3345
لسهفر به این معنی است: بگذارید افراد انتخاب کنند که چگونه میخواهند در تقسیم کار اجتماعی شرکت کنند و بگذارید خودشان تعیین کنند که آنتروپرنرها چه چیزی باید تولید کنند. 👤لودویگ فون میزس کانال مطالعه: @LibertyReader
حاکمیت قانون به این معناست که چارچوبهای حقوقی بیطرفانه، رفتارها و قضاوتها درباره کنش انسانی را هدایت میکنند. هدف حاکمیت قانون این است که همه انسانها را، صرفنظر از جایگاه، ثروت، قدرت یا عضویتشان در گروههای خاص، برابر بداند.
همانطور که حقوقدان انگلیسی، آلبرت ون دایسی، نوشته است: «هر مقام رسمی، از نخستوزیر گرفته تا یک مأمور پلیس یا مأمور وصول مالیات، در قبال هر عملی که بدون توجیه قانونی انجام شود، درست مانند هر شهروند دیگری مسئولیت دارد.»
حاکمیت قانون شرطی لازم برای یک جامعه آزاد است.
@austro_libertarian
آفریقا: قارهای تراژیک
منتشر شده در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴
فقر، علتِ مشکلات آفریقا نیست؛ نتیجهٔ آنهاست.
ستونِ یازدهم اوت ۲۰۰۳ من چنین آغاز میشد: «هر کسی که باور دارد اقدامِ آفریقایی رئیسجمهور بوش — از جمله اعزام نیروهای آمریکایی به لیبریا — چیزی بیش از یک مشتِ لوبیا ارزش خواهد داشت، دارد آب در هاون میکوبد (whistling Dixie). شاید این سخن بیش از حد بدبینانه به نظر برسد، اما بیشترِ آفریقا قارهای است که امید چندانی برای مردمانش ندارد.» بیش از یک دهه از آن ارزیابی گذشته است و چیز اندکی تغییر کرده تا چشماندازی خوشبینانهتر را توجیه کند. اکنون ابولا موجودیتِ خودِ کشورهای لیبریا، سیرالئون و گینه در غرب آفریقا را تهدید میکند. افزون بر این، این بیماری مرگبار احتمالاً به کشورهای همسایه نیز سرایت خواهد کرد.
متن کامل مقاله در Instant View
@austro_libertarian
در ۹ نوامبر ۱۹۸۹، دیوار برلین گشوده شد. این دیوار برای بیش از بیستوهشت سال، برلین شرقی و غربی را از هم جدا کرده، میان خانوادهها و دوستان فاصله انداخته و به یکی از بارزترین نمادهای سرکوب کمونیستی و جنگ سرد بدل شده بود. در آن شب، هزاران نفر از اهالی آلمان شرقی وارد برلین غربی شدند، در حالی که جمعیت انبوهی در دو سوی دیوار گرد آمده و به جشن و پایکوبی میپرداختند.
@austro_libertarian
فصل چهارم — دربارهٔ کمونیسم ذهنی: کودکی که بزرگ نشد
قانون: دروغگو میداند که دروغ میگوید؛ اما کمونیست ذهنی دیگر این را هم نمیداند.
۱. کمونیسم در سال ۱۹۸۹ تنها تا حدی سقوط کرد. رژیم سقوط کرد — حزب، سانسورچی، پلیس مخفی. اما عادتِ ذهنیِ آن باقی ماند و به سوی غرب سفر کرد. ما آن را «کمونیسم ذهنی» مینامیم: کمونیسمِ بدون پلیس مخفی، که در درونِ سرها حمل میشود. دروغگوی رژیم کهن، حقیقت را میدانست و آن را پنهان میکرد. اما کمونیست ذهنی از «دروغ» نیز فراتر رفته است. برای او، واقعیت وجود ندارد — تنها آرزوها، واژگان، ژستها و قدرت باقی ماندهاند.
متن کامل مقاله در Instant View
@austro_libertarian
فصل سوم — دربارهٔ نقابهای آن: سوسیالیسم، کمونیسم، مارکسیسم، چپگرایی و ووکیسم
قانون: نقابها تغییر میکنند؛ اما دروغ تغییر نمیکند.
۱. هر بحثی پیرامونِ سوسیالیسم، دیری نمیپاید که به بحثی دربارهٔ واژگان بدل میشود. «آن یکی کمونیسم بود، نه سوسیالیسم.» «آن استالین بود، نه مارکس.» «آن ووکیسم است، و اصلا ووکیسم وجود خارجی ندارد!» مناقشه بر سرِ نامها هرگز معصومانه نیست: در حالی که ما بر سرِ نقاب با یکدیگر مجادله میکنیم، هیچکس به چهرهٔ پشتِ آن نگاه نمیکند. پس بیایید از آنچه خودشان دربارهٔ خود میگویند آغاز کنیم. در دکترینِ مارکس و لنین، سوسیالیسم نقطهٔ مقابلِ کمونیسم نیست، بلکه نخستین مرحلهٔ آن — یعنی اتاق انتظارِ آن — است. اتحاد جماهیر شوروی هرگز خود را کمونیست نمینامید؛ بلکه خود را «اتحادیهٔ جمهوریهای سوسیالیستی شوروی» میخواند و تحقق کمونیسم را به آینده موکول میکرد. حتی خروشچف تاریخ مشخصی برای آن تعیین کرد: سال ۱۹۸۰. اما کمونیسم هرگز فرا نرسید. اتاق انتظار، تمامِ چیزی بود که وجود داشت، و اردوگاههای کار اجباری در همانجا بنا شدند.
متن کامل مقاله در Instant View
@austro_libertarian
فصل دوم — دربارهٔ دروغ، و اینکه چرا باید هر روز بازگو شود
قانون:واقعیت هر روز سخن میگوید، از این رو دروغ باید هر روز بازگو شود.
۱. نظامی که با واقعیت در تضاد است، با مسئلهٔ «حفاظت و نگهداری» (Maintenance) روبهروست. واقعیت یکبار سخن نمیگوید؛ بلکه هر صبح سخن میگوید — در قفسهٔ خالی، در قبضِ هزینه، و در خیابانهای تاریک شب. از این رو، دروغ را نمیتوان تنها یکبار روایت کرد؛ بلکه باید آن را هر روز، درست مانند یک اشتراکِ دورهای، تمدید کرد. حقیقت به هیچ کارمند و خدمهای نیاز ندارد، اما دروغ کارمند میطلبد: وزارتخانه، اتاق خبر، «راستیآزمایان» (Fact-checkers) و مربیانِ آموزشِ عقیدتی.
۲. زبان لهستانی دو واژه برای این پدیده دارد که زبان انگلیسی هیچ معادلی برای هیچیک از آنها ندارد:
زاکوامانیه (Zakłamanie [zah-kwah-MAH-nyeh]): حالتِ دروغِ فراگیر، همهجانبه و نهادینهشده در بافت اجتماع؛ جامعهای چنان انباشته و اشباعشده از دروغ که دروغ دیگر نه یک فعل ارادی، بلکه هوایی است که همگان تنفس میکنند، و حقیقت عملاً از دسترس خارج میشود.
اوبلودا (Obłuda [ob-woo-dah]): ریاکاریِ عمیق و نمایشی؛ شکاف میان آنچه اعلام میشود و آنچه در عمل به اجرا درمیآید، ماسک دروغینی که آنقدر طولانی بر چهره مانده که خودِ صورت شده است.
...
به همین دلیل است که نظام نمیتواند حتی کوچکترین حقیقت را تحمل کند. در اتحاد جماهیر شورویِ استالینی، بیان یک جوک سیاسی میتوانست شما را روانهٔ سالها حبس در اردوگاههای کار اجباری (Gulag) کند. نه به این دلیل که یک حقیقتِ منفرد ذاتاً خطرناک است، بلکه به این خاطر که به همگان نشان میدهد «دیگران نیز میدانند که او میداند». دروغ تنها تا زمانی دوام میآورد که هر فرد بپندارد در ناباور بودن به آن تنهاست. آن کودکی در افسانه که میگوید «امپراتور هیچ لباسی به تن ندارد»، ترسناکترین موجود برای سیستم است — کسی که یکباره کلِ جمعیت را به خنده وامیدارد. از این روست که کارِ سانسورچی هرگز پایان نمیپذیرد و دستگاه سانسور همواره گسترش مییابد.
متن کامل مقاله در Instant View
@austro_libertarian
لنین میگفت یک راه برای نابودی سرمایهداری بیارزش کردن پول آن است؛ راه دیگر، تباه کردن زبان آن.
سوسیالیستها میگویند «برابری»؛ منظورشان «همسطحسازی به پایین» است.
سوسیالیستها میگویند «مالکیت عمومی»؛ منظورشان «کنترل دولتی» است.
سوسیالیستها میگویند «کمک دولتی»؛ منظورشان «کمک از جیب مالیاتدهندگان» است.
سوسیالیستها میگویند «عدالت اجتماعی»؛ منظورشان «عدالت انتخابی» است.
بیایید تا جای ممکن حقیقت را جار بزنیم — و این کار را با زبانی صریح و بیابهام انجام دهیم.
شاید جستوجوی برابری به هر قیمتی، آزادی را زیر سوال ببرد و تضعیف کند.
شاید مردم واقعاً حق انتخاب بیشتری میخواهند، میخواهند مالک خانههای خود باشند و در آموزش فرزندانشان سهم و صدای بیشتری داشته باشند.
مارگارت تاچر؛ سخنرانی در شورای مرکزی محافظهکاری (۱۹۷۶)
@austro_libertarian
#موقت
برای خرید کتاب تئوری بانکداری آزاد با ۱۰ درصد تخفیف بر روی لینک کلیک کنید
نابرابری مشکل نیست: چرا مالیات بر ثروت سراب است؟
و مالیات بر ثروت نیز پاسخ آن نیست.
کمتر شعاری در سیاست مدرن با چنین اعتمادبهنفسِ فزاینده و در عین حال بدون هیچگونه واکاویِ دقیقی رواج یافته است، مَدخلِ این ادعا که «نابرابری یک آسیب اجتماعی است که باید تقریباً به هر بهایی اصلاح شود». با این حال، مطالعهای بیطرفانه از شواهد، به نتیجهای کاملاً معکوس راه میبرد. نابرابری یک نقص در سیستم نیست؛ بلکه مکانیسمِ اصلی و پیشرانِ انباشت دستاوردهای انسانی، گسترش ثروت و ارتقای سطح معیشت برای اکثریت قاطعی از مردمی است که هرگز به بالاترین دهکهای توزیع درآمد نزدیک نمیشوند.
متن کامل مقاله در Instant View
@austro_libertarian
عدالت به مثابهٔ استحقاق در کتاب «عناصر عدالت» اثر دیوید اشمیتز
امسال بیستمین سالگرد انتشار شاهکار دیوید اشمیتز (David Schmidtz)، فیلسوف معاصر، با عنوان عناصر عدالت (The Elements of Justice) است. این مناسبت فرصتی مغتنم برای تأمل در تلاشهای فیلسوفی فراهم میآورد که بیش از بسیاری دیگر به مقولهٔ آزادی و رفاه (Well-being) اندیشیده است. لیبرالهای کلاسیک و لیبرتارینها گاه متهم میشوند که تمرکزی نزدیکبینانه بر مفهوم آزادی دارند؛ گویی آزادی بهتنهایی فارغ از تعارضات احتمالی با سایر ارزشها یا مطالبات اخلاقی پابرجاست. این پندار وجود دارد که اگر حداکثرِ آزادی منفی (Negative freedom) را به همگان اعطا کنیم، اختلافات بزرگ چندانی پیش نخواهد آمد، و در صورتی که هیچ خشونتی آغاز نشود، مناقشات ادعایی عملاً موضوعیت خود را از دست میدهند. شکاکان تردید دارند که بتوان دعوا را به این سرعت و بدون پرداختن به مسئلهٔ بنیادینِ عدالت حلوفصل کرد. حق با آنهاست؛ اگر دفاع فلسفیِ قاطع از لیبرتارینیسم اینقدر ساده بود، سالها پیش باید قلمها را زمین میگذاشتیم.
ادامه در Instant View
@austro_libertarian
💡 خرید قسطی با ما چه میکند؟
این روزها هرکجا را که نگاه میکنیم، از بیلبوردهای شهر گرفته تا استوریهای کسبوکارهای شخصی، خرید قسطی بهعنوان یک گزینه برای راحتی و کاهش فشار مالی تبلیغ میشود. در شرایطی که فشار اقتصادی روزبهروز افزایش پیدا میکند، کاملاً طبیعی است که به این نوع خرید تمایل پیدا کنیم؛ اما آیا واقعاً این نوع خرید فشارها را کم میکند؟
▪️ خرید قسطی چگونه به ما کمک میکند؟
خرید قسطی به ما اجازه میدهد مبلغ یک خرید بزرگ را در چند ماه یا چند سال تقسیم کنیم. اقتصاددانها به این پدیده «هموارسازی مصرف» (Consumption Smoothing) میگویند. به زبان ساده، یعنی بخشی از هزینه امروز را به زمانی منتقل کنیم که انتظار داریم درآمد بیشتری داشته باشیم.
هموارسازی مصرف در چند وضعیت گوناگون کارایی دارد:
• زمانی که درآمد ما بهطور موقت کاهش یافته است؛ برای مثال در دوران تعویض شغل که پیدا کردن یک کار جدید ممکن است چند ماه طول بکشد.
• زمانی که یک خرید بزرگ داریم؛ مثلاً هنگام خرید خانه یا خودرو ممکن است هزینهای بسیار سنگین و ناگهانی باشد و ما با استفاده از اقساط، آن هزینه را پخش یا هموار میکنیم.
• زمانی که در آغاز راه یک حرفه یا سرمایهگذاری هستیم؛ زیرا هزینههای آموزشی و راهاندازی کسبوکار یکی از بزرگترین مخارج در طول یک حرفه هستند و رسیدن به درآمد پایدار و جبران آنها زمان میبرد.
▪️ آیا ما در خرید قسطی واقعاً به آینده فکر میکنیم؟
با آن که کارکرد اقساط این است که هزینهها را در آینده توزیع کنند، ما معمولاً هنگام خرید قسطی بهاندازهی کافی به آینده توجه نمیکنیم. البته نباید این را یک نقص بدانیم. علم اقتصاد رفتاری با سه مفهوم به ما نشان میدهد که عدم توجه ما به آینده، ناشی از مکانیسمهایی طبیعی در ذهن ما است.
• سوگیری زمان حال: ما بهطور طبیعی تمایل داریم در ارزیابیهای خود به «زمان حال» وزن بیشتری بدهیم. در مغز ما نواحیای وجود دارد که فقط به لذت یا منفعت در زمان حال پاسخ میدهند. پس ما تمایل داریم نفعی را که در زمان حال به ما میرسد ارزشمندتر از آنچه که در بلندمدت است، ببینیم.
• ذهنیت کمبود: در زمانی که با کمبود منابع مواجه هستیم، تمرکز ما روی مسائل فعلی بسیار پررنگتر میشود و آینده را حتی بیشتر نادیده میگیریم. این تمرکز محدود ممکن است به بدهی بیش از حد منجر شود.
• وابستگی به نقطهی مرجع: ما معمولاً وضعیت خود را با چیزی ملموس مقایسه میکنیم؛ مثلاً سطح زندگیای که تا امروز داشتهایم یا جایگاهی که دوست داریم حفظ کنیم، نه با فشار مالیای که ممکن است چند ماه بعد سراغمان بیاید. انسان برای محافظت از این «نقطهی مرجع»، تمایل دارد که افت مصرف را به هر قیمتی به تأخیر بیندازد.
▪️ وقتی خرید قسطی فریبآمیز میشود
علاوه بر سوگیریهای بالا، محاسبات مربوط به پیشپرداخت، اقساط، زمانبندی قسطها و نرخهای بهره، بسیار انتزاعی و ناملموس هستند. فرضیات و ساختار مدلهایی که مربوط به محاسبات مالی آینده هستند، با چگونگی درک ما از این پدیدهها تفاوتهای اساسی دارند.
افراد و شرکتهایی که با وعدهی خرید قسطی به سراغ ما میآیند، ممکن است از این طبیعت مغز سوءاستفاده کنند. دو روش رایج وجود دارد که وامها ما را فریب میدهند.
۱. بازی با پیشپرداخت
فرض کنید قرار است یک کالا با قیمت ۱۰۰ میلیون تومان را با ۱۲ قسط بخرید. به دو شرایط متفاوت زیر توجه کنید:
• پیشپرداخت: ۳۰ میلیون، هر قسط: ۷ میلیون
• پیشپرداخت: ۴۲ میلیون، هر قسط: ۶ میلیون
• در هر دو مورد بالا، شما ۱۱۴ میلیون پرداخت خواهید کرد. در مورد اول، بهرهی موثر سالانهی فروشنده ۴۱ درصد، و در مورد دوم، ۵۱ درصد است.
علت این است که در مثال دوم، اعتباری که دریافت میکنیم (۵۸ میلیون) از اعتبار مثال اول (۷۰ میلیون) کمتر است، اما بهره در هر دو ۱۴ میلیون است. یعنی مورد دوم در عمل یک وام بسیار گرانتر است.
۲. بازی با تعداد قسطها
فرض کنید میتوانید یک کالای ۲۰ میلیون تومانی را بهصورت اقساطی بخرید. دو شرایط زیر را درنظر بگیرید:
• شش قسط ۳.۷ میلیون تومانی
• چهار قسط ۵.۵ میلیون تومانی
• در اینجا، فروشنده کالا را ۲۲ میلیون تومان میفروشد. در مورد اول، ۱۶.۳ میلیون تومان اعتبار دریافت میکنید و نرخ مؤثر سالانه تقریباً ۶۰ درصد است. در مورد دوم، اعتبار ۱۴.۵ میلیون تومان و نرخ ۱۱۹ درصد میشود.
نرخ مؤثر سالانه نشان میدهد اعتباری که واقعاً دریافت کردهاید، با توجه به مبلغ و مدت بازپرداخت، در مقیاس یک سال چقدر برای شما هزینه دارد. به همین دلیل، کمتر بودن تعداد قسطها میتواند نرخ مؤثر را بهشدت بالا ببرد، حتی اگر مبلغ نهایی خرید تفاوت زیادی نکند.
در هر دو خرید قسطی بالا، فروشنده یک «نرخ اعلامی» به شما میگوید. مثلاً در خرید دوم، این نرخ ۱۰ درصد است؛ اما نرخ اعلامی ۱۰ درصدی در عمل به یک وام با نرخ مؤثر سالانهی ۱۱۹ درصدی تبدیل میشود.
بازی با مدتزمان اقساط و پیشپرداخت، به فروشنده یا اعتباردهنده اجازه میدهد که نرخ مؤثر سالانه را بسیار بالاتر از چیزی که در نگاه اول بهنظر میرسد ببرد.
➕ نوشدارو پلاس
محاسبهی نرخ مؤثر سالانه بسیار پیچیده است و این مفهوم حساسیت بالایی به پیشپرداخت و مدتزمان اقساط دارد، بهگونهای که درک ملموس آن برای مغز ما بسیار دشوار است. توصیه میکنیم پیش از خرید قسطی یا دریافت اعتبار از ابزار آنلاین «حسابکش» برای مشاهدهی اضافهپرداخت واقعی، نرخ مؤثر سالانه و برچسب گرانی استفاده کنید.
گاهی یک خرید قسطی که برای ما از خرید نقدی سبکتر بهنظر میرسد، ممکن است حتی کمک مالی ما به فروشنده یا اعتباردهنده باشد، نه برعکس. در این شرایط، اگر امکان گرفتن وام داریم، احتمالاً بهتر است بهسراغ آن برویم.
▪️یک تصویر کلیتر
طبق گزارش تورم ۲۰۲۶-۲ بانک مرکزی ترکیه، با تداوم تورم در سالهای اخیر، خریدهای قسطی و سقف اعتبارها در این کشور افزایش یافتهاند. در کوتاهمدت، خانوارها قدرت خرید بیشتری پیدا کردهاند و تقاضای مصرف بالاتر رفته است؛ اما این گزارش هشدار میدهد که افزایش بدهی برای خانوادههای کمدرآمد و آسیبپذیر، مشکل بازپرداخت ایجاد میکند و در بلندمدت باعث تشدید فشار مالی خواهد شد.
این مثال یک حقیقت کلی و اثباتشده را در اقتصاد نشان میدهد. خرید اعتباری یا قسطی در بحرانهای اقتصادی موقت یکی از راههای مؤثر برای حفظ سطح تولید و مصرف است، اما در شرایط تورم مزمن، ممکن است به عاملی برای تشدید بحران تبدیل شود.
یک گزارش «فدرالرزرو» آمریکا میگوید افزایش بدهی باعث میشود تا خانوادهها در بحرانهای آینده مجبور به کاهش هزینهها و مصرف خود شوند؛ امری که آثار منفی روی تولید را نیز شدیدتر میکند.
اسناد اقتصادی آمریکا دربارهی تورم پس از جنگ جهانی دوم هم نمونهای مشابه را ثبت کردهاند: در شرایطی که تولید و عرضه کاهش یافته بود، گسترش اعتبار، قدرت خرید تازهای وارد اقتصاد کرد، بدون آنکه تولید به همان اندازه افزایش پیدا کند؛ در نتیجه فشار بر قیمتها بیشتر شد.
فروش قسطی، یکی از راههایی است که فروشندگان همواره از آن استفاده کردهاند تا کاهش تقاضا در اثر تورم را جبران کنند. مثال ترکیه یک نمونهی بسیار تازه است؛ اما در بحرانهای دههی ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ آمریکا نیز میتوانیم این نوع سیاست فروش را مشاهده کنیم.
خلاصه یافتههای اقتصادی را میشود سادهتر گفت:
در شرایطی که آسیبپذیری مالی خانوارها افزایش مییابد، خرید قسطی ممکن است قدرت خرید را موقتاً حفظ کند، اما ریسکهای مالی آینده را بالا میبرد.
▪️ قسطی بخریم یا نه؟
همانطور که گفتیم، خرید قسطی و اعتباری کارکردهای مثبتی در شرایط نامساعد دارند. دادن یک حکم کلی دربارهی خرید قسطی ممکن و منطقی نیست؛ اما نکاتی وجود دارد که در هنگام این نوع خرید باید به آنها توجه کنیم.
• قسطی که هزینه واقعی را پنهان میکند یک زنگ خطر است: تأکید فروشنده روی «اقساط ماهانهی کم» یا «پیشپرداخت ناچیز یا صفر»، بدون صحبت از هزینهی نهایی، فریبآمیز است. نرخ مؤثر سالانه را حساب کنید؛ تقسیم مبلغ اضافی بر قیمت کالا کافی نیست.
• قراردادهای مبهم را امضا نکنید: تفاوت قیمت نقدی و اعتباری، چگونگی محاسبهی کارمزدها، جریمهی دیرکرد، شرایط تسویهی زودتر از موعد، بیمه و سایر خدمات و هزینههای جانبی را در نظر بگیرید.
• برای کالاهای مصرفی، بدهی بلندمدت نسازید: اگر مدام برای خرید لوازم روزمره اعتبار میگیرید و عمر آن کالا پیش از تسویهی بدهی تمام میشود، ممکن است فقط فشارهای مالی خود را در آینده بیشتر کرده باشید.
• مراقب انباشت قسطهای کوچک باشید: شاید هر خرید قسطی بهتنهایی کاملاً سبک باشد، اما ترکیب چند قسط کوچک ممکن است بخش بزرگی از درآمد ماهانهی شما را بگیرد.
• به امید درآمد و اقتصاد بهتر در آینده قسط نگیرید: توان بازپرداخت خود را با توجه به درآمد و هزینههای فعلی بسنجید؛ پذیرفتن قسط بهامید افزایش درآمد و رونق اقتصاد در آینده بسیار پرریسک است.
• کالا را صرفاً به این دلیل که در آینده گرانتر خواهد شد، قسطی نخرید: انتظارات تورمی باعث میشود تا خرید در زمان حال بسیار منطقی بهنظر برسد؛ اما فشار مالی اقساط ممکن است از فشار خرید نقدی در آینده بیشتر باشد.
در کل، باید این نکته را بهیاد داشته باشیم که اقساط، قدرت خرید پایین ما در زمان حال را با قدرت خرید بالای ما در آینده جبران میکنند. پس اگر خریدهای قسطی امروز ما حتی برای نسخهی آیندهی ما نیز سنگین باشند، فشارهای مالی دیر یا زود خودشان را نشان خواهند داد.
سوسیالیسم: علم است یا سیانور؟
هنگامی که توتالیتاریسم در لباس عقلانیت پنهان میشود.
ماریانا داویدوویچ در این اثر، تجربیات هولناک جهان از شرارتهای کمونیسم را به شکلی ملموس روایت میکند. این کارنامهای هراسانگیز است که با اجساد صد میلیون قربانی و آزادیهای بربادرفتهٔ صدها میلیون انسان دیگر انباشته شده است. هیچکس هرگز نباید انتظار دیگری میداشت؛ حتی بنیانگذار ایدئولوژی مدرن کمونیستی، کارل مارکس، خشونتِ عریان را به عنوان مؤلفهای ضروری در فرمول کمونیستی تبلیغ میکرد.
ادامه متن در Instant View
@austro_libertarian
این سرمایهداری نیست، ویژهخواری دولتی است!
چگونه بازار آزاد قربانیِ رانتبازی میشود.
واژگان دارای معانی مشخصی هستند. متأسفانه، واژهٔ «سرمایهداری» (Capitalism) مکرراً هم توسط حامیان و هم توسط منتقدان مورد سوءاستفاده قرار میگیرد. بسیار اتفاق میافتد که آنچه مردم از آن دفاع میکنند یا آن را محکوم میسازند، اصلاً سرمایهداریِ بازار آزاد نیست.
متن کامل مقاله در Instant view
@austro_libertarian
چنین روزی ...
در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲، رژیم سوسیالیستی و بعثی سوریه به حملات وحشیانهٔ خود به پایگاههای شورشیان ادامه داد و این امر به کشته شدن بیش از ۲۰۰ نفر منجر شد که اکثریت آنها را غیرنظامیان تشکیل میدادند.
.......
در ۲۳ اکتبر ۱۹۸۹، سی و سه سال پس از انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان، رژیم کمونیستی در مجارستان جای خود را به «جمهوری مجارستان» داد. نیم سال بعد، نخستین انتخابات پارلمانی آزاد و عادلانه برگزار شد.
......
در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۶، اعتراضی علیه سیاستهای سرکوبگرانهٔ رژیم کمونیستی در بوداپست به قیامی مردمی بدل گشت. هرچند این جنبش در ابتدا موفق بود، اما نیروهای شوروی صدها نفر از معترضان را کشتند؛ با این حال، رژیم تغییر کرد و ایمره نادیِ اصلاحطلب روی کار آمد.
@austro_libertarian
فایل کتاب کنش انسانی
📚 کتاب: #کنش_انسانی
🖊 نویسنده: #لودویگ_فون_میزس
🖊 مترجم: #سلیمان_عبدی
🔹 ویرایش نهایی نسخه دیجیتال
◽️1419 صفحه
🔹رایگان
برشی از متن:
پراکسیولوژی و اقتصاد به انسان نمیگویند که آیا باید زندگی را حفظ یا رها کند. خود زندگی و تمام نیروهای ناشناختهای که آن را پدید میآورند و شعلهور نگه میدارند، یک امر قطعی و نهایی هستند و به همین دلیل فراتر از قلمرو علوم انسانی قرار دارند. موضوع پراکسیولوژی صرفاً تجلی اساسی زندگی انسان، یعنی کنش، است.
دربارهٔ کتاب:
شما بزرگواران بزودی متوجه خواهید شد که کتاب کنش انسانی ماندگارترین و بزرگترین رساله اقتصادی قرن بیستم است. شما به عنوان دارندگان این کتاب در طول زندگی خود بارها به آن مراجعه خواهید کرد، شما احتمالا هرگز از آن بی نیاز نخواهید شد و هر بار این اثر برای شما تازگی خواهد داشت. این کتابی عمیق با پراکندگی بسیار است. شاید یارای همسویی با او نباشید ولی بسیار متعجب خواهید شد که چگونه کسی بدین عرصه دست یافته است. 🆔 @kazive_institute | #سلیمان_عبدی
فصل ششم — درباره دو راه: توفان و راهپیمایی
قانون: توفان، دولت را تسخیر میکند و سپس ناچار است جامعه را مغلوب سازد؛ راهپیمایی، جامعه را به چنگ میآورد و سرانجام دولت خودبهخود به دامانش میافتد.
1. دو راه به سوی قدرت وجود دارد و شاهزادهٔ دروغ از هر دو گام برداشته است. توفان پرشتاب است: یک شب، یک کاخ، چند هزار مرد مسلح، و حکومت دستبهدست میشود. راهپیمایی کند است: یک نسل، هزار نهاد، میلیونها گام کوچک، و هیچکس نمیتواند بگوید کشور دقیقاً در چه روزی تغییر کرد. توفان پرهیاهو و آشکار است. راهپیمایی خاموش، قانونی و تقریباً نامرئی است. مقصد اما یکی است.
متن کامل مقاله در Instant View
@austro_libertarian
فصل پنجم — دربارهٔ سوختهای آن: حسادت و ترس
قانون: حسادت به سوسیالیسم انگیزه میدهد؛ و ترس به آن رضایت و مشروعیت میبخشد.
۱. هر ماشینی به سوخت نیاز دارد. شاهزادهٔ دروغگویان با دو سوخت کار میکند، و هر دوی آنها در قلب هر انسانی یافت میشوند: حسادت و ترس. او مخترع آنها نیست، بلکه هنرِ تصفیهشان را آموخته است — تا ضعفِ فردی را به یک برنامهٔ جمعی بدل کند. حسادت میگوید: «از او بگیر.» ترس میگوید: «از من محافظت کن.» آنها را که کنار هم بگذارید، میگویند: «همهچیز را به دولت بسپار.»
متن کامل مقاله در Instant View
@austro_libertarian
💡 از هوش مصنوعی مشاورهی مالی نمیگیرید؟ شاید هنوز هم در معرض ریسکهای آن باشید!
بسیاری از توصیههای مالی دربارهی هوش مصنوعی یک هشدار ثابت دارند: برای معامله و تصمیمگیری دربارهی سرمایهگذاری به این ابزارها اعتماد نکنید. ما نیز پیشتر در نوشدارو به این موضوع پرداخته بودیم.
اما این ماجرا روی دیگری هم دارد: حتی اگر شخصاً از هوش مصنوعی برای ترید استفاده نکنیم، ممکن است از پیامدهای استفادهی گستردهی دیگران از آن در امان نباشیم!
این روزها سرمایهگذاران و مؤسسات مالی فراوانی از الگوریتمها و مدلهای هوش مصنوعی برای تحلیل هزاران داده و شاخص استفاده میکنند. وقتی تعداد زیادی از معاملهگرها با ابزارهایی مشابه تصمیم میگیرند، خطر اشتباههای فردی ممکن است به بحرانی سراسری تبدیل شود که تمام سرمایهگذاران را تحت تأثیر قرار میدهد.
▪️ وقتی الگوریتمها بازار را به هم میریزند
بعدازظهر ۶ می ۲۰۱۰، بازار سهام آمریکا شاهد رویدادی بود که بعدها به «سقوط ناگهانی بازار» (Flash Crash) معروف شد. در تنها چند دقیقه، شاخص داو جونز که تغییرات قیمت سهام ۳۰ شرکت بزرگ آمریکایی را نشان میدهد، نزدیک به هزار واحد سقوط کرد.
یک الگوریتم، و نه صرفاً خطای انسانی، از عوامل مهم این سقوط بود.
یکی از شرکتهای بزرگ بازار از الگوریتمی استفاده میکرد که سرعت فروش را براساس حجم معاملات تنظیم میکرد، نه قیمت یا زمان. با افزایش نوسان، این الگوریتم سفارش فروش عظیمی به ارزش ۴٫۱ میلیارد دلار را اجرا کرد. این فروش، همراه با واکنش دیگر معاملهگران و سامانههای خودکار، یک حلقهی بازخورد ایجاد کرد که به تشدید سقوط بازار انجامید.
اهمیت این واقعه فقط در شدت سقوط نبود؛ بلکه آسیبپذیری بازاری را آشکار کرد که بخش قابلتوجهی از معاملات آن را سامانههای خودکار انجام میدادند. هر الگوریتم براساس اهداف مشخصی عمل میکرد، اما تعامل آنها نتایجی ایجاد کرد که هیچ بازیگر واحدی بهتنهایی قصد رقمزدنش را نداشت.
▪️ رفتار گلهای؛ وقتی همه به یک سمت میروند
گاهی سرمایهگذاریهای بزرگ و انتظارات مشترک، روندی سودآور به نظر میرسند و افراد بیشتری را جذب میکنند؛ پدیدهای که «رفتار گلهای» نامیده میشود.
مشکل این است که چنین رشدی ممکن است نه بر پایهی ارزش واقعی داراییها، بلکه براساس خوشبینی و دنبالهروی از دیگران شکل بگیرد. در نتیجه، آشکارشدن واقعیت میتواند به خروج همزمان سرمایهها و سقوط بازار منجر شود.
در «دوشنبهی سیاه» ۱۹ اکتبر ۱۹۸۷، راهبردهای معاملاتی مشابه در واکنش به افت قیمتها، فروش داراییها را افزایش میدادند؛ فروش بیشتر، افت بیشتر و افت بیشتر، موج دیگری از فروش را به دنبال داشت.
در بحران مالی ۲۰۰۸ نیز باور گسترده به رشد پایدار بازار مسکن و سرمایهگذاری در داراییهای مرتبط، به شکلگیری حباب کمک کرد. با ترکیدن حباب، زیانها از مؤسسات مالی فراتر رفت و میلیونها خانوار را تحت تأثیر قرار داد.
بازارها ممکن است بازیابی شوند، اما این به معنای جبران زیان همهی سرمایهگذاران نیست.
▪️ هوش مصنوعی و خطر همگرایی تصمیمها
استفادهی گسترده از هوش مصنوعی به این آسیبپذیریها رنگ و بوی تازهای میدهد. حتی اگر متخصصان انسانی خروجی مدلها را بررسی کنند، تحلیل آنها همچنان تحت تأثیر اطلاعات و الگوهایی است که هوش مصنوعی ارائه میدهد. آنچه مدل نادیده میگیرد، ممکن است در تصمیم نهایی انسان نیز نادیده بماند.
این مسئله چند خطر مهم ایجاد میکند:
• رفتار گلهای: اگر مؤسسات مالی از مدلها، دادهها و روشهای تحلیل مشابه استفاده کنند، ممکن است به نتیجههای یکسانی برسند و تصمیمهای خریدوفروش آنها به هم نزدیک شود.
• تشدید نوسانها: معاملات همزمان و پرحجم میتوانند چرخههای بازخوردی ایجاد کنند؛ تغییر قیمت به سیگنالی برای معاملات بعدی تبدیل میشود و ممکن است به کاهش نقدشوندگی یا سقوط ناگهانی بازار بینجامد.
• وابستگی به ارائهدهندگان محدود: بسیاری از مؤسسات به تعداد محدودی از شرکتهای ارائهدهندهی مدلهای هوش مصنوعی و زیرساختهای ابری وابستهاند. اختلال فنی یا حملهی سایبری به یکی از آنها ممکن است چندین مؤسسه را همزمان تحت تأثیر قرار دهد.
• ریسک مدل و داده: مدلهایی که تصمیمگیری شفافی ندارند یا بر اطلاعات ناقص تکیه میکنند، ممکن است خطاهایی ایجاد کنند که شناسایی و اصلاحشان دشوار باشد.
• ریسکهای سایبری و اطلاعاتی: هوش مصنوعی تولید اخبار دروغین و اطلاعات گمراهکننده را آسانتر میکند. انتشار اطلاعات نادرست دربارهی یک مؤسسهی مالی ممکن است به رفتارهای شتابزده و حتی هجوم برای برداشت سپردهها منجر شود. از طرفی، مدلهایی که اخبار را تحلیل میکنند نیز ممکن است تحت تأثیر همین اطلاعات ساختگی قرار بگیرند.
▪️ در چنین بازاری چگونه از سرمایهی خود محافظت کنیم؟
هیچ راهی وجود ندارد که سرمایهگذاری را کاملاً از ریسک مصون کند؛ اما میتوانیم بهجای تلاش برای پیشبینی همهی بحرانها، وابستگی تصمیمهای خود را به روندهای کوتاهمدت کاهش دهیم.
• در بازارهای مختلف سرمایهگذاری کنیم: تقسیم سرمایه میان داراییهایی مانند سهام، طلا، ارز و کالاها از وابستگی کامل به یک بازار میکاهد.
• تنوع ظاهری را با تنوع واقعی اشتباه نگیریم: اگر تمام سهام یا صندوقهای ما به یک صنعت یا روند اقتصادی وابسته باشند، ممکن است همزمان آسیب ببینند.
• از تصمیمهای شتابزده دوری کنیم: رشد ناگهانی یک دارایی و هجوم سرمایهگذاران، بهتنهایی نشانهی مناسبی برای خرید نیست.
• افق زمانی را در نظر بگیریم: سرمایهای که برای هزینههای ضروری یا کوتاهمدت کنار گذاشته شده، نباید مانند سرمایهی بلندمدت مدیریت شود.
• معیارهای سود و زیان را خودمان تعیین کنیم: بسیاری از اخبار و تحلیلهای مالی برای معاملهگران کوتاهمدت تهیه میشوند. اگر هدفمان حفظ ارزش دارایی در بلندمدت است، باید بیشتر به معیارهای اقتصادی و تحلیلهای بنیادی توجه کنیم.
امروز مدلهای هوش مصنوعی به بخشی جداییناپذیر از بازارهای مالی تبدیل شدهاند.
در چنین شرایطی، لازم است یک اصل مهم را برای خودمان جا بیندازیم: در بازاری که مدلهای مشابه با تصمیمهای مشابه میتوانند خطرات مشترک ایجاد کنند، سرمایهگذاری خود را به یک پیشبینی، یک فناوری یا یک موج جمعی وابسته نکنیم.
چرا تفکر «بازی با جمع صفر» جهانی با «جمع منفی» میآفریند؟
بازار آزاد برای همگان رفاه به ارمغان میآورد.
دولتها در سرتاسر جهان اخیراً شروع به وضع مالیاتهای سنگین بر شهروندان خود کرده و مدعیاند که با این کار از آنها «محافظت» میکنند. مالیاتهای اضافی که شهروندان ناچار به پرداختش هستند، «تعرفه» (Tariff) نامیده میشود. در پایان جنگ جهانی دوم، روند طولانیِ برچیدن مالیاتهای اضافی بر تجارت آغاز شد که به خلق امواجی از شکوفایی و رونق بیسابقه کمک کرد. طول عمر و استانداردهای زندگی در سراسر جهان صعود کرد. چه آسان آنچه را که تنها چند نسل پیش معجزهآسا به نظر میرسید، امروزه بدیهی میپنداریم؛ و چه آسان فراموش میکنیم چه چیزی آن معجزاتِ ظاهری را ممکن ساخت: کسبوکار آزاد (Free enterprise)، آزادی در نوآوری، و آزادی در تجارت. امروز تمامی این ارکان در سرتاسر جهان زیر حملات شدیدی قرار دارند.
متن کامل مقاله در Instant View
@austro_libertarian
در فلسفهٔ ما، غایتِ حیاتِ فرد نه بندگیِ دولت و اهدافِ آن، بلکه شکوفاساختنِ بهینهترین حالتِ استعدادها و توانمندیهای خویش است.
احساسِ متکی به خود بودن (Self-reliant)، ایفای نقش در درون نهاد خانواده، مالکیتِ داراییِ شخصی، و ادارهٔ معیشتِ خود با اتکا به دسترنجِ خویش، همگی اجزای آن «تعادلِ روحی» (Spiritual ballast) هستند که شهروندیِ مسئولیتپذیر را استوار نگه میدارند و شالودهای مستحکم فراهم میآورند تا از بستر آن، انسانها پیرامونِ خود را بنگرند و ببینند چه کارِ بیشتری میتوانند برای دیگران و خود به انجام رسانند.
این همان چیزی است که ما از «جامعهٔ اخلاقی» مراد میکنیم؛ نه جامعهای که در آن دولت مسئولِ همهچیز است و هیچکس در قبالِ دولت مسئولیتی ندارد.
پیشتر گفتم که فلسفهٔ اخلاقیِ برترِ جامعهٔ آزاد، زیربنای عملکردِ اقتصادیِ آن است. در مقابل، موفقیتِ مادیِ جامعهٔ آزاد به مردمان توان میدهد تا درجهای از سخاوت در حقِ کمتر برخورداران از خود بروز دهند که در هیچ جامعهٔ دیگری همتا ندارد.
شایستهٔ تقدیّر است که عصرِ ویکتوریایی—یعنی دورانِ اوجِ «پویاییِ آزاد» (Free enterprise) در بریتانیا—همزمان عصرِ شکوفاییِ نوعدوستی و نیکوکاری (Benefaction) نیز بود.
مارگارت تاچر؛ سخنرانی در انجمن اقتصاد زوریخ (۱۹۷۷)
@austro_libertarian
مقدمه: شاه دروغگویان، بینقاب – یادداشتهایی دربارهی عملورزی (Praxis) قدرت سوسیالیستی.
گرامشی در «زنداننامهها»، حزب انقلابی را «شهریار مدرن» نامید؛ جانشین جمعی شهریارِ ماکیاولی. ما روش ماکیاولی را بر ساختهی گرامشی اعمال خواهیم کرد و آن را از هم خواهیم شکافت.
روسو میگفت ماکیاولی در حالی که وانمود میکند به شهریاران درس میدهد، درسهای بزرگی به مردم میدهد. ما نیز خواهیم کوشید آشکارا چنین کنیم.
...
گرامشی یادداشتهایش را در زندان نوشت. یادداشتهای ما از دل آزادی خواهند بود.
ما از لهستان مینویسیم؛ جایی که این آزمایش چهلوپنج سال بر روی ما اجرا شد — همراه با یادداشتهایی از پاریس، جایی که بسیاری از ایدههای آن متولد شدند، و از لندن، جایی که ایدهها در ترازوی واقعیت سنجیده میشوند.
متن کامل مقاله در Instant View
@austro_libertarian
آنتونیو گرامشی – خطرناکترین روشنفکر قرن بیستم.
نه مشهورترین، نه پرخوانندهترین؛ بلکه خطرناکترین و تأثیرگذارترین آنها؛ چرا که او کسی بود که کشف کرد چرا انقلاب مدام شکست میخورد و بهجای آن چه باید کرد. همانی که «راهپیمایی طولانی از میان نهادها» را ابداع کرد.
هرآنچه پس از آن آمد — مکتب فرانکفورت، مدل عملیاتی انجمن فابیان، خط لولهٔ تأسیس مجمع جهانی اقتصاد (WEF)، دانشگاه تسخیرشده، و دپارتمان منابع انسانی که گفتار مجاز را به کرسی مینشاند — همگی فرعِ بر نوشتههای اوست که میان سالهای ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۵، به صورت رمزگذاریشده، در سلول زندانی در ایتالیای موسولینی نگاشته شد.
۱. پرسش محوری او: چرا این اتفاق (انقلاب) رخ نداده است؟ قرار بود طبقهٔ کارگر قیام کند. تناقضات سرمایهداری قرار بود انقلاب را رقم بزند. اما نزده بود — دستکم نه در غرب. پاسخ گرامشی دقیق و ویرانگر بود: زیرا طبقهٔ حاکم قدرت را صرفاً از طریق زور حفظ نمیکند؛ بلکه آن را از طریق «هژمونی فرهنگی» حفظ میکند؛ یعنی کنترل ایدهها، ارزشها و چارچوبهایی که مردم از طریق آنها جهان را درک میکنند. کارگری که بپذیرد نظم موجود صرفاً همانگونهای است که امور باید باشند، فارغ از شرایط مادیاش دست به شورش نخواهد زد. انقلاب پیش از هر چیز نیازمند دگرگونی فرهنگی است.
۲. ابزار کار، راهپیمایی طولانی از میان نهادها بود. نه سنگربندی در خیابان؛ بلکه مدرسه، دانشگاه، رسانه، قوهٔ قضاییه، خدمات اداری، و تشکیلات فرهنگی — یعنی هر نهادی که تمدن از طریق آن ارزشهای خود را به نسل بعدی منتقل میکند. این نهادها را تسخیر کنید، آنها را با افرادی پر کنید که در پروژهٔ ضدهژمونیک شریکند، و پیشفرضهای فرهنگیای که نظم موجود را حفظ میکنند، به مرور زمان رنگ میبازند. خبری از سنگر نیست. خبری از لحظهٔ عیانِ گسست نیست. تنها جایگزینیِ کندِ یک هژمونی فرهنگی با هژمونی دیگر در جریان است.
۳. تسخیر نظام آموزشی، شاهکار این جریان بود. برنامهٔ درسی را کنترل کنید تا مقولههای تفکرِ در دسترسِ نسل آینده را در دست بگیرید. این کار نه با دیکته کردنِ نتایج به آنها، بلکه با شکل دادن به این امر صورت میگیرد که چه پرسشهایی به ذهنشان خطور کند، چه چیزی را بدیهی بدانند و چه چیزی را غیرقابلتصور قلمداد کنند. نسلی که پس از راهپیمایی طولانی آموزش دیده است، نیازی ندارد که به او گفته شود چه چیزی فکر کند. او همان چیزی را فکر میکند که برای اندیشیدنش شکل گرفته است — و چنان آن تفکر را تجربه میکند که گویی تراوش ذهن خودِ اوست.
۴. او همچنین «روشنفکر ارگانیک» را نظریهپردازی کرد؛ کسی که چارچوب نظری را به داستانها و پیشفرضهایی تبدیل میکند که بدون ظاهرِ ایدئولوژیک، در بافت فرهنگ جریان مییابند. فیلمی که نظم موجود را مضحک جلوه میدهد. روزنامهنگاری که هر رویداد را در قالب پیشفرضهای تأییدشده چارچوببندی میکند. گرامشی درک کرده بود که فرهنگ، سیاست با ابزاری دیگر است — و جناحی که فرهنگ را کنترل کند، فارغ از اینکه چه کسی در انتخابات پیروز شود، برنده است.
۵. این یک تئوری توطئه نیست. این یک استراتژیِ مکتوب، مستند و بهطور گسترده تدریسشده است که چپها آگاهانه در سراسر جهان غرب پیادهسازی کردند. نسلِ ۱۹۶۸ آن را در دانشگاهها به مرحلهٔ عمل درآورد. آنها در دهههای پس از آن به استادان، روزنامهنگاران، کارمندان دولت، قاضیها و مدیران منابع انسانی تبدیل شدند. این راهپیمایی پنجاه سال طول کشید. و جواب داد.
۶. دادستان موسولینی در دادگاه او گفت: «ما باید جلوی کار کردن این مغز را برای بیست سال بگیریم.» اما مغز از کار نایستید. سیوسه دفترچه از آن به جا ماند؛ قاچاق شد، به چاپ رسید، و پس از خودِ مارکس، به پرخوانندهترین متن مارکسیستی در آکادمیهای غربی تبدیل شد. گرامشی در سال ۱۹۳۷، شش روز پس از آزادی، در سن چهلوششسالگی درگذشت. او راهپیماییای را که نظریهپردازی کرده بود، به چشم ندید؛ نیازی هم به دیدنش نداشت.
۷. تکتک نهادهای تسخیرشده، هر برنامهٔ درسیِ دگرگونشده، هر دپارتمان منابع انسانی که گفتارِ مجاز را اِعمال میکند، هر سیاستِ تعدیل محتوایی که صدای غیرمجاز را سرکوب میکند — همه و همه در حال اجرای برنامهای هستند که آنتیونیو گرامشی در یک سلول زندان طراحی کرد؛ با مغزی که قرار بود متوقف شود. اما متوقف نشد. و راهپیمایی هم همینطور.
تا به امروز — زیرا انحصار توزیعی که نتایج آن را قابلاجرا میساخت، در حال ترک برداشتن است. ضدراهپیمایی آغاز شده است؛ تنها هنوز نامی برای آن نساختهاند.
از ایکسِ کژیشتف شچاوینسکی
@austro_libertarian
چنین روزی ...
در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۱، «سارا جین اولسون»، عضو سابق گروه مارکسیستی «ارتش آزادیبخش سیمبیونیز»، اتهامات مربوط به دو فقره جرم سنگین در ارتباط با تلاش برای بمبگذاری در یک خودروی پلیس در لسآنجلس در سال ۱۹۷۶ را پذیرفت. او به دو حکم ده ساله حبس متوالی محکوم شد.
......
در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۱، سازمان امنیت شوروی (NKVD) تعداد زیادی از زندانیان محبوس در ساختمان این سازمان و زندان شهر سیمفروپول را تیرباران کرد تا مانع از فرار آنها یا آزادیشان به دست نیروهای پیشروی نازی شود.
@austro_libertarian
ممکن است ما بگوئیم کنش مانیفست اراده انسان است، اما این چیزی به دانسته ما نمیافزاید.
در خصوص معنای ارادهی انسان باید گفت چیزی جز استعداد انسان برای انتخاب امور در موقعیتهای متفاوت نیست که عبارت است از ترجیح یکی از امور بر دیگری و اتخاذ تصمیم بر اساس جستجوی هدف در یک موقعیت و دل کندن از موقعیتی دیگر.
صفحه ۴۵
کتاب #کنشانسانی - Human Action
اثر لودیگ فون میزس - ترجمه سلیمان عبدی
Telegram | Instagram
📌 تبادل کانالهای حامی بازار آزاد
----------------------------------------------
🎖فایننس و اقتصاد
@utfinance
🎖پادکست لیبرال
@LiberalPodcast
🎖دربارهی آزادی
@Notes_On_Liberty
🎖انجمن علمی اقتصاد
@anjoman_elmi_eqtesad
🎖لیبرتارینیسم
@austro_libertarian
🎖خوانش آزادی
@LibertyReader
🎖پالئولیبرتارینیسم
@Paleolibertarianizm
🎖مشعل آزادی
@LibrT
🎖برای این اقتصاد دستوری ...
@Signal99
🎖اشتباهات من در بازارهای مالی
@Reza_Ghanipur
🎖بنیاد انتشارات کازیوه
@kazive_institute
🎖جعفر ساعینیا
@jafar_saeiniya
🎖محمود اولاد
@maolad
بزرگترین قحطی تاریخ بشر، جدول زمانیِ تقلای یک دولت برای اصلاح طبیعت بود، و هر سطر آن با عنوان «پیشرفت» اعلام میشد.
۱۹۵۸، ژانویه: مائو هشت فرمان برای کشاورزی صادر میکند. دو مورد از آنها برگرفته از افکار لیسنکو، زیستشناس شوروی است که آموزش میداد گیاهانِ یک گونه با هم رقابت نمیکنند، بنابراین میتوان بذرها را ده برابر متراکمتر کاشت. هیچکس در آن اتاق سابقه کشاورزی نداشت.
۱۹۵۸، بهار: کارزار «چهار آفت». تقریباً دو میلیارد گنجشک در سراسر چین با ایجاد سر و صدا از آسمان فراری داده میشوند تا از فرط خستگی سقوط کنند، و حشراتِ تغذیهکننده جوجههایشان با گندمها تنها میمانند.
۱۹۵۸، بهار: دستور شخم عمیق صادر میشود؛ یک متر پایینتر، و در جاهایی تا سه متر. هزار سال خاکِ حاصلخیزِ رویی، زیر خاکِ زیرینِ سترونی مدفون میشود که حتی علف هرز هم در آن نمیروید.
۱۹۵۸، تابستان: کاشت متراکم. بذرها چنان فشرده کاشته میشوند که برگهای پایینی در تاریکی میپوسند، و مزرعهها با پنکههای برقی تهویه و شبها با چراغ روشن میشوند.
۱۹۵۸، اوت: نیم میلیارد دهقان به کمونها منتقل میشوند. زمینهای شخصی، خوکِ خانواده و بزِ خانواده ملی میشوند و به مالکیت اشتراکی درمیآیند؛ و خوکها پیش از همه تلف میشوند.
۱۹۵۸، پاییز: کورههای ذوب آهنِ حیاطپشتی. نود میلیون دهقان در هنگام برداشت محصول از مزارع فرا خوانده میشوند تا قابلمهها و ابزار کارشان را به آهن بیارزش تبدیل کنند، و جنگلها برای سوخت این کورهها قطع میشوند.
۱۹۵۸، زمستان: در حالی که محصول واقعی در مزرعهها در حال پوسیدن است، استانها بزرگترین محصول تاریخ را به پکن گزارش میکنند: ۳۷۵ میلیون تن؛ تقریباً دو برابر حقیقت.
۱۹۵۹، سهمیهی غله بر اساس همین دروغ تعیین میشود. حکومت سهم خود را از محصولی که وجود خارجی ندارد برمیدارد و ۴ میلیون تن را برای پرداخت هزینهی ماشینآلات به خارج صادر میکند.
۱۹۵۹، تابستان: ملخها و پس از آنها کرمهای ساقهخوار به مزارعِ بیگنجشک هجوم میآورند. استانهایی که بیشترین گنجشک را از دست داده بودند، بیشترین غله را از دست میدهند.
۱۹۵۹، ژوئیه: مارشال پنگ دِهوای به مائو میگوید که روستاها در حال گرسنگیاند. او پاکسازی میشود، و همهی مقامهای چین میآموزند که صداقت چه بهایی دارد.
۱۹۶۰، گلهی خوکها به نصف کاهش مییابد. گاوهای نر خورده میشوند. در آنهویی و سیچوان، در روستاهای سرتاسر خالی، کسی نمانده که توانِ دفن مردگان را داشته باشد.
۱۹۶۰، پکن بی سر و صدا یک چهارم میلیون گنجشک از مسکو میخرد؛ درون قفسها و با ارزِ سخت.
۱۹۶۲، ژانویه: لیو شائوچی در برابر هفت هزار مقام رسمی میایستد و فاجعه را «سه سهم طبیعت و هفت سهم انسان» میخواند.
۱۹۶۲، قطعهزمینهای شخصی پس داده میشوند. خوک خانواده بازمیگردد. قحطی پیش از پایان سال به سر میآید.
سه سال شخمزدن، کاشتن، کشتار و طبلکوبیدن علیه طبیعت، و شمار مردگان از حداقل پانزده میلیون تا حداکثر چهل و پنج میلیون نفر متغیر است؛ در کشوری در صلح، با نسلی به دنیا نیامده که در پسِ این فاجعه جا ماندهاند.
هر حیوانی در آن جدول زمانی به عنوان یک «هزینه» حذف شد: گنجشک، خوک، بز، گاو. غله همان برنامه بود، و غله هرگز کافی نبود.
قحطی در روزی به پایان رسید که به یک خانواده اجازه دادند دوباره خوکی نگهداری کند.
@austro_libertarian
آزادی تضمین نمیکند که انسانها نجیب باشند. تساهل نیز تضمین نمیکند که آنها آزاد باشند. اما جامعهای آزاد برای حفظ خود به هر دو نیاز دارد. @kazive_institute #کازیوه #سلیمان_عبدی
Читать полностью…
از سفرههای خالی تا باک سهمیهبندیشده
حکومتی که روزی با وعده ساختن آرمانشهر، ایدئولوژیاش را به تمام ابعاد زندگی مردم گره زد، امروز حتی در تأمین ابتداییترین نیازهای جامعه نیز به سهمیهبندی و محدودیت متوسل میشود.
قرار بود زندگی مردم در خدمت آرمانها معنا پیدا کند، حالا خود زندگی، زیر بار همان آرمانها فرسوده میشود.
اما آیا مسئله فقط بنزین است؟ خیر.
مسئله نظامی سیاسی است که میخواهد هم اقتصاد را کنترل کند، هم جامعه را هدایت کند و هم برای تکتک انتخابهای مردم، از شال و روسری تا (اگر امکانش را داشت) میزان استفاده از کاندوم، تعیین تکلیف کند.
در این ساختار، هرگز و هرگز شکست سیاستها به بازنگری در قدرت حاکمیت منجر نمیشود. این مردماند که همیشه باید با سفره کوچکتر، آینده مبهمتر و محدودیتهای بیشتر کنار بیایند.
دهههاست ایدئولوژی به معیار اداره اقتصاد تبدیل شده است و معیشت مردم به حاشیه رفته است.
در این ساختار بازار با فرمان اداره میشود، قیمت با دستور تعیین میشود و هرجا واقعیت با محاسبات رسمی سازگار نیست، محدودیتی تازه از راه میرسد، مثل سهیمه بندی بنزین و حذف کارتهای سوخت از جایگاههای بنزین.
چه کسی به حکومت اختیار داده است که هزینه خطاهایش را از زندگی مردم برداشت کند؟
هیچ آرمانی، هرقدر بزرگ و مقدس جلوه داده شود، نمیتواند جای آزادی، رفاه و حق انتخاب انسانها را بگیرد.
مردم ایران نیز به دنیا نیامدهاند که زندگیشان را وثیقه بقای یک ایدئولوژی کنند.
✍ جعفر ساعینیا
درد و دل شبانه، جمعه یک آبان ۱۴۰۵
🆔 @jafar_saeiniya
آنارکو-کاپیتالیسم (Anarcho-Capitalism)
آنارشیسم نظریهای دربارهٔ جامعهای بدون دولت است که در آن بازار، تمامی کالاها و خدمات عمومی — همچون نظم و قانون — را تأمین میکند. هرچند بیشتر آنارشیسمستیزان با تمامی نهادهای بزرگ، اعم از عمومی یا خصوصی، مخالفت میورزند، اما آنارکو-کاپیتالیستها با دولت مخالفند، نه با بازیگران خصوصیِ دارای قدرتِ چشمگیر در بازار. این گروه برای اثبات کارآمدی این نظام، به غربِ ایالات متحده در قرن نوزدهم، ایسلندِ قرون وسطی و انگلستانِ آنگلوساکسون اشاره میکنند.
متن کامل مقاله در Instant view
@austro_libertarian
📈 پیروزیهای سرمایهداری
🇬🇧 انقلاب صنعتی اول (۱۷۶۰ - ۱۸۴۰)
🇬🇧 لغو قوانین غله (۱۸۴۶ - ۱۹۱۴)
🇨🇭 شکوفایی بلندمدت سوئیس (۱۸۴۸ - تاکنون)
🇺🇸 انقلاب صنعتی دوم (۱۸۷۰ - ۱۹۱۴)
🇸🇪 صنعتیشدن سوئد (۱۸۷۰ - ۱۹۱۴)
🇩🇰 تحول کشاورزی دانمارک (۱۸۷۰ - ۱۹۱۴)
🇱🇮 شکوفایی لیختناشتاین (۱۹۲۴ - تاکنون)
🇯🇵 معجزه اقتصادی ژاپن (۱۹۵۰ - ۱۹۹۰)
🇩🇪 معجزه اقتصادی آلمان (۱۹۴۸ - ۱۹۷۳)
🇮🇹 معجزه اقتصادی ایتالیا (۱۹۵۰ - ۱۹۶۳)
🇪🇸 معجزه اقتصادی اسپانیا (۱۹۵۹ - ۱۹۷۴)
🇰🇷 معجزه رود هان (۱۹۶۱ - ۱۹۹۶)
🇹🇼 معجزه اقتصادی تایوان (۱۹۶۰ - ۱۹۹۰)
🇭🇰 معجزه اقتصادی هنگکنگ (۱۹۶۰ - ۱۹۹۷)
🇸🇬 معجزه اقتصادی سنگاپور (۱۹۶۵ - ۲۰۰۰)
🇨🇱 معجزه اقتصادی شیلی (۱۹۷۵ - ۱۹۹۷)
🇨🇳 اصلاحات دنگ شیائوپینگ (۱۹۷۸ - تاکنون)
🇻🇳 دوی موی (اصلاحات اقتصادی ویتنام) (۱۹۸۶ - تاکنون)
🇮🇪 ببر سلتی (ایرلند) (۱۹۹۵ - ۲۰۰۷)
🇪🇪🇱🇻🇱🇹 ببرهای بالتیک (۱۹۹۵ - ۲۰۰۷)
🇵🇱 معجزه اقتصادی لهستان (۱۹۹۰ - ۲۰۱۵)
🇮🇱 طرح تثبیت اقتصادی اسرائیل (۱۹۸۵ - تاکنون)
🇵🇪 معجزه اقتصادی پرو (۱۹۹۳ - ۲۰۱۳)
🇨🇿 معجزه اقتصادی چک (۱۹۹۳ - ۲۰۰۸)
🇸🇰 معجزه اقتصادی اسلواکی ( ۲۰۰۲ - ۲۰۰۸)
🇭🇺 توسعه مجارستان (۱۹۹۷ - ۲۰۰۶)
🇹🇷 توسعه ترکیه (۲۰۰۲ - ۲۰۱۳)
🇦🇪 توسعه دبی (۱۹۹۵ - ۲۰۱۵)
🇶🇦 توسعه قطر (۲۰۰۰ - ۲۰۱۴)
🇦🇷 معجزه اقتصادی آرژانتین (۲۰۲۴ - تاکنون)
---
دستاوردهای سوسیالیسم:
۱) تیشرتهای چه گوارا (که البته آنها هم با نظام سرمایهداری تولید شدهاند).
*(پایان)*
@austro_libertarian