𝗣𝗮𝗿𝗮𝗱𝗼𝗫𝗶𝘀𝘁 | 𝐃𝐚𝐰𝐧 𝐀𝐟𝐭𝐞𝐫 𝐃𝐮𝐬𝐤 🪽

31 March 2025 20:17

صدایشان در سکوتی عمیق، در میان دهان‌هایی که روزنامه‌های فریادند پنهان شده است؛ پاهایی که از فردای ناگهان شکسته و در تاریکی فرو رفته‌اند. ریشه‌هایشان در ژرفای کابوس‌های من تنیده شده، همانند سایه‌هایی که در خلوت شب پنهان‌اند.
پرندگان مرده، در آسمانِ خاموش، حین آخرین پروازشان با بال‌های گسترده، به زمینی کوفته می‌ریزند؛ در اطراف مرکز خواب من، همچون خاطرات فراموش‌شده پرسه می‌زنند.
همه چیز در افول است؛ سفری بدون بازگشت به سرزمینی از فنا. پروانه‌هایی که به بدنم چسبیده‌اند، جایی که کلاغ‌ها بر آن‌ها جان می‌بازند، همچون نغمه‌ای تلخ در شب زمستان، در سراسر این رویای خاکستری پخش می‌شوند.
آه، غمینم...
با لرزش این استخوان‌ها و قطرات عرق سرد، به واقعیت زنده می‌شوم. چنگک‌های بی‌رحم این چرخ روزگار، همچون نیرویی سرسخت، همه را از یاد برده‌اند؛ گویی باید اسامی را که هرگز نباید می‌داشتم، بر دستم حک می‌کردم.
راه گریزی نیست؛ آیینه‌ها دروغ می‌گویند. چشمانم، مرده و خسته از نگاه به عمقشان، دیگر توان تحمل ندارند.
من در جایی دیگرم... از دریچه‌ای معکوس، این سقوط بی‌پایان را می‌نگرم؛ پایی برای تعادل نداشته‌ام در حالی که میان آسمان و زمین معلقم.
تلاشی بی‌ثمر برای فهم این بی‌سر، همچون تلاش برای چانه زدن با سراب است.

@Darkestway 🌀