارهاش تأمل کنید و این هفته گام بهتری بردارید.
از کتاب تجربههای کوچک رهاییبخش
نوشتهی لور لکانف
@daronzaad
ما زیر سایه ماجراهای محدود گذشته در زمان حالی بسیار گسترده زندگی میکنیم. رنج میکشیم، زیرا بیش از حد به سالهای سخت اوایل زندگیمان وفاداریم،
و بابت این وفاداری هزینه گزافی هم میپردازیم.
باید هرجا که میتوانیم جرات بورزیم و آشیانه را ترک کنیم.
کودکی و آسیبهای روانی
به روایت مدرسه دوباتن
@daronzaad
هر چیز خوبی پرهزینه است و توسعهٔ شخصیت یکی از پرهزینهترین امور به شمار میرود.
این امر برای شما به بهای از دست رفتن معصومیت، اوهام و قطعیتتان تمام خواهد شد.
کارل یونگ
@daronzaad
بچهها باید ته دلشان بدانند که وقتی آسیب دیدند و حتی وقتی بدترین روزهایشان را سپری میکنند، ما در کنارشان خواهیم بود. باید به آنها یاد دهیم که زندگی با درد همراه است؛ اما باید در کنار این درس، به این درک عمیق هم برسند که هرگز قرار نیست تنها رنج بکشند.
از کتاب قدرت حضور نوشتهی
دنیل جی.سیگل و تینا پین برایس
@daronzaad
وقتی ذهن به دلیل فشار روانی پراکنده است، تمرکز کردن با زور و اجبار ممکن نمیشود. برای بازگشت به تمرکز، باید ابتدا از بار ذهنی کم کرد.
اگر این روزها ذهن شما به سختی متمرکز میشود، این چند گام کوچک را امتحان کنید:
گاهی وقتی حرف نمیزنیم، بدن زودتر از ما شروع میکند به "گفتن"
با دلشوره، بیخوابی، انقباض، خستگیِ مداوم یا بیقراری.
بیان کردن همیشه به معنی تعریفِ کاملِ ماجرا نیست. گاهی فقط این است که به خودمان اجازه بدهیم تجربهمان "نام" داشته باشد:
ترس، غم، خشم، درماندگی… یا حتی
"نمیدانم دقیقاً چیست، فقط سنگین است".
وقتی احساسات فرصت پیدا میکنند گفته شوند، اغلب از فشارشان کم میشود، و بدن هم کمکم از حالتِ آمادهباش بیرون میآید.
اگر این روزها چیزی درونتان گیر کرده، از یک جملهی ساده شروع کنید:
"بدنم خسته است… و شاید لازم است بیشتر به خودم گوش بدهم."
@daronzaad
اندوهی که به اشک راه نمیبَرَد،
سایر اندامها را به گریستن وا میدارد...
هنری مودسلی
@daronzaad
تروما یا ضربه روانی
تجربهای است که از نظر روانی و عاطفی آنقدر شدید، ناراحتکننده یا تهدیدکننده است که توان ذهنی فرد را برای پردازش و کنار آمدن با آن را میشکند.
رویدادهای ناگهانی یا خطرناک مثل حوادث جدی، خشونت، تجاوز، بلایای طبیعی یا تهدید به مرگ، میتوانند باعث تروما شوند. اما نه همه تجربیات سخت، بلکه زمانی که فشار روانی از توان ذهنی فرد برای پردازش فراتر رود، تروما شکل میگیرد.
اگر تروما پردازش نشود، فرد ممکن است سالها بعد نشانههای روانی و رفتاری ماندگار تجربه کند و زندگیاش تحت تأثیر قرار گیرد. این وضعیت گاهی به اختلالاتی مانند PTSD میانجامد که نیاز به درمان تخصصی دارد.
در چنین شرایطی، شنیده شدن اهمیت ویژهای دارد البته در فضایی امن و بدون قضاوت.
فاجعهی این روز های کشورمان خیلی عمیقتر و دردناک تر از آن است که در کلمات و جملات بگنجد اما
گاهی فقط حضور و شنیدن ما، شاید بتواند گوشهای کوچک از مرهم، برای زخم دلِ اطرافیانمان باشد.
روان برای بقا نیاز به گفتن و شنیده شدن دارد...
آی سیاووشان
اندوه ما از این فاجعه، اندوه هزاران مادر و پدر، نمیدانم سنگینی این سوگ حیرت انگیز، در کدام ترازو سنجیده میشود؟ کیست که بداند؟
آی سیاووشان، تا نوروز چیزی نمانده، تا شکفتن سبزهزارها تا گستردن سفرۀ نوروز بر مزار شما، تا آیینه و شمع و دیوان حافظ بر آن سفره نهادن، با نغمۀ سازی و سرودی از جنس سوگ سیاووش.
با خود واگویه میکنم، شاید پیر مغان که سوگوار سیاووش بود خونهای شما را در سپیده دم نوروز به خورشید بسپارد که در هر بامداد گلرنگتر از همیشه در آسمان صبح پیدا شود تا خاطرۀ شما را به یاد همۀ جهانیان بیاورد.
علی طهماسبی گنجور
@daronzaad
اقتصاد بیثبات و روانِ پیچیدهی ما
اگر امروز فقط دوام آوردی این شکست نیست پاسخ سالم روان به وضعیت ناسالم است.
مستند عیار تنها 1399
به کارگردانی علا محسنی
دربارهی آثار بهرام بیضایی و زندگی ایشان
@daronzaad
زجر و عذاب را از خودت دور کن، اما کاری با شور نداشته باش، بگذار بماند، شور است که آدمی را زنده نگه میدارد.
برای همین است که میترسند. تمام فکر و ذکرشان ترس از شور زندگی است. میخواهند زجر بکشند تا حواسشان پرت شور زندگی نشود. در بچگی ناقصت میکنند و ترس میاندازند به جانت.
شور است که آدم را زنده نگه میدارد.
از کتاب مرگ به وقت بهار
نوشتهی مرسه رودوردا
@daronzaad
خودت را چگونه میبینی!؟
چرا همهچیز را میگذاریم برای «بعداً»؟
Ennio Morricone-1981
پرِ کاهی امید را از کف نمی دهیم@daronzaad Читать полностью…
بیرویا بودن در سراسر زمستان را انکار میکنیم
برای ما آفتاب می درخشد
ما به بهار ایمان داریم
بهاری که هرگز از ما دور نیست
که نتوانیم به نگاهی بر آن دست یابیم
نابینایی در میان ما نیست
رودِ ما به راهِ خویش است
رودی که دل و گلو و زبان و
صداست
پیشاپیش و بی وقفه جلو می رود
و با خود می برد احساس را
و آرمانِ فرداهای سترگمان را
پل الوار
ویرجینیا وولف میگوید: آرامش با فرار از زندگی به دست نمیآید.
از لحاظ روانشناسی، اجتناب از موضوع یا موقعیتی، اضطراب را حفظ و حتی تقویت میکند.
یعنی هرچه بیشتر از زندگی بگریزی
ترسها بزرگتر میشوند.
بنابراین گاهی لازم است بمانیم، روبهرو شویم و دقیقتر نگاه کنیم...
بعضی چیزها نه کامل میشوند و نه آنطور که میخواهیم اصلاح خواهند شد.
@daronzaad
مرز گذاشتن با دیگران و روشن حرف زدن وضعیت فعلی را مختل میکند. این موضوع باعث میشود دیگرانی که به سکوت و بندگی شما عادت داشتند، یا مقاومت کنند یا احترام بگذارند.
اغلب عزیزانتان در برابر تغییر شما مقاومت خواهند کرد، حتی اگر به آشوب تبدیل شود. چرا که آشوب راحتتر بوده، شما اکنون گویی وضعیت را برای آنها مختل کردهاید.
نظام سرکوب، ترس و شرم را مختل کنید. اگر چیزی را میتوان با مرزگذاری به لرزه انداخت، مرز بگذارید.
شما سزاوار این هستید که آزاد باشید. ممکن است همه این تغییر را دوست نداشته باشند. ممکن است در ابتدا خودتان هم دوست نداشته باشید اما بهتدریج آزادی را دوست خواهید داشت.
روان درمانی پویشی
@daronzaad
تأثیرات اخبار بر جسم و روان
برای اطلاعات بیشتر
https://www.health.harvard.edu/mind-and-mood/doomscrolling-dangers
آنجا که سخن از گفتن بازمیماند، موسیقی آغاز میشود🍂
@daronzaad