711
TAM Lab, based at the University of Tehran, is an academic community of experts and researchers committed to organizing programs, workshops, and events that promote active mobility. www.linkedin.com/company/tehran-active-mobility ارتباط: @Activemobility
🎙✅ چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵، نگارخانه پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران میزبان نشستی تخصصی با هدف تحلیل و بررسی نظری رویکرد «توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی» (TOD) بود.
سخنرانی ضبطشده جناب آقای دکتر شهابالدین کرمانشاهی با عنوان «فراتر از تراکم: نقش همراستایی سیاستها در تحقق اهداف TOD» از طریق لینک زیر قابل مشاهده است:
https://www.youtube.com/watch?v=epMN1YDkJVI&utm_source=chatgpt.com
۱. مسئله اصلی TOD، کاهش وابستگی به خودروی شخصی است
«فکر میکنم لازم است یک بار دیگر این سؤال را بپرسیم که TOD اساساً در پاسخ به چه مسئلهای به وجود آمده است؟ مسئله کیفیت محیط شهری؟ مسئله ایمنی؟ مسئله عدالت؟ همه اینها مهماند، اما TOD در اصل پاسخی به مسئله کاهش وابستگی به خودروی شخصی بوده است. وقتی وابستگی به خودرو را کاهش میدهیم، منافع دیگری هم به دست میآوریم: کیفیت فضای شهری بهتر میشود، آلودگی صوتی کاهش پیدا میکند و ایمنی افزایش مییابد. اما نباید فراموش کنیم که مسئله محوری TOD از ابتدا چه بوده است.»
«آیا قیمت سوخت در وابستگی به خودروی شخصی تأثیر دارد؟ قطعاً دارد. آیا فرهنگسازی مهم است؟ حتماً مهم است. شما در تبلیغات تلویزیونی میدیدید که فروختن خودرو و خریدن دوچرخه بهعنوان یک تصمیم غیرعاقلانه نمایش داده میشد. در بسیاری از فیلمها هم کسی که شکست خورده یا کارش را از دست داده، در اتوبوس نشان داده میشود. اینها پیامهای فرهنگی مهمی هستند. TOD مستقیماً درباره قیمت سوخت یا این مسائل فرهنگی صحبت نمیکند، نه به این دلیل که مهم نیستند، بلکه چون بر مسائل کالبدی و فضایی متمرکز است. سیاستگذاری، قیمتگذاری، فرهنگسازی و طراحی کالبدی باید در کنار هم کار کنند. TOD و رویکردهای مشابه آن فقط یکی از حلقههای زنجیره کاهش وابستگی به خودرو هستند. اگر بقیه حلقههای این زنجیره ضعیف یا شکسته باشند، TOD بهتنهایی نمیتواند کاری از پیش ببرد.»
«من سالها پیش گفتم TOD شبیه همان داستان فیل در اتاق تاریک مولاناست. هرکسی بخشی از آن را لمس میکند و تصور میکند که کل ماجرا همان است. بعضی از همکاران حملونقل، حرف T را میبینند و میگویند باید خطوط ریلی و مترو بسازیم. بعضی از همکاران شهرسازی هم حرف D را میبینند و میگویند توسعه یعنی ساختمان بسازیم. انگار TOD به نقطه توافق دو گروه تبدیل شده است؛ کسانی که به دنبال پروژههای حملونقلی هستند و کسانی که به دنبال ساختوسازند. اما باید بپرسیم مسئله واقعی شهر چیست. وقتی شهری هنوز شبکه اتوبوسرانی کارآمدی ندارد، چرا باید فوراً به دنبال تراموا یا مترو برود؟ ما خط ریلی را با زحمت و هزینه فراوان میسازیم، اما وقتی نوبت بهرهبرداری میرسد، ممکن است فاصله حرکت قطارها به ۹۰ یا ۱۲۰ دقیقه برسد. روز ساخت همه دنبال پیمانکاری هستند، اما روز بهرهبرداری همه کنار میکشند. مسئله ما نباید فقط ساختن پروژه باشد؛ باید ببینیم این پروژه واقعاً چه مسئلهای از جابهجایی مردم را حل میکند.»
«ما نمیتوانیم بگوییم هدفمان کاهش وابستگی به خودروی شخصی است و همزمان بخواهیم پارکینگها را توسعه بدهیم، تقاطعهای غیرهمسطح بیشتری بسازیم و بزرگراهها را دوطبقه کنیم. بعد هم بگوییم TOD میخواهیم. این دو حرف با هم تناقض دارند. ممکن است کسی معتقد باشد توسعه زیرساخت خودرو اولویت دارد؛ بسیار خب، اما دیگر نمیتواند همزمان مدعی باشد که دارد سیاست کاهش وابستگی به خودرو را دنبال میکند. مسئله این است که اجزای سیاست شهری باید با یکدیگر سازگار باشند.»
«ما آمدیم جمعیت و اشتغال را در فاصله ۴۰۰ و ۸۰۰ متری ایستگاههای مترو بررسی کردیم و بعد سناریویی را در نظر گرفتیم که اگر طرح تفصیلی سال ۱۳۹۱ بهطور کامل اجرا شود، چه اتفاقی میافتد. نتیجه این بود که در اکثریت قریببهاتفاق پهنههای ایستگاهی، تراکم از ۲۵۰ نفر بر هکتار فراتر میرود. بنابراین مسئله اول ما در تهران افزایش تراکم نیست. مسئله طراحی، تنوع کاربری و دسترسی به حملونقل همگانی است. من نمیگویم هیچجا نباید تراکم را افزایش داد؛ در بعضی محدودهها که تراکم پایین است و ظرفیت حملونقل وجود دارد، افزایش تراکم کاملاً قابل بررسی است. اما نمیتوان TOD را دستاویز افزایش تراکم در همهجا قرار داد. امروز حتی مفهومی به نام پراکندهرویی پرتراکم داریم؛ یعنی میشود شهری با تراکم بالا ساخت که همچنان وابسته به خودرو باشد.»
🚘 خوشرقصی اعداد در کلانپروژههای خودرویی: در خدمت و خیانت شهر
✍️محمد نظرپور
کاهش ۳۱ درصدی ترافیک، صرفهجویی ۲۴ درصدی در زمان سفر و کاهش ۳۵ درصدی مصرف سوخت!
🔹اعداد در تبلیغات کلانپروژههای بزرگراهی رقاصان ماهریاند. درصدهایی دقیق، غیررند و چشمگیر که قرار است هزینههای هنگفت ساخت پلها، تقاطعهای غیرهمسطح و بزرگراههای جدید را توجیه کنند و تصویری از موفقیت مدیریت شهری بسازند. اعدادی که فارغ از میزان صحیحبودن آنها قرار است چیزهایی را پررنگ کنند و چیزهای بسیار دیگر را پنهان سازند.
🔹اعداد قدرتی جادویی در منطق فنیسازی مهندسی دارند و می توانند به راحتی از مسئله مورد نظر سیاستزدایی کنند. دو راهبردی که مسئله را از گفتمان عمومی نقد جامعه بیرون میکشد و آن را پشت لایههای پیچیدهساز تخصصی مصونیتپیچ میکنند. مهمتر آنکه اعداد فقط قرار نیست موفقیت پروژهها را توجیه کنند، بلکه پیشاپیش تعیین میکنند که چه چیزی اساساً موفقیت محسوب شود. آنگاه که کاهش زمان سفر خودروها به معیار اصلی موفقیت تبدیل میشود، مطلوبیت افزایش سرعت حرکت خودرو امری بدیهی فرض میشود و امکان طرح پرسشهای بنیادین درباره ضرورت آن و جایگزینی مسیرهای بدیل را منتفی میکنند. به این ترتیب، مسئلهای اساساً سیاسی، به مسئلهای ظاهراً فنی درباره چگونگی جابهجایی سریعتر خودروها تقلیل مییابد.
🔹افزایش ظرفیت معابر، راهحلی پایدار برای حل مسئله ترافیکی نیست. ظرفیت جدید تقاضای تازهای برای سفر با خودرو ایجاد کند و منافع ادعایی پروژه را از بین میبرد. بااینحال، منطق حاکم بر بسیاری از پروژههای بزرگراهی همچنان بر افزایش ظرفیت عبور خودرو استوار است؛ چرخه خودتخریبگرِ خودبحران که تداوم زندگی انگلیاش وابسته به مصرف دوباره عامل بحران (توسعه ظرفیت خودرویی) به عنوان راهحل همان بحران است!
🔹منابع عمومی هنگفتی که میتوانست صرف توسعه حملونقل همگانی و فعال و بهبود شرایط دسترسی برای همه شهروندان شود، به گسترش زیرساختهای خودرو اختصاص مییابد؛ زیرساختهایی که وابستگی بیشتری به استفاده از خودروی شخصی ایجاد کنند و هزینههای بیشتری در حوزههای سلامت، محیطزیست، اجتماع و اقتصاد بر مردم تحمیل کنند و دوباره از توسعه خودرویی بیشتر نیاز میسازند. هزینههایی که جایی در محاسبات پرزرقوبرق موفقیت پروژهها ندارند.
🔺اعداد بهخودیخود دروغ نمیگویند؛ اما انتخاب اینکه چه چیزی، چرا و چطور اندازهگیری شود و چه چیزی از محاسبات کنار گذاشته شود، هرگز فرآیندی خنثی نیست. شهری که هر روز سهم بیشتری از منابع عمومی و فضای خود را به خودروها میبخشد، با چند درصد کاهش موقت ترافیک در محدوده بلافصل! شهر بهتری نمیشود. مسئله این است که چرا باید میلیاردها تومان هزینه کنیم تا همچنان پاسخ ما به ترافیک، ساختن ترافیک بیشتر باشد؟
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
🔴🔴 تمدید مهلت ارسال آثار مسابقه عکاسی تا سهشنبه ۲۶ آبانماه
🔶 ضمن تشکر از کسانی که آثارشان را برای ما ارسال کردند، مهلت شرکت در مسابقه عکاسی "شهر در قاب قدمها" تا سهشنبه ۲۶ آبانماه تمدید میشود و امیدواریم دریافتکننده آثار بیشتری از مخاطبان عزیز باشیم.
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
🏙 بازی محیطی «راویان خاموش»
به مناسبت هفته شهرسازی، با همکاری انجمنهای علمی شهرسازی دانشگاه تهران و دانشگاه خوارزمی و انجمن علمی چندرسانهای دانشگاه خوارزمی، بازی محیطی «راویان خاموش» در پلتفرم تیراول برگزار میشود.
تا حالا فکر کردی خیابونهایی که هر روز ازشون عبور میکنی، چه رازهایی رو در خودشون پنهان کردن؟ 👀
🕵🏻در «راویان خاموش»، وارد یک ماجراجویی شهری میشوی؛ جایی که باید با دنبال کردن سرنخها، حل معماها و کشف نشانههای پنهان، رازهای شهر را کنار هم بگذاری.
🏔 مسیر بازی: از تئاتر شهر تا خیابان فردوسی
📅 زمان رونمایی: چهارشنبه ۲۰ آبان
🎟 شرکت در بازی ۲۰ تا ۳۰ آبانماه کاملاً رایگانه!
کافیه وارد پلتفرم تیراول بشی، بازی «راویان خاموش» رو انتخاب کنی و ماجراجویی خودت رو شروع کنی.
🔗 لینک ورود به بازی: https://tiravel.app?urn=ravianehkhamosh
📍محل شروع بازی: https://www.google.com/maps/search/?api=1&query=35.7002507,51.4102254
▫️@cheshmteam کاری از گروه بازیسازی
#راویان_خاموش #هفته_شهرسازی #بازی_شهری #دانشگاه_تهران #دانشگاه_خوارزمی #تیراول
✨آنچه فراموش شده، هنوز از بین نرفته.
🎙✅ چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵، نگارخانه پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران میزبان نشستی تخصصی با هدف تحلیل و بررسی نظری رویکرد «توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی» (TOD) بود.
سخنرانی ضبط شده جناب آقای دکتر مجتبی رفیعیان با عنوان بازاندیشی در مفهوم توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی با تأکید بر کیفیت مکان: درسآموزی برای تهران از طریق لینک زیر قابلمشاهده است:
🌐https://youtu.be/hc2OCn8_PMA
۱. از طراحی پیرامون ایستگاه تا منفعت عمومی
«در مسیر تحول نظری توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی، ما از تمرکز بر فرم کالبدی پیرامون ایستگاه شروع کردیم؛ بعد مسئله دسترسی مطرح شد، سپس کیفیت مکان اهمیت پیدا کرد و امروز به بحث منفعت عمومی و توزیع عادلانه منافع رسیدهایم. این گذار به معنای کنار گذاشتن تراکم و کاربری زمین نیست؛ به معنای کاملتر شدن مفهوم و پاسخ دادن به کاستیها و چالشهای رویکردهای قبلی است.»
«وقتی شهر به سمت گسترش پراکنده میرود، طول سفرها بیشتر میشود و فضای بیشتری به خودرو اختصاص پیدا میکند. این وضعیت دوباره وابستگی به خودرو را تشدید میکند. ما با یک چرخه تقویتشونده خودرومحوری مواجهیم؛ مثل بدنی که غدهای در آن رشد میکند و خون بدن را میگیرد، اما ما بهجای درمان غده، مدام به آن خون بیشتری میرسانیم. خیلی از رفتارهای شهری و شیوههای مدیریت ما عملاً دارند چنین کاری میکنند؛ یعنی با اقداماتی که ظاهراً برای حل مشکل انجام میشوند، همان مشکلی را که میخواهیم حل کنیم بزرگتر میکنیم.»
«در تعاریف جدید توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی، صرف مجاورت با ایستگاه دیگر معیار کافی نیست. ما نمیتوانیم فقط با افزایش تراکم و اختلاط کاربری در پیرامون ایستگاه ادعا کنیم که به اهداف این رویکرد دست پیدا کردهایم. دسترسی واقعی زمانی ایجاد میشود که نظام کاربری زمین، شبکه حملونقل، کیفیت فضای عمومی و امکان جابهجایی فعال در ارتباط با یکدیگر دیده شوند. امروز باید از توسعه صرفاً کمّی به سمت توسعهای برویم که به کیفیت مکان، آسایش پیاده و تجربه واقعی مردم از محیط شهری هم توجه دارد.»
«در توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی، ما یک ارزش گرهی داریم و یک ارزش مکانی. ممکن است گره حملونقلی قدرتمندی داشته باشیم اما مکان ما از کیفیت لازم برخوردار نباشد. نکته جالب این است که در مدلهای جدید، مردم هم به این معادله اضافه شدهاند. دیگر فقط این نیست که ایستگاه چقدر کارآمد است یا محیط پیرامون آن چه کیفیتی دارد؛ باید بپرسیم چه کسانی از این توسعه بهرهمند میشوند و چه کسانی هزینههای آن را میپردازند. بنابراین، مسئله عدالت و توزیع منافع هم به معیارهای ارزیابی موفقیت اضافه شده است.»
«اگر قرار است توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی در تهران به یک سیاست مؤثر تبدیل شود، در قدم اول سیستم حملونقل عمومی باید قابل اعتماد و متناسب با تقاضا باشد. وقتی شهروند نمیداند اتوبوس چه زمانی میرسد و نمیتواند برای زندگی روزمرهاش روی این سیستم حساب کند، طبیعی است که به سمت استفاده از خودرو شخصی برود. در کنار این اعتمادپذیری، باید دسترسی پیاده، دوچرخهسواری و سفرهای ترکیبی را تقویت کنیم، کاربری زمین را با ظرفیت شبکه و نیازهای محلی هماهنگ کنیم و منافع حاصل از بهبود دسترسی را بدون جابهجایی گروههای آسیبپذیر توزیع کنیم.»
🟡 «بازاندیشی در مفهوم توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی: اگر پاسخ TOD است، پرسش چیست؟»
🔷 چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵، نگارخانه پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران میزبان نشستی تخصصی با هدف تحلیل و بررسی نظری رویکرد «توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی» (TOD) بود.
🔶 از حضور و مشارکت بالای شرکتکنندگان گرامی و از حمایتهای اساتید محترم سپاسگزاریم 🌱
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
📣📷مسابقه عکاسی «شهر در قاب قدمها» [به مناسبت روز جهانی شهرسازی ]
🔴روایتی تصویری انتقادی از زیرساختها و چالشهای پیادهروی در شهر
📷مسابقه عکس «شهر در قاب قدمها» با هدف بازنمایی تصویری انتقادی از زیرساختها و فضاهای شهری از منظر عابران پیاده، و در راستای نقد موانع، نابرابریها، محدودیتها و تناقضهایی که زیرساختهای شهری در مسیر حرکت عابران پیاده ایجاد میکنند، برگزار میشود.
🟡از علاقهمندان دعوت میشود تا با نگاهی دقیق و انتقادی، تجربههای پیادهروی در شهر را از دریچه دوربین خود به تصویر بکشند.
✅ضوابط شرکت در مسابقه:
• هر شرکتکننده مجاز به ارسال حداکثر ۳ عکس است.
• عکسها باید با فرمت JPG و بدون مونتاژ یا تغییرات محتوایی ارائه شوند. اصلاحات متعارف نور، رنگ و کادر مجاز است.
✅همراه هر عکس، اطلاعات زیر در فایل ورد ارسال شود:
عنوان عکس
توضیح یا روایت کوتاهی درباره موضوع و مسئلهای که عکس به آن میپردازد و تجربهی ثبت عکس (حداکثر 150 واژه)
موقعیت مکانی و زمان ثبت عکس
📅آخرین مهلت ارسال آثار: ۱۸ آبان ماه ۱۴۰۵
👈ارسال آثار:
@Activemobility
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
🔴 پاریس: بازپسگیری شهر از خودرو
🎙سخنرانی هیدالگو، شهردار پیشین پاریس در نشست «پیشرفت در برابر مقاومتها»
3️⃣ قسمت سوم: از بزرگراه کنار رود سن تا خیابانهای مدرسه
یکی از نمادینترین اقدامات مدیریت شهری پاریس، حذف بزرگراه حاشیه رود سن بود؛ مسیری که پیشتر روزانه حدود ۴۰ هزار خودرو از آن عبور میکردند. با حذف این محور خودرویی، بخشهایی از حاشیه رودخانه به فضای عمومی پیاده تبدیل شد. در ادامه، برنامه بهبود کیفیت آب و فراهمکردن امکان شنا در رود سن نیز با استفاده از فرصت المپیک ۲۰۲۴ شتاب گرفت. به گفته هیدالگو، در تابستان مورد اشاره بیش از ۱۸۰ هزار نفر از سایتهای شنا در پاریس استفاده کردند. او این تحول را فراتر از امکان شناکردن میداند؛ احیای اکولوژیک رودخانه، ارتقای سلامت عمومی، افزایش تابآوری در برابر گرما و بازگرداندن رابطه روزمره شهروندان با طبیعت.
اقدام مهم دیگر، برنامه «خیابانهای مدرسه» بود. پاریس حدود ۶۰۰ مدرسه عمومی دارد و شهرداری بیش از ۳۰۰ خیابان مرتبط با مدارس را برای حذف تردد خودرو هدف قرار داد. بسیاری از این خیابانها در ادامه با پوشش گیاهی و امکانات مناسب حضور مردم بازطراحی شدند. هیدالگو میگوید این خیابانها علاوه بر ایجاد فضایی ایمن برای کودکان، فرصتی برای گفتوگوی والدین و تقویت روابط همسایگی فراهم میکنند؛ بهگونهای که مدرسه از یک ساختمان آموزشی فراتر میرود و به قلب زندگی محله تبدیل میشود.
افزایش فضای سبز نیز بخشی از همین تحول بود. پاریس در مقایسه با شهرهایی مانند لندن از فضای سبز کمتری برخوردار است و با تشدید موجهای گرما، افزایش سایه و پوشش گیاهی به مسئلهای حیاتی برای سلامت شهروندان تبدیل شده است. به گفته هیدالگو، در نتیجه مجموعه تحولات شهری، ترافیک و آلودگی بیش از ۴۰ درصد کاهش یافته و انتشار اکسیدهای نیتروژن طی دو دهه حدود ۵۰ درصد کمتر شده است.
👇ادامه در پست بعدی
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
🔴 پاریس: بازپسگیری شهر از خودرو
🎙سخنرانی هیدالگو، شهردار پیشین پاریس در نشست «پیشرفت در برابر مقاومتها»
1️⃣ قسمت اول: از تحول جابهجایی تا تحول کیفیت زندگی شهری
چند روز قبل، آن هیدالگو، شهردار پیشین پاریس (2016-2014)، در سخنرانی سالانه مؤسسه گرانتام در دانشگاه امپریال لندن، از تجربه تحول زیستمحیطی و شهری پاریس و چالشهای سیاسی اجرای آن سخن گفت. هیدالگو، سیاستمدار فرانسوی، در سال ۲۰۱۴ نخستین زنی بود که به شهرداری پاریس رسید. او پیش از آن، از سال ۲۰۰۱ معاون اول شهردار بود و تا مارس ۲۰۲۶ به مدت دوازده سال شهرداری پاریس را بر عهده داشت. هیدالگو از چهرههای شناختهشده سیاستگذاری شهری در زمینه کاهش استفاده از خودرو، توسعه جابهجایی فعال (پیاده و دوچرخه)، بهبود کیفیت هوا و سازگاری با تغییرات اقلیمی است.
یکی از محورهای اصلی سخنرانی او بازپسگیری فضای عمومی از خودرو بود. به گفته هیدالگو، پاریس برای حدود نیمقرن، مانند بسیاری از شهرهای دیگر، عمدتاً با اولویت خودرو ساخته و اداره شده بود. او میگوید در گذشته حدود ۹۵ درصد فضای عمومی شهر به خودرو اختصاص داشت. برنامه مدیریت شهری او تغییر این وضعیت بود؛ حذف بخشی از پارکینگهای حاشیه خیابان، گسترش پیادهراهها و مسیرهای دوچرخه، تبدیل فضاهای پارک خودرو به باغچه و فضای سبز و فراهمکردن فضای بیشتر برای نشستن، معاشرت و فعالیتهای روزمره.
در این رویکرد، کاهش تعداد خودرو تنها به معنای کاهش آلودگی و ترافیک نبود؛ مسئله اصلی تغییر شیوه استفاده از فضای شهری به عنوان منبع ارزشمند و محدود یک شهر است. خیابان میتوانست از مسیری عمدتاً برای عبور خودرو، به فضایی برای حضور مردم، بازی کودکان، فعالیت اجتماعی و مواجهه با طبیعت تبدیل شود.
👇ادامه در پست بعدی
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
🔶دوچرخه از بعد اجتماعی
👇احسان امینایی
🔷از فواید دوچرخهسواری برای سلامتی بسیار شنیدهایم؛ اینکه، برای مثال، باعث کاهش فشار خون و تعدیل قند خون میشود، سوختوساز را افزایش میدهد، عملکرد گوارش را بهبود میبخشد و کیفیت خواب را ارتقا میدهد.
🔷 اما آنچه در این نوشتار مطرح میشود، بعد اجتماعی و روانی دوچرخه و دوچرخهسواری و وجه تمایز آن از خودرو و موتور و راندن هر وسیله مشابه دیگری است.
ادامه مطلب 👇
https://payamema.ir/payam/173197
@payamema
🔺 پیادهروها مسیر امن شهروندان هستند، نه وسایل نقلیه.
هنگامی که پیادهروها به مسیر عبور وسایل نقلیه تبدیل میشوند، حق برخورداری از امنیت شهری برای کودکان، سالمندان و مادران به خطر میافتد. کاهش احساس امنیت نیز حضور شهروندان در فضاهای عمومی را محدود میکند و در نهایت، از سرزندگی شهر میکاهد.
شهر برای همه است.
@CharTabaqeh
یک روز بدون خودرو؛ نمایش یا تمرین تغییر عادت؟
✍نورا حسینی
روزنامهنگار
▪️علیرضا نادعلی عضو شورای شهر تهران با اشاره به شرایط جنگی کشور میگوید رایگان شدن حملونقل عمومی میتواند بخشی از فشار شهروندان را کم کند اما اضافه شدن ناوگان کمک بیشتری میکند: «افزایش تعداد اتوبوسها افزایش تعداد واگنها کمتر شدن فاصله حرکت قطارها و اقداماتی از این دست نیز کمک بسیار بیشتری خواهد کرد.»
▫️در کیگالی روز بدون خودرو را با آلودگی هوا سنجیدند. در بوسان کیلومتر پیمودهشده خودروها را حساب کردند. در فلاندر ۶۵۰۰ نفر را یک ماه دنبال کردند و در کانادا یک هفته بعد دوباره سراغ همان خیابانها رفتند. اگر تهران هم سراغ روز بدون خودرو برود؛ آن روز چند خودرو کمتر در خیابان بوده و فردای آن چند نفر دوباره پشت فرمان نشستهاند؟
🔻متن کامل این گزارش را از اینجا بخوانید.
📢@atiye_online
🔴 چگونه میتوان شهرها را سالمتر و دوستدار کودک کرد؟
پاریس در سالهای اخیر بیش از ۳۰۰ «خیابان مدرسه» ایجاد کرده است؛ خیابانهایی که با محدود کردن یا حذف تردد خودروها، فضای بیشتری برای درختان، بازی کودکان و رفتوآمد ایمن پیاده و دوچرخه فراهم میکنند.
✅هدف، فراتر از ایمنی ترافیکی است: هوای پاکتر، سروصدای کمتر و استقلال بیشتر برای کودکان.
🤝برای دگرگونی خیابانهایمان، دو گام مشخص لازم است:
1️⃣ تغییر نگرش ما و مدیران شهری
2️⃣ بازطراحی خیابانهایمان
❗️مسئله اینجاست که ۹۹ درصد سختی مسیر، گام اول است!
————
تجربه پاریس در توسعه جابهجایی فعال
چگونه پاریس آلودگی هوای خود را 55% کاهش داده است؟
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
آسایش خودروی شخصی ما
✏️ علی بیتاژیان
در ادامه یادداشتهای این هفته درباره لزوم گسترش متروسواری، میخواهم به بخشی اشاره کنم که احتمالاً تاکنون شما هم ناخودآگاه به آن توجه کردهاید: بحث آسایش در سفرهای درونشهری.
این آسایش به این معناست که هنوز به رغم آلوده کردن هوا، نزدیک به ۷۰ درصد سفرهای درونشهری با خودروی شخصی انجام میشود. حتی افرادی که با مشکلاتی مانند ترافیک زیاد، هزینههای بالای خودرو و مشکل جای پارک مواجهاند، باز هم میبینیم که ترجیح میدهند از وسیله نقلیه شخصی خود استفاده کنند. چرا؟ خب، چون آسایش بهتری به آنها میدهد.
بر اساس پژوهشهای انجامشده، خودروی شخصی مجموعهای از آسایشهای ادراکی و عملی را فراهم میکند که مسافران حاضرند برای حفظ آن، هزینههای خودرو، ترافیک و پارکینگ را بپذیرند. در یک مطالعه میدانی که در تهران انجام شد، «آسایش» به عنوان یک متغیر پنهان کلیدی در انتخاب وسیله سفر شناسایی شد.
مثلا پژوهشی توسط آیتک عسگری و امیرعباس رصافی انجام و در مجله بینالمللی مهندسی حملونقل (International Journal of Transportation Engineering) در سال ۲۰۲۲ منتشر شده است. دادههای این مطالعه در تیر ماه ۱۳۹۸ جمعآوری شده است. در این پژوهش، جملاتی مانند «وسیله سفر من راحتترین است» و «سفر آرامی با وسیله انتخابیام دارم» به عنوان شاخصهای سنجش آسایش در نظر گرفته شده بود.
تحلیل هزینه-فایده از نگاه شهروندان نشان میدهد که منافع استفاده از خودروی شخصی بر هزینههای آن سنگینی میکند، حتی با وجود آگاهی کامل از ترافیک و آلودگی هوا. این مطالعه تأکید میکند که در شرایط فعلی، استفاده از خودروی شخصی برای بسیاری از شهروندان «منطقیتر» از حملونقل عمومی به نظر میرسد و آسایش بهتری به همراه دارد.
آسایش خودروی شخصی چند لایه دارد:
اول، کنترل کامل بر محیط فیزیکی مثل تنظیم دمای دلخواه ، انتخاب مسیر، توقف در هر زمان و حمل وسایل شخصی به راحتی.
دوم، فضای اختصاصی و حریم شخصی مسافر است: در خودرو، فرد در یک قلمرو خصوصی قرار دارد و از تماس فیزیکی، ازدحام و آلودگی صوتی و بوهای بد مصون است.
سوم، پیشبینیپذیری سفر: مسافر خودروی شخصی میداند چه زمانی حرکت میکند، از کدام مسیر میرود و چه زمانی میرسد، در حالی که در حملونقل عمومی این کنترل به شدت محدود است.
نکته مهم دیگر این است که آسایش فقط به داخل وسیله نقلیه محدود نمیشود. زنجیره سفر با خودروی شخصی از در خانه تا در مقصد یکپارچه و راحت است، در حالی که استفاده از مترو نیازمند پیادهروی یا سوار تاکسی و اتوبوس شدن تا ایستگاه اول، انتظار در ایستگاه ، تعویض چندباره خط و پیادهروی و استفاده از تاکسی از ایستگاه آخر تا مقصد است. همین گسستگی، آسایش ادراکی مترو را حتی در ساعات غیراوج کاهش میدهد.
بنابراین، یکی از کارهایی که مسئولان حملونقل عمومی در شهر و مخصوصا مترو باید به آن توجه کنند، افزایش آسایش مسافران به طرق مختلف است تا ترجیح دهند بیشتر از مترو به جای وسیله نقلیه شخصی خود استفاده کنند.
در این باره در یادداشت بعدی بیشتر خواهم نوشت .
--------------------------------------------------------------
-----
برای مبارزه با آلودگی هوا ، همراه کندو باشید :
تلگرام: /channel/kandoongogroup
اینستاگرام: https://B2n.ir/instakandoo
وبسایت: https://kandoongo.ir
حریمشخصی: بهایسفر
شخصیسازی کارت مترو، در جدال با حقوق شهروندی
✍️ سما تاجداری
اتصال کارت بلیت مترو به کد ملی و شماره تلفن همراه، در ابتدا ممکناست تنها اقدامی در جهت یکپارچهسازی خدمات شهری باشد؛ اما پشت این عنوان فنی، پرسشهایی دربارهی حریم خصوصی و امنیت اطلاعات وجوددارد: آیا قرار است به بهانهی یکپارچهسازی حملونقل عمومی، زیرساختهای تازهای برای نظارت بر زندگی روزمره شهروندان ایجاد شود؟
با توجه به اعلامیهی رسمی شرکتبهرهبرداری متروی تهران و حومه پس از اجرایی شدن طرح شخصیسازی کارت مترو؛ شهروندان تنها پس از ثبت کدملی و تایید شمارهی همراه میتوانند از خدمات حمل و نقل عمومی استفادهکنند.
سوال اصلی اینجاست که وقتی هویت رسمی افراد به ابزار جابهجایی آنها پیوند میخورد، مسئله فراتر از پرداخت هزینهی سفر و یا یکپارچهشدن خدمات و ثبت دادههای فنی است.
مشخصشدن اینکه دقیقا چه اطلاعاتی از هر سفر ثبت خواهدشد و چه نهادها و سازمانهایی به آن دسترسی دارند، دادهها تا چه زمانی نگهداری میشوند و آیا امکان استفاده از آنها برای اهدافی فراتر از ارائه خدمات حملونقل وجود دارد یا خیر و محدودهی دسترسی یا چگونگی مسئولیت حفاظت از دادههای شهروندان برعهدهی کدام مراجع است از جمله سوالهای دیگر و بدون پاسخ در خصوص اجرای طرح مذکور است.
باتوجه به وضعیت ناترازی انرژی و کمبود بنزین، انتظار میرود اقداماتی در سطح ملی برای اجرا و برنامهریزی طرحهای کلان و زیرساختی با هدف گسترش استفاده از حمل ونقل عمومی به عنوان یکی از راهکارهای پایدار برون رفت از شرایط بحران، اقدام و طرحهای تشویقی و بهبودی در جهت افزایش استفاده کاربران از وسایل حمل ونقل عمومی پیادهسازی شود.
با این وجود باتوجه به اینکه مترو به عنوان یکی از اصلیترین شیوههای حمل و نقل عمومی پایتخت نقش موثری در زیست اقشار مختلف دارد، اتصال این دادهها به هویت اشخاص، امکان دسترسی به این خدمات را از گروههای حاشیهای و آسیبپذیر سلب میکند.
کیفیت زیست شهری، زیر سایهی نظارت مداوم، محدودیت در دسترسی به خدمات شهری و نادیدهگرفتن حقوق اولیهی شهروندان تحت تاثیر قرار خواهد گرفت.
نگرانیها دربارهی وضعیت امنیت دادهها و دسترسی خود اپلیکیشن «شهرزاد» به آنها با توجه به اجبار شهروندان به نصب و دریافت اپلیکیشن تشدید میشود.
مواردی مانند ذخیرهسازی ناامن اطلاعات حساس و شخصی، ضعف در برخی روشهای رمزنگاری و مشکلات امنیتی رابطهای برنامهنویسی، و عدم شفافیت در میزان و چگونگی دسترسیهای ثانویه به دادههای دیگر ذخیرهسازیشده از طریق اپلیکیشن بر نگرانی کاربران در نصب و استفاده از «شهرزاد» میافزاید.
با توجه به اینکه آسیبپذیریهای ممکن و خلاهای موجود پرسش مهمی درباره مسئولیت توسعهدهندگان و نهادهای متولی در حفاظت از اطلاعات شهروندان ایجاد میکند، تا کنون هیچ توضیحی در این خصوص دادهنشده و منشور حقوق کاربر و شرایط استفاده از اپلیکیشن به صراحت اعلام نشدهاست و همین عدم شفافیت در اعلام شرکتهای پیمانکار و توسعهدهندگان طرح مزید بر افزایش نگرانیهاست.
توسعهی چنین طرحهایی ممکن است نابرابری در دسترسی به خدمات شهری را تشدید کنند. شهروند سالمند، فرد نابینا یا دارای معلولیت، افرادی که دارای محدودیت در سواد دیجیتال و دسترسی به تلفن هوشمند و اینترنت هستند، نباید برای استفاده از مترو با مانعی تازه روبهرو شوند.
موانعی که برای رفع آنها تدبیری اندیشیدهنشدهاست یا بدون اعلام عمومی و راهکارهای دردسترس بدون پاسخ مشخص هستند.
آیا قرار است به بهانهی پیشرفت فناورانه و با ادبیات مهندسی، بار دیگر بودجههای عمومی صرف توسعه زیرساختهای جمعآوری و نظارت بر دادههای شخصی شده و با افزایش کنترل شهروندان، دسترسی اقشار مختلف و آسیبپذیر جامعه به زیرساخت حملونقلعمومی محدودتر شود؟
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
روز جهانی یادبود قربانیان سوانح رانندگی | نشست تخصصی و نمایش مستند «پروژه خیابان»
📅 چهارشنبه، ۲۷ آبان ۱۴۰۵
🕐 ساعت ۱۶ تا ۱۸
📍 تهران، چهارراه ولیعصر، خیابان انقلاب، خانه اندیشهورزان
به یاد قربانیان سوانح رانندگی؛ با مسئولیتی مشترک برای معابر ایمنتر
پیامدهای سوانح رانندگی میتواند زندگی آسیبدیدگان، خانوادهها و جامعه را برای همیشه دگرگون کند.
ایمنی راهها تنها به رفتار کاربران وابسته نیست؛ سیاستگذاری، طراحی راهها، شهرسازی، ایمنی خودروها و کیفیت اجرا و نظارت نیز نقش دارند. تمرکز صرف بر خطای فردی، مسئولیت نهادهای مؤثر را پنهان میکند.
در این نشست درباره ارتقای ایمنی حملونقل و مسئولیت کاربران، سیاستگذاران، تولیدکنندگان خودرو و متولیان طراحی، اجرا و نظارت گفتوگو خواهیم کرد؛ با هدف کاهش خطا و پیشگیری از مرگ و مصدومیت شدید.
🎞 نمایش مستند «پروژه خیابان» (The Street Project)
به کارگردانی جنیفر بوید | محصول ۲۰۲۲ | تریلر
روایتی از تلاش شهروندان جهان برای بازپسگیری خیابانها و تبدیل آنها به فضاهایی ایمنتر برای مردم.
👈🏻 شرکت برای عموم آزاد
🔔ما را در صفحات مجازی دنبال کنید:
اینستاگرام | لینکدین | تلگرام
🎙✅ چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵، نگارخانه پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران میزبان نشستی تخصصی با هدف تحلیل و بررسی نظری رویکرد «توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی» (TOD) بود.
سخنرانی ضبط شده سرکار خانم دکتر مهتا میرمقتدایی با عنوان توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی و الزامات طراحی شهری از طریق لینک زیر قابلمشاهده است:
🌐https://www.youtube.com/watch?v=C1KCmI7teKI
۱. توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی، فقط یک الگوی تراکم و کاربری زمین نیست
«توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی از ابتدا یک موضوع چندمقیاسی بوده؛ از مقیاس شهر و منطقه شروع میشود، به کریدور و پهنه ایستگاهی میرسد و در نهایت به مقیاسهای کوچکتر فضای شهری توجه میکند. از همان ابتدا هم در این رویکرد، فقط بحث تراکم و کاربری زمین مطرح نبوده؛ کیفیت فضای عمومی، پیادهروی، دوچرخهسواری، خردهفروشی و نیازهای محلی هم مورد توجه بوده است. به نظر من، بخش مهمی از اصول TOD اساساً ماهیت طراحی شهری دارند و به همان مقیاس کوچکی مربوط میشوند که انسان در آن حرکت و زندگی میکند.»
«یکی از نکات مهمی که در راهنماهای توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی، از جمله تجربه هند، دیده میشود این است که باید کل مسیر سفر، از درِ مبدأ تا درِ مقصد، برنامهریزی شود. اگر فقط بخشی از این مسیر را ببینیم و بقیه آن را رها کنیم، ممکن است فرد اساساً از حملونقل همگانی استفاده نکند. به همین دلیل این راهنماها فقط درباره تراکم و کاربری زمین صحبت نمیکنند؛ به خیابان کامل، کیفیت فضای شهری، طراحی معابر، مدیریت پارکینگ و حتی فعالیتهای غیررسمی مانند دستفروشی هم توجه دارند. همه اینها بخشی از مسئله دسترسی و کیفیت تجربه جابهجایی هستند.»
«از زمانی که موضوع توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی در وزارت راه و شهرسازی مطرح شد، برای ما فرصتی ایجاد کرد که بعضی از مسائل شهرسازی کشور را از طریق این رویکرد پیگیری کنیم. من هنوز هم فکر میکنم قرار نیست قسم بخوریم که این نظریه حتماً همه مسائل ما را حل میکند یا بهترین پاسخ برای شرایط ماست. اما میتواند دستاویز خوبی باشد تا موضوعاتی مثل شهرسازی و جابهجایی پایدار را وارد نظام برنامهریزی و سیاستگذاری کنیم و از این طریق به دنبال حل مسائل خودمان باشیم.»
«فکر میکنم واقعاً یکی از مسائل اصلی ما این است که طرح جامع شهر را یک مجموعه تهیه میکند و طرح جامع حملونقل را مجموعهای دیگر، بدون اینکه این دو الزاماً با یکدیگر همراستا باشند. تلاشهایی شده که توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی وارد اسناد و شرح خدمات جدید طرحهای جامع شهری شود، اما هنوز میبینیم که خروجی بسیاری از طرحها، با وجود تأکید بر مسئلهمحوری و مشارکت، شباهت زیادی به رویکردهای قبلی دارد. بنابراین صرف وارد کردن مفهوم TOD به اسناد برنامهریزی کافی نیست و این رویکرد همچنان به تکمیل و پیگیری جدی نیاز دارد.»
«به نظر من یک تعارض جدی وجود دارد میان اینکه توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی را یک سیاست بدانیم یا مجموعهای از پروژهها. در وزارت راه و شهرسازی تلاش شده این موضوع بهعنوان یک رویکرد سیاستگذاری وارد اسناد برنامهریزی شود؛ نمیگویم خیلی موفق بودهایم، اما تلاشهایی انجام شده است. در مقابل، در مدیریت شهری گاهی TOD بیشتر به شکل پروژه دیده میشود و بحث تراکم و افزایش کاربریها در آن پررنگ میشود. سؤال اصلی من این است که وقتی وارد مقیاسهای کوچکتر شهری و پهنههای ایستگاهی میشویم، واقعاً هدفمان چیست؟ میخواهیم کیفیت محیط شهری را ارتقا بدهیم یا میخواهیم مجموعهای از کاربریها و تراکمهای جدید را بر محدودههایی که مشخص کردهایم تحمیل کنیم؟»
🔴🟡شهر مطلوب من کجاست؟
تا به حال اندیشیدهاید که مرز میان «شهروند» و «زندانی خانگی» تا چهاندازه باریک است؟
روایت خاموش میلیونها انسانی، که به دلیل کهولت سن، ترومای ناگهانی، معلولیتهای جسمی یا حتی هدایت کالسکهکودک، از چرخهی زیستهمگانی حذف شدهاند.
ما در قبال اینگونه روایتها مسئولیم؛ روایت کسانی که در شهر غایباند، چرا که امکان و حق حضور از آنها سلب شده است.
انجمن علمی شهرسازی دانشگاه فردوسی مشهد، همزمان با گرامیداشت بیست و سومین هفته شهرساز، برگزار میکند:
گفتار چهارم سلسلهنشستهای گفتمان توسعه شهری مشهد : انسانمحوری در توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی
🎙 سخنران:
دکتر شهابالدین کرمانشاهی
عضو هیئت علمی دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران
🎙 به میزبانی:
دکتر هومن قهرمانی
عضو هیئت علمی دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه فردوسی مشهد
📍 مکان: سالن همایش دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه فردوسی مشهد
🗓 چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵
⏰ ساعت ۱۲ تا ۱۴
منتظر حضور و همراهی شما هستیم. 🌱
جهت ثبتنام و کسب اطلاعات بیشتر به آیدی زیر پیام دهید:
@atelie_azade
طراحی: زینب زردادی
@ZZardadi05
#انجمن_علمی_شهرسازی_دانشگاه_فردوسی_مشهد
#انجمن_های_علمی_معماری_و_شهرسازی_دانشگاه_فردوسی_مشهد
@Aupa_fum
@fumpr
@ssafum
@faru_info
🔹 ویژهنامه «شهر؛ در میانه زندگی» به مناسبت روز جهانی شهر
🔸 به مناسبت روز جهانی شهر، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران ویژهنامهای با عنوان «شهر؛ در میانه زندگی» تهیه کرده است که با همکاری بخش مطالعات شهری و منطقهای، گروه جامعهشناسی شهری و منطقهای انجمن جامعهشناسی ایران و انجمن علمی دانشجویی بینرشتهای مطالعات شهری دانشگاه تهران منتشر میشود.
🔹 این ویژهنامه میکوشد از منظری اجتماعی و میانرشتهای به شهر و مسائل آن بنگرد؛ از زیرساختهای اجتماعی و نقش آنها در شکلگیری پیوندهای انسانی و سرمایه اجتماعی تا مسئله حق به شهر، حضور و رؤیتپذیری زنان در فضاهای شهری، کیفیت زندگی، سیاستگذاری و حکمرانی شهری، محیط زیست و بحران آب، استطاعتپذیری مسکن، حملونقل و تجربه زیسته شهروندان.
🔻 این ویژه نامه در لینک زیر قابل دریافت است:
🌐 https://isr.ut.ac.ir/fa/article/282992901
🌐 https://social.ut.ac.ir/fa/article/283827248
🆔 @FacultyofSocialSciences
🔵🔴 بازاندیشی در مفهوم توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی: اگر پاسخ TOD است، پرسش چیست؟
🎙عناوین سخنرانیها:
🔸بازاندیشی در مفهوم توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی با تأکید بر کیفیت مکان: درسآموزی برای تهران
👤مجتبی رفیعیان | استادتمام شهرسازی دانشگاه تربیت مدرس- حوزه تخصص: مباحث نوین در نظریههای معاصر شهرسازی
🔸توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی و الزامات طراحی شهری
👤مهتا میرمقتدایی | عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی - حوزه تخصص: شهرسازی و حملونقل پایدار
🔸فراتر از تراکم: نقش همراستایی سیاستها در تحقق اهداف TOD
👤شهابالدین کرمانشاهی | عضو هیئت علمی دانشکده شهرسازی دانشگاه تهران - حوزه تخصص: برنامهریزی حملونقل
🔹غبارروبی از صورتمسئله: خودرومحوری، وابستگی به خودرو و مسیرهای نجات
🔸محمد نظرپور | پژوهشگر شهر و مطالعات جابهجایی - حوزه تخصص: حملونقل فعال
♦️دبیر نشست:
👤شهریار رضایی | دانشجوی دکتری شهرسازی دانشگاه هنر ایران
📅 چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵ | ساعت ۱۴
📍 نگارخانه پردیس (دانشکدگان) هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
👈 برای دسترسی راحتتر میتوانید از درِ اصلی نگارخانه در ابتدای خیابان قدس وارد شوید.👉
🔴 پاریس: بازپسگیری شهر از خودرو
🎙سخنرانی هیدالگو، شهردار پیشین پاریس در نشست «پیشرفت در برابر مقاومتها»
4️⃣ قسمت چهارم: مواجهه با صنعت خودرو، مخالفتهای سیاسی و کارزارهای رسانهای
در بخش گفتوگوی پس از سخنرانی، دیوید شوکمن، روزنامهنگار و دبیر پیشین بخش علمی بیبیسی، از هیدالگو پرسید آیا در طول اجرای این تحولات لحظاتی بوده که از شدت مخالفتها نسبت به ادامه مسیر تردید کند؟
هیدالگو ماجرایی از آغاز دوره شهرداریاش در سال ۲۰۱۴ تعریف میکند. به گفته او، مدیرعامل یکی از شرکتهای بزرگ خودروسازی به دفترش آمد و تهدید کرد که اگر مواضعش درباره خودروهای دیزلی و آلودگی هوا را تغییر ندهد، صنعت خودرو علیه او فعالیت خواهد کرد و او را مسئول بیکاری در صنعت خودروسازی اروپا معرفی خواهد کرد.
هیدالگو از تغییر موضع خودداری میکند، اما پس از آن ملاقات درمییابد که با منازعهای بزرگ و پرهزینه مواجه خواهد شد. او حذف بزرگراه کنار رود سن را یکی از دشوارترین تصمیمهای خود میداند. این اقدام با مخالفتهای شدید رسانهای، حملات شخصی و شکایتهای حقوقی روبهرو شد. مخالفان در مرحلهای حتی موفق شدند حکمی قضایی به نفع خود بگیرند و اعضای تیم شهرداری نیز نسبت به ادامه سیاست دچار تردید شدند. اما هیدالگو معتقد بود عقبنشینی از این تصمیم نمادین، اعتبار برنامه تحول شهری را تضعیف میکند.
او برای حفظ سیاستهای خود به ایجاد ائتلافهای گسترده روی آورد: از پزشکان، دانشمندان، سازمانهای مردمنهاد و هنرمندان تا شهروندان و شهرداران دیگر شهرهای جهان. در گفتوگو، هیدالگو بر اهمیت نقش پزشکان محلی تأکید میکند. به گفته او، شواهد علمی درباره آلودگی هوا زمانی برای شهروندان ملموستر میشوند که پزشک یا مدیر بیمارستانی آشنا، پیامدهای آن را بر سلامت کودکان و خانوادهها توضیح دهد.
شرلی رودریگز، معاون پیشین شهردار لندن، نیز با اشاره به منازعات پیرامون منطقه کمآلایندگی لندن، بر همین موضوع تأکید میکند که روایت زندگی کودکانی که به دلیل آسم روزهای زیادی از مدرسه محروم میشوند، میتواند دادههای علمی را به مسئلهای انسانی و قابلدرک تبدیل کند.
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
🔴 پاریس: بازپسگیری شهر از خودرو
🎙سخنرانی هیدالگو، شهردار پیشین پاریس در نشست «پیشرفت در برابر مقاومتها»
2️⃣ قسمت دوم: دوچرخهسواری، شهر ۱۵ دقیقهای و تغییر عادتهای جابهجایی
یکی از مهمترین تحولات پاریس در دوره شهرداری هیدالگو، گسترش دوچرخهسواری بود. به گفته او، همهگیری کرونا فرصتی پیشبینینشده برای تسریع توسعه زیرساختهای دوچرخه فراهم کرد. در شرایطی که استفاده از فضاهای بسته مترو و اتوبوس با نگرانیهای بهداشتی همراه بود، شهرداری بهسرعت مسیرهای دوچرخهسواری را توسعه داد. هیدالگو تأکید میکند که فراهمکردن زیرساخت مناسب میتواند عادتهای جابهجایی مردم را تغییر دهد. به گفته او، در نتیجه سرمایهگذاری بر زیرساخت دوچرخهسواری، تردد روزانه دوچرخه در پاریس طی پنج سال ۲۴۰ درصد افزایش یافت.
سیاست مهم دیگر، پیگیری ایده «شهر ۱۵ دقیقهای» بود؛ شهری که در آن نیازهای اساسی زندگی، از مدرسه و بازار گرفته تا خدمات سلامت، پارک و فعالیتهای فرهنگی، در فاصله کوتاهی از خانه و با پیادهروی یا دوچرخهسواری در دسترس باشند. هیدالگو تراکم بالای پاریس را یکی از ظرفیتهای تحقق این ایده میداند. تراکم میتواند فاصلهها را کاهش دهد، گسترش فیزیکی شهر را محدود کند و زمینه استفاده از حملونقل عمومی را فراهم آورد. در چنین تصویری از شهر، مسئله فقط آسانترکردن جابهجایی نیست؛ بلکه نزدیکترکردن فعالیتها و فرصتهای زندگی به محل سکونت مردم نیز اهمیت دارد.
👇ادامه در پست بعدی
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
🟡🔴 بازاندیشی در مفهوم توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی: اگر پاسخ TOD است، پرسش چیست؟
🎙سخنران:
🔹مجتبی رفیعیان | استادتمام شهرسازی دانشگاه تربیت مدرس
🔹مهتا میرمقتدایی | عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی
🔹شهابالدین کرمانشاهی | عضو هیئت علمی دانشکده شهرسازی دانشگاه تهران
🔹محمد نظرپور | پژوهشگر شهر و مطالعات جابهجایی شهری
👤دبیر نشست:
♦️شهریار رضایی | دانشجوی دکتری شهرسازی دانشگاه هنر ایران
📅 چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵ | ساعت ۱۴
📍 نگارخانه پردیس (دانشکدگان) هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
✅ نشست عمومی و آزاد است. در صورت نیاز به آیدی @Activemobility در تلگرام پیام دهید.
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
🔴🟡 شهر ایدهآل من کجاست؟
تا حالا شده وقتی توی خیابونهای شهرتون قدم میزنید، احساس کنید این شهر دیگه جایی برای شما نداره؟
«شهر طوری قواره خورده که انگار برای عبور و توقف ماشینها و چرخش سرمایهست، نه برای زیست و زندگانی انسان» ما هر روز خیابونها رو عریضتر، پیادهروها رو باریکتر و سرعت زندگی رو بیشتر میکنیم؛ اما آیا شهرهامون واقعاً جای بهتری برای زندگی میشن؟
🔺 شهر برای ماشینها یا آدمها؟
هر روز در خیابانهای شهر حرکت میکنیم؛ در ترافیک میمانیم، از پیادهروهای شلوغ یا نامناسب عبور میکنیم و برای رسیدن به مقصد، زمان و انرژی صرف میکنیم. اما کمتر از خودمان میپرسیم: چرا جابهجایی در شهر، گاهی به یکی از دشوارترین بخشهای زندگی روزمره تبدیل میشود؟
حملونقل فقط مسئلهی رسیدن از نقطهای به نقطهی دیگر نیست؛ با کیفیت هوای شهر، دسترسی به فرصتهای شغلی و خدمات، عدالت فضایی، کیفیت فضاهای عمومی و حتی فرصت ما برای پیادهروی و تعامل با دیگران ارتباط دارد.
وقتی بخش بزرگی از شهر بر محور خودرو شکل میگیرد، مسئله تنها ترافیک نیست؛ بلکه این است که شهر تا چه اندازه امکان زندگی کردن را برای انسانها فراهم میکند؟
شهر مطلوب، شهری نیست که صرفاً حرکت خودروها در آن سریعتر باشد؛ شهری است که دسترسی به مقصدها را آسانتر، امنتر و عادلانهتر کند و انتخابهای متنوعی برای جابهجایی در اختیار مردم بگذارد.
شاید وقت آن رسیده که بهجای پرسیدنِ «چطور ترافیک را روانتر کنیم؟»، سؤال دیگری مطرح کنیم:
چطور شهری بسازیم که زندگی در آن، کمتر به خودرو وابسته باشد؟
@CharTabaqeh
📣 خودروی فراتر از خودرو: یک سیستم مختصات جدید برای دگرگونی جابهجایی شهری
🎙سخنران: دکتر فرزانه بهرامی
پژوهشگر جابهجایی شهری و استادیار طراحی شهری دانشگاه خرونینگن
🗓 چهارشنبه | ۲۹ مهرماه ۱۴۰۵ | ۲۱- ۱۹
✅ شرکت در وبینار رایگان است.
👈 برای ثبت نام و دریافت لینک جلسه به آیدی @Activemobility در تلگرام پیام دهید.
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
📣 بازاندیشی در ایمنی جابهجایی شهری: از خطای انسانی تا سیستم ایمن
🎙سخنران: دکتر محسن فلاحزواره
پژوهشگر ایمنی جابهجایی و عضو هیئت علمی دانشگاه خوارزمی
🗓 چهارشنبه | ۲۲ مهرماه ۱۴۰۵ | ۲۱- ۱۹
✅ شرکت در وبینار رایگان است.
👈 برای ثبت نام و دریافت لینک جلسه به آیدی @Activemobility در تلگرام پیام دهید.
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility
توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی (TOD) بدون توسعه زیرساختهای پیاده و دوچرخه بیمعناست!
✏️ محمد نظرپور
منطق مرکزی توسعه مبتنی بر حملونقل همگانی، دسترسی راحت و باکیفیت همه شهروندان به ایستگاههای حملونقل همگانی و نیازهای روزمره، بدون وابستگی به خودروی شخصی است. این دسترسی بهصورت پیاده و دوچرخه، در قالب شبکهای بههمپیوسته، ایمن و باکیفیت برنامهریزی و طراحی میشود.
نزدیکی کاربریها به ایستگاه، وقتی مسیر رسیدن به آن ناامن، پرمانع یا گسسته باشد، بهتنهایی چنین دسترسیای ایجاد نمیکند. سفر با مترو و اتوبوس از سکوی ایستگاه شروع نمیشود؛ مسیر خانه تا ایستگاه و ایستگاه تا مقصد هم بخشی از همان سفر است.
برای اینکه این دسترسی از نظر رفع نیازهای روزمره هم معنادار باشد، فشردگی، تراکم متناسب و اختلاط کاربری در پیرامون ایستگاهها مطرح میشود. یعنی خانه، محل کار، فروشگاه، مدرسه و خدمات محلی در فاصلهای قرار گیرند که رفتوآمد میان آنها بهآسانی و بدون خودرو ممکن باشد.
پیادهروی و دوچرخهسواری در اینجا فقط برای رساندن مسافر به ایستگاه نیستند؛ قرار است خرید، رفتن به مدرسه و استفاده از خدمات و فضاهای عمومی محله را هم پشتیبانی کنند.
این منطق را نباید با بلندمرتبهسازی و افزایش پارکینگ خودرویی یکی گرفت! بلندمرتبهسازی نه شرط تحقق TOD است و نه نشانه موفقیت آن. ملاک تراکم در این رویکرد، پشتیبانی از خدمات محلی و حملونقل همگانی، در تناسب با ظرفیت آنها و کیفیت زندگی ساکنان است. افزایش تراکم نابهجا و توسعه پارکینگ خودرویی درست در خلاف جهت این منطق عمل میکند.
از طرف دیگر، برای دسترسی غیرخودرویی به مقاصد دورتر، یکپارچگی شبکه حملونقل همگانی و دوچرخه اهمیت دارد. دوچرخه میتواند محلات بیرون از فاصله راحت پیادهروی را به ایستگاه متصل کند و در انتهای سفر نیز فاصله ایستگاه تا مقصد را پوشش دهد. توسعه سامانه دوچرخه اشتراکی، تأمین پارکینگ ایمن دوچرخه نزدیک ورودی ایستگاهها و اتصال آنها به شبکه مسیرهای دوچرخه، اجزای این یکپارچگیاند.
وجود چند مسیر پراکنده یا چند ایستگاه دوچرخه اشتراکی، بدون ارتباط قابلاستفاده میان آنها، درحالیکه اولویت همچنان برای دسترسی خودرویی است، این کارکرد را تأمین نمیکند. در مناطق پرشیب، سیستم اشتراکی میتواند ترکیبی از دوچرخههای دندهای و برقی باشند.
تحقق چنین دسترسیای به تغییر اولویتهای خیابان هم نیاز دارد. وقتی بخش عمده فضا در اختیار عبور و توقف خودرو باشد، پیاده و دوچرخه در فضای باقیمانده جای میگیرند و اساسا جذابیت و کارآیی خود را از دست میدهند. در اصول بنیادین TOD، تخصیص فضا باید به نفع حملونقل همگانی، پیادهروی و دوچرخهسواری بازنگری شود. این شبکه باید برای کودک، سالمند، فرد دارای محدودیت حرکتی و خلاصه برای همه قابلاستفاده باشد. پیوستگی مسیر، عبور ایمن از تقاطع، سایه و امکان مکث، بخشی از کیفیت دسترسی پیاده است و نمیتوان آنها را مسائلی فرعی دانست، بلکه مستقیما بر تجربه پیاده تاثیرگذار است.
بنابراین، توسعه زیرساختهای پیاده و دوچرخه باید از ابتدا در اولویت سرمایهگذاری و شروط توسعه قرار گیرد. پرسش اصلی در ارزیابی TOD این است که آیا زندگی و رفتوآمد بدون خودرو برای شهروندان آسانتر شده است؟ افزایش طبقات، تعداد پروژهها یا حتی طول مسیرهای احداثشده، بهتنهایی پاسخ این پرسش نیست.
هشت اصل جهانی TOD نیز همین ارتباط میان دسترسی، شکل توسعه و کاهش نقش خودرو را توضیح میدهند:
۱. پیادهمداری: توسعه محلات بر مبنای مسیرهای پیاده ایمن، پیوسته، فعال و با کیفیت
۲. دوچرخهسواری: تأمین شبکه ایمن و پیوسته و امکانات کافی برای توقف و نگهداری دوچرخه
۳. اتصال: ایجاد شبکهای متراکم از مسیرهای کوتاه و مستقیم، با اولویت دسترسی پیاده و دوچرخه
۴. حملونقل همگانی: استقرار توسعه در دسترسی مناسب به شبکهای باکیفیت، کارآمد و یکپارچه
۵. اختلاط: ترکیب سکونت، اشتغال و خدمات روزمره، همراه با تنوع اجتماعی.
۶. تراکم: تأمین تراکم متناسب برای پشتیبانی از حملونقل همگانی و خدمات محلی در محدودههایی که کمتراکمی فعالیت و جمعیت مانع است.
۷. فشردگی: هدایت توسعه به درون بافت شهری موجود و جلوگیری از پراکندهرویی
۸. محدودسازی و کاهش نقش خودرو: محدودکردن فضای عبور و توقف خودرو و اولویتدادن همزمان به حملونقل همگانی، پیاده و دوچرخه بهطوری که گزینه جابهجایی بهتری را برای شهروند فراهم کند.
--------------------------------------------------------------
-----
برای مبارزه با آلودگی هوا ، همراه کندو باشید :
تلگرام: /channel/kandoongogroup
اینستاگرام: https://B2n.ir/instakandoo
وبسایت: https://kandoongo.ir
🔴 «هلندیها دوچرخهسواری میکنند چون این کار بخشی از فرهنگشان است. توی DNAشان است، درست است؟»
این سؤال را مدام از من میپرسند؛ وقتش رسیده که بگویم: اشتباه است!
درست است که ویژگیهای تاریخیای مانند کالوینیسم، عملگرایی و صرفهجویی در شکلگیری هنجارهای اولیهٔ جامعهٔ هلند نقش داشتهاند. اما استفاده از «فرهنگ» برای توضیح الگوهای پیچیدهٔ جابهجایی در مقیاس جمعیت، آن هم در دنیای امروز؟ این توضیح قانعکننده نیست.
✅این روایت به چند دلیل قابل دفاع نیست:
۱. همیشه اینطور نبوده است.
همین چند دهه پیش، هلند تمامقد به استقبال خودرو رفته بود. در دوران رونق پس از جنگ جهانی دوم، شهرهای هلند با جدیت خیابانها و بزرگراههایشان را برای آیندهای متکی بر وسایل نقلیهٔ موتوری طراحی میکردند. نتیجه؟ سهم دوچرخه از جابهجاییها در مدتی بسیار کوتاه بهشدت کاهش یافت.
۲. محیطِ ساختهشده را میسازیم، نه اینکه به ارث ببریم.
شبکهٔ دوچرخهسواریای که امروز میبینیم، محصول یک تصادف فرهنگی نیست؛ بلکه نتیجهٔ کنشگری سیاسی پرشور در دههٔ ۱۹۷۰، مانند جنبش «کشتار کودکان را متوقف کنید» (Stop de Kindermoord)، تصمیمهای آگاهانه در برنامهریزی و سرمایهگذاریهای عظیم است.
۳. تصویر کلی پیچیدهتر است.
دوچرخهسواری در شهرهای هلند از دههٔ ۱۹۸۰ به این سو بهتدریج احیا شده است، اما هنوز کاملاً به بالاترین سطوح تاریخی خود بازنگشته است. بیرون از هستههای متراکم شهری، واقعیت بسیار متفاوت است:
🚗 بسیاری از مناطق هلند همچنان بهشدت به خودرو وابستهاند.
🚗 شکافهای بزرگی در وضعیت جابهجایی میان مناطق شهری، پیرامونشهری و روستایی وجود دارد.
🚗 مالکیت خودرو و تعداد خودروها همچنان رو به افزایش است.
🟡فرهنگ از زیرساخت و سیاستگذاری پیروی میکند یا برعکس؟ اگر خیابانهایی ایمن و بههمپیوسته بسازید، مردم دوچرخهسواری میکنند. اگر به گسترش پراکندهٔ شهرها و ساخت بزرگراهها روی بیاورید، مردم رانندگی میکنند.
آیندهٔ جابهجایی از پیش تعیین نشده است. تکیه بر «فرهنگ» بهعنوان توضیحی کلی و سرسری، باعث میشود تصمیمات سیاستیای را نبینیم که عملاً تعیین میکنند چگونه جابهجا شویم.
❓ آیا «فرهنگ» فقط بهانهای دمدستی برای شهرهایی است که از سرمایهگذاری در زیرساخت واقعی دوچرخهسواری سر باز میزنند؟
منبع: پست منتشرشده از صفحه شخصی Meredith Glaser - استاد حملونقل شهری در هلند و بلژیک
توضیحات عکس: بالا: خیابانی در آمستردام - 1981 | پایین: همان خیابان در سال 2017
منبع عکس: 📚 «حرکت: چگونه خیابانهایمان را پس بگیریم و زندگیمان را دگرگون کنیم» - صفحه 76
کانال تلگرام و اینستاگرام:
@TehranActiveMobility