بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

05 November 2026 21:31

نیمه‌ی دیگرم به خواب می‌رود از فراموشی
نیمه‌ی دیگر نُت می‌نویسد
نیمه‌ی دیگرم جارو می‌کشد اتاق‌ها را
تهی می‌کند از نیمه‌های تو
دیوارها می‌رسند
می‌رقصند در سکوت
در لذتِ گم کردن تو بین چهره‌ها
نیمه‌ی دیگر غذاهایی که دوست نداری می‌پزد
استخوان‌هایت را می‌دهد به حرص سگ‌ها
با نیمه‌ی مردی که شبیه تو نیست
به خلسه می‌رود
نیمه‌ی دیگر
این نیمه اما هنوز
برای تو می‌نویسد

#شبنم_سلطانی
#بیداد_موریانه_ها (ویژه ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

16 October 2026 08:41

دیشب
کسی در باد می‌آمد
دیشب که من بیدار ماندم
برای نزول فرشته‌ها
از پنجره‌ی باز
طنین قدم‌هایش را
بر سنگ‌فرش جاده شنیدم
دیشب کسی
در تاریکی می‌آمد
که مرا به وحشت انداخت
دیشب
جمعه‌شب بود
و مادرم جمعه‌شب‌ها را
پر از سخاوت می‌داند
دیشب کسی آمد
تا پای پنجره
با تردید ایستاد
دستان مومی داشت
دستان مومی را من لمس کردم
و سرش گچی بود
تمام پیکرش از آهن بود
تنها
قلبش
قلب گوشتی‌اش
با شاخه‌هایی از مس
از پیکر آهنی‌اش
سرشار خون می‌شد
خون سیاه

انسان مصنوع
با حدقه‌های تهی
و دستان مومی
و پیکر آهنی
از مرز دور صنعت می‌آمد
و من، مضطربانه،
با نگاهم
تا شهر او را بدرقه کردم

#کافیه_جلیلیان
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

14 October 2026 14:56

هوای فیروزه‌ای بیاور صعود کنیم
در سینه‌های هم بشکافیم
در خانه‌ای که یک تکه جان نداشت برقصد
و لنگیده بود در قیر و شراب

فرار کن
دلیرتر از سوسک
زِبرتر از مرگ
سریع‌تر از وقتی که دست‌هامان را
از لاشه‌های هم بیرون می‌آوریم
با بوی بنگ و نفتالین

فرار کن از من
که جنگِ دکمه‌هایم خونی است
و تمام عمر به قلب سیمان کوبیده‌ام
فرار کن ظلمت است

به آن خدا که حالتی‌ست
بین آفتاب و ناشنوایی بگو
هوا ضخیم‌تر از زندگی‌ست
و من دهان منفجرم را پشتِ آخرتِ برف
می‌گذارم
تا بگذرم

#پگاه_احمدی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

24 September 2026 17:58

لب‌هایت
دو مار سیاه بودند برای چمیدن روی تنم
بچمم بچمی آه که چمیدنم می‌گیرد زیر چمبره‌ی لب‌هایت
 
بیایند برسند به سکوت نشکفته‌ی پستان‌هایم
دو مار سیاه را می‌گویم
لب‌هایت را
 
گیر بدهند به صحرای بایر شکمم
به شتر کمرم که چقدر کینه دارد از تو
رقص‌کنان پای‌کوبند در آن گودال سحرانگیز قوسِ کمرم
 
بیایند
روی پاهایم بزنند و بپیچند روی پیچ‌ها
هی پیچیده شوند در پیچ‌پیچ‌های تنم
 
زبان بگشایند
‌پچپچه کنند لای لاله‌ی شکفته‌ی گوشم
دو مار سیاه را می‌گویم
لب‌هایت را
همان‌ها که دهان باز می‌کردی
دروغ می‌گفتی
هر روز زیباتر می‌شدی
دروغ می‌گفتی
 
پایین و بالا رفتن‌شان می‌گرفت
سُریدن و سُر خوردن
زبور بود که زمزمه‌ می‌کردی
آیه‌آیه قسم می‌ریختی
ورق.ورق خواندنی‌ترم می‌کردی
 
داوود و سلیمان می‌شدی
اسلیمی مفروش تو می‌شدم
هدهد چشم‌هایم خبرچین نگاهت می‌شد
آوازت از گلوی قُمری مستی
می‌کشید گوشه‌ی نغمه را در ماهور زبور
 
دو مار سیاه را می‌گویم
لب‌هایت را
 
ورد آخر مسیح می‌شدی در جلجتای ابرو
دوباره برمی‌گشتی
با پیامبران شور می‌کردی
گوسفند دست‌هایم قسمت موسی می‌شد
پنجه‌های لهیده‌ام قسمت ایوب
 
تو بالا بلندتر می‌شدی
من رئوف‌تر
مارها به خواب رفتند
غارهایم امن شدند
سال‌ها گذشت
من همچنان پنهان زیر مارهایت
 لب‌هایت را می‌گویم
آن دو مار سیاه را
 
 
 #شوکا_حسینی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

15 September 2026 05:05

آن شب یک شعر را دیدم
آری
آن شب
صدای دویدن اوراد خاموش
دیواری به دیواری گریخت
و من به چشم خود دیدم
گریسته بود
دورنمای زمستانگاه
در خیابان رودکی
بر شکوه بیگانه‌ی آن درخت انار
نه مرگ بود
نه زندگی
آخرین رقص بود
بر درفش شکسته‌ی انسان
فصل‌های بی‌گواه
ستون‌های غبار
تا هسته‌ی زمین
تا هم‌زمانی و هم‌نوازی
سازهای بادی
از دوردست
که می‌وزد
و نمی‌وزد

نرگس گفت:
«شال‌گردنی‌ات را محکم کن
چرا این‌جای شب شبیه دست‌های ما نیست؟»

بر ویرانه‌ای نوشتم
پندار و پنهان
اقلیم کوچه‌ها
سوی‌های چهار گانه
شگفتا!
نبود پیوندگاه هیچ زبانی
شبیه دست‌های ما
دست‌های ما که رفته بود
زخم‌های خیابان را ببندد

به کاروان‌سرای خالی برگرد
مومیایی فانوس را بگیر
بر چند سال اختری
هم‌پیاله‌های بامداد
سُرایشِ نیمه‌ی روشن انارها
دایره‌های گذرگاه
که می‌وزد
و نمی‌وزد


#پرستو_فریدونی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

03 September 2026 09:06

در هیئت توبه
آن‌جا که ماه به عبادت نشست
نگاه کن که آهِ گم‌نامِ غرقِ شوراب
شایعه‌ی حضورِ در رگ‌هاست
ببین که تمام
تمامِ صداهاست
وقتی که خاکِ خشک
راز را دهان می‌زند
وقتی در حاشیه‌ی رکوع
چشم‌ها کناره می‌گیرند
سقوط می‌کند بزرگ‌ترین تن از پله‌ها
هذیان خواهد بافت خونِ مردمک در آشیانه‌ی امن

#پربسا_مهرپور
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

21 August 2026 09:28

معنای من است
کاج‌های کج اجدادی
بوی خلسه در فلق
و به در بودنِ تو در من

به سطح دو سَبْخه
کر می‌شود جیرجیر خیال

در سکوت شِناشیر
پناهم که؟
به لخته‌های لال
که می‌چکد از سوزن درخت
گفتنم که؟
به فحوای دو تنهایی‌ست
واج وق‌زده
سَعَف به زمین می‌چسبد از هاج
نگاهم که؟

معنای من است
شرم مخروطی کاج
بوی شروه در شط
و به در بودنِ من در تو

این دیدگان جنگلی
تا به او در من برسد
هراس عشیره‌ام را
به بازی گرفته در کالبدت
میان قوس شفق

از چه
درز جامانده‌ی دیوار
که غربال از نور می‌گذراند
ترک می‌زند به بطن و
خاکشیر بوته می‌کند از رگ‌های مردود؟

وقتی زِل به زوال می‌افتد
بازتاب هر چه در منم
تودرتوی الیاف تاب می‌خورد
بازتاب هر چه در منم
به زمین که بیفتد
مجال افراهات
سکر هزاران صدای خیره به صبح را می‌پراند

سایه‌ام که؟

تنها
فلات یاخته‌هام
از پیش از من
بی‌هوا در تقلای قبور
به فراخی دو قلب می‌تپید
تا مرگ خلال خالی‌ها بغلتد

نامت
تسمیه‌ی سلول‌هام
بدو بسمل
که سبز می‌کشد این افزودن




- سَبْخه؛ در جنوب به نمکزار ساحلی و زمین شور برجامانده از آب گویند.
- شِناشیر؛ ایوان چوبی مشبک خانه‌های جنوبی.
- سَعَف؛ برگ نخل.

#سعاد_آرام
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

17 August 2026 09:47

چگونه بوسه‌ی صلح باشم
سر بر دامنم معرکه‌ای‌ست
که بوی لکنت زنی آواره می‌دهد
طعم این بوسه کبود از نیش
زبان بر شانه‌شانه‌ام می‌کشد 
بر گرده‌ام می‌پیچد
و‌ کجاها را زهر می‌ریزد
و خزیدنش دست از سرم برنمی‌دارد
خواستنم را شکافته
خیرگی‌اش به من خروس بی‌محل خوانده
سیگاری بر لب مرگم گذاشته
با نقشی از مار که پشت پرده
چشم چرانده به مردم
به بازی‌ام گرفته
تن از لبم برنمی‌دارد
به گلوگاه به نفس‌های من آویزان است

#آفاق_شوهانی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

07 August 2026 21:59

هم‌دلی‌ام می‌کنی؟
مطمئن نیستم
در موردِ جای گلوله‌ها
کمک‌های خیرخواهانه
و در مواردِ دیگر
مطمئن نیستم
استثنایی می‌سازم برای خودم
خرابش می‌کنم می‌سازم
می‌سازم خرابش می‌کنم
در خرابی‌هایی که می‌شود بسازم‌شان مطمئن نیستم
و شماره‌ای که باید بگیرم
و جعبه‌ای که نمی‌شود باز
و وقتی خوابیده‌ام وَ هنوز نیامده‌ای
و جاذبه‌ی آن طرف
مطمئن نیستم
بخش‌هایی از من بزرگ‌تر نشده‌اند
این طرف
این یک ناهنجاری‌ست
بلند می‌گوید دکتری که نیاز به عمل دارم
بلندبلند می‌گوید پرستاری که تجربه ندارم
بلندترش می‌کنم: این یک ناهنجاری تاریخی‌ست
قانون‌هایی که بر طبق‌شان نیستم به تو
به خودم
به همین شیرِ کلافه توی جنگل رگ‌هام
مطمئن نیستم
به عشق
این یک خیانت است
یا نیاز به راهرویی دارد ردیف‌تر؟
می‌بوسمش
هر روز باید
وگرنه به رگ‌هام و انگشت‌ها که دوست دارند
دیگر مطمئن نیستم
برسند
بپیچند
به هم بزنند
در هم زده شوند
بر هم زننده
این یک ناهنجاری‌ست؟
برگردان به خودم
وگرنه مطمئن نیستم
به کمک‌های مردمی دیگر

#رؤیا_تفتی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

04 August 2026 18:16

با یاد لیلا مهدوی، وقتی کوه فریادش را برآورد که «پسرم، عاشقتم.»



از تو بگویم 
تکانی نرم داده‌ام به هوا
تا رَه از میان نسیم باز کنی  
به ملالِ سرصبحی
دورترها
       ابرها 
یاد نمی‌آورند آفتابت 
ناطور دشت‌های مرداد است و
آن که می‌سوزد هنوز
در حزنِ روبه‌رشدِ علفزار 
نام افروخته‌ای دارد
پس از کدام نظاره خواهم مرد 
         بیرون بیفتم از «درون حجب»
که پیمودنِ صورتت
اول‌قدمِ سالکان است

آه، سایه‌دار منی
لحن بادخورده‌ی شاخسار منی
بر خاک می‌زنی کلام و 
چون می‌خیزی 
              ایستاده‌ معطر آوازم
می‌دانم
می‌دانم
دهانت
پیمانه‌ی رنج‌های مگوست         روز داوری 

#نگین_فرهود
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

03 August 2026 04:37

قلبم
از هجوم سرگشته‌ی ماهیان
پمپاژ می‌شود

با مُشتی آغشته از رقص و اقیانوس
درونِ قاب میخکوب شعله‌های موج
دَم گرفته‌ام
و بازدَم حیات
منظرِ آکنده‌ای از روشنا ندارد

منظری آن‌گونه که مرجان را همچون سرنوشت برگ از ساق‌های سربی‌ای‌اش جدا کند

آن‌گونه که سکون سنگ‌ها را به وقت تماشای لحد خیس بوته‌ها
و تب قطرات درد که کبود از آستین خاک باز می‌گردند
با هلهله‌ی تلخ افق تطهیر کند

آن‌گونه که امید را همچون پنجه‌ای ناشناس
با چنگ بالا بیاورد
تا انسان از رعد تنهایی جانِ سالم به در برد

اما
درخشان نبود و نخواهد چکید
غلتک حیات
بر پیکر تشنه‌ی شکاف‌ها

قلبم
از هجوم ریزِ ماهیان
پمپاژ می‌شود
با مُشتی آغشته از رقص و اقیانوس
درون قاب میخکوب شعله‌های موج

#نغمه_ساروی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

18 July 2026 19:15

بوی سنگ می‌دهم

چراغ که می‌کشی
سفید می‌شود گونه‌ی مجاورم
با خودم پشت این تاریخ حرف می‌زنم
زن‌ها آمده‌اند
زود است که آدم دست بکشد
زن‌ها که با سنگ حرف می‌زنند

می‌پرسم چراغانی چرا
صورت گلایل داغ می‌شود

چشمی با من است
خاک که می‌ریزند
پرت که می‌شوم
لهجه‌ی کبوترم
مدام می‌گوید کوچک باش
گریخته باش
و روی این خیابان صبر نکن
خودم را جمع می‌کنم

شکوفه اگر نریزد
به این پندار برمی‌گردم
که تن کنار صورت توست
پشت این داغ
با خودم حرف می‌زنم


#صنم_احمد_زاده
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

18 July 2026 17:28

روی آفتاب را زمین بینداز
و زیر بمب‌ها با من برقص
من تمام خاک‌ریز‌ها را شنا کرده‌ام
تا در دست‌های تو پهلو بگیرم

#آیدا_مجیدآبادی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

16 July 2026 06:51

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

10 July 2026 19:25

#آوازـوـآوار پیشکشیِ #بیداد_موریانه‌ها به شاعران زن افغانستان است. باشد که جهان جایی برای مهرورزی و دوستی شود و سکونتگاه صلح.

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

05 November 2026 21:24

تو می‌روی و هر تکه از رفتنت به سمتی می‌رود
از همه‌طرف صدای تو می‌آید اما
صدای خون تو
که در خاک است و می‌گرید
می‌گرید و نمی‌جوشد

و دیدم شهر
روی زانوانش افتاده
گیج
به خون تو خیره
و البته مرگ
مرده‌هایش را زمین نمی‌گذارد
از اندام تو که برگردد
برای خود مرد کاملی شده

تو می‌توانستی خطر کنی
آماده‌ی پریدن باشی از مردن
اصلاً نچرخی با چرخ ماشین
پیاده شوی در من

با دست‌های تازه
خودت را بردار
بلند شو
زمان را
در ساعتِ افتاده از دستت
برگردان
به کنار خودت روی صندلی عقب
و بخند
به دسته‌گلی که مقابلت ایستاده با روبان سیاه...

#نگین_فرهود
#بیداد_موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

14 October 2026 15:05

دست‌ها
پاسداران حنجره
و آسمان من
این تکه‌ی ابر
و آسمان من
این تیره‌ی اندوه

از کجا می‌آیم
از کجا می‌آیم
که هاویه را
خوشی از عشق می‌دانم
و «بلی» 
را
نشانه‌ی شکست

الست بربکم  
الست بربکم
الست بربکم

از زنجیر آینه‌ام برهانید

خواب
این سکر ملال
زانوان تردیدم را
خواهد ربود

از زنجیر آینه‌ام برهانید

این عشق
دلی دیگر می‌خواهد
تن من بوی خاک می‌دهد
و بازوانم
رهین نگاهی‌ست
که پوستم را
شعله‌ور می‌سازد

از زنجیر آینه‌ام برهانید

من از مستطیل مذهب بیرونم
و از خطوط مستقیم موازی
من از تسلیم ازلی رهایم
و از خواب.های پیر لایتغیر

من از اختیار می‌گویم
و جای پایم را
هیچ سیلی نمی‌پوشاند

#بتول_عزیزپور
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

10 October 2026 06:23

خیابانی نبود
اگر که بردارم     بلند شود
دست‌هایی که پشت‌سرند
غلیظ‌ترند  از شیب تراکم ناگهان
ضخیم‌ترند از روبه‌رو
موهایی که من دارم اضلاع چندضلعی ماجراست؟
با صفحات لهیده‌ی دندان‌ها
درد  حتی 
گداخته‌اش از اهتزاز  لامسه فارغ است 
در سکانسی که ریتم فرعی کوچه را
می‌برد به سمت
می‌برد به سو
رودخانه‌ای‌ست وطن که
می‌پرد از موج 
برگردد اگر
پژواکش طناب گلوگیری‌ست
البته که
سکانس برگرداندن فصل ندارد که برگردی
شیون‌شیون زاویه برداری
غروب بیاوری دوباره بیاوری
فصل بتابانی از رگباری در تناوب دایره
آهویی که از تابناکی یک جرقه می‌تابد
می‌تواند اشاره کند
از تبخیر صدف
بلندتر غروب بچیند بر فقرات تراخم دره‌ها
حواس بتاباند 
خون و چرک و صاعقه برگردد
دور فلک فربه بیاورد   شتاب کند از درنگ
رسوب
خواب جویده‌ی دندانی نبود که روی دمل چرک‌مرده است؟
مونولوگ‌های تراشه‌ی زنبق
در ساختار عینی صخره‌ها همیشه موجه‌اند
ضمیمه‌اند در شکل واضح گلدانی
که روزی در هوای آزادی
انبوه گرفته بود و
کم از شتاب
جغد از شانه تکانده بود و
نمی‌رسید
حنجره بشکنم اگر که بیایی
نمی‌بینی؟
گلوگیرست گلویی که از قرار ضروری‌ست
کلاغ ضمیمه‌تر از کج‌خیالی دیوار پس‌زمینه ندارد
حلق‌آویزها اما مشترک‌اند مدام
رو به دوربین
صوت اگر که بردارم چه می‌شود که تو باشی  صدا بماند
مناظره از حباب سنگ‌ریزه نگیرد
حاشیه بگذرد
کف بزند دایره از سطوح
خاک بگذرد با تقدیر درخت
این چارپایه از ابتدای روایت حنجره داشت
خاک‌ریزها مستمرترند
و گلویی که هر چه کشیدند
از مرگ پر زد و
پر داد!


#افسانه_نجومی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

15 September 2026 05:07

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

09 September 2026 11:42

دو گیره به دست‌ها
دو گیره به پاها
چند دایره‌ی لزج به پستان‌ها
و برق پشتِ در است

چه ناگهان قلب
تمام می‌شود و
آدمی از منقارها خونابه‌اش بازپس می‌گیرد

دوباره خیس می‌کند پستان‌ها را
مگر که بگیرد سینه‌ام
                     یکی طول موج
و هی‌ هی
گیره را می‌دوانَد در مچ راستم

می‌میرد شیهه‌ی نخست
پیش از اثباتِ وجودِ خویش
در آیینِ صف‌ شدن مادیان‌ها
و شیهه‌ی بعد هم
       که به آهی می‌ماند تنها

بادهای ممتدی می‌لغزند در پوست
قرن‌هایی خفته در حافظه‌ی قلب ـــــ
قلبِ شاعر تنوره‌ی ضرب‌های بی‌توقف؛
بیابانِ صداهای گم‌گشته‌ی بی‌بازگشت؛
گورستانِ حریرهای بی‌بدن؛
تاول است، تاول نامیرای نازک‌پوستِ بی‌زره
و چشم‌به‌راهِ تماشا از پای دریچه‌ها
که راه پا به ماه است و یا پا به خورشید
و سرنوشت دود است یا نور

می‌تازد بر این اتاق یک‌ در یک رَع
آری رَع
مسافرِ شبانه‌ی دنیایِ مردگان رَع 
که به رفتآمدِ جهان‌ها اُنس گرفته‌ست
رب‌النّوعِ موج‌ها

پس نوشیدند شیره‌ی جان و دویدند موج‌ها بر مانیتور
همه به فرمانِ رَع
و قلب شاعر که گواهی می‌دهد امضا
بر تمام اُفت و خیزها
بر این‌همه شیهه
گردها و غباران
و ضرب می‌گیرد از پس ضربه‌ها که کلام را پمپ کند
بلرزاند در گلو هی هی
خیس کند در چاهِ دهان و پرت در سرسرایِ جهان
آنک شعری‌ست روبه‌رو
مصوّر به شطحِ سینوس‌ها
مدوّر به زبانِ موج‌ها...

من
مجمع‌البحرینِ دریای سرخ و سیاه بودم
که بهانه نمی‌یافتند هیچ چشم‌هام به نی‌نی
با لب‌هایی بیگانه از انحنا و
با دشتی از گونه‌ها
که فلجِ اطفال‌شان هیچ‌گاه بزرگ نمی‌شد

ای بی‌خبر از مُضطر
گلوی تهی بنگر
آخرین آواست؛
مسافر این نیم‌دایره‌ها

بیاندیش 
گِله‌ از خاک است و
                      رهایش
                      گله هِشتن بر باد
ورنه دور مان و غریب
که گله‌مند
سلول‌های هیچ بنای لرزیده را نَسِتاید

آدمی آدمی‌ست!
نوزاد-واژه‌ای ناآشنا بر لب
گویی ماهیچه‌های دهان
تابِ چرخاندنش را محکم نبسته‌اند

می‌خیزد می‌افتد می‌کِشد می‌بندد سرخِ تباهِ میرنده
که هر خیره آخر سیاه خواهد شد
بیا بر زمین ریزیم دهشت را
و این هیئت ناشناخته‌ی تازه را آبرو نگه داریم
وقت است سیاه بر سیاه ریزد و شِگِفتی بگسترد
وقت است بر زانوی ستارگان بِلَمیم و
نظاره بایستیم راهِ دست‌های بی‌شمار را
که به هم می ریزند و یک‌دست می شوند

پس مبارک باد مُغاکِ فراموشی
موج‌های مایل به خاموشی
این خواب، این سیاهیِ سنگین
این هورِ گرفته
این سطوحِ بر باد رفته
این ناپیداییِ سرخ در سیاه
آن‌گاه که عصرِ اتاق به پایان می‌رسد
و من مجمع‌البحرین سیاه و سیاه می‌شوم

#طیبه_کردمیر
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

01 September 2026 02:11

سفید

باریکه‌ی نور بودی که درکشیدمت
و شهروند کهکشان راه شیری شدم

دندان دائمی شدی برای روی جگر
که برف به تا زانو راضی نبود در نفرین نفت
در پوکی جهان استخوانم شدی
در سرخی خونم کمین کردی
و به انتظار نشستی در چشمم

وضعیت جهان قرمز شد
دیر آمدی
گچ‌های سقف فروریخت
و من در حمایت باندها و چسب‌ها بزرگ شدم
در  مهربانی سرد صلیب سرخ
که امدادهای غیبی را غیبی نخواست
دیر می‌رسیدم به مدرسه
اگر مقابل سوارهای بی‌خبر از پیاده نمی‌ماندی
نمی‌رسیدم به دانشگاه
اگر نمی‌دویدی با من
و شبْ بیابان هول بود و جاده مار سیاه

با رشته‌های مروارید
سلام تازه آوردی
و کنار برج‌های خنک‌کننده‌ی نیروگاه ابر زاییدم
کنار مرمر قبرستان باران

نور بتابان به زوایای پنهانم
تو انتخاب من بوده‌ای در کلاس
در آشپزخانه
در باشگاه
در رخت‌خواب
در پرهایی که یکی‌یکی بیرون می‌کشیدم از بالشت

چه فرق می‌کند کجای جهان باشم
با این‌همه صراحت
به شرق دلالت می‌کنی از چهار جهت
و از بدایت مرئی شدن حرف می‌زنی با چهار زبان
و خط بی‌نهایت افق را
به بی‌نهایت رنگ‌ها می‌آمیزی

#زهرا_حیدری
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

18 August 2026 06:12

.
از جریانِ نسبت خونی‌ام
بشارت می‌دهد
شاهرگم

و درجا می‌زند زمان
تا بایستد
در سکوتی که
جریانش مفصل است

کسی چه می‌داند در این میان
جانم را
برای صدای چند فقره تنِ عریان
در گور
گشوده‌ام

بندبند انگشتانم
آغشته‌اند به خونی که
با آن فشرده‌ است
قلبم را

و چه بیهوده بند آمده این زبان
وقتی بی‌اعتبار
زخم می‌دواند



#مژگان_معدنی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

09 August 2026 09:59

به او گفتم
تو بی‌افق در شعله‌ی جانی که به جا می‌گذاری
خواهی سوخت
و او زیر نور کنایه و ابهام
با چتری که به من داد
و طنابی که شاید روزی در خود بنگرم
کنار قلبم در غبار یک صدا گم شد
و من روی نقطه‌ی کور هر جوانه
هر لهجه‌ی غریب
با سیبی در زاویه‌ی چشمانم
از همه‌ی اردیبهشت‌های جهان گذشتم

#نسرین_جافری
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

07 August 2026 21:27

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

04 August 2026 09:26

عقاب عزيز،
با گردن سفيد افراشته
پران‌پران قهوه‌اى
چونان توتم سرخ‌پوستى
براى خراش آسمان اين‌بار
براى باران
و ديدن لذت‌بخش اسبان جنگنده‌ى آزاد
سرازير به اتاق من
نشسته روى پيشانى صندلى
تاريکى مرا لمس کرد
و تو دخترانه نگاهش کردى
        
                        **
راحت‌ترى بپرى بروى
دوست دارم بمانى اما
همان‌طور که روزى مرا فرورفته بودى
از ابرهاى يکسره ى بافته‌شده
که انداخته بودى‌اش پايين
بالا را رفته بودم
همان روز که درختان تنومند چنار را
پوشيده
درزهاش را گرفته بوديم
دستانت روى
تمام چرخ‌دنده‌هاى من بود
وقتى زنگ زدى
که نيستى ديگر
من فرسوده شدم
روى فرود زمين
با نواى غم‌اندود قره‌نى
پاشيده روى رشک‌هاى خاکسترى
گندم‌هايى که بيمارى قارچى گرفته بودند
روى حصار خانگى
خاک‌هاى فقير
و کسى که مبهوت شلوغى خيابان‌هاست مبهوت ضرباهنگ کوبيدن دست‌ها
براى بازپس‌گيرى حقى
در آن روزهاى بهارى
که هنوز محقق نشده
پايه‌هاى موريانه‌وار تريبون‌ها
سست‌زده‌تر از دمل چرکين از سرهاى بزرگ براى ترکيدن
مبهوت مردمى که رخت‌هاشان را بى‌گيره مى آويزند در باد
عقاب جان،
پروانه هم نيستم که بپرم
و اين دردناک‌ترين قسمت من است
تراژدى اين روزهاى من
می‌بينى
راحت‌ترى بپرى بروى
دوست دارم بمانى اما
همان‌طور که روزى روييده بودى‌ام از آستين‌هام
ايستاده بودى‌ام از قلب
که رگ‌هاش تپانچه‌وار خون‌هاى نابسامان را دود مى‌کند
جريان وحشى هيچ
که خوانده بودی‌ام
براى ماجراى از اول ايستادن از قلب
از نقطه‌ى معتقد به اعتقاد
از ايستادن وسط رعدوبرق
مخلوطى از اعتقاد سرخ‌پوستى به بارندگى
و دارندگى عقابى چنين آزاد
پس از آن
پس از توفان
پس از دود کردن خون‌هاى نابسامان
که علامتى‌ست براى بازآمدنت
و ماندنت
و روييدنت در من

#نجمه_مظفری
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

28 July 2026 07:18

گل‌ها تو را نمی‌شناسند
رودخانه‌ها تو را نمی‌شناسند
همسایه‌ها تو را نمی‌شناسند
درخت‌های پایه‌کاغذی تو را نمی‌شناسند
جیب تو پر از یادآوری‌هاست
آزمندی دست‌ها و پرندگان
که تمبر شده‌اند
تو در وضعی نیستی
که آینه‌ها را نجات دهی
روزگاری
در چارچوب پنجره‌ی یک اداره به دنیا آمدی

#طاهره_صفار_زاده
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

18 July 2026 19:12

پروازی وسیع
که ناگهان از جهان می‌افتد
چشم‌بندش را برمی‌دارد و
شلیک
مرگ
ضمن تمام ضرورت‌ها
نامه‌ای ست از زبان افتاده
ساعتی که قرار است در باز شود
پاهایم راه بیفتد
و بوی سوختگی از شکاف سینه‌ام بیرون
مجدداً پخش می‌کنم
متنی زنده از خیابان
ساعت نمایشی روی چند سکو
و اعتراض
امتیازی که داده نمی شوم
مجدداً
...
در باز می شود
چند سایه از تعقیبی سریع
و اعتراف می‌کنم که نبوده‌ام
هر جا که دیوار
کافه‌ای‌ست دور میزی کوچک
هر جا که قرار
یکشنبه‌ای‌ست زیر درختان ساعی
در حلقه‌ای که دورمان را می‌گرفت و
ولیعصر
به طرز عجیبی گفتنی
در باز می‌شود
...
آماده‌ام
اجازه دهید روسری‌ام را بردارم

#نیلوفر_امانتچی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

18 July 2026 17:23

این‌جا خاورمیانه است
گوشه‌ای از جهان
و ‌ما چلپاسک‌وار
تار انداخته‌ایم دور خودمان
دست‌و‌پا می‌زنیم
تقلای بیهوده
دست از پا درازتریم
که هر گوشه‌اش را که می‌گیریم
از گوشه‌ی دیگرش مرگ می‌زند بیرون
که هر گوشه‌اش شب است
و‌ هر شب هزار داستان
هزار سیاهی دارد
و از چنگال هر سیاهی حادثه‌ای  می‌چکد
هر حادثه امتداد حادثه‌ای دیگر است
در چرخش
از تهران به کابل
از کابل به جهان
و‌ بیخ گلوی خاورمیانه را می‌چسبد
این‌جا تهران
مهسا با موهای چتری سیاه
و چشم‌هایی که آواز سر می‌داد
اوازی شبیه به سکوت کهکشان
در کابل شهناز
رقیه
بهار
سکینه
و دخترانی که
صدای مکتب‌ها را دیگر نمی‌شنوند
و در جهان می‌پیچد این ظلم
و جهان سکوت می‌کند
و نحسی دامن زمین‌ را
خواهد گرفت
و نکبت از سرو‌کله‌ی جهان بالا خواهد رفت و خاورمیانه را
اندوهگین‌تر خواهد کرد
از همین رو
تمام غم‌های جهان
در قلم من زندگی می‌کند
و تمام رودهای جهان
امتداد چشم من است
ـ شور ـ
و تمام بادام‌های جهان
در نگاه من خلاصه می‌شود
و من خاورمیانه‌ام
و من تمام زنان خاورمیانه را زیسته‌ام
و رها نشدم
تقلا کردم
تقلا کردم
از میان‌ تارهای سازماندهی‌شده
‌بیرون شدم
تمام خاورمیانه را در چمدانی گذاشتم
و با پاهای درازم حواسم بود
تمام خاورمیانه باید سی و پنج کیلو‌ باشد
مبادا خوشبختی رخنه کند در چمدان
که بی‌وزنی‌اش به‌ وزن جهان است
و هفت کیلو را به پاهایم ببندم
بشود خاطرات بیش‌تری
به دهانم‌ بچسبانم
که حافظه‌ی اندوهگینم
برای گریه بی‌بهانه نباشد
این خاطرات منحوس
این خاورمیانه‌ی منحوسِ غمگینِ دوست‌داشتنی عزیز
خاورمیانه‌ی ضد زن را
به دوش کشیدم به جهان اول
در جهان اول
اول زبانش را
که با زبانم بیگانه بود
چپاندم در دهانم
بعد واژه‌های مادری‌ام از مغزم پاک شدند
واژه‌های بیگانه نمی‌دانست چه‌طور در مغز یک زن جهان‌‌سومیِ خاورمیانه جا بگیرد
گیج‌تر از من
سرگردان‌تر از غم‌هام
من خاورمیانه را درون چمدانی گذاشتم
اما زخم‌های زنانه‌ی جهان‌سومیِ خاورمیانه‌ام
در هیچ جای جهان جا نداشت
درمانی نبود
دردی هست اصلاً؟!
این‌جا خاورمیانه است
قلب من

#نظیفه_کریمی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

16 July 2026 06:51

خون می‌رود
چندان که آبراهه آبراهه نیست
می‌رود شک بریزد و شبهه
                             به اراده‌ی آزاد رود
روغن چراغ‌های دریایی شود
و موج بیاندازد به عقل سرخ اقیانوس
می‌رود با باران‌های موسمی برگردد.

خون خواهر درونی ماست
دستیش آب و دست دیگرش آتش
پرندگان بسیاری دهان او را کاویده‌اند
و مُهر عادت
از پاهای مغلوب جاذبه برگرفته‌اند.

کارکشته خون
که کاشفان نکته‌دان جهان را
پذیره‌ی مرگ می‌برد
و هر صبح
از گریبان شرق
بیرون می‌آورد.

نگاه کن
خونی که از سربازخانه فرار می‌کند خون نیست
_ خونی که در خون خود می‌راند_
دهان به دهان می‌چرخد و سرخ‌تر می‌شود
نمی‌خوابد
باد را به باد می‌دهد
خشت می‌زند از گِل سرخ
و
خون خونش را می‌خورد
همین که فکر می‌کند به تناسب اندام خاک.

خدای به دارآویختگان
نگاه کن به جریان عمودی خون
و از ما امان بخواه
امان بخواه از ما
که تاریخ‌مان روایت خون است
و در حدود مرگ زنده‌تریم.


#زهرا_حیدری
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

05 July 2026 08:57

آواز روشن چهار در برای بادها:
                                چه تیره‌ای
                                  پگاه شب
                                 نمی‌بینمت
       بخوان ستاره‌ای در غبار بی‌رنگی
می‌غلتد طراوت خفته:
          - کیستی، کیستی -
۱. از بلور پلک‌های بسته‌ی من
                       نور می‌رود بر باد
۲. تا برگ‌ها بر استقامت راستین
                                    کرت‌ها
                              نماز بگذارند
۳. و خواب‌ها که در میان باغ می‌گردند
                بر جوانه‌ای حلق‌آویز کنند
                                   رؤیامان
۴. این‌سان نمی‌شنویم
             جز صدای آفتاب
                                      شناور
                                میان حوض

زیر بام روستا
باد چهار پاره می‌شود
روستایی شعر چهارپاره می‌خواند


ــــــــــــــــــــــــ

    یاد عشقی می‌افتم
تهی شده‌ام
ریسمانی مرا از هیچ
      آویخته در معابر باد               
به خانه می‌روم
دراز می‌شوم
سقف کوتاه می‌شود
فکرم مثل حباب
    شفاف می‌شود          
  زیر نور چراغ          
«پیله را بستم»
چه بیهوده
در عمق تنهایی
تنها
کلام مهربان توست
                            که پروانه می‌کند مرا          
تا              
           رها              
                    شوم

#فیروزه_میزانی
بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):
@bidaademooriyanehaa