یک تجربه‌ی عمیق، لزوماً به رشد عمیق منجر نمی‌شود.
@TavazoneRaj
هیچ چیز کمیاب تر از مهربانی واقعی نیست؛معمولا آن هایی که فکر می کنند آن را دارند صرفا ضعیف یا مودب اند.
✍🏻فرانسوادو لاروشفوکو
📚تاملات
@TavazoneRanj
تنها راه معنا بخشیدن به تغییر، این است که خود را به دل آن بسپاریم، با آن همراه شویم و به رقصش بپیوندیم.
✍🏻آلن واتس
📚حکمت ناامنی؛ پیامی برای عصر
اضطراب
@TreatmentOfGrief
🌿نگاه اخلاقی به حیوانات
حیوانات درد می‌کشند، احساس دارند و زندگی‌شان برای خودشان ارزشمند است.
پیتر سینگر، فیلسوف اخلاق، به ما یادآوری میکند که قدرت تفکر یا زبان، ملاک ارزش موجودات نیست. معیار واقعی، توانایی احساس رنج و لذت است.
به همین دلیل، ما نمی‌توانیم درد یک حیوان را نادیده بگیریم، حتی اگر او نتواند حرف بزند یا مانند ما زندگی کند.
وقتی یک سگ یا گربه گرسنه می‌ماند، وقتی یک پرنده در قفس احساس ترس میکند، وقتی یک حیوان آزاری می‌بیند، اینها فقط «رفتارهای حیوانی» نیستند؛
اینها رنج واقعی هستند که قابل چشم‌پوشی نیست.
سینگر می‌گوید ما نباید مرز گونه‌ها را بهانه‌ای برای بی‌توجهی به درد دیگران قرار دهیم. انسان‌ها بر اساس اخلاق و شعور خود مسئولیت دارند تا جلوی بی‌عدالتی و رنج حیوانات را بگیرند. محبت، مراقبت و احترام به حیوانات نه لطف است و نه تعارف؛ وظیفه‌ای اخلاقی است.
هر قدمی که برای حمایت از حیوانات برمی‌داریم، هر صدایی که برای دفاع از آنها بلند میکنیم، نه تنها به آنها کمک میکند، بلکه انسانیت ما را کامل‌تر میکند.
بیایید صدای بی‌صدایان باشیم، بیایید به دردهایشان گوش دهیم، و به آنها احترام بگذاریم—چون رنج، زبان نمی‌خواهد، ولی اخلاق به ما دستور می‌دهد که نباید بی‌تفاوت باشیم.
✍🏻با الهام از اندیشه‌های پیتر سینگر
@voice_of_the_voiceless11
@TreatmentOfGrief
⭕️ ایماژ رقص
✍مصطفی ملکیان
🔹هر انسانی یک ایماژ (تصویر) از زندگی در ذهن دارد که این تصویر بر رفتار او شدیدا تاثیر می گذارد. یکی زندگی را قفس می بیند: عرفا عموما چنین نگاهی به زندگی داشتند.
مرغ باغ ملکوتم، نیَم از عالم خاک ...دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم، یکی آن را صحنه تئاتر می داند و تصورش این است که نمایشنامه زندگی قبلا نوشته شده و او تنها یک بازیگر است. قرآن زندگی را در بسیاری از آیات، به بازار تشبیه می کند، که در آن در حال معامله هستیم.
🔹تصویر من از زندگی، یک رقص است. این ذات رقصیدن است که لذت بخش است و ما با رقصیدن نمی خواهیم به جایی برسیم. موقع رقصیدن، به گذشته و آینده فکر نمی کنیم، بلکه فقط در زمان حال هستیم. کسی که می رقصد، لزوما نیازی به همراه و تماشاگر ندارد و به تنهایی هم از این کار لذت می برد و در رقصیدن، به دنبال هیچ پاداشی نیستیم و فقط بخاطر لذت بردن، آن را انجام می دهیم. اگر به زندگی مثل یک رقص نگاه کنیم، از تنهایی مان لذت خواهیم برد. به دنبال بهشت یا جهنم نیستیم، چون از زندگی به اندازه کافی لذت برده ایم.
اگر مانند زمان رقصیدن، فقط به آن لحظه فکر کنیم و در فکر اتفاقات گذشته و نگرانی های آینده نباشیم، لذت بردن ما از آن، دو چندان خواهد شد.
🔹رقص زمانی زیباست که در آن هماهنگی وجود داشته باشد. زندگی نیز همین گونه است. یکی سلامتی را فدای کار می کند. یکی خانواده را فدای قدرت و ثروت می کند. دیگری جایی برای تفریح در زندگی نمی گذارد. همه اینها عدم هماهنگی است، اما اگر زندگی مان رقص گونه باشد، همه چیز را در هماهنگی و تعادل نگه می داریم.
▫️مصطفی ملکیان، آبان ماه نود و هشت، بیمارستان روزبه ، سخنرانی معنای زندگی
@mostafamalekian
@TreatmentOfGrief
گروه لیان‌شامپو؛ 🤪
دبیرستان «محبوبه دانش» را با تمام وجود دوست داشتم؛ ساختمانی دوطبقه با حیاطی بزرگ و پرهیاهو و حیاط‌خلوتی کوچک و دنج در پشت، کنار باغی که عطر سبزی‌اش با باد می‌آمد. حیاط‌خلوت، پناهگاه ما بود؛ چند دختر نوجوان که مربی پرورشی، احتمالاً تحت تأثیر فیلم «لین چان»، اسممان را گذاشته بود «گروه لیان‌شامپو»!
روی کاغذ، بچه‌های نمونه مدرسه بودیم؛ درس‌خوان، فعال فرهنگی و پای ثابت مسابقه‌ها، تئاترها و روزنامه‌دیواری‌ها. اما پشت این ظاهر موجه، گروهی فعالیت می‌کرد که اگر برایش پرونده‌ای تشکیل می‌شد، چند پوشه لازم داشت! 😂
معلم‌هایمان بیشتر از شهرهای دور برای گذراندن دوران طرح آمده بودند و معمولاً با ما صمیمی بودند. مدیر و معاون سخت‌گیرتر بودند، اما ما هم در پیدا کردن راه‌های جایگزین استعداد عجیبی داشتیم! در فرهنگ لیان‌شامپو، «مدرسه اجازه نمی‌دهد» پایان ماجرا نبود؛ تازه شروع جلسه هم‌اندیشی بود!
یک روز تصمیم گرفتیم تاکسیدرمی یاد بگیریم و اسکلت حیوانات بسازیم. سراغ خانم بهرامیان، معلم مهربان و باسواد زیست‌شناسی‌مان از نجف‌آباد اصفهان، رفتیم و با قیافه‌هایی معصوم پرسیدیم:
«خانم، می‌شه ساخت اسکلت حیوانات رو یاد بگیریم؟»
لبخندی زد و گفت: «من مشکلی ندارم، ولی مدرسه اجازه نمی‌ده.»
ما هم به این نتیجه رسیدیم که مشکل از مدرسه است، نه از علم! 🤣
خوشبختانه یک برگ برنده داشتیم: کلید خانه یکی از بچه‌ها با قفل آزمایشگاه رابطه‌ای دوستانه داشت! فردای آن روز، نفیسه با یک گربه مرده که در سرمای زمستان از دنیا رفته بود، وارد مدرسه شد.
آقاابراهیم، سرایدار دوست‌داشتنی‌مان که خدا رحمتش کند، هم همراه ما بود. به‌خاطر موهای جوگندمی و کم‌پشتش، لقب «مرغ پرکنده» را برایش گذاشته بودیم؛ لقبی ناجوانمردانه برای یکی از بهترین همدستان ماجراجویی‌هایمان!
گربه را بالای مدرسه جوشاندیم تا استخوان‌هایش را جدا کنیم. بوی حاصل چنان پیچید که انگار قرار بود برای همه چلوگوشت نذری بدهند! اعتراض معلم‌ها و بچه‌ها بلند شده بود، اما ما غرق در دنیای علم بودیم. استخوان‌ها را شستیم، در آب ژاول خیساندیم و با دقتی جراح‌گونه به هم وصل کردیم. سرانجام، اسکلت کامل در محفظه شیشه‌ای آزمایشگاه جا گرفت؛ پروژه‌ای موفق که احتمالاً در هیچ کتابی درباره فعالیت‌های فوق‌برنامه مدارس ثبت نشده بود!
اما این موفقیت، عطش ما را برای کشفیات بعدی بیشتر کرد.
یک روز معلم شیمی آزمایشی با «دی‌کرومات آمونیوم» انجام داد که مثل آتشفشانی کوچک فوران می‌کرد. محو تماشا شدیم و تصمیم گرفتیم خودمان هم آن را تجربه کنیم. اجازه خواستیم؛ اجازه ندادند. پس پرونده از مسیر قانونی خارج شد و عملیات مخفیانه کلید خورد! 🤭
این بار، ماجرا برنامه‌ریزی و کشیک‌های چندنفره می‌خواست. چند نفر مراقب رفت‌وآمدها بودند و بقیه منتظر فرصت مناسب. یکی راهرو را می‌پایید، دیگری گوش‌به‌زنگ بود و همه با شنیدن صدای قدم‌ها آماده فرار یا پنهان‌کاری می‌شدند. کافی بود کسی بگوید «یکی داره میاد!» تا ضربان قلبمان به مرحله اعلام وضعیت اضطراری برسد!
بالاخره مقداری از ماده را برداشتیم و در کشوی کلاس پنهان کردیم تا در فرصت مناسب، آتشفشان خودمان را در حیاط‌خلوت به راه بیندازیم.
اما درست وقتی همه‌چیز آماده بود، اتفاقی افتاد که هنوز هم پرونده‌اش باز است: مواد را از کشو دزدیدند!
بله، دزد به سراغ دزدها آمده بود! 🤣
آتشفشان ما فوران نکرد، اما آتشفشانی از سؤال در ذهنمان شکل گرفت: چه کسی برده بود؟
با همه این شیطنت‌ها، کارنامه‌هایمان می‌درخشید و در برنامه‌های مدرسه فعال بودیم. انگار نمره‌های خوبمان وثیقه‌ای بود که هر بار ما را از دردسر نجات می‌داد!
حالا که به آن روزها فکر می‌کنم، می‌بینم ما فقط چند دختر نوجوان بودیم که دلشان می‌خواست خودشان کشف کنند، تجربه کنند و از نزدیک سر از کار دنیا دربیاورند؛ هرچند گاهی شور کنجکاوی‌مان از عقل و احتیاطمان جلو می‌زد!
به سلامتی گروه لیان‌شامپو؛ دخترهایی که آتشفشانشان فوران نکرد، اما هنوز با یادآوری ماجراهایشان می‌توانند آتش خنده را روشن کنند! 🤭❤️
✍🏻فهیمه احمدی
@TreatmentOfGrief
آهسته حرکت کنید.
سعی کنید تا سرعت خود را کاهش دهید.
سعی کنید به نقطه ای برسید که خواست سرعت در شما وجود نداشته باشد و دیگر میلی برای عجله نداشته باشید.
در این حالت به آگاهی تازه ای دست پیدا می کنید.
سرعت خود را در هر کاری که می کنید کم کنید.
به آهستگی غذا بخورید،آهسته راه بروید،به آرامی صحبت کنید و همین روند رادر تمامی کارهای خود رعایت کنید.
به زودی خواهید دید که تمام کارهایی که انجام می دهید زیباتر و دقیق تر می شوند.
در شتابزدگی همه چیز از ما دور می شوند.
✍🏻منسوب به اشو
@TreTmentOfGrief
وقتی رنجی در ذهن به وجود می آید،با ان رو به رو شوید.وقتی به آن مشکل هم چون یک شاهد نگاه کنید،آن گاه به عمق علت آن مشکل می روید و اگر یاد بگیرید که به عمق مشکلات رفته و دلایل اصلی آن ها را ببینید،متوجه می شوید که لایه هایی از این دلایل ریشه دار و عمیق شروع به پاک شدن می کنند.و هر چه لایه های مختلف،یکی بعد از دیگری کنده شده و از بین بروند،شما هم به همان نسبت از رنج آزاد می شوید.در این حال ،شما نه این رنج را فرو خورده اید و نه آن را با بیان کلمات یا انجام حرکات نشان داده اید و نه سبب آزار دیگران شده اید.تنها مشاهده اش کرده اید.
بدون هیچ واکنشی ،تنها شاهد آن بوده اید.
📚جریان بخشنده ی دارما
✍🏻س.ن.گویانکا
@TreatmentOfGrief
شادی توی توجه به همین چیزهای به‌ظاهر کوچیکه؛
صبحی که چشم باز می‌کنی،
آفتابی که می‌بینی،
صدای عزیزی که می‌شنوی،
حضور مامان و بابا
و فرصت زندگی کردن، همین امروز.
اینها آن‌قدر به ما نزدیک‌اند که گاهی یادمان می‌رود ببینیمشان.
تو امروز به چه چیزی بیشتر توجه کردی؟ 🌱
🎞 ویدئو از صفحهٔ اینستاگرام @sannaash
@TreatmentOfGrief
به جاى «بيشتر داشتن» به «عميق تر ديدن» عادت كن دنيا براى كسى كه بلد است تماشا كند، هرگز تكرارى نميشود...
@TreatmentOfGrief
گاهی مهربانی، خانه‌ای کوچک است
که برای دیگری می‌سازیم؛
حتی اگر آن دیگری، پرنده‌ای باشد.»
@TreatmentOfGrief
بودا به وضوح فهمید که رنج وجود دارد. این واقعیتی ناگزیر است، صرف نظر از این که تا چه حد ممکن است ناخوشایند باشد. رنج با شروع زندگی، شروع می‌شود. ما از حیات داخل رحم خاطر هوشیارانه‌ای نداریم، اما تجربه معمول آن است که با گریه از آنجا بیرون می‌آییم. تولد ضربه سختی است. با شروع زندگی، همه ما مجبوریم با رنج بیماری و پیری روبه رو شویم. صرف نظر از این که تا چه اندازه بیمار و یا دچار زوال و پیری باشیم، هیچ کدام نمی خواهیم بمیریم، چون مرگ بدبختی بزرگی است. هر موجود زنده ای باید با تمامی این رنج ها مواجه شود.
ما همچنان که عمر خود را سپری می کنیم، مجبوریم با رنج های گوناگون و انواع دردهای جسمی و روحی، مواجه شویم. با جنبه های ناخوشایند درگیر می‌شویم و از جنبه های خوشایند جدا می‌مانیم ، به آن چه می خواهیم نمی رسیم، و به چیزی که نمی خواهیم دست می‌یابیم. تمامی این وضعیت ها یعنی رنج. این رنج ها بر کسی که در مورد آن تعمق کند به سادگی آشکار می شوند، اما بودا به توضیحات محدود عقل قانع نبود. او به بررسی درون خود ادامه داد تا ماهیت واقعی رنج را تجربه کند و دریافت که "رنج یعنی دلبستگی به پنج بخش".
در سطحی بسیار عمیق، رنج، دلبستگی بی حدی است که هر یک از ما نسبت به این جسم و این ذهن، با شناخت ها، ادراکات، احساسات و واکنش هایش بروز می دهیم. مردم به شدت به هویت خود، یعنی موجودیت جسمی و ذهنی شان، می‌چسبند، در حالی که در واقع چیزی که موجود است، فقط فرایندهای تکاملی است. چسبیدن به یک تصور غیر واقعی از خود به چیزی که در حقیقت پیوسته در حال تغییر است ، عبارت است از رنج بردن.
✍🏻ویلیام هارت
📚هنر زندگی
@TreatmentOfGrief
🌿 گاهی فقط باید شنیده شویم …
امروز، ۱۰ اکتبر، روز جهانی سلامت روان است.
شعار امسال:
Lived experiences heard: real voices, real change
«شنیدن تجربه‌های زیسته؛ صداهای واقعی، تغییر واقعی»
❓ تجربهٔ زیسته یعنی چه؟
تجربهٔ زیسته، دانشی است که آدم‌ها از «زندگی کردن» با یک وضعیت به دست می‌آورند؛ از دشواری‌هایی که شخصاً لمس کرده‌اند و برخوردهایی که در مسیر کمک گرفتن تجربه کرده‌اند.
ما ممکن است دربارهٔ «افسردگی» یا «سوگ» اطلاعات علمی زیادی داشته باشیم، اما تا صدای کسی را که در قلب این رنج است نشنویم، نمی‌فهمیم که انجام ساده‌ترین کارهای روزمره یا تحمل فقدان، در واقعیتِ زندگی یک انسان چگونه است.
📖 دانش تخصصی در کنار تجربهٔ زیسته
دانش تخصصی به ما کمک میکند پدیده‌ها را بشناسیم، اما تجربهٔ زیسته بخش‌هایی از واقعیت را روشن میکند که در کتاب‌ها نیست. این دو در برابر هم نیستند، بلکه باید یکدیگر را کامل کنند.
⚠️ اشتباه ما در برخورد با رنج
بسیاری از ما وقتی کسی از دردش می‌گوید، سریعاً به فکر «پاسخ» می‌افتیم؛ توصیه میکنیم یا راهکار می‌دهیم. اما شنیدن واقعی یعنی بپذیریم که هر فرد، دربارهٔ تجربهٔ زیستهٔ خودش دانشی دارد که دیگران بدون شنیدن او به آن دسترسی ندارند؛ و نیاز دارد بدون قضاوت و کوچک‌شمردن، دیده شود.
🛑 شنیدن کافی نیست، تغییر لازم است!
اگر صدای مراجعان و بیماران را بشنویم اما در شیوهٔ ارائهٔ خدمات، حقوق برابر و کاهش تبعیض‌ها تغییری ایجاد نکنیم، چیزی از هدف اصلی این شعار محقق نشده است. شنیدن ممکن است اثر فردی داشته باشد، اما برای تحقق پیام امسال، باید به مشارکت واقعی افراد در تصمیماتی منجر شود که بر زندگی‌شان اثر می‌گذارد.
✨ سخن پایانی…
در سلامت روان، هیچ دانشی نباید ما را از شنیدن صدای انسانی که روبه‌رویمان نشسته، بی‌نیاز کند. شاید نخستین قدم برای کمک، نه یک جملهٔ علمی، بلکه فراهم کردن «جایی امن» برای حرف زدن باشد؛ جایی که کسی مجبور نباشد برای فهمیده شدن، رنجش را ثابت کند.
🌱 شنیدن زمانی معنا پیدا میکند که نه‌فقط نگاه ما، بلکه رفتار و تصمیم‌های ما را هم تغییر دهد
@TreatmentOfGrief
مهرورز باش. حتی با اشیا نیز مهر ورزی کن.
اگر روی یک صندلی نشسته ای، مهر ورز باش.
احساس سپاسگزاری داشته باش.
صندلی به تو راحتی می بخشد.
لمسش کن. آن را دوست بدار.
اگر غذا می خوری با عشق بخور.
هندی ها میگویند، غذا الهی است.
معنی آن این است که وقتی خوراک میخوری ، آن خوراک به تو زندگی، انرژی و حیات میبخشد. شکر گزار باش.
به خوراک مهر بورز.
ما معمولا بسیار با خشونت غذا میخوریم.
گویی چیزی را می کشیم.
یا اینکه بسیار با بی تفاوتی لقمه ها را به درون شکم پرتاب میکنیم.
بدون هیچگونه احساسی. خوراکت را باعشق لمس کن.
با سپاسگزاری. این زندگی توست. آن را با عشق بردار.
بو کن. مزه کن. و از آن لذت ببر.
با خوراکت بی تفاوت و خشن نباش.
بیشتر زیبا شناسی کن. بیشتر به شعر بپرداز.
بیشتر حساس شو.
شاید موسیقیدان و شاعر و نقاش بزرگی نشوی.
ولی میتوانی از اینها لذت ببری. و چیزی را برای خودت و زندگی ات خلق کنی. نیازی نیست که پیکاسو باشی. میتوانی خانه ات را خودت رنگ آمیزی کنی. میتوانی تابلو هایی را برای خودت بکشی.
مهم نظر دیگران نیست. مهم لذت بردن تو و حساسیت توست.
میتوانی سازی را در خانه بنوازی. میتوانی هر چند هم که غیر حرفه ای باشی فلوتی بنوازی. خلاصه کاری بکن که با قلبت سرو کار دارد.
نسبت به دنیای قلب بیشتر حساس باش. گاهی برقص.
نیازی نیست که رقصنده ای مشهور باشی.
هرچقدر هم که عوضی و مسخره به نظر بیاید فقط برقص.
این کار تو را به قلبت نزدیک تر میکند. بپر، مانند کودکان بازی کن .
گاهی نامت را، اعتبار و مقام و تحصیلاتت را کلا فراموش کن.
و مانند کودکان شو. جدی نباش.
گاهی زندگی را یک تفریح بدان و آن را لمس کن.
و اینگونه قلبت گسترش خواهد یافت.
بدان که زندگی حقیقی را فقط میتوان از طریق قلب شناخت و تجربه کرد.
✍🏻اشو
@TreatmentOfGrief
🌿 درست مثل من
بعضی کتاب‌ها را یک‌بار می‌خوانی و می‌گذاری‌شان کنار.
بعضی را اما می‌خوانی، می‌بندی و چند ساعت بعد دوباره بازشان می‌کنی و می‌گویی:
«صبر کن… این قسمت را یک‌بار دیگر بخوانم.»
«به استقبال ناخوانده‌ها» برای من از همین کتاب‌ها بود.
فعلاً کتاب پما چودرون را دو بار خوانده‌ام؛ کتابی در بیست بخش که هر کدام سراغ موضوعی می‌رود، اما همه‌ی آنها انگار در یک نقطه به هم می‌رسند:
چطور می‌شود در جهانی که همیشه مطابق میل ما پیش نمی‌رود، با دل و جان زندگی کرد؟
عنوان کتاب خودش حرف زیادی دارد:
«به استقبال ناخوانده‌ها.»
یعنی وقتی زندگی مطابق میل ما نیست، باز هم بتوانیم در آن حضور داشته باشیم؛ بدون اینکه رنج و بی‌عدالتی را انکار کنیم یا از کنارشان بگذریم.
هر بخش کتاب برای من چیزی داشت، اما یکی از قسمت‌هایی که بیشتر در من ماند، درباره‌ی «دوقطبی‌سازی» بود.
ذهن ما عاشق خط کشیدن است:
من و تو.
ما و آنها.
خودی و غیرخودی.
خوب و بد.
حق و باطل.
تفاوت، خودش مسئله نیست.
مسئله از جایی شروع می‌شود که تفاوت را به دیوار تبدیل میکنیم؛ آن‌قدر بلند که دیگر آدمِ آن طرفش را نمی‌بینیم.
پما برای شکستن این عادت، تمرین ساده‌ای پیشنهاد میکند:
«درست مثل من…»
درست مثل من، این آدم نمی‌خواهد رنج بکشد.
درست مثل من، گاهی عصبانی می‌شود.
درست مثل من، دوست دارد دوست داشته شود.
درست مثل من، از طرد شدن می‌ترسد.
درست مثل من، نیاز به ارتباط و تعلق دارد.
درست مثل من، می‌خواهد زندگی کند.
این نگاه قرار نیست به معنای تأیید همه‌چیز باشد.
می‌توانیم مخالف باشیم، ناراحت شویم، مرز بگذاریم و حتی در برابر رفتار آسیب‌زننده بایستیم؛ اما در عین حال، انسانِ پشتِ آن رفتار را هم ببینیم.
پما برای توضیح این نگاه، مثال ساده‌ای می‌زند:
عنکبوتی در وان حمام افتاده و آب در حال بالا آمدن است.
می‌توانم شیر آب را باز بگذارم و بی‌تفاوت از کنارش بگذرم؛
یا شیر را ببندم، تکه‌ای دستمال بردارم و کمکش کنم نجات پیدا کند.
در نگاه اول، شاید فقط یک عنکبوت باشد.
اما اگر لحظه‌ای مکث کنم، چیزی میان ما مشترک است:
او هم از رنج فرار میکند.
او هم می‌خواهد زنده بماند.
یکی از استادان پما می‌گوید:
«شاید برای شما اتفاق کوچکی باشد، اما برای آن عنکبوت اتفاق بزرگی است.»
و همین جمله ساده، برای من، تمام معنای آن بخش را در خودش دارد.
اینکه گاهی لازم است از زاویه‌ی خودمان بیرون بیاییم و جهان را فقط از دریچه‌ی «من» نبینیم.
«من غیر تو نیستم؛
تو غیر من نیستی.»
شاید به همین دلیل است که پما از ما می‌خواهد کمی آگاه‌تر زندگی کنیم و هر جا می‌توانیم، از شکاف میان خودمان و دیگران کم کنیم.
گاهی خیلی ساده:
به جای رد شدن از کنار آدمی که کمک می‌خواهد، چند لحظه بایستیم.
به جای آزار دادن حیوانی که از ما می‌ترسد، راهی برای دور شدنش پیدا کنیم.
به جای تحقیر کسی که با ما مخالف است، حرفش را بشنویم؛ حتی اگر در نهایت همچنان مخالف بمانیم.
و گاهی فقط یک عنکبوت کوچک را از وان حمام نجات بدهیم.
شاید این کارها جهان را یک‌شبه عوض نکنند؛ اما چیزی را در ما جابه‌جا می‌کنند.
شاید این همان نقطه‌ای باشد که بیداری آغاز می‌شود:
اینکه بفهمیم زندگی فقط وقتی ارزشمند نیست که شبیه زندگی ما باشد.
هر موجود زنده‌ای، به شیوه‌ی خودش، از درد دوری میکند و به زندگی میل دارد.
حتی یک عنکبوت کوچک.
شاید اخلاق هم از همین‌جا شروع شود؛
از اینکه لازم نباشد همه مثل ما باشند تا شایسته‌ی احترام باشند.
و شاید انسانی‌تر شدن، همیشه در کارهای بزرگ اتفاق نمی‌افتد.
گاهی در همان چند ثانیه‌ای است که می‌توانیم بی‌تفاوت رد شویم، اما نمی‌شویم.
گاهی فقط بستن یک شیر آب است.
و نجات دادن یک عنکبوت کوچک.
برای ما شاید چند ثانیه بیشتر نباشد؛
اما برای او، تمام زندگی است.
✍🏻 فهیمه احمدی
@TreatmentOfGrief
دوستان همراه،
مدتی است که مسیر این کانال را آرام‌آرام به سمت موضوعات گسترده‌تری برده‌ام؛ از سوگ و فقدان به سوی پذیرش، زندگی، آگاهی، مهربانی و معنای زیستن.
در واقع، از ابتدا هم دغدغه‌ام فهم تجربه انسانی و چگونگی مواجهه با رنج‌های زندگی بوده است؛ اما به‌مرور دریافتم که زندگی را نمی‌توان فقط از دریچه سوگ و فقدان تماشا کرد.
نام قبلی کانال، «سوگ‌درمانی»، به‌تدریج با محتوای تازه آن فاصله پیدا کرد. از طرفی، این نام بار روانی خاصی داشت و احساس کردم زمان آن رسیده است که نامی متناسب‌تر با مسیر کنونی کانال انتخاب کنم.
به همین دلیل، نام کانال را به «توازن رنج» تغییر دادم.
این تغییر به معنای فراموش کردن رنج یا نادیده گرفتن دشواری‌های زندگی نیست؛ برعکس، رنج بخشی جدایی‌ناپذیر از تجربه انسانی است. اما در کنار شناخت و پذیرش آن، میتوان از زندگی، آگاهی، روابط انسانی، شفقت و امکان رهایی نیز سخن گفت.
امیدوارم اینجا همچنان فرصتی باشد، هرچند گاه‌به‌گاه، برای مکث، تأمل و عمیق‌تر دیدن زندگی.
خوشحالم همراه من هستید. 🌱
@TavazoneRanj
تصور میکنیم رنج‌هایی که از سر گذرانده‌ایم، باید حتماً چیزی به ما آموخته باشند؛ ما را قوی‌تر کرده باشند یا به آدم‌های عمیق‌تری تبدیل کرده باشند. اما همیشه این‌طور نیست. بعضی رنج‌ها فقط درد دارند؛ زخم می‌زنند و مدتی طولانی با ما می‌مانند.
رشد، لزوماً در خودِ رنج اتفاق نمی‌افتد؛ در رابطه‌ای اتفاق می‌افتد که به‌تدریج با آن تجربه برقرار میکنیم.
در اینکه بتوانیم به گذشته نگاه کنیم، بی‌آنکه دوباره در آن زندگی کنیم؛ آنچه را اتفاق افتاده انکار نکنیم، اما اجازه هم ندهیم تا ابد تمام معنای زندگی‌مان را تعیین کند.
نمی‌توانیم آنچه را بر ما گذشته تغییر دهیم، اما می‌توانیم آرام‌آرام شیوه مواجهه‌مان با آن را تغییر دهیم.
و این، یکی از شکل‌های عمیق رشد است: گذشته همچنان بخشی از داستان ماست، اما دیگر نویسنده تمام فصل‌های بعدی زندگی‌مان نیست.
با الهام از :
📚Whispers of the Unconscious
@TavazoneRanj
نه رقصیدن را از کسی آموخته، نه چشم‌انتظار تماشاگر است؛ فقط دلش را به موسیقی سپرده و با بارانِ این ترانه می‌رقصد.
@TreatmentOfGrief
خوشی در ذائقه ی ماست نه در خود چیزها؛ما زمانی خوشحالیم که چیزی را که دوست داریم داشته باشیم نه چیزی که دیگران جذابش می یابند.
✍🏻تاملات
📚فرانسوادو لاروشفوکو
@TreatmentOfGrief
«تا زمانی که انسان دایرهٔ شفقت خود را به همهٔ موجودات زنده گسترش ندهد، خود انسان آرامش نخواهد یافت.»
✍🏻آلبرت شوایتزر
@TreatmentOfGrief
گاهی زیباترین چیزها، برای ماندن ساخته نمی‌شوند...
راهبان تبتی روزها و حتی هفته‌ها، با دانه‌های رنگی شن، ماندالایی پیچیده و زیبا می‌سازند؛ با دقتی شگفت‌انگیز، ذره‌ذره.
و درست وقتی کامل می‌شود، آن را از بین می‌برند.
نه از روی بی‌ارزشی؛
بلکه برای یادآوری یک حقیقت عمیق:
هیچ چیز در این جهان دائمی نیست.
ما رنج می‌کشیم چون می‌خواهیم چیزها را نگه داریم؛ آدم‌ها، موفقیت‌ها، ثروت، جوانی، خاطرات...
@TreatmentOfGrief
دنیا می‌دوید... و من، در تماشای کسی که خانه را با خود می‌برد.
@TreatmentOfGrief
ارزش انسان در نزیستنِ بحران‌ها نیست؛ در وقاری است که پس از سرپا شدن با خود همراه می‌آورد.
@TreatmentOfGrief
📚 تس دوربرویل
نوشته‌ی توماس هاردی
عنوان اصلی: Tess of the d’Urbervilles
سال انتشار: ۱۸۹۱
این بار به سراغ رمانی رفتم که داستانش در قرن نوزدهم می‌گذرد، اما پرسش‌هایش هنوز هم به زندگی امروز ما مربوط‌اند.
رنج‌های بشری یکی‌دو تا نیستند. بعضی را خودمان تجربه کرده‌ایم، بعضی را از دور دیده‌ایم و بعضی آن‌قدر با زندگی‌مان بیگانه‌اند که شاید هیچ‌وقت نتوانیم تمام عمقشان را بفهمیم.
«تس دوربرویل» داستان یک دختر جوان است؛ اما در لایه‌های زیرینش، داستان جامعه‌ای‌ست که فقر، جنسیت، اخلاق و آبرو را به شکلی نابرابر میان آدم‌ها تقسیم کرده است.
تس در انگلستانِ ویکتوریایی زندگی میکند؛ در جامعه‌ای که برای زن، پاکدامنی فقط یک ویژگی اخلاقی نیست، بلکه بخشی از ارزش اجتماعی او و حتی شرطی برای داشتن یک زندگی محترمانه است.
او از خانواده‌ای فقیر می‌آید و همین فقر، انتخاب‌هایش را محدود میکند. خانواده‌ای که خود در تنگناست، برای رهایی از دشواری‌های زندگی، تس را به موقعیتی می‌فرستد که مسیر زندگی‌اش را تغییر می‌دهد.
و بعد، اتفاقی برای تس می‌افتد که انتخاب او نیست؛ اما پیامدهایش تا سال‌ها بر زندگی او سایه می‌اندازند.
کسی که به او آسیب زده، می‌تواند زندگی‌اش را ادامه دهد؛ اما تس باید بارِ اتفاقی را که بر او تحمیل شده، با خودش حمل کند.
جامعه از او توضیح می‌خواهد.
از او شرم می‌خواهد.
از او سکوت می‌خواهد.
و تلخ‌تر از همه اینکه تس، برای ساختن دوباره‌ی زندگی‌اش، ناچار است با قضاوت‌هایی بجنگد که دیگران درباره‌ی او کرده‌اند.
هاردی در «تس دوربرویل» فقط از یک سوءاستفاده نمی‌گوید؛ از جهانی می‌گوید که در آن، زن ممکن است قربانی باشد، اما باز هم این اوست که باید درباره‌ی گناه و آبرو پاسخ بدهد.
فقر، در این رمان، فقط نداشتن پول نیست؛ فقر، محدودشدن امکان انتخاب است.
آدمی که دستش خالی‌ست، همیشه آزادانه انتخاب نمی‌کند؛ گاهی میان چند انتخاب دشوار، یکی را برمی‌گزیند و آنچه از بیرون انتخاب به نظر می‌رسد، در واقع تلاشی برای زنده‌ماندن و نجات دیگران است.
هاردی همین‌جا خواننده را با پرسشی دشوار روبه‌رو میکند:
وقتی فقر، جنسیت، طبقه‌ی اجتماعی و نگاه دیگران، انتخاب‌های یک انسان را محدود کرده‌اند، چقدر از سرنوشت او واقعاً حاصل انتخاب خودش است؟
این پرسش در رابطه‌ی تس و آنجل، نامزدش، نیز شکل دیگری پیدا میکند. تس حقیقت گذشته‌اش را با او در میان می‌گذارد، اما آنجل نمی‌تواند آنچه را بر تس گذشته است بپذیرد؛ حال آن‌که خودش نیز گذشته‌ای دارد که انتظار دارد تس از آن چشم بپوشد.
اینجاست که اخلاق دوگانه‌ی جامعه آشکار می‌شود؛ جایی که برای زن و مرد، یک معیار واحد وجود ندارد و بخششی که برای یکی ممکن است، از دیگری دریغ می‌شود.
تس بارها می‌کوشد زندگی تازه‌ای بسازد؛ عشق بورزد، کار کند و از گذشته عبور کند. اما هر بار که می‌خواهد دوباره آغاز کند، شرایط زندگی و قضاوت دیگران راه را بر او تنگ‌تر می‌کنند.
مهم‌ترین حرف این رمان همین است:
رنج‌های انسانی همیشه نتیجه‌ی انتخاب‌های فردی نیستند. انسان در شبکه‌ای از شرایط زندگی میکند که گاهی پیش از آن‌که بتواند برای زندگی‌اش تصمیم بگیرد، مسیرهای پیش رویش را محدود کرده‌اند.
تس قربانی یک مرد نیست؛ قربانی جهانی است که برای اشتباهات و زخم‌های انسان‌ها، به‌خصوص زنان، فرصت دوباره‌ای قائل نمی‌شود.
به همین دلیل است که پایان کتاب این‌قدر سنگین است؛ تس در نهایت فقط نمی‌بازد؛ فرصتِ دوباره زیستن را هم از او می‌گیرند.
✍🏻فهیمه احمدی
@TreatmentOfGrief
بودا گفت:
اگر ریشه ها همانطور ثابت و دست نخورده در زمین بمانند ، درخت قطع شده باز جوانه های تازه می‌دهد. اگر عادت نهانی اشتیاق و بیزاری ریشه کن نشود، رنج پی در پی به طور تازه‌تر، بروز میکند
📚هنر زندگی
✍🏻ویلیام هارت
@TreatmentOfGrief
ما باید به خودمان، به عزیزانمان و به طبیعت بازگردیم؛
زیرا ابزارهای الکترونیکی به ما کمک کرده‌اند از خودمان فرار کنیم.
خودمان را در اینترنت، کسب‌وکار و پروژه‌ها گم کرده‌ایم و دیگر وقتی برای بودن با خودمان نداریم.
وقتی برای مراقبت از عزیزانمان نداریم و به مادر زمین اجازه نمی‌دهیم ما را التیام بخشد.
ما در حال فرار از خود، خانواده و طبیعت هستیم.
✍🏻 تیچ نات هان
📚 برگرفته از مصاحبه با گاردین، ۲۰۱۳
@TreatmentOfGrief
برای التیام یافتن، باید در کنار هم، واقعیت و احساساتمان دربارهٔ آن را بپذیریم؛ حتی اگر زمانی تحملشان برایمان ناممکن بوده باشد.
✍🏻جان فردریکسون
The Lies We Tell Ourselves📚
@TreatmentOfGrief
«خودت را با جایی که سرنوشتت در آن قرار داده هماهنگ کن، و انسان‌هایی را که در کنارت قرار گرفته‌اند، از صمیم قلب دوست بدار.»
✍🏻مارکوس اورلیوس، تأملات، کتاب ششم، بند ۳۹.
@TreatmentOfGrief
بعضی آدم‌ها نمی‌روند،
فقط از قابِ چشم‌ها
به حافظه‌ی دل کوچ می‌کنند…
حمید هیراد💔
@TreatmentOfGrief
