molana_eqballahori | Unsorted

Telegram-канал molana_eqballahori - مولانا و اقبال لاهوری

4784

﷽ پیر رومی آن امام راستان آشنای هر مقام راستان هرکجا رومی بَرد آنجا برو یک دو دم ازغیر او بیگانه شو توکه دانی ازمقام پیر روم می ندانی از کلام پیر روم حکیم اقبال چسان به سینه چراغی فروختی اقبال بخویش آنچه توانی به ما توانی کرد حکیم اقبال @P_A_R_Si

Subscribe to a channel

مولانا و اقبال لاهوری

«تیغ اندیشه» استعاره‌ای از قدرت عقل، نقد و تفکر مستقل است؛ تیغی که نه برای نابودی انسان‌ها، بلکه برای کنار زدن جهل، تعصب، خرافه و ناآگاهی به کار می‌رود.

اشاره به «دو جهان» نیز وسعت میدان اندیشه را نشان می‌دهد؛ یعنی انسان نباید تفکر خود را به مرزهای محدود و پذیرفته‌شده محدود سازد.

پیام اقبال روشن است: جامعه‌ای که اندیشیدن در آن شجاعت می‌خواهد، به انسان‌های مستقل، آگاه و پرسشگر نیاز دارد.

۵. دین و معنویت؛ ساختن جهانی بهتر از همین خاک:

مذهب زنده‌دلان خواب پریشانی نیست
از همین خاک جهان دیگری ساختن است


اقبال در بیت پایانی، نگاه خود به دین و معنویت را به زیبایی بیان می‌کند.
از نظر او، معنویت حقیقی نباید انسان را از زندگی، مسئولیت اجتماعی و واقعیت‌های جهان دور کند. دین برای انسان زنده‌دل، صرفاً مجموعه‌ای از رؤیاها، آرزوهای دور از واقعیت یا سخنان زیبا نیست؛ بلکه نیرویی برای حرکت، اصلاح و آفرینندگی است.

«از همین خاک جهان دیگری ساختن» یعنی انسان باید با تکیه بر ایمان، خرد، اخلاق و اراده، همین دنیایی را که در آن زندگی می‌کند، به مکانی بهتر تبدیل سازد.

اگر در جامعه‌ای بی‌عدالتی وجود دارد، باید برای برقراری عدالت تلاش کرد؛ اگر نادانی وجود دارد، باید چراغ دانش را روشن ساخت؛ اگر فقر و محرومیت وجود دارد، باید برای بهبود زندگی انسان‌ها قدم برداشت.

اقبال به ما می‌آموزد که معنویت واقعی تنها در سخن و ادعا خلاصه نمی‌شود؛ بلکه باید در رفتار، کردار، مسئولیت‌پذیری و خدمت به انسان‌ها نمایان گردد.

انسان زنده‌دل کسی است که به جای نفرین کردن تاریکی، چراغی روشن می‌کند و به جای شکایت همیشگی از وضعیت جهان، برای بهتر ساختن آن قدم برمی‌دارد.

✨ پیام نهایی؛ فلسفه زندگی از نگاه اقبال

اگر بخواهیم تمام این ابیات را در یک اندیشه خلاصه کنیم، باید بگوییم اقبال از انسان می‌خواهد که خالق سرنوشت خویش باشد، نه اسیر شرایط و محدودیت‌های زندگی.

او انسان را به پنج حقیقت بزرگ دعوت می‌کند:

۱. از دشواری‌ها نترس؛ زیرا شخصیت بزرگ در دل سختی‌ها ساخته می‌شود.

۲. عاشق حقیقت و آرمان‌های بزرگ باش؛ زیرا عشق نیروی رهایی انسان از محدودیت‌هاست.

۳. برای ارزش‌های والاتر زندگی، از خودخواهی و منفعت‌طلبی عبور کن.

۴. مستقل بیندیش و هرگز قدرت پرسشگری و جست‌وجوی حقیقت را از دست نده.

۵. به جای رؤیای ساختن جهانی بهتر، از همین امروز برای بهتر کردن جهان واقعی تلاش کن.

اقبال به ما می‌گوید انسان برای زندگی کردن آفریده نشده است که تنها روزهای عمرش را بشمارد؛ بلکه آمده است تا به زندگی خود معنا ببخشد، از وجود خویش گوهر بسازد و در جهان اثری از خود بر جای بگذارد.

🌹 بزرگی انسان در آن نیست که جهان چه چیزی به او داده است؛ بزرگی او در این است که با آنچه در اختیار دارد، چه جهانی می‌سازد.

#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

🌿 تفسیر عرفانی رباعی از مولانا؛
معیار شناخت انسان، وفاداری است نه هنر و ادعا:


بر این منگر که ذوفنون آید مرد
در عهد و وفا نگر که چون آید مرد

از عهده‌ی عهد اگر برون آید مرد
از هر چه گمان بری فزون آید مرد


مولانا در این ابیات، یکی از عمیق‌ترین معیارهای شناخت شخصیت انسان را بیان می‌کند؛ معیاری که متأسفانه در دنیای امروز گاهی در میان ظواهر، ادعاها، شهرت و نمایش توانایی‌ها فراموش می‌شود.

او در آغاز می‌گوید: فریب هنرها، استعدادها و توانایی‌های ظاهری یک انسان را نخور. اینکه کسی سخنور باشد، دانش فراوان داشته باشد، هنرمند و صاحب‌فنون باشد یا بتواند با کلام شیرین و رفتار جذاب دیگران را تحت تأثیر قرار دهد، به‌تنهایی نشان‌دهنده بزرگی شخصیت او نیست.

برای شناخت حقیقت وجود یک انسان، باید به عهد و وفای او نگاه کرد؛ ببین آیا به وعده‌هایش عمل می‌کند؟ آیا در روزهای سخت کنار کسانی که به او اعتماد کرده‌اند می‌ماند؟ آیا میان آنچه می‌گوید و آنچه انجام می‌دهد فاصله‌ای وجود دارد؟

زیرا سخن گفتن از وفاداری آسان است، اما وفادار ماندن در روزگار دشوار، هنر انسان‌های بزرگ است.

در نگاه مولانا، شخصیت واقعی انسان نه در لحظه‌های آسایش و منفعت، بلکه در زمان آزمایش و دشواری آشکار می‌شود. بسیاری می‌توانند در روزهای خوش از دوستی، محبت و تعهد سخن بگویند؛ اما هنگامی که پای هزینه دادن، گذشتن از منفعت شخصی یا ایستادن بر سر یک قول به میان می‌آید، حقیقت شخصیت‌ها نمایان می‌شود.

در بیت دوم، مولانا به نکته‌ای ظریف‌تر اشاره می‌کند:
انسانی که بتواند از عهده عهد و پیمان خود برآید و به آنچه وعده داده است وفادار بماند، ارزشی فراتر از تصور دیگران دارد.

چنین انسانی را نمی‌توان تنها با استعداد، ثروت، مقام یا دانایی سنجید؛ زیرا او چیزی در وجود خود دارد که با هیچ‌یک از این دارایی‌های ظاهری قابل مقایسه نیست: اصالت شخصیت و بزرگی روح.
وفاداری یعنی وقتی کسی به تو اعتماد می‌کند، اعتمادش را سرمایه‌ای برای سوءاستفاده ندانی. یعنی در نبود دیگران نیز همان‌قدر صادق باشی که در حضورشان هستی. یعنی اگر قولی می‌دهی، آن را مسئولیتی اخلاقی بدانی، نه صرفاً جمله‌ای برای خوشحال کردن دیگران.

✨ پیام عمیق این دو بیت برای زندگی:

مولانا به ما می‌آموزد که در شناخت انسان‌ها، بیش از آنکه به زیبایی سخن، ظاهر آراسته، مقام اجتماعی و توانایی‌هایشان توجه کنیم، باید به رفتار، صداقت و وفاداری آنان بنگریم.

ممکن است کسی هزاران سخن زیبا درباره عشق و دوستی بگوید، اما در نخستین دشواری پشت کند؛ و ممکن است انسانی کم‌حرف و بی‌ادعا باشد، اما در سخت‌ترین شرایط بر عهد خود بماند.

اولی شاید در سخن بزرگ به نظر برسد، اما دومی در حقیقت بزرگ است.
انسان بزرگ کسی نیست که بیشتر از دیگران وعده می‌دهد؛ انسان بزرگ کسی است که وقتی وعده‌ای می‌دهد، برای وفای به آن از مسئولیت خود فرار نمی‌کند.

در جهانی که بسیاری به دنبال دیده شدن، مشهور شدن و برتر نشان دادن خویش هستند، وفاداری همچنان یکی از کمیاب‌ترین و ارزشمندترین نشانه‌های بزرگی انسان است.

پس اگر می‌خواهی کسی را بشناسی، تنها به آنچه درباره خودش می‌گوید گوش نده؛ ببین با اعتماد دیگران چگونه رفتار می‌کند، در نبودشان چگونه از آنان یاد می‌کند و هنگامی که وفاداری برایش هزینه دارد، چه انتخابی می‌کند.

🌹 زیبایی انسان در هنرهای او نیست، در اصالت اوست؛ بزرگی‌اش در وعده‌هایش نیست، در وفاداری به آن‌هاست.

— برگرفته از اندیشه‌های مولانا جلال‌الدین محمد بلخی

#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

هوسی‌ست در سر من که سر بشر ندارم
من ازین هوس چنانم که ز خود خبر ندارم

#حضرت_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن باخویش را
با خویش کن بی‌خویش را چیزی بده درویش را

#حضرت_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

نوجوانان تشنه لب خالی ایاغ
شسته رو تاریک جان روشن دماغ

کم نگاه و بی یقین و نا امید
چشم شان اندر جهان چیزی ندید

ناکسان منکر ز خود مؤمن به غیر
خشت بند از خاکشان معمار دیر

مکتب از مقصود خویش آگاه نیست
تا به جذب اندرونش راه نیست

نور فطرت راز جانها پاک شُست
یک گل رعنا ز شاخ او نرُست

خشت را معمار ما کج می‌نهد !
خوی بط با بچه‌ی شاهین دهد !

علم تا سوزی نگیرد از حیات
دل نگیرد لذتی از واردات

علم جز شرح مقامات تو نیست
علم جز تفسیر آیات تو نیست

سوختن می‌باید اندر نار حس
تا بدانی نقره‌ی خود را ز مس

صد کتاب آموزی از اهل هنر
خوشتر آن درسی که گیری از نظر

کم خور و کم خواب و کم گفتار باش
گرد خود گردنده چون پرگار باش

منکر حق نزد ملا کافر است
منکر خود نزد من کافر تر است


#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

زندگی جز لذت پرواز نیست
آشیان با فطرت او ساز نیست

رزق زاغ و کرکس اندر خاک گور
رزق بازان در سواد ماه و هور

در ره دین سخت چون الماس زی
دل به حق بر بند و بی‌وسواس زی

آبروی گُل ز رنگ و بوی اوست
بی‌ادب بی‌رنگ و بو، بی‌آبروست

نوجوانی را چو بینم بی ادب
روز من تاریک میگردد چو شب

از زمان خود پشیمان میشوم
در قرون رفته پنهان میشوم

#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

هر که بر خود نیست فرمانش روان
می‌شود فرمان پذیـــر از دیگران

#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

باز این دل سرمستم دیوانه‌ی آن بند است
دیوانه کسی باشد، کو بی‌دل و پیوند است


#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

مرا هم جان تویی هم زندگانی
گر آخر کس نمی‌داند تو دانی

به هشیاری و مستی گاه و بیگاه
نکردم جز خیالت را نظرگاه


#حکیم_نظامی‌
#جادو_سخن
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

هر که بهرِ تو انتظار کند
بخت و اقبال را شکار کند

بهرِ باران چو کِشت منتظر است
سینه را سبز و لاله زار کند

#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

مادرِ عشق طفلِ عاشق را
پیش سلطان بی‌امان نبَرَد

تا نشد بالغ و ز جان فارغ
پیش آن جان جان جان نبرد

روبه عقل گر چه جهد کند
ره بدان صارم الزمان نبرد

جان فدا عشق را که او دل را
جز به معراج آسمان نبرد

عاشقان طالب نشان گشته
عشقشان جز که بی‌نشان نبرد

خون چکیده‌ست ره ره این نه بس است
عاشقی جز که خون فشان نبرد

هر کشان خون نه بوی مشک دهد
تو یقین دان که بوی آن نبرد

دیده را کُحل شمس تبریزی
جز به معشوق لامکان نبرد

#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

موج را از سینه‌ی دریا گسستن میتوان
بحر بی‌پایان به جوی خویش بستن میتوان

از نوایی میتوان یک شهر دل در خون نشاند
یک چمن گل از نسیمی سینه خستن میتوان

میتوان جبریل را گنجشک دست آموز کرد
شهپرش با موی آتش دیده بستن میتوان

ای سکندر سلطنت نازکتر از جام جم است
یک جهان آئینه از سنگی شکستن میتوان

گر بخود محکم شوی سیل بلا انگیز چیست؟
مثلِ گوهر در دلِ دریا نشستن میتوان

من فقیرم بی‌نیازم مشربم این است و بس
مومیایی خواستن نتوان، شکستن میتوان

#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

گفتم که ای جان خود جان چه باشد
ای درد و درمان درمان چه باشد

خواهم که سازم صد جان و دل را
پیش تو قربان قربان چه باشد


#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

از بزم جهان خوشتر از حور جنان خوشتر
یک همدم فرزانه وز باده دو پیمانه

هر کس نگهی دارد هر کس سخنی دارد
در بزم تو می‌خیزد افسانه ز افسانه

در دشت جنون من جبریل زبون صیدی
یزدان به کمند آور ای همت مردانه

#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

♥️✨

عیبِ درویش و توانگر به کم و بیش بد است
کارِ بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم

#خواجه_حافظ
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

🌿 تفسیر فلسفی و عرفانی اشعار حکیم اقبال لاهوری؛ زندگی هنر گوهر ساختن است:

زندگی در صدف خویش گوهر ساختن است
در دل شعله فرو رفتن و نگداختن است

عشق ازین گنبد دربسته برون تاختن است
شیشه‌ی ماه ز طاق فلک انداختن است

سلطنت نقد دل و دین ز کف انداختن است
به یکی داد جهان بردن و جان باختن است

حکمت و فلسفه را همت مردی باید
تیغ اندیشه به روی دو جهان آختن است

مذهب زنده‌دلان خواب پریشانی نیست
از همین خاک جهان دیگری ساختن است

حکیم اقبال لاهوری در این ابیات، تصویری شگفت‌انگیز از انسان آرمانی ارائه می‌کند؛ انسانی که برای زندگی کردن تنها به نفس کشیدن و گذراندن روزها قانع نیست، بلکه می‌خواهد از وجود خویش گوهر بسازد، بر دشواری‌ها غلبه کند، از مرزهای محدود اندیشه عبور کند و در جهان پیرامون خود تحولی بزرگ به وجود آورد.

اقبال در این سروده، زندگی را نه یک مسیر هموار و بی‌دردسر، بلکه میدان پرورش شخصیت، شکوفایی استعدادها و آشکار شدن قدرت درونی انسان می‌داند.

۱. زندگی؛ هنر گوهر ساختن از وجود خویشتن:

زندگی در صدف خویش گوهر ساختن است
در دل شعله فرو رفتن و نگداختن است


اقبال در نخستین بیت، زندگی را به صدفی تشبیه می‌کند که انسان باید در درون آن گوهر وجود خویش را پرورش دهد.

همان‌گونه که گوهر در دل صدف و در گذر زمان شکل می‌گیرد، شخصیت ارزشمند انسان نیز در نتیجه تجربه‌ها، دشواری‌ها، صبر، آگاهی و تلاش ساخته می‌شود.

اما مصراع دوم، معنایی عمیق‌تر دارد: انسان واقعی کسی نیست که هرگز با سختی روبه‌رو نشود؛ بلکه کسی است که در میان آتش مشکلات قرار بگیرد، اما هویت، عزت، ایمان و اراده خود را از دست ندهد.

اقبال می‌خواهد بگوید ارزش انسان در روزهای آسایش مشخص نمی‌شود؛ بلکه در لحظاتی آشکار می‌شود که زندگی او را در برابر سخت‌ترین آزمایش‌ها قرار می‌دهد.

به بیان دیگر، رنج و دشواری اگر با آگاهی و اراده همراه شوند، می‌توانند به ابزار رشد و پختگی انسان تبدیل گردند.

۲. عشق؛ عبور از مرزهای محدودیت:

عشق ازین گنبد دربسته برون تاختن است
شیشه‌ی ماه ز طاق فلک انداختن است


در این بیت، اقبال از قدرت شگفت‌انگیز عشق سخن می‌گوید، گنبد دربسته می‌تواند نمادی از جهان محدود، اندیشه‌های محصور، ترس‌ها و مرزهایی باشد که انسان برای خود ساخته است.

از نگاه اقبال، عشق نیرویی است که انسان را از حصارهای تنگ وجودش بیرون می‌برد و به سوی افق‌های تازه هدایت می‌کند.

عشق در اینجا تنها به معنای علاقه میان دو انسان نیست؛ بلکه می‌تواند عشق به حقیقت، معرفت، آزادی، زیبایی، خداوند و آرمان‌های بزرگ انسانی باشد.

اما تصویر «شیشه ماه از طاق فلک انداختن» استعاره‌ای بسیار جسورانه است. شاعر می‌خواهد بزرگی نیروی عشق و بلندپروازی روح انسان را نشان دهد؛ گویی عاشق چنان از محدودیت‌ها فراتر می‌رود که حتی دست‌نیافتنی‌ترین مرزهای آسمان نیز در برابر اراده او کوچک به نظر می‌رسند.

پیام این بیت آن است که عشق حقیقی انسان را اسیر نمی‌کند؛ بلکه به او شهامت پرواز، اندیشیدن و عبور از محدودیت‌ها را می‌بخشد.

۳. عشق حقیقی؛ گذشتن از خویشتن و دل سپردن به حقیقت:

سلطنت نقد دل و دین ز کف انداختن است
به یکی داد جهان بردن و جان باختن است


اقبال در این بیت به یکی از دشوارترین مراحل عشق اشاره می‌کند: رها شدن از خودخواهی و دل سپردن کامل به یک حقیقت بزرگ.

سلطنت دل و دین می‌تواند نمادی از ارزشمندترین دارایی‌های درونی انسان باشد؛ چیزهایی که آدمی به آن‌ها وابسته است و از دست دادنشان برایش آسان نیست.

اما شاعر از انسانی سخن می‌گوید که در برابر محبوب یا آرمانی برتر، حتی از بزرگ‌ترین دارایی‌های خود نیز می‌گذرد.
«به یکی داد جهان بردن» تصویری از یک پارادوکس زیباست؛ یعنی انسان ممکن است در ظاهر همه چیز را ببخشد، اما در حقیقت به بزرگ‌ترین معنای زندگی دست پیدا کند.

این بیت یادآوری می‌کند که گاهی رسیدن به ارزش‌های بزرگ، بدون گذشتن از خودخواهی، دلبستگی‌های کوچک و منفعت‌طلبی ممکن نیست.

در نگاه عرفانی، این همان مفهوم رهایی از خویشتن و فنا شدن در عشق محبوب حقیقی است؛ و در نگاه انسانی، می‌تواند به معنای فداکاری در راه حقیقت، عدالت و آرمان‌های والاتر باشد.

۴. اندیشه؛ شجاعت رویارویی با حقیقت:

حکمت و فلسفه را همت مردی باید
تیغ اندیشه به روی دو جهان آختن است


اقبال در این بیت، اندیشه و فلسفه را اموری ساده و صرفاً ذهنی نمی‌داند؛ بلکه برای تفکر حقیقی، شجاعت و اراده‌ای بزرگ لازم می‌شمارد.

به باور او، اندیشمند واقعی کسی نیست که تنها سخنان دیگران را تکرار کند یا بدون پرسش، هر آنچه را به او آموخته‌اند بپذیرد.

او باید قدرت پرسشگری داشته باشد، از روبه‌رو شدن با دشوارترین مسائل نترسد و با سلاح خرد و اندیشه، حتی باورهای ریشه‌دار و تصورات محدودکننده را به چالش بکشد.

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

🌿 تفسیر عرفانی دو بیت از مولانا؛ راز حرکت، آشفتگی و تولد دوباره:

دوست دارد یار این آشفتگی
کوشش بیهوده به از خفتگی

اندکی جنبش بکن همچون جنین
تا ببخشندت دو چشم نوربین


مولانا در این ابیات، یکی از عمیق‌ترین حقیقت‌های زندگی و سلوک عرفانی را به تصویر می‌کشد: اینکه راه رسیدن به آگاهی، روشنایی و کمال، از مسیر حرکت و تلاش می‌گذرد، نه از راه سکون، ترس و دست روی دست گذاشتن.

در بیت نخست، مولانا از «آشفتگی» سخن می‌گوید؛ اما نه هر نوع آشفتگی و پریشانی. مقصود او آن بی‌قراری درونی و تکاپوی روحی است که انسان را از خواب غفلت بیدار می‌کند و به جست‌وجوی حقیقت وامی‌دارد.

گاهی انسان در زندگی چنان گرفتار عادت‌ها، آسایش‌های ظاهری و روزمرگی می‌شود که دیگر نه پرسشی دارد، نه شوقی برای دانستن و نه اراده‌ای برای تغییر. مولانا چنین سکونی را نوعی خواب‌رفتگی روح می‌داند.

از نگاه او، انسانی که در جست‌وجوی حقیقت است، حتی اگر گاهی دچار تردید، پریشانی و دشواری شود، از کسی که هیچ حرکتی نمی‌کند و در خواب غفلت به سر می‌برد، زنده‌تر است.

به همین دلیل می‌گوید:

کوشش، حتی اگر در ظاهر بی‌نتیجه به نظر برسد، بهتر از بی‌حرکتی و تسلیم شدن است؛ زیرا در دل هر تلاش صادقانه، امکان آموختن، رشد کردن و رسیدن به حقیقت نهفته است.

در بیت دوم، مولانا تصویری بسیار شگفت‌انگیز و پرمعنا می‌آفریند: جنین را در رحم مادر تصور کنید. جنین هنوز چشم بینا به جهان بیرون ندارد، اما در همان تاریکی، آرام‌آرام رشد می‌کند و با حرکت و جنبش، خود را برای تولدی تازه آماده می‌سازد.
مولانا از این تصویر طبیعی، حقیقتی عرفانی استخراج می‌کند:

همان‌گونه که جنین برای رسیدن به جهان روشنایی باید دوران رشد و تحول را پشت سر بگذارد، انسان نیز برای رسیدن به بینش و آگاهی، باید از مرحله ناپختگی و نادانی عبور کند.

«دو چشم نوربین» در اینجا تنها به معنای چشم ظاهری نیست؛ بلکه اشاره به چشم بصیرت، آگاهی باطنی و توانایی دیدن حقیقت‌هایی دارد که از نگاه انسان غافل پنهان مانده‌اند.

مولانا به ما می‌گوید منتظر نباشید تا همه شرایط زندگی مهیا شود، همه مشکلات برطرف گردد و راه رسیدن به مقصد کاملاً روشن باشد؛ بلکه از همان نقطه‌ای که ایستاده‌اید، حرکت را آغاز کنید. گاهی یک قدم کوچک، آغاز تحولی بزرگ است.

✨ پیام نهایی این دو بیت

زندگی حقیقی در حرکت است. انسان تا زمانی که برای بهتر شدن، آموختن، شناختن و تغییر دادن خویش تلاش می‌کند، هنوز زنده و پویاست.

شاید امروز در تاریکی باشی، شاید راه را به‌درستی نبینی و شاید تلاش‌هایت آن‌گونه که انتظار داری نتیجه ندهند؛ اما نباید از حرکت بازبمانی.

چه‌بسا همین روزهای دشوار، همین پرسش‌ها، همین بی‌قراری‌ها و همین تلاش‌های کوچک، مقدمه تولد انسانی آگاه‌تر و بیناتر در وجود تو باشند.

پس از آشفتگی نترس، از تلاش خسته نشو و به سکون عادت نکن؛ زیرا گاهی راه رسیدن به روشنایی، از دل تاریکی و حرکت در دل ناآرامی می‌گذرد.

🌱 آن‌که می‌جنبد، امکان رسیدن دارد؛ اما آن‌که در خواب سکون فرومی‌رود، حتی فرصت دیدن افق‌های تازه را نیز از دست می‌دهد.

— برگرفته از اندیشه‌های مولانا جلال‌الدین محمد بلخی

#حضرت_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

عاشق آن نیست که لب گرم فغانی دارد
عاشق آن است که بر کف دو جهانی دارد

#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

بی تو از خواب عدم دیده گشودن نتوان
بی تو بودن نتــوان با تو نبودن نتوان

در جهان است دل ما که جهان در دل ماست
لب فروبند که این عقدهٔ گشودن نتوان

دل یاران ز نواهای پریشانم سوخت
من از آن نغمه تپیدم که سرودن نتوان

ای صبا از تُنُک افشانی شبنم چه شود
تب و تاب از جگر لاله ربودن نتوان

دل به حق بند و گشادی ز سلاطین مطلب
که جبین بر در این بتکده سودن نتوان


#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

خونِ ما بر غم حرام و خون غم بر ما حـلال
هر غمی کو گِردِ ما گردید شد در خون خویش


#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

#سعدی‌شیرین‌سخن
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

در خزان باغ و درختان همگی زرد شوند !
ز چه باغی تو که همچون گُل‌ِ تَر می‌خندی؟


#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

چون خبر دارم ز ساز زندگی
با تو گویم چیست راز زندگی

غوطه در خود صورت گوهر زدن
پس ز خلوت گاه خود سر بر زدن

زیر خاکستر شرار اندوختن
شعله گردیدن نظرها سوختن

خانه سوز محنت چل ساله شو
طوف خود کن شعله‌ی جواله شو

زندگی از طوف دیگر رستن است
خویش را بیت‌الحرم دانستن است

پر زن و از جذب خاک آزاد باش
همچو طایر ایمن از افتاد باش

تو اگر طایر نه‌ای ای هوشمند
بر سر غار آشیان خود مبند

#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

مَکُن بر من جفا کز هیچ راهی
ندارم جز وفاداری گناهی

و گر دارم گناه آن دل رحیم است
گناه آدمی رسم قدیم است

شبانی پیشه کن بگذار گرگی
مکن با سر بزرگان سر بزرگی

نشاید خوی بد را مایه کردن
بزرگان را چنین بی‌پایه کردن

اگر گامی زدم در کامرانی
جوان بودم چنین باشد جوانی


#حکیم_نظامی‌
#جادو_سخن
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

هر کی در ذوق عشق دنگ آمد
نیک فارغ ز نام و ننگ آمد

نشود بند گفت و گوی جهان
شیرگیری که چون پلنگ آمد

شیشه عشق را فراغت‌هاست
گر بر او صد هزار سنگ آمد

نام و ناموس کی شود مانع
چونکه آن دلربای شنگ آمد

صدهزاران چو آسمان و زمین
پیش جولان عشق تنگ آمد

قیصر روم عشق غالب باد
گر کسل چون سپاه زنگ آمد

زهره بر چنگ این نوا می‌زد
کان قمر عاقبت به چنگ آمد

شمس تبریز هر که بی‌تو نشست
عذر او پیش عشق لنگ آمد

#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

از ما بگو سلامی آن تُرکِ تُند خو را
کآتش زد از نگاهی یک شهرِ آرزو را

این نکته را شناسد آن دل که دردمندست
من گرچه توبه گفتم نشکسته‌ام سبو را

ای بلبل از وفایش صد بار با تو گفتم
تو در کنار گیری باز این رمیده بو را

رمز حیات جویی جز در تپش نیابی
در قُلزم آرمیدن ننگ است آب جو را

شادم که عاشقان را سوز دوام دادی
درمان نیافریدی آزار جستجو را

گفتی مجو وصالم بالاتر از خیالم
عذر نو آفریدی اشک بهانه جو را

از ناله بر گلستان آشوب محشر آور
تا دم به سینه پیچد مگذار های و هو را

#حکیم‌اقبال_لاهــــــوری
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

جهان را بدیدم وفایی ندارد
جهان در جهان آشنایی ندارد

در این قرص زرین بالا تو منگر
که در اندرون بوریایی ندارد

بس ابله شتابان شده سوی دامش
چو کوری که در کف عصایی ندارد

بر او گشته ترسان بر او گشته لرزان
زهی علتی کان دوایی ندارد

کسی سر نهد بر فسونش که چون مار
ز عقل و ز دین دست و پایی ندارد

کسی جان دهد در رهش کز شقاوت
ز جانان ره جان فزایی ندارد

چه مردار مسی که مرد او ز مسی
که پنداشت کو کیمیایی ندارد

برای خیالی شده چون خیالی
بجز درد و رنج و عنایی ندارد

چرا جان نکارد به درگاه معشوق
عجب عشق خود اصطفایی ندارد

چه شاهان که از عشق صد ملک بردند
که آن سلطنت منتهایی ندارد

چه تقصیر کردست این عشق با تو
که منکر شدی کو عطایی ندارد

به یک دردسر زو تو پا را کشیدی
چه ره دیده‌ای کان بلایی ندارد

خمش کن نثارست بر عاشقانش
گوهرها که هر یک بهایی ندارد


#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

دیر آمده‌ای مَـرو شتابان
ای رفتنِ تو چو رفتنِ جان

دیر آمـدن و شتاب رفتن
آیینِ گُل است در گُلستان

#خداوندگار_مـــولانا
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

♥️✨

انسان با صمیمیت بی‌اندازه با دیگران از قدر و احترام خود می‌کاهد. زیرا فرومایگان از همه چیز سوءاستفاده می‌کنند، بالاخص زمانی که دریابند دسترسی به شما نیز آسان است.

📕
#هنر_خودشناسی
✍🏻
#آرتور_شوپنهاور
@Sokhane_Andishmandaneh

Читать полностью…

مولانا و اقبال لاهوری

یکی را که عادت بوَد راستی
خطا گر کند درگذراند از او

و گر ناموَر شد به ناراستی
دگر راست باور ندارند از او

#سعدی‌شیرین‌سخن
@Molana_EqbalLahori

Читать полностью…
Subscribe to a channel