2963
DUVARLAR KONUŞURKEN.... دلنوشته های کوچه بازاری به زبان تورکی استانبولی نظرات،پیشنهادات،ترجمه و ارتباط با ادمین: İLETİŞİM: 🆔 @KARIMAKBARZADEH 🆔 @SHAHABBEY مدرس ترکی استانبولی : @mecit_yilmaz1988 HTTPS://T.ME/SOKAKLARSIIRLERI/1 ↕️ KANALIN BAŞLANGICI
insan bazen yeniden başlamak için geldiği yeri hatırlamalı;
çünkü köklerini unutan bir ağaç, ilk sert rüzgârda savrulur.
Yeniden başlamak, her şeyi silip atmak değil; geçmişin yükünü bir kenara bırakıp hikâyenin noksan kalan yerini daha sağlam bir bilgelikle yazmaktır. İnsan yorulur, yollar uzar, adımlar ağırlaşır; fakat içindeki o ilk hevesin kıvılcımı sönmediyse, her durak aslında yeni bir başlangıcın eşiğidir. Geldiğin yer; ne kadar yürüdüğünü, hangi dağları aştığını ve hangi fırtınalara göğüs gerdiğini fısıldar kulağına. Oradan aldığın güçle, en baştan ama bu kez daha emin adımlarla yürürsün.
#Şahap_Korkmaz
«انسان گاه برای از نو آغاز کردن باید به یاد آورد که از کجا آمده است؛ زیرا درختی که ریشههای خود را از یاد ببرد، با نخستین باد سهمگین سرنگون میشود.
از نو آغاز کردن، به معنای خط زدن همه چیز نیست؛ بلکه به معنای کنار گذاشتن بار گذشته و نوشتن بخشِ ناتمامِ داستان با خردی استوارتر است. انسان خسته میشود، راه طولانی میشود، گامها سنگین میشوند؛ اما تا زمانی که جرقه آن اشتیاق نخستین در درونش خاموش نشده باشد، هر توقف در واقع آستانه آغازسی نو است. جایی که از آن آمدهای، در گوشت زمزمه میکند که چقدر راه پیمودهای، از چه کوههایی گذشتهای و در برابر چه طوفانهایی ایستادگی کردهای. با نیرویی که از آنجا میگیری، از نو، اما این بار با گامهایی استوارتر گام برمیداری.»
İnsan bazen gülmeyi unutuyor;
bir yorgunluğun gölgesinde, hayatın kesintisiz koşturmacasında, yarının kaygıları arasında, içindeki o neşeli çocuğun sesini zamanla kısıyor.
Oysa gülümsemek, ruhun en saf sığınağıdır. Unutulan bir tebessüm, bazen en karanlık odaya sızan ilk güneş ışığı gibidir. Küçük bir an, eski bir hatıra ya da beklenmedik sıcak bir bakış, o unutuşu onarmaya yeter.
Yeter ki insan, durup kendine bir çay ısmarlasın ve kalbine yeniden gülmeyi hatırlatsın.
#Şahap_Korkmaz
انسان گاهی خندیدن را از یاد میبرد؛
در سایهسار خستگیها، در میان دویدنهای بیوقفه زندگی، در پسِ دغدغههای فردا، صدای آن کودک شادمان درونش را به مرور زمان خاموش میکند.
در حالی که لبخند، نابترین پناهگاه روح است. یک تبسم فراموششده، گاه همچون نخستین پرتو خورشید است که به تاریکترین اتاق میتابد. لحظهای کوچک، خاطرهای قدیمی یا نگاهی گرم و غیرمنتظره، برای التیام آن فراموشی کافیست.
به شرط آنکه آدم درنگی کند، برای خود چایی بریزد و دوباره خندیدن را به دلش یادآوری نماید.
این زمان نبود که مرا تغییر داد... بلکه آدمهایی بودند که به آنها اعتماد داشتم و چهرهٔ واقعیشان را نشانم دادند.
از آن روز به بعد، نه مثل گذشته از ته دل خندیدم، و نه دیگر مثل سابق به کسی اعتماد کردم... 💔
Sonbaharın gelişi senin özlemin,
Rüzgarla savrulur içimdeki hüzün.
Her sararan yaprakta seni ararım,
Bir türlü silinmez kalbimden yüzün.
Yağmurlar düşerken sessiz sokaklara,
Hasretin sığmaz olur dağlara, taşlara.
Dön gel, bu hüzünlü akşam bitsin artık,
Bahar gelsin yeniden solan bağlara.
Gözlerim yoldadır, beklerim seni,
Unutma sakın o güzel günleri.
Bir gün bu hicran biter, kavuşuruz,
Gül açtırır bağında sevda gülleri.
#Şahap_Korkmaz
آمدن پاییز، دلتنگی توست،
غم درون من با باد به هر سو میرود.
در هر برگ زرد، به دنبال تو میگردم،
چهرهات هرگز از دلم پاک نمیشود.
بارانها که بر کوچههای خاموش میبارند،
حسرت تو در کوهها و سنگها نمیگنجد.
بازگرد، بگذار این شامگاه غمزده به پایان رسد،
تا دوباره به باغهای پژمرده، بهار بازگردد.
چشمانم به راه است، به انتظار توام،
هرگز آن روزهای زیبا را فراموش نکن.
روزی این فراق به پایان میرسد و به هم میرسیم،
و گلهای عشق در باغت شکوفا میشوند.
Gönül yarası…
Dışarıdan görünmez,
ama insanın içinde
her sessizlikte yeniden kanar.
Zaman geçer, yüzler değişir,
hatıralar uzaklaşır sanırsın;
oysa bir şarkı, bir sokak,
bir de yarım kalmış cümle
seni yine aynı yere götürür.
En çok da unutmaya çalışırken
hatırlarsın sevdiğini…
Çünkü bazı yaralar kapanmaz;
insan yalnızca onlarla yaşamayı öğrenir.
#Şahap_Korkmaz
«زخم دل…»
از بیرون دیده نمیشود،
اما در درون آدم،
در هر سکوتی دوباره خونریزی میکند.
زمان میگذرد، چهرهها عوض میشوند،
گمان میکنی خاطرات دورتر شدهاند؛
در حالی که یک ترانه، یک خیابان،
و یک جملهی نیمهتمام،
دوباره تو را به همان نقطه بازمیگرداند.
بیشتر از همه، هنگامی که تلاش میکنی فراموش کنی،
عزیزم (یا دلدادهات) را به خاطر میآوری…
چرا که برخی زخمها التیام نمییابند؛
انسان تنها یاد میگیرد که با آنها زندگی کند.
Sensizlik odanın ortasında kimsesiz kalmış bir masa gibi,
Gidenlerin arkasından kapanmayan o eski kapı gibi…
Adının geçtiği her sokakta adımlarımın yavaşlaması,
Ve ne kadar uzağa gidersem gideyim, göğsümün ortasında taşıdığım en ağır sızı gibi.
Sensizlik;
Takvimsiz bir sabah, haritasız bir yolculuk,
Ve ne tarafa dönersem döneyim, hep sana çıkıp da sana varamayışım gibi…
#Şahap_Korkmaz
بیتو بودن، مثل میزیست تنها و بیکس در میانهٔ اتاق؛
مثل آن درِ قدیمی که پس از رفتنِ عزیزان، دیگر بسته نمیشود…
مثل آهستهشدن گامهایم در هر خیابانی که نامت در آن برده میشود،
و مثل سنگینترین دردی که درست میان سینهام با خود حمل میکنم، هرقدر هم که دور شوم.
بیتو بودن؛
مثل صبحی بیتقویم، سفری بینقشه،
و مثل اینکه هر سو رو کنم، راه به تو ختم شود، اما هرگز به تو نرسم…
Kaldığın yer sonbaharda bülbülün gülden ayrıldığını gören toprak kadar hüzünlü, kaldığın yer ruhumu cismimden alan melek gibi merhametsiz.
Adımlarımın yorgun, gecenin sessiz ve sokakların kimsesiz olduğu bir vaktin eşiğindeyim. Ne yana baksam hatıraların solgun gölgesi, neyi yoklasam ellerimde kalan derin bir sükût. Sen benden çok uzakta, adıma karışan rüzgârların bile uğramadığı o coğrafyada; ben ise burulmuş bir yürekle, vuslatsız günlerin orta yerinde yapayalnızım.
Ömrümün tavanına asılı durur şimdi yokluğun; ne silinir gider ne de bir an olsun hafifler ağırlığı. Hangi kapıyı çalsam hüznün o ağır perdesi açılır yüzüme, hangi yola çıksam ayak izlerim hep aynı ıssızlığa çıkar.
#Şahap_Korkmaz
جایی که تو در آن ماندهای، بهاندازهٔ خاکی اندوهگین است که در پاییز، جدایی بلبل از گل را به چشم میبیند؛ و تو، همچون فرشتهای بیرحم که روحم را از تنم میگیرد، مهربانی را از من دریغ میکنی.
در آستانهٔ لحظهای ایستادهام که گامهایم خستهاند، شب خاموش است و کوچهها بیپناه و بیکس. هر سو که مینگرم، سایهٔ رنگپریدهٔ خاطراتت را میبینم و هرچه را لمس میکنم، جز سکوتی عمیق در دستانم نمیماند. تو در آن سرزمین دوری، جایی که حتی بادهایی که نامم را با خود دارند گذرشان به آن نمیافتد؛ و من، با دلی شکسته، در میانهٔ روزهای بیوصال، تنها و بیکس ماندهام.
اکنون نبودنت از سقفِ عمرم آویخته است؛ نه محو میشود و نه لحظهای از سنگینیاش کم میشود. به هر دری که میکوبم، پردهٔ سنگین اندوه به رویم گشوده میشود و به هر راهی که میافتم، ردّ گامهایم باز به همان تنهاییِ بیانتها میرسد.
Geçmişin yüküyle ezildim bunca zaman.
Ama şimdi her şeyi düzeltmek için bir olasılık vardır.
Elimde kalan tek şey, bugüne kadar sustuğum sözler ve geri çevrdiğim ellerdi. Artık onları geride bırakmanın zamanı geldiğine inanıyorum. Yıllardır içimde taşıdığım pişmanlık, bir eşya gibi omuzlarımda ağırlığını hissettiriyordu; ama şimdi onları yavaş yavaş indirmeye başladım.
Bilirsin, insan kaybettiği her şeyin ardından yürür; ama bazen kaybettiği şeyler, ona geri dönüşün yolunu gösterir. Belki de ben çoktan kaybettim, belki de henüz kaybetmedim. Aradaki farkı, çaba göstereceğim kararına vermek belirleyecek.
Yarını umut etmek, dünkü hataların gölgesinde kalıp vazgeçmekten çok daha cesurca bir davranıştır. Bugün ilk adımı atıyorum: af diliyorum, yüzleşiyorum ve yeniden başlıyorum. Ne kadar zor olursa olsun, bu sefer geri adım atmam.
Çünkü geçmiş yazılmıştır; ama hikâyenin sonu henüz yazılmamıştır.
#Şahap_Korkmaz
«مدتها زیر بار سنگین گذشته خرد شدم.
اما حالا برای درست کردن همهچیز امکانی وجود دارد.
تنها چیزی که برایم مانده، حرفهایی است که تا امروز سکوت کردم و دستهایی که پس زدم. اکنون باور دارم که زمان رها کردن آنها فرا رسیده است. پشیمانیای که سالها در درونم حمل میکردم، همچون شیء سنگینی روی شانههایم سنگینی میکرد؛ اما حالا آرامآرام دارم آنها را پایین میگذارم.
میدانی، آدم به دنبال هر آنچه از دست داده راه میافتد؛ اما گاهی همان چیزهای از دسترفته، راه بازگشت را به او نشان میدهند. شاید من خیلی وقت پیش باختهام، و شاید هنوز نباختهام. تفاوت این دو را تصمیمی تعیین خواهد کرد که برای تلاش کردن میگیرم.
امیدوار بودن به فردا، بسیار شجاعانهتر از این است که در سایه اشتباهات دیروز بمانیم و دست از تلاش بکشیم. امروز اولین قدم را برمیدارم: طلب بخشش میکنم، روبهرو میشوم و از نو آغاز میکنم. هرچقدر هم که سخت باشد، این بار عقبنشینی نخواهم کرد.
زیرا گذشته نوشته شده است؛ اما پایان داستان هنوز نوشته نشده است.»
دوست مشمار، آن که در نعمت زند
لاف یاریّ و برادرخواندگی
دوست آن باشد که گیرد دستِ دوست
در پریشانحالی و درماندگی
گلستان سعدی باب اول
تو بگو زن ،
من میگم جسور در اوج سختیها،
صبور در اوج رنجها،
نترس در هجوم تنهایی
و قوی در میان همه قضاوت ها.
Sen "kadın" de,
Ben "en zor anların ortasında cesur,
en büyük acıların içinde sabırlı,
yalnızlığın hücumunda korkusuz
ve tüm yargılamaların arasında güçlü" diyeyim.
هرگز به جایی که زیاد دوستت دارند، زیاد رفت و آمد مکن
که اگر عسل هم باشی، [از بس تو را میخورند]، اشباع شده و دلزده میشوند پسرم.
به هیچکس اعتماد مکن و رازت را مگو
که زبانشان را نگهنمیدارند و رازت را فاش میکنند پسرم.
اگر از دیاری به دیار دیگر تبعید شدی
راستگو باش و اگر هر روز هم کتک خوردی، خم به ابرو میاور [و کرنش مکن].
کسانی که میگویند «ما قدرتمندیم»، روزی خسته و ناتوان میشوند
و آنگاه [برای تکیه کردن]، به تو پشت گرم میکنند [و سراغت میآیند] پسرم.
اگر از سیل اشکِ چشمانت، دریاها به پا کنی
[از دیگران] و از دختر و عروس، چشمداشتی به یاری نداشته باش.
اگر بیمار شوی، کسی حال تو را نخواهد پرسید
فقط وقتی بمیری، [از مرگت] باخبر میشوند پسرم.
Şahidim, tüm olanlara şahidim (Şahidim)
شاهد هستم، شاهد تمام اتفاقات هستم
Müdahilim demem, belli ben misafirim (Misafirim)
نمیگم که داخل ماجرا هستم، پیداست که من یه مهمون هستم
Hata benim desem ben, aşkına müdavimim
اگر بخوام بگم که مقصر هستم، من در عشقت استوار هستم
Cesaretim yok, ondan sana şahidim
شهامتی ندارم من، به این خاطر صرفا نظارهگر تو هستم
Hepsi de zalimler, el vermez müsaitler
همه شون ستمگر هستند، آنان که میتوانند دست یاری به سوی کسی دراز نمیکنند
Ben burdan nasıl çıkarım, bu yalana dahilken?
چگونه میتوانم از اینجا بگریزم در حالیکه بخشی از این دروغ هستم
Bi' kukla oldum ben de, bilmem ki kimde ipler
من هم عروسک خیمه شب بازی شدم، نمیدونم سررشته ها دست کیست
Gömdüler diri diri, hepsi buna şahitler
مرا زنده به گور کردند، همهشون شاهد این ماجرا هستند
Anlamazlar halimden, gömmezler müsaitken
حال و روز مرا درک نمیکنند، حتی وقتی میتونند مرا دفن نمیکنند
Yalanmış tüm tabirler, sorsan hepsi adiller
همه تعاریف دروغی بیش نیست، حال اینکه ازشون بپرسی همهشون ادعای عدالت دارند
Bi kukla oldum ben de, bilmiyo'm kimde ipler
من هم عروسک خیمه شب بازی شدم، نمیدونم سررشته ها دست کیست
Vurdular hepsi beni, ses çıkarmaz şahitler
همه شون مرا از پای در آوردند، شاهدین همگی خاموش ماندند
Şahidim..
شاهد هستم
Tüm olanlara şahidim..
شاهد همه اتفاقات هستم
Şahidim..
شاهد هستم
پیش از آنکه تشخیص دهید دچار افسردگی هستید یا اعتماد به نفس پایینی دارید، اطمینان حاصل کنید که توسط یک مشت عوضی محاصره نشدهاید!
#زیگموند_فروید
“Depresyonda olduğunuza ya da özgüveninizin düşük olduğuna teşhis koymadan önce, etrafınızın bir avuç pislikle çevrili olmadığından emin olun!”
امروز شاید ثروتی نداشته باشید
فردا ممکنه بدست اورید
امروز شاید جایگاه و مقامی نداشته باشید،
فردا امکان دارد به آن دست یابید.
اما اگر امروز شرافت ندارید
فردا نیز صاحب شرافت نخواهید شد.
تونجل کورتیز
Yeryüzündeki bütün yılanlar yerde sürünmez.
Bazıları yanınıza oturur
gülümser
ve hatta sizinle çay ve kahve içer.
آدمی بیش از هر چیز،
دلتنگ روزهایی میشود
که میداند دیگر بازنخواهند گشت
کودکیش، عزیزانش و آن حس و حال گذشتهاش…💔
yağmur yağıyor sonbahar mevsiminin yağmurunda yürümeyi özledim
Islak kaldırımlarda ağır ağır yürümeyi, serin havayı içime çekmeyi özledim. Düşen yaprakların yağmurla karışan kokusunu, saçlarıma değen damlaları ve hiçbir yere yetişme telaşı olmadan sokaklarda kaybolmayı…
Sonbahar yağmuru sanki insana hem geçmişi hatırlatıyor hem de içindeki özlemleri usulca susturuyor.
#Şahap_Korkmaz
باران میبارد؛ دلم برای قدم زدن زیر بارانِ پاییزی تنگ شده است.#شهاب_کورکماز Читать полностью…
دلم برای قدم زدن آرام روی پیادهروهای خیس، نفس کشیدن در هوای خنک، عطر برگهای افتاده که با باران درآمیخته، و قطرههایی که به موهایم مینشینند، تنگ شده است. دلم میخواهد بیآنکه عجلهای برای رسیدن به جایی داشته باشم، در خیابانها گم شوم… باران پاییزی انگار هم خاطرات گذشته را زنده میکند و هم دلتنگیهای درون آدم را آرامآرام تسکین میدهد.
مولانا:
پس آدم دلش را به کی بسپارد؟
شمس:
به کسی که سکوتت را هم بفهمد؛ نه فقط حرف هایت را.
Mevlana:
"O zaman insan kalbini kime emanet etmeli?"
Şems:
"Sadece sözlerini değil, sessizliğini de anlayan birine."
Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin?
Hep böyle içinde uzak bir ışık mı yanar?
Bakışlarında beni dinlendiren bir şey var;
Kıyısındaymış gibi en sakin denizlerin...
آیا چشمانت همیشه چنین نگاه کودکانه دارند؟
آیا همیشه نوری دوردست در ژرفای آنها میدرخشد؟
در نگاهت چیزی هست که به من آرامش میبخشد
گویی بر کرانهی آرامترین دریاها ایستادهام...
Bir yelkenliyim şimdi ben senin limanında
Fırtınalardan geldim sende dinleniyorumт.
Bu huzur, bu sessizlik hiç bitmesin diyorum;
En eşsiz dakikalar sürsün senin yanında...
اکنون همچون قایقی بادبانیام که در لنگرگاه تو پهلو گرفته؛
پس از پشت سر گذاشتن طوفانها، در تو آرام میگیرم.
دعا میکنم که این صلح، این سکون، هرگز به پایان نرسد؛
باشد که این لحظات بیهمتا در کنار تو، همچنان باقی بمانند...
Hiç yumma gözlerini, ışığın eksilmesin,
Gündüzüm aydınlığım, ipek böceğim benim!
Güz bahçemde açılmış o son çiçeğim benim!
هرگز چشمانت را نبند، مگذار نورت رو به خاموشی گذارد،
ای روشنای روزِ من، ای پرتوِ درخشانِ من، ای نوگلِ ابریشمینِ من!
ای آخرین شکوفهای که در باغِ پاییزیِ من میشکفد!
Yorgun kalbim seninle elem nedir bilmesin;
Ayırma gözlerimden çocuksu gözlerini,
O sakin o yalansız, o kuytu gözlerini.
باشد که قلبِ خستهی من، در کنارِ تو، اندوهی نشناسد؛
آن چشمانِ کودکانهات را از چشمانِ من برنگردان
همان چشمانِ آرام، بیریا و پناهگاهِ تو.
"Seni gördüğümde çocukluğumda
dinlediğim bir masalı hatırladım.
«وقتی تو را دیدم یاد قصهای افتادم که در کودکی شنیده بودم.
Bir Iran masalında, sevdiği kadını
yüzyıllarca aynı ruhla başka bedenlerde arayan bir adam anlatılır.
در داستانی ایرانی، مردی در جستوجوی معشوق خودش که قرنهاست با یک روح در کالبدهای متفاوت زندگی میکند، میگردد
Adam sonunda yüzyıllardır aradığı kadını uzak ülkelerin birinde bulur.
سرانجام در سرزمینی دوردست آن زن را که قرنها دنبالش بوده، پیدا میکند
Ona, güneşli bir gökyüzü altında birlikte toprak işlemek istediğini anlatır.
به او میگوید که بیایند و با هم زیر آسمانی غرق در نور خورشید، بر روی زمین کار بکنند.
Kadın sadece gülümser ve uzak ülkesinde yaşamaya devam eder.
اما زن تنها لبخندی میزند و به زندگیاش
در همان سرزمین دوردست ادامه میدهد.
Seni ilk gördüğümde sıcak bir ülkede benimle birlikte toprak işlemeyeceğini, kendi dünyanı bana taşımayacağını biliyordum.
همان لحظهای که برای نخستین بار تو را دیدم، دانستم که تو قرار نیست در سرزمینی گرم و دوردست، دوشادوش من بر روی زمین کار کنی و نه قرار است دنیای خودت را به دنیای من بیاوری.
Yine bana gülümsediğinde biliyordum ki ben yüzyıllardır yeryüzünde seni aramışım..."
با این حال، آنگاه که بار دیگر به من لبخند زدی، دریافتم که قرنهاست در پهنهی این زمین، در جستوجوی تو بودهام...»
ناراحت نباش
کسی که از پای افتاده بلند خواهد شد
و کسی که او را بر زمین انداخته خودش از پای خواهد افتاد
خدای متعال آن کس را که بر زمین افتاده به انصاف کسی که بلند شده، خواهد سپرد
برای اینکه خداوند بی خیال حق هیچ کسی نمیشود
Karşıma çıkan kimseye öyle hemen güvenemem, izlerim, tartarım...
Sözlerin gerisindeki saklı niyetleri, bakışlardaki o derin sükûtu ararım.
Kolay açılmaz bu kalbin kapıları herkese,
Çünkü her tebessüm bir dostluk, her yemin bir gerçek değil;
Önce zamanın süzgecinden geçirir, sonra yola öyle devam ederim.
#Şahap_Korkmaz
به هرکس که بر سر راهم قرار میگیرد، هرگز به این زودیها اعتماد نمیکنم؛ پایش میکنم، میسنجم...
نیتهای پنهان در پس کلمات و سکوت عمیق نگاهها را میجویم.
درهای این قلب به آسانی به روی هرکس گشوده نمیشود،
چرا که هر لبخندی نشانهی دوستی و هر سوگندی حقیقتی نیست؛
نخست همهچیز را از صافی زمان میگذرانم و آنگاه مسیرم را ادامه میدهم.
چیزی ویرانگرتر از این نیست
که دریابیم
فریب همان کسانی را خوردهایم
که باورشان داشتیم.
#لئو_بوسکالیا
«Güvendiğimiz insanların aldatmasına uğramaktan daha yıkıcı bir şey yoktur.»
پشت هر آدم موفق،
کوهستانی سرد و تاریک
از اهمیت ندادن به دیگران و
نظراتشان است.
👤 ویندایر
Her başarılı insanın arkasında,
başkalarını ve onların düşüncelerini önemsememenin yarattığı
soğuk ve karanlık bir dağ vardır.
👤 Wayne Dyer
علوفه حیوانات کم و کمتر میشد.
همه به جان هم افتاده بودند
حالا دیگر ادای احترام به یاد بودِ موسس مزرعه نه بخاطر احترام و اعتقاد که فقط از سر اجبار و ترس بود
گوسفندان بیشتری به کشتارگاه برده میشدند و صاحب مزرعه مدام از دسیسههای دشمنی خونخوار به نام "گرگ" به عنوان سرمنشا تمامی مشکلات سخن میگفت!
جورج اورول
قلعه حیوانات
آدم ها
تمام طول هفته را منتظر جمعه،
تمام طول سال را منتظر تابستان،
و تمام طول عمرشان را منتظر خوشبختی هستند ...
İnsanlar,
bütün hafta boyunca cumayı,
bütün yıl boyunca yazı,
bütün ömürleri boyunca da mutluluğu beklerler…
آدم را امتحان به
کردار باید کرد نه به گفتار؛
چه بیشتر مردم
زشت کردار و نیکو گفتارند
#فیثاغورث
“İnsanları sözleriyle değil, davranışlarıyla sına; zira çoğu insan kötü eylemli fakat güzel sözlüdür.”
مرهم زخمِ هیچکس نباشید
وقتی در نقشِ نجاتدهنده،
دست یاری به سوی کسی دراز میکنید و پناه زخمهایش میشوید به یاد داشته باشید
روزی که آن انسان قدرت بگیرد و روی پای خویش بایستد نخستین کسی که رهایش خواهد کرد شما خواهید بود
زیرا هر بار که به شما نگاه کند در چشمان شما تصویری از ضعفِ گذشتهٔ خویش را به خاطر خواهد آورد.
قدیمیها در اینباره گفتهاند:
«وقتی که چشمِ نابینا باز شود
نخستین چیزی که میشکند، عصاست.»
دمت اوگار
+ بابا بزرگ چگونه یه زن خوب را تشخیص میدی ؟
- به حرف زدنش نگاه میکنم فرزند.
+ خب اگر اصلا حرف نزنه چی ؟
- هرگز زن خوبی تا این حد ندیدم !!!
😁😁😁
به تنهایی خود خوب نگاه کن و قدرش را بدان...
ببین حاصلِ دسترنج چند نفر است که تو را به استانهی تنهایی رساندهاند
تونجل کورتیز