547
دنیای بدون شعر و موسیقی تنها یک جهنم تاریک است....... استفاده از مطالب کانال فقط با ذکرِ منبع بلامانع است 🚫 کپی بدون ذکر منبع ممنوع است 🚫
✨💫
با سپاس از حضور و همراهی
شما دوستان ارجمند ...
🙏🌺🌿🩶🌟❤️🌿🌺🙏
تا درودی دیگر بدرود.
با معرفی و فوروارد مطالب (کپی ممنوع)
از کانال، چکامه را حمایت کنید.
🌺@SELMULY چکامـه
.
⭕️ بیژن مرتضوی، خواننده و آهنگساز ایرانی مقیم امریکا، با تصمیم فیفا در بین دو نیمه فینال جام جهانی ۲۰۲۶ به اجرای زنده ۱۱ دقیقهای خواهد پرداخت.
مرتضوی در کنار خوانندگانی چون جاستین بیبر، شکیرا، مدونا و گروه بیتیاس روی صحنه خواهد رفت. این نخستین بار در تاریخ جامهای جهانی است که فیفا از یک هنرمند ایرانی برای اجرا دعوت به عمل آورد.
🌺@SELMULY چکامـه
🗓
بیست و دوم تیرماه، زادروز ناصر تقوایی
او عاشق فوتبال بود..
#ناصر_تقوایی یکی از کارگردانهای صاحب سبک و برجستهی ایران بهشمار میرود که همواره مورد ستایش مخاطب قرار داشته است. تقوایی وسواس خاصی در فیلمسازی داشت و به کوچکترین و ظریفترین نکات اهمیت میداد و چیزی از نظر او دور نمیماند. عاشق فوتبال بود، اطلاعاتی گسترده داشت، کارشناسی هم میکرد؛ و تعصبات فوتبالی منحصر بهفردی هم داشت. همچنین مکان قرار گرفتن دوربینهای ورزشگاه آزادی را هم ناصر تقوایی انتخاب کرده است.
ناصر تقوایی زادهی ۲۲ تیر ۱۳۲۰ در آبادان، فیلمساز، عکاس و نویسندهای بزرگ بود که نامش بهعنوان یکی از پیشگامان و استوانههای "موج نوی سینمای ایران" جاودانه شده است.
او کارش را با مستندسازی و فیلم کوتاه برای تلویزیون در دههی چهل آغاز کرد و بعدها به فیلم بلند روی آورد.
در کارنامهی تقوایی شش فیلم بلند سینمایی و یک سریال ماندگار دیده میشود. او با «آرامش در حضور دیگران» (۱۳۴۹) بر اساس داستانی از غلامحسین ساعدی، ورود خود به سینمای موج نو را اعلام کرد؛ فیلمی که بهدلیل نگاه جسورانهاش توقیف شد، اما جایزهی شیر نقرهای ونیز را کسب کرد.
پس از آن با ساخت «صادق کُرده» (۱۳۵۱) و «نفرین» (۱۳۵۲)، جایگاه خود را بهعنوان کارگردانی صاحبسبک تثبیت کرد.
در سال ۱۳۵۵، او با ساخت سریال «داییجان ناپلئون» بر اساس رمان "ایرج پزشکزاد"، شاهکاری خلق کرد که هم مورد استقبال چشمگیر مخاطبان عام قرار گرفت و هم تحسین منتقدان و روشنفکران را برانگیخت.
پس از انقلاب، فعالیت تقوایی کمرنگتر شد، اما به خلق آثاری درخشان ادامه داد. «ناخدا خورشید» (۱۳۶۵) که اقتباسی هوشمندانه و بومیشده از «داشتن و نداشتن» همینگوی است، جایزهی پلنگ برنزی جشنواره لوکارنو را برای او به ارمغان آورد و به گمان بسیاری، برترین اقتباس تاریخ سینمای ایران است.
«ای ایران» (۱۳۶۸) و «کاغذ بیخط» (۱۳۸۰) دیگر آثار او در این دوران هستند. تقوایی داستاننویس هم بود چند فیلمنامه و داستان نیز، در کارنامه دارد.
زندهیاد ناصر تقوایی در ۲۲ مهرماه ۱۴۰۴ چشم از جهان فرو بست.
🌺@SELMULY چکامـه
الا ای آهوی وحشی کجایی
#فرامرز_اصلانی
بر خلاف اکثر خوانندگان که به سراغ غزلیات حافظ میروند، اصلانی در نخستین آلبوم خود به غزلیات رجوع نکرد و مثنوی «الا ای آهوی وحشی» را برگزید. گذشته از زیبایی صدای خواننده که در زمان انتشار آلبوم جلب توجه کرد و البته همراهی گیتار، دقت خاص اصلانی در وزن این شعر و به قول خود او «کوبش» آن بود که باعث شد یکی از ترانههای ماندگار نیم قرن اخیر در موسیقی ایرانی متولد شود.
🌺@SELMULY چکامـه
°
🗣️ در روایتی از روزگار چگوارا آمده است که ؛ او در پناهگاهی، با همکاری یک چوپان خبرچین دستگیر شد. زمانی که حقیقت آشکار گردید، یکی از همراهان از چوپان پرسید: چگونه دست به چنین کاری زدی، در حالیکه او برای آزادی مردم تو میجنگید❓
🐏 چوپان با سادگیِ تلخی پاسخ داد:
«او میجنگید، اما جنگهایش گوسفندان مرا میترساند…»
در این جمله کوتاه، شکافی عمیق میان آرمانهای بزرگ و ادراک زیستهی انسان عادی نمایان میشود؛ جایی که تاریخ با دردهای روزمره تلاقی میکند و حقیقت در سطح تجربه فردی فرو میریزد.
در روایتی دیگر، پس از مقاومت محمدکریم در برابر نیروهای فرانسوی در مصر و شکست او، حکم اعدامش صادر شد. ناپلئون او را فراخواند و گفت:
«برایم دشوار است کسی را اعدام کنم که برای آزادی سرزمینش جنگیده است. اما برای جبران خون سربازانم، ده هزار سکه طلا غرامت میخواهم.»
🪙 محمدکریم پاسخ داد:
«اکنون این مقدار را در اختیار ندارم، اما از تاجران صد هزار سکه طلب میکنم و برای فراهم کردن آن خواهم رفت.»
⛓️او روزها در بازارها، با زنجیر، میان مردم گردانده شد؛ اما تاجران یا بیاعتنا بودند یا طلبکار. برخی حتی گفتند که جنگهای او اقتصاد را مختل کرده است. پس از ناکامی در جمعآوری پول، بازگشت و خود را تسلیم کرد.
ناپلئون در پایان به او گفت:
«اکنون چارهای جز اعدام تو ندارم؛ نه بهخاطر سربازانم، بلکه به این دلیل که برای مردمی جنگیدی که ارزش پول را بر آزادی خود مقدم میدانند.»
این روایتها، در امتداد خود، به یک حقیقت تلخ انسانی اشاره میکنند؛ حقیقتی که محمد رشید آن را چنین بیان میکند:
«آدم دانا اگر برای جامعهای نادان مجاهدت کند، همچون کسی است که خود را آتش میزند تا برای نابینا روشنایی فراهم کند.»
و در نهایت، این اندیشه با روایت سقراط در پایان زندگیاش همنوا میشود؛ جایی که ویل دورانت نقل میکند:
«بدا به حال کسی که بخواهد جامعهای را پیش از آنکه زمان بیداریاش رسیده باشد، بیدار کند.»
در نهایت، مسئله نه جنگیدن است و نه فداکاری؛ مسئله «آمادگیِ فهم» است. گاهی تاریخ، پیش از آنکه قهرمانش را قضاوت کند، جامعهاش را افشا میکند.
🌺@SELMULY چکامـه
°
🔰بریتانیا رسماً سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران (IRGC) را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرد.
.........................................
خاک و چووووک
چه جسارتاااااا....!!!
🌺@SELMULY چکامـه
"با نام تو"
خواننده: عارف
ترانه سرا: ایرج جنتی عطایی
آهنگساز: حسن لشگری
تنظیم کننده: واروژان
اجرا: ۱۳۵۰
سختترین بخشِ نبودنِ کسی، عادت کردن به سکوتیست که بعد از او میماند.
🌺@SELMULY چکامـه
🌾🍂🌿
🍁🍀
🎋
اگر در کشوری شرکت در تعیینِ سرنوشتِ مملکت، مشروط به داشتنِ روش و فکر خاصّی گردید و با هرکس که خارج از این روش و فکرِ خاص بود، معاملهی محجور و مطرود شد؛ این میشود تبعیض و بیعدالتی هم همراهش هست.
هر دستهای که ادّعا کند که فقط ما حقّ فرمانروایی داریم و دیگران محکوم به اطاعت کردناَند، فقط ما حقّ حرفزدن داریم و دیگران باید صُمٌّبُکم بمانند و این ادّعای خود را با زور بر کرسی بنشاند، مرتكب تبعیض شده است.
#بازتابها
دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن
🌺@SELMULY چکامـه
💎بهترین کانالهای علمی و فرهنگی در تلگرام💎
☑️🔘در مدت محدود از بهترین ها استفاده کنید ☑️🔘
جهت هماهنگی در لیست و رزرو تبلیغات
🧨
@HHo_bb
زخم بیمرهم
#مازیار
ما، با شمع واژههامان
یک نسل را
به نسل دگر پیوستیم
بی آنکه قصهای بسراییم
بَهرِ خواب؛
آیندگان!
بدانید اینجا
مقصود از کلام،
تدبیرِ حملِ مشعلهای بود،
در ظلام!
#محمدرضا_شفیعیکدکنی
🌺@SELMULY چکامـه
°
رویای رهایی با حمله خارجی و ریشههای روانی و اجتماعی آن
✍ عزیز قاسمزاده
چرا بخشی از مردم در شرایط استبدادی و انسداد سیاسی، حمله خارجی را نه تهدیدی برای زندگی و استقلال خود، بلکه روزنهای برای رهایی میبینند؟ چرا در چنین شرایطی این تصور شکل میگیرد که «دشمنِ دشمن ما، دوست ماست»؟ آیا این نگاه صرفاً محصول ناآگاهی سیاسی است یا ریشههایی عمیقتر در تجربه روانی و اجتماعی جامعه دارد؟
این پرسشها زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که جامعهای سالها با احساس بیقدرتی، سرکوب، بیعدالتی و بسته بودن مسیرهای اصلاح و تغییر مواجه شده باشد. در چنین وضعیتی، بخشی از جامعه ممکن است به جای جستوجوی راههای دشوار و زمانبر تغییر از درون، به یک عامل بیرونی به عنوان نیروی نجاتبخش و کاتالیزور امید ببندند.
خستگی از کنش و جستوجوی ناجی از منظر روانشناختی، یکی از ریشههای این پدیده را میتوان در فرسودگی روانی ناشی از تجربه طولانی مبارزات بدون حصول نتیجه جستوجو کرد. انسانی که بارها تلاش کرده و با شکست، سرکوب یا بینتیجه ماندن کوششهایش روبهرو شده، ممکن است به تدریج احساس کند که توان تغییر شرایط را ندارد. در این وضعیت، ذهن برای کاهش فشار روانی، راهی را انتخاب میکند که در آن مسئولیت کنش از دوش فرد برداشته شود.
بر این اساس، گاه تصور حمله خارجی به عنوان راه نجات، نوعی سازوکار دفاعی در برابر دشواری مبارزه واقعی با استبداد است. مبارزه با استبداد نیازمند صبر، حوصله، سازمانیابی، پرداخت هزینه، تحمل فشار و در بیشتر اوقات برهم خوردن زندگی عادی است. افراد ممکن است به صورت خودآگاه و گاه نیمه خودآگاه راهی برای انفعال خود بیابند. زیرا قرار نیست خودشان کاری بکنند، بلکه قرار است کاری برایشان انجام شود و آزادی در طبق برایشان گذاشته شود.
این نگاه، آزادی را نه محصول رشد آگاهی، مشارکت و قدرت اجتماعی مردم، بلکه هدیهای از سوی یک نیروی بیرونی تصور میکند. در نتیجه، جامعه به جای تبدیل شدن به عامل تغییر، در جایگاه انتظار و تماشاگری مینشیند.
مسئله «دشمن دشمن ما، دوست ماست»
یکی از بارزترین خطاهای رایج به ستوه آمدگان مستأصل است. وقتی یک حکومت داخلی به عنوان منبع اصلی رنج و سرکوب تجربه میشود، هر نیروی مخالف آن ممکن است به صورت ناخودآگاه در جایگاه منجی قرار گیرد.اما این تصور که دشمن یک دشمن، الزاماً دوست ماست، از نظر تاریخی و سیاسی قابل دفاع نیست. منافع دولتها و قدرتهای خارجی بر اساس منافع خودشان تعریف میشود، نه آرمانهای آزادیخواهانه ملتها. نیروی خارجی که با یک حکومت در تضاد است، لزوماً دغدغه دموکراسی، حقوق بشر یا آزادی مردم آن کشور را ندارد.
در اینجا نوعی جابهجایی روانی رخ میدهد. خشم نسبت به عامل داخلی ستم، باعث میشود ارزیابی واقعبینانه از عامل خارجی کنار گذاشته شود. جامعهای که از یک قدرت داخلی ناامید شده، ممکن است قدرت بیرونی را با تصویری آرمانی ببیند. همانگونه که انسان گرفتار ممکن است در جستوجوی رهایی، نخستین نشانه را نجات ببیند حال آنکه ممکن است واقعیت چیز دیگری باشد.
تجربه استبداد طولانی و انسداد سیاسی و مقاومت مستمر در برابر اصلاحات، زمینههای اصلی نارضایتی های گسترده و یاسی عمیق است. هنگامی که حکومتی در دورههای مختلف حتی به احکام صادر شده توسط قاضیان خود هم وفادار نمانده باشد،بر اعتماد عمومی خدشه جدی وارد می آورد.
فایل صوتی منتشر شده از آیتالله منتظری و حاضران در سال ۶۷ که هیئت حاضر اصرار بر کشتن کسانی داشتند که دوران محکومیتشان با رای قاضیان نظام جمهوری اسلامی رو به اتمام بود در حالی که آیتالله منتظری زیر بار آن نمیرفت یا اعدام کردن زودهنگام معترضان در زمانی کوتاه پس از اعتراضات دیماه و اعدام برخی افراد دستگیر شده قبل از این اعتراضات، به رغم وجود ایراد و نقص در پرونده به رغم رای و نظر دیوان، نشاندهنده شکاف میان عدالت قضایی و عملکرد قدرت است. چنین تجربههایی طبیعی است که احساس بیپناهی و بیاعتمادی را در جامعه افزایش دهد.اما مسئله اساسی این است که فقدان عدالت در یک حکومت، به خودی خود مشروعیتبخش هر نیروی خارجی برای مداخله یا نجات نیست. نقد یک نظام ناعادلانه باید همراه با حفظ قدرت تشخیص درباره همه نیروهای سیاسی باشد.نگاه اجتماعی نجاتبخشی مداخله خارجی و انتظار رهایی از بیرون، پیامدهای منفی برای جامعه دارد:
نخست اینکه روحیه کنشگری اجتماعی را تضعیف میکند. جامعهای که منتظر نیرویی بیرونی است، کمتر به ساختن نهادهای مستقل، شبکههای همبستگی، تشکلهای مدنی و فرهنگ گفتوگو میپردازد. 👇
🌾🍂🌿
🍁🍀
🎋
بد مخمصهای است اینجا
نمیشود ماند
نمیشود رفت
نمیشود شنفت
نمیشود گفت
نمیشود دید
نمیشود چشم پوشید
و بدتر از همه اینها
نمیشود از نفس کشیدن
صرفِ نظر کرد
#احمددریس
🌺@SELMULY چکامـه
🌾🍂🌿
🍁🍀
🎋
دفتر لیندسی گراهام اعلام کرد: علت مرگ این سناتور آمریکایی «بیماری غیرمنتظره» بوده است.
- که به زبان شرعی ماها میشه تیر غیب!
🌺@SELMULY چکامـه
خم شد؛
تا مرزِ شکستن...
اما ناامید نشد.
ماند،
با وجود سنگینیِ سنگ، راهی پیدا کرد،
رشد کرد،
و میوه داد...
شاید این، سرگذشت بسیاری از ما باشد.
ظریفی میگفت:
«نمیدانم چه کسی ما را چشم زده که اینگونه از "حال" خالی شدهایم؛
نه دلخوشیِ دیروز را داریم،
نه آرامشِ امروز را،
و نه امیدِ فردا را...»
اما شاید همین درختِ خمیده و استوار،
که زیر بار سنگ نیز از زندگی دست نکشید،
یادآور این حقیقت باشد که همیشه راهی برای ادامه هست؛
راهی برای ریشه دواندن،
قد کشیدن،
و دوباره به بار نشستن.
Dance: Mitra Kia
🎼مجنون
🎙آرش عشقی
رقصندهٔ سماع: میترا کیا
دیدی دلا شیدا شدی...؟!
🌺@SELMULY چکامـه
#بیڪلام
" گلایه "
بیژن مرتضوی
چه کردهای تو با دلم که از تو پیش دیگران
" گلایه " هم که میکنم شعر حساب میشود
#کاظم_بهمنی
🌺@SELMULY چکامـه
✨💫
پشت بامهای کاهگلی در شبهای تابستان، بویژه در گوشههای کهن تهران، زمان کودکی های من دنیایی داشت.
چون بامها به یکدیگر نزدیک بودند، بیشتر شبها هم آن بالا تا پاسی از شب رفته با همسایهها میهمانی بود.
یادش بخیر...🎼💚
زنده نام #فرامرز_اصلانی
#شبتان_آرام 💫✨
🌺@SELMULY چکامـه
🎧 🎧
🎼اگه یه روزی
#داریوش
#فرامرز_اصلانی
🌺@SELMULY چکامـه
•
فرامرز اصلانی (۲۲ تیر ۱۳۲۴ – ۱ فروردین ۱۴۰۳) خواننده، ترانهسرا و آهنگساز ایرانی بود. او در رشته روزنامهنگاری در دانشگاه لندن تحصیل کرد و برای چند سال به لس آنجلس نقل مکان کرد. او در سال ۱۳۵۶ به ایران بازگشت و در روزنامه انگلیسیزبان تهران ژورنال به فعالیت پرداخت. اصلانی پس از آن وارد کار موسیقی شد و با آلبوم دلمشغولیها به موفقیت رسید. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران را ترک کرد.
فرامرز اصلانی؛ ۲۲تیر ۱۳۲۴ در تهران، خیابان پاستور زاده شد. خانواده او ۲ماه پس از تولد او به خیابان فرهنگ واقع در محله امیریه کوچ کردند و فرامرز تا ۱۲ سالگی در آنجا زندگی کرد.
پدر و مادر فرامرز اصلانی هر دو به موسیقی علاقه داشتند و خانه آنها میزبان اهل هنر و موسیقی مانند پرویز یاحقی، برادران ملک، علی تجویدی، رحیم معینی کرمانشاهی، رهی معیری و غلامحسین بنان بود. پدر فرامرز اصلانی نوازنده تار و سهتار بود. او اعتقاد داشت که موسیقی باید تنها جایگاهی جانبی در زندگی داشته باشد و به محور اصلی زندگی تبدیل نشود. این موضوع باعث کشمکش بین فرامرز اصلانی و پدر او شد. همچنین باعث دور ماندن او از موسیقی تا پایان دوره نوجوانی بود.
🌺@SELMULY چکامـه
°
The Only thing that is more expensive than education is ignorance.
BEN FRANKLIN
ظهر تابستان است
سایهها میدانند که چه تابستانی است
سایههایی بیلک
گوشهای روشن و پاک...
#سهراب_سپهری
🌺@SELMULY چکامـه
🌾🍂🌿
🍁🍀
🎋
توسعه یک پدیدهی تصادفی یا حاصل خصلتهای فردی و اخلاقی یک ملت نیست، بلکه خروجیِ مستقیم و اجتنابناپذیرِ طراحیِ ساختاریِ یک سیستم است؛ به این معنا که وقتی از جوامع توسعهیافته سخن میگوییم، در واقع از کارکردِ دقیقِ نهادهایی حرف میزنیم که قواعد بازی را چنان تدوین کردهاند که رفتارهای بهینه، مولد و قانونمند، نه بر اساس فضایل اخلاقی، بلکه بر مبنای «صرفه اقتصادی» و «ضمانت اجرایی» به خروجیِ پیشفرضِ افراد تبدیل شدهاند. در مقابل، جوامع توسعهنیافته نیز لزوماً دچارِ قحطالرجال یا نقصِ ذاتی در هوش و ارادهی مردم نیستند، بلکه گرفتارِ سیستمهایی هستند که انگیزههای فردی را به سمتِ رانتجویی، میانبرهای فسادآلود و تکیه بر روابط غیرشفاف سوق میدهند، چرا که در این سیستمها، نخبگی و شایستهسالاری نه تنها پاداشی دریافت نمیکند، بلکه با موانعِ ساختاریِ فلجکننده روبهرو میشود.
وقتی سیستم بهگونهای چیده شده باشد که فرار از قانون، راهِ میانبرِ بقا باشد، تقصیر را متوجه فرهنگ و مردم کردن، نوعی فرافکنی برای تبرئه کردنِ مهندسانِ آن سیستمِ ناکارآمد است؛ چرا که هیچ ملتی ذاتاً به دنبال فقر و عقبماندگی نیست و تفاوتِ کشورها در میزانِ برخورداری از «مردمانِ خوب» نیست، بلکه در میزانِ «محدودیتهای سیستمی» است که مانع از شکوفاییِ پتانسیلهای انسانی میشود. در حقیقت، توسعه زمانی اتفاق میافتد که سیستم بهجای تکیه بر «انسانهای والا» و «اخلاقمدار»، بر اساسِ درکِ واقعبینانه از «انسانهای مصلحتاندیش» طراحی شود؛ یعنی سیستمی که حتی اگر کسی بخواهد به جامعه آسیب بزند، هزینهی آنچنان سنگینی برایش تعریف شده باشد که عملِ خردمندانه و قانونی، تنها گزینهی معقول و در دسترس باشد، در حالی که در سیستمهای ناکارآمد، برعکس عمل شده و فرد برای پیشبردِ امور، ناچار به تباه کردنِ قواعدِ بازی است. بنابراین، بحث از توسعه، بحث از فرهنگِ عمومی نیست، بلکه گفتوگو دربارهی تغییرِ پارادایم از «اصلاحِ اخلاقیِ مردم» به «اصلاحِ ساختاریِ حکمرانی» است که در آن، سازوکارهای تشویق و تنبیه چنان هوشمندانه چیده شدهاند که موتورِ پیشرانِ جامعه، فارغ از میزانِ آگاهی یا خیرخواهیِ فردیِ تکتکِ شهروندان، به حرکت درآمده و توسعه را به عنوانِ محصولِ جانبیِ زیستن در آن ساختار، تولید میکند. نهایتاً باید پذیرفت که مردم، همان چیزی میشوند که سیستم از آنها میخواهد.
پس اگر به دنبالِ تغییرِ خروجیِ یک کشور هستیم، باید بهجای موعظه کردنِ مردم، به بازطراحیِ ریلگذاریهایی پرداخت که قطارِ توسعهی ملی بر روی آن حرکت میکند و اگر ریلها کج باشد، هیچکس با هر میزان از مهارت و انگیزهای، به مقصدِ توسعه نخواهد رسید.
زهرا مهر(شیرازی مهر)
🌺@SELMULY چکامـه
🔅
آقای نخست وزیر
مشروب نمیخورد
آقای نخست وزیر
دود نمیکشد
آقای نخست وزیر
در خانهی حقیری اقامت دارد
ولی بیچارگان،
حتی خانهی حقیری هم ندارند.
کاش گفته میشد:
آقای نخست وزیر مست است
آقای نخست وزیر دودی است
اما حتی یک فقیر میان مردم نیست!
برتولت برشت | شاعر آلمانی
برگردان: شاهکار بینش پژوه
#برتولت_برشت
درود و مهر دوستان گرانقدر🌷
صبح دوشنبهتان بخیر و برکت🌻
امید که امروز،
سهم دلتان آرامش باشد
و سهم اندیشهتان آگاهی و خرد🍀💐
۱۴۰۵/۴/۲۲
🌺@SELMULY چکامـه
✨💫
با سپاس از حضور و همراهی
شما دوستان ارجمند ...
🙏🌺🌿🩶🌟❤️🌿🌺🙏
تا درودی دیگر بدرود.
با معرفی و فوروارد مطالب (کپی ممنوع)
از کانال، چکامه را حمایت کنید.
🌺@SELMULY چکامـه
دوم اینکه میتواند جامعه را دچار دو قطبیهای خطرناک کند. بخشی از مردم ممکن است هر مخالفتی با حمله خارجی را دفاع از حکومت تلقی کنند و بخشی دیگر هر مخالفتی با حکومت را همراهی با بیگانگان بدانند.
در چنین فضایی، امکان شکلگیری یک جنبش مستقل و فراگیر کاهش مییابد.
سوم اینکه تجربه تاریخی نشان داده است تغییراتی که بدون حضور فعال جامعه و بدون شکلگیری نهادهای دموکراتیک رخ میدهند، لزوماً به آزادی پایدار منجر نمیشوند. سقوط یک حکومت ممکن است با خلأ قدرت، بیثباتی و حتی شکلهای تازهای از اقتدارگرایی همراه شود.
مقاومت مدنی و جامعه سازمانیافته، مسیر دشوار اما پایدار در برابر این نگاه است. راهی که اگرچه دشوارتر و کندتر است، اما ظرفیت بیشتری برای ساختن آیندهای پایدار دارد.
جامعه مدنی قدرتمند یعنی شهروندانی که یاد میگیرند مستقل از دولت و قدرتهای خارجی، شبکه اعتماد، همکاری و مطالبهگری ایجاد کنند. اتحادیهها، انجمنها، گروههای حرفهای، نهادهای فرهنگی و شبکههای اجتماعی مستقل، پایههای قدرت اجتماعی هستند.
مقاومت مدنی به معنای بیعملی یا انتظار نیست بلکه به معنای تبدیل نارضایتی پراکنده به نیروی سازمانیافته است. تفاوت اساسی میان جامعهای که چشم به نجات بیرونی دارد و جامعهای که برای تغییر تلاش میکند، در همین نقطه است. اولی خود را موضوع و تماشاگر حوادث میبیند، دومی خود را عامل و بازیگر تغییر در تاریخ میداند.
تا زمانی که برنامه، سازماندهی و شبکه اجتماعی لازم برای تغییر مناسبات ناعادلانه کشور به صورت درست شکل نگرفته باشد، طبیعی است که حکومت دست بالا را داشته باشد و بخشی از مخالفان تودهای حکومت، چشم به حمله خارجی بدوزند.
اما وظیفه مبارزان و فعالان اجتماعی، صرفاً محکوم کردن این گرایش نیست. بلکه ساختن بدیل است. باید نشان داد که آزادی نه هدیهی یک قدرت خارجی، بلکه نتیجه رشد آگاهی، همبستگی، سازمانیافتگی و حضور فعال شهروندان است.
مبارزه با استبداد تنها با نفی یک قدرت سیاسی پایان نمییابد بلکه نیازمند ساختن فرهنگی است که در آن مردم خود را صاحب سرنوشت خویش بدانند. جامعهای که قدرت اجتماعی خود را ساخته باشد، کمتر نیازمند ناجی بیرونی خواهد بود و کمتر در دام وعدههای نجاتبخش موهوم و مبهم گرفتار میشود.
🌺@SELMULY چکامـه
جنگل آمازون
Amazon Rainforest
جنگل آمازون بزرگترین جنگل بارانی جهان و یکی از شگفتانگیزترین جاذبههای طبیعی کرهٔ زمین است. این جنگل بخش وسیعی از آمریکای جنوبی را در بر میگیرد و بیشتر آن در برزیل قرار دارد. آمازون به دلیل تنوع زیستی بینظیر، رودخانهٔ عظیم آمازون و طبیعت بکر خود، هر سال مقصد هزاران طبیعتگرد و ماجراجو از سراسر جهان است.
نکات جالب:
• آمازون حدود ۱۰ درصد از گونههای شناختهشدهٔ گیاهی و جانوری جهان را در خود جای داده است.
• رود آمازون پرآبترین رودخانهٔ جهان است و هزاران کیلومتر در دل این جنگل جریان دارد.
• در این جنگل گونههای مشهوری مانند جگوار، آناکوندا، دلفین صورتی و طوطیهای ماکائو زندگی میکنند.
• آمازون به دلیل نقش مهمش در تنظیم آبوهوا و ذخیرهٔ کربن، یکی از ارزشمندترین اکوسیستمهای جهان محسوب میشود.
🌺@SELMULY چکامـه
Ghribeh Dar Shahr
Faramarz Aslani
"غریبــه در شهر"
"فرامرز اصلانی"
🌺@SELMULY چکامـه
.
آدری هپبورن بخاطر ظرافت درخشان، زیبایی منحصربهفرد و جذابیت دلنشینش شهرت جهانی یافت و بهعنوان یکی از بزرگترین اسطورههای سینمای عصر طلایی هالیوود شناخته میشود. هپبورن در سالهای پایانی زندگی خود با تعهدی عمیق به فعالیتهای بشردوستانه و خیریه در سراسر جهان پرداخت و میراثی ماندگار هم در دنیای هنر و هم در عرصه انساندوستی از خود بر جای گذاشت.
🌺@SELMULY چکامـه
🌾🍂🌿
🍁🍀
🎋
«و گویند فساد و درازدستی که در مملکت میرود یا پادشاه میداند یا نمیداند: اگر میداند و تدارکی و منعی نمیکند، آن است که همچون ایشان ظالم است و به ظلم رضا داده است؛ و اگر نمیداند، بس غافل است و کمدان و این هر دو معنی نه نیک است.»
#خواجه_نظامالملک_طوسی
#سیاستنامه [سیرالملوک]
«فصلِ دهم: اندر صاحبخبران و مُنهیان و تدبیرِ کارهای مملکت کردن»
به کوششِ دکتر #جعفر_شعار. تهران: شرکتِ سهامیِ کتابهای جیبی، ۱۳۶۴، چاپِ ۳، صفحهی ۷۴