11322
که نام آینه بیرون ز کوره‌ها سنگ است! ادمین @yasershaban
🍀مهم
با شرایط بسیار حادی که در مورد افسردگی جمعی توی کشور داریم و گسترش گفتمان خودکشی که به زیر فرش جارو میشه، معتقدم کار بسیار مهم و اورژانسی در پیوند بین هنر و مسئله اجتماعی ما انجام شده!
خودم رفتم دیدم و ده بارکلا و صد آفرین و هزار مرحبا داشت.
اگر اندکی درک و شعور آن بالا بود، این کار باید هر شب از صدا و سیما پخش می‌شد و به شکل ویژه برنامه روی تمام پلتفرم‌ها قرار می‌گرفت!
یک کمدی درباره‌ی افسردگی که شاید جان کسی رو نجات بده!
بلیت‌فروشی «تئاتر پلی‌لیستِ ابی» در تیوال آغاز شد.
https://www.tiwall.com/p/playlist
کارگردان: ابراهیم امینی
تهیه‌کننده: علی حسام‌فر
@yaser_arab57
توفیق دیدار استاد و برادر عزیزم جناب دکتر مصطفی تاجزاده در ایام مرخصی و شب قبل بازگشت ایشان به زندان اوین دست داد.
بسیار نگران فشار اقتصادی پیش روی مردم بودند و نسبت به مراقبت از روان جمعی جامعه هشدار دادند و هر تلاشی برای جلوگیری از جنگ داخلی در کشور را توصیه کردند.
همچنان بازگشت به رای مردم را سرفصل اصلی حل منازعات کشور دانسته و به‌سامانی همه امور سیاسی و اجتماعی و فرهنگی را وابسته به این مهم عنوان می‌کردند.
روان مصمم، لب خندان، چشم براق، حافظه قوی، روحیه ممتاز، بر قرار و ذهن او همچنان سریع مسائل بین رشته‌ای را حلاجی می‌کرد.
آنچه از چشم انداز در تصور داشتم را خدمتش توضیحاتی داده و او و خانواده نازنینش را به خدای مهربان سپردم.
صدای خنده‌های آقا مصطفی بر تاریکی این شب ظلمانی همچنان در گوشم می‌پیچد.
@yaser_arab57
درخواست همفکری
سلام بر عزیزان
بی‌مقدمه
وضعیت خودکشی در کشور ما (طبق اطلاع جسته و گریخته!) نیاز به طرح و ورود به دایره مسائل کشور دارد.
رفتن به سمت مصادیق و تیترهای جنجالی و داغ روی داغ گذاشتن هم دردی دوا نمی‌کند.
ظاهرا خبرگزاری‌ها نیز از پوشش اخبار خودکشی منع شده‌اند که با توجه به گستره‌ی شبکه‌های اجتماعی اقدامی بی‌فایده است.
باور من این است که نیاز به گفتگوی مسئله‌مندانه در این زمینه داریم. اما سه ملاحظه تامل ایجاد کرده و نیازمند کمک فکری شما هستم.
یک؛ نفس گفتگو در مورد خودکشی‌های اخیر چطور می‌تواند خودش به شعله‌ور ساختن این موضوع در اذهان عمومی نینجامد؟ (چه ملاحظاتی را باید در نظر گرفت؟)
دو؛ عنوان نشست را چه بگذاریم که هم موضوع مشخص باشد و هم غیر مرتبط و یا کلی به نظر نرسد؟
سه؛ آیا از کسانی که اقدام به خودکشی داشتند هم دعوت به عمل بیاید و شنونده نظرات آنها نیز باشیم؟ یا فقط متخصصین و پژوهشگران حضور داشته باشند؟
ممنون می‌شوم نظرات خودتان را برای من ارسال کنید.
👇
@Arab_Yaser
@yaser_arab57
✅ این یک متن ویرایش شده است؛
نوشته بودم که در یک پرونده‌ی قصاص، خانواده موفق به گرفتن رضایت در ازای پرداخت وجه‌المصالحه شده‌اند اما فقط تا پایان وقت اداری امروز فرصت دارند که این عدد را بپردازند و چون عدد مورد نیاز تامین‌شد، متن را اصلاح کردم.
ارادت
#کارخیر
🔹🔹🔹
6037697633640724
6393461025410958
پرداخت مستقیم
https://youtu.be/hhAW_bnB4zM?si=veNEda92BGOys7G9
Читать полностью…
🎥 درس دینی یا دین درسی؟
یک دانش آموز پشت کنکوری که آرزوی معلم شدن دارد، در بیان تجربه خود از مدرسه گفت: من به عنوان دانش آموز علوم انسانی، می توانم بگویم تحت آزار بودم!
این دانش آموز، به طور مشخص به دروس معارف و دینی اشاره کرد و گفت: من در تنگنای آموزش هایی بودم که می توانم بگویم نمی پذیرمشان و معلم هم در تنگنای مطالبی که شاید قبول شان نداشت.
او ادامه داد: اگر درس دینی ضریب بالایی در امتحان نهایی نداشت، نه معلم آن را درس می داد و نه دانش آموز آن را می خواند.
«یوسف» همچنین گفت: با دوگانه درس دینی و دین درسی مواجهیم که هر رو دارند رو به زوال می روند.
فیلم کامل این نشست که به میزبانی انصاف نیوز برگزار شده را در کانال انصاف نیوز در یوتیوب [لینک] و آپارات [لینک] ببینید.
@yaser_arab57
@ensafnews
از ارتباط بچه‌های دبستانی با شبکه ایران اینترنشنال بگیرید تا تحقیر معلم با دندان درد! موضوعات خاصی در ارائه این معلم عزیز وجود دارد...
لطفا بشنوید!
گفت‌وگوی کامل
https://www.aparat.com/v/ilzfq26
@yaser_arab57
🎥 ایده‌هایی برای خروج از «چرخه جهنمی آموزش و پرورش» بدون پول | گزارش میزگرد معلمان و کارشناسان آموزش
سرویس اجتماعی، انصاف نیوز: در آستانه آغاز سال تحصیلی جدید، چند نفر از معلمان و دغدغه‌مندان حوزه آموزش گرد هم آمدند تا ایده‌هایی برای باز کردن گره از کار آموزش و پرورش باز کنند.
چرخه جهنمی آموزش و پرورش شاید کامل‌ترین توضیح برای وضعیتی باشد که هم دولتمردان و حاکمیت، هم خانواده و دانش‌آموز، هم معلم و کادر اداری و هم کارشناسان از آن به فغان‌اند.
فیلم کامل این نشست که به میزبانی انصاف نیوز برگزار شده را در کانال انصاف نیوز در یوتیوب ببینید:
https://m.youtube.com/watch?v=TJTo5R2uw8o
لینک آپارات:
https://www.aparat.com/v/ilzfq26
@yaser_arab57
@ensafnews
▫️قَالَ أَمِيرُاَلْمُؤْمِنِينَ(عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ):
«وَلا يَثْقُلَنَّ عَلَيْکَ شَيْءٌ خَفَّفْتَ بِهِ الْمَؤُونَةَ عَنْهُمْ، فَإِنَّهُ ذُخْرٌ يَعُودُونَ بِهِ عَلَيْکَ فِي عِمَارَةِ بِلادِکَ...»
▫️امیرالمؤمنین(علیه السّلام)_در نامۀ خود به مالک اشتر_فرمود:
«و هرگز کاری که هزینه و بارِ زندگی را از دوش مردم سبک می‌کند، برایت سنگین و دشوار نیاید؛ زیرا آنچه امروز برای آسایش آنان هزینه می‌کنی، سرمایه‌ای است که با آبادانی سرزمینت، دوباره به سوی تو بازمی‌گردانند.»
💠نهج‌البلاغه/نامه۵۳
✅ Ble.ir/bayatzanjani
✅ Eitaa.com/bayatzanjanidorus
🔷وبسایت🔷آپارات🔷توییتر🔷اینستاگرام
🎥 «فاجعه سورنا» نتیجه تعطیلی یک مرکز اوتیسم
جان باختن سورنا، جوان ۲۰ ساله اوتیستیک، برای خانواده، دوستان، آشنایان و جامعه طیف اوتیسم تلخ و تکان‌دهنده بوده است.
اغلب شرکت‌کنندگان در میزگرد خانواده‌های اوتیسم، یکی از مهمترین دلایل فاجعه سورنا را تعطیلی مرکزی می‌دانند که او ساعت‌ها در آن وقت می‌گذراند.
یک مرکز نگه‌داری و آموزش بچه‌های اوتیستیک در مرکز شهر تهران تعطیل شده و هیچ جایگزینی برای آن معرفی نشده است.
اغلب خانواده‌های طیف اوتیسم وجود چنین مراکزی را واجب و کمک‌حال خود عنوان می‌کنند و از عاملان تعطیلی آن مرکز به شدت گلایه دارند.
فیلم این نشست را در کانال انصاف نیوز در یوتیوب [لینک] و آپارات [لینک] ببینید.
@ensafnews
امروز پرداخت‌ها به دو میلیارد و ششصد میلیون‌تومان رسید اما موضوع قابل توجه این است که ما برای ۳۰۰۰ نفر از دانش‌آموزان برنامه‌ریزی کرده بودیم در حالی‌که تعداد دانش‌آموزان ثبت‌نامی به ۳۵۰۰ نفر رسیده و در نتیجه ما نیازمند تامین ۵۰۰ سری نوشت‌افزار دیگر خواهیم بود و طبعا این تعداد به ۵۰۰ میلیون‌تومان بودجه‌ی اضافه نیاز دارد.
جا نمانید خلاصه63934610254109586037697633640724
پرداخت مستقیم
🎥 «کمک‌های بهزیستی به خانواده‌های اوتیسم ناچیز و ناکافی است»
دو مادر دارای فرزند طیف اوتیسم از کمک‌های ناچیز و ناکافی سازمان بهزیستی انتقاد کردند.
یکی از این مادران گفت: بهزیستی هیچ کمکی به توان‌بخشی کودکان اوتیستیک نمی‌کند و فقط درگیر صدور مجوز است.
این شهروند مدعی شد سازمان بهزیستی، مراکز نگه‌داری و توان‌بخشی اوتیسم را ارزیابی نمی‌کند.
مادر دیگر یک کودک اوتیسمی گفت: توان‌بخشی به کالای لوکس تبدیل شده و فقط خانواده‌های برخوردار می‌توانند برای فرزندشان خدمات توان‌بخشی تهیه کنند.
او نیز سازمان بهزیستی را به بی‌توجهی متهم کرد و گفت: ۶٠درصد خانواده‌های دارای فرزند «نیازویژه» امکان دریافت خدمات توان‌بخشی را ندارند.
فیلم این نشست را در کانال انصاف نیوز در یوتیوب [لینک] و آپارات [لینک] ببینید.
@ensafnews
هیچ نباید بگوئیم کاری که کردیم، تمام شد؛ کاری که کردیم در خط تولید می‌افتد...
شنیدنی!
@yaser_arab57
چند روز پیش از ریاست‌جمهوری تماس گرفتند برای پیگیری موضوع اوتیسم. من البته توقعی نداشتم. به دوستان و خانواده‌ها هم گفته بودم که فقط دنبال حل مردمی مشکل در ابعاد توانمندی خودمان هستم.
به هر حال امروز جلسه‌ای در معاونت ارتباطات مردمی ریاست‌جمهوری تشکيل شد و بنده و چند تن از عزیزان دیگر شرکت کردیم.
١. واقعا شرایط داخل دولت و مقوله معلولان و وضعیت کارشناسان بسیار در هم تنیده، فاقد فهم دقیق، پشتوانه‌های اجرایی لازم، موازی‌کاری‌های مخرب و .... هستش که بعید می‌دانم موضوع اوتیسم به این زودی‌ها بخواهد فرایندی و مسئله‌مندانه در کشور حل شود.
٢. تهش باید سازمان ملی اوتیسم ایجاد شود که نه دولت زیر بار می‌رود و نه سازمان برنامه و‌بودجه. رئیس‌جمهور نمی‌خواهد دولت را بزرگ کند (زورش به آنجایی که باید کوچک کند نمی‌رسد) ریس سازمان برنامه و بودجه هم نمی‌خواهد سرفصل جدید باز شود.
٣. قرار شد فعلا چهار تا پنج اولویت اصلی مورد وفاق والدین و دست‌اندکاران و مربیان توافق بشه و در ماه آینده طی نشستی تمام مسئولان ذی‌ربط دعوت بشن و آنجا تکلیف این چهار پنج موضوع مشخص حداقل روشن شود.
پ.ن: یکی از بیچارگی‌های ممکلت ما فقدان خرد در نیروی انسانی است. فلانی از فلان سازمان با فلانی از فلان انجمن لج افتاده! مدتهاست فلان مورد که باید حل می‌شده مسکوت و معلق رها شده!
تعارض منافع هم که بماند.... رئیس‌‌بازی‌هم که... این داده من است، محرمانه است، از این‌طرف دولت به انطرف دولت نمی‌رسانم چون مال خودم است هم... دور زدن فلان بخش‌نامه و فلان دستور توسط فلان نهاد هم ...
همین است دیگر...
کار همین است!
اصلاحیه؛
یعنی مختصات کار و کار کردن در کشور همین است دیگر... شرایط استانداردی نیست و باید توی همین شرایط کار کرد...
خودمان هم که بخواهیم مستقل کار کنیم صد جا مجبور به تعامل با همین ساختار خواهیم شد...
@yaser_arab57
➖گزارش تصویری نشست «چگونه می توان از مدرسه بد به مدرسه خوب رسید؟»/۱
🔷 نشست فوق با حضور جمعی از معلمان و دغدغه مندان حوزه آموزش، امروز در دفتر انصاف نیوز برگزار شد.
@ensafnews
سلامی عجیب!
موضوع بسیار مهمی است و نیاز به حمایت مالی دارد و توضیح بیشتری هم نمی‌توانم بدهم!
5022291332099710
یاسر عرب
پاسارگاد.
@yaser_arab57
چهل‌وپنج روز از پرواز سورنا گذشت؛
سورنا، نوجوان زیبای دارای اوتیسم...
حالا چهل‌وپنج روز هست که سورنا دیگر در میان ما نیست.
بچه‌ای که مثل بسیاری از بچه‌های اوتیسم، جایی برای بازی نداشت،
جایی در دسترس برای آموزش،
جایی متناسب با هزینه یک خانواده معمولی برای مهارت‌آموزی،
و خلاصه جایی برای پیدا کردن دوست و تجربه کردن یک زندگی معمولی.
سورنا که تمایل داشت مثل سایر بچه‌ها زیر باران باشد و در کوچه‌ها قائم‌باشک بازی کند و خودش برای خودش به پاساژی برود و چیزی بخرد، از شوق همین تخلیه انرژی و همین بیرون رفتن‌ها چندین بار يواشکی از خانه بیرون رفته و گم شده بود.
و خدا می‌داند چه کشیدیم ما هربار برای پیدا کردن سورنا...
آن‌قدر علاقه طبیعی سورنا به مستقل بیرون رفتن از چارچوب‌های تنگ خانه زیاد بود که پدر و مادرش ناچار شده بودند در خانه را به شیوه‌ای قفل کنند که نتواند بی‌خبر از خانه بیرون برود.
اما یک صبح زود،
وقتی خانه هنوز در خواب بود،
سورنا از خواب بیدار شد،
لباس‌هایش را پوشید،
کت زیبایش را تنش کرد،
شلوار قشنگش را پوشید،
کفش‌هایش را به پا کرد
و پنجره طبقه پنجم خانه را باز کرد و رفت بیرون در آسمان...
شاید می‌خواست برای خودش جایی پیدا کند؛
جایی برای بازی،
جایی برای پیدا کردن دوست،
جایی برای اینکه مثل بقیه بچه‌ها زندگی کند.
آن پنجره،
راه سورنا را به آسمان باز کرد.
و امروز چهل‌وپنج روز است که خانواده سورنا داغدارند؛
گریه کردند،
عزاداری کردند،
بر سر مزارش رفتند
و با جای خالی سورنا زندگی می‌کنند.
اما من در این چهل‌وپنج روز، کار دیگری کردم.
با شما حرف زدم،
در حد‌توانم نشست برگزار کردم،
یادداشت نوشتم،
با خبرگزاری‌ها صحبت کردم
و تلاش کردم مسئله سورنا را از یک اتفاق شخصی، به یک مسئله ملی تبدیل کنم.
و در نهایت، در بالاترین سطحی که فعلا امکانش وجود داشت، در معاونت ارتباطات مردمی ریاست‌جمهوری، جلسه‌ای ملی برای رسیدگی به وضعیت نابسامان اوتیسم و بچه‌های اوتیسم برگزار شد.
در شرایطی که دولت درگیر هزاران درد و رنج است؛
از تورم و فقر و فساد و اعتصابات گسترده گرفته تا حمله خارجی، در چنین شرایطی من قدردانم که دولت آمد و اوتیسم را روی میز خودش قرار داد.
تسهیل کرد تا صدای خانواده‌های اوتیسم شنیده بشود،
صدای انجمن‌ها شنیده بشود،
صدای دردمندها شنیده بشود
و مطالباتی که از دولت وجود دارد، شنیده بشود.
امیدوارم این شنیدن، به مصوبات درست و تصمیم‌های درست‌تر تبدیل بشود.
هنوز هم باورم این است که تا مسئله اوتیسم، تبدیل به یک مسئله ملی نشود و در ساختار کشور متولی و جایگاه مشخصی پیدا نکند، مسائل بچه‌های اوتیسم حل نخواهد شد.
تا اینجا وظیفه من بود.
وظیفه من بود که با لطف شما و توفیق خدا و همکاری دوستان کار را در این سطح، به شکل ملی، تبدیل به یک مطالبه کنم.
و از این بابت خیلی ممنونم از همکاری برادر عزیزم جناب علی اصغر شفیعیان و پایگاه خبری انصاف نیوز و برادرم علی نیلی و معاونت ارتباطات مردمی ریاست‌جمهوری،
که زحمت کشیدند تا این نشست برگزار بشود.
از اینجا به بعد هم، هر کمکی از دستم بر بیاید، در کنار خانواده‌های اوتیسم هستم.
از شما دعوت می‌کنم این چند دقیقه‌ای را که درباره اوتیسم و اتفاقی که برای سورنا افتاد حرف زدم، بشنوید.
شاید صدای سورنا، اگرچه دیگر خودش در میان ما نیست، بتواند صدای بچه‌های دیگری باشد که هنوز هستند؛
بچه‌هایی که حق دارند بازی کنند،
حق دارند دوست پیدا کنند،
حق دارند آموزش ببینند،
حق دارند در کوچه‌های شهر راه بروند
و حق دارند جایی برای زندگی کردن داشته باشند.
سورنا رفت؛
اما مسئله سورنا ها هنوز اینجاست.
@yaser_arab57
هیئتی متفاوت
✍یاسر عرب
حدود ۲۷ سال پیش، در شهر شاهرود، چیزی در حال شکل‌گرفتن بود که امروز شاید فهم دقیق‌تری از آن داشته باشیم!
آن سال‌ها هیئت‌های عزاداری کم‌کم داشتند از شکل سنتی و مسجد‌محور فاصله می‌گرفتند. جوان‌ها دوست داشتند شیوه‌های تازه‌ای از هیئت‌داری و عزاداری را تجربه کنند؛ ذکرها و نواهای جدید، شکل‌های متفاوت سینه‌زنی و حتی گاهی برهنه‌شدن هنگام سینه‌زنی، چیزهایی بود که مد روز شده اما در قالب سنتی مسجد پذیرفته نمی‌شد!
بنابراین در محله‌های مختلف، هیئت‌های جدیدی شکل گرفته بود. هرکدام با سبک و سیاق و آدم‌های خودشان.
اما موضوع فقط تفاوت در شیوه عزاداری نبود. خودِ جامعه مذهبی هم مثل هر جامعه دیگری لایه‌ها و مرزبندی‌های خودش را داشت؛ بالا و پایین شهر، سنتی و نوگرا، چپ و راست و... و این گروه‌ها علاقه و امکان خاصی برای دیدن و شنیدن یکدیگر نداشتند. متاسفانه این دوری‌ها کدورت‌ها را بیشتر و حتی در مراسم‌های مشترکی مثل نخل‌گردانی، گاهی این اختلاف‌ها به جدل و نزاع هم کشیده می‌شد.
در همین فضا، من و دوست عزیزم ثارالله جعفریان ــ که آن زمان مهندس مکانیک بود و بعدها طلبه شد و امروز از روحانیون و پژوهشگران حوزه فلسفه اخلاق در دانشگاه مفید قم است ــ به همراه سیدعلی حسینی و چند دوست دیگر، به یک ایده ساده رسیدیم:
چرا یک هیئت برای آشتی و آشنایی درست نکنیم که قرار نیست رقیب هیچ هیئتی باشد؟
اسمش را گذاشتیم «هیئت حسین‌جان».
هیئت حسین‌جان حتی جای ثابتی هم نداشت. قرار بود هرجا فضای عمومی و مشترکی پیدا می‌شد همان‌جا دور هم جمع شویم.
اما اصل ماجرا مراسم عزاداری نبود؛ دغدغه ما دیدار آدم‌هایی بودند که نیاز بود یکدیگر را ببینند. و شاهرود شهری بود (و هست) که به نداشتن بزرگ‌تر معروف بود (و هست)
از بچه‌های هیئت‌های مختلف دعوت می‌کردیم؛ به‌خصوص کسانی را که در هیئت‌های خودشان حضور داشتند اما معمولاً فرصت و امکانی برای ارتباط با بچه‌های هیئت‌های دیگر پیدا نمی‌کردند. یک مراسم ساده برای میلاد یا شهادت یکی از ائمه یا پیامبر برگزار می‌شد و بعد، آدم‌ها می‌ماندند، با هم سلام‌وعلیک می‌کردند، حرف می‌زدند و همدیگر را می‌شناختند.
در واقع، ما می‌خواستیم هیئت را از یک مرزبندی به یک محل ملاقات برای بچه هیئتی‌ها تبدیل کنیم.
استقبال در ابتدا چندان زیاد نبود. اما کم‌کم اتفاق‌هایی افتاد که برای ما مهم بود: آدم‌هایی که در شرایط معمول هیچ بهانه‌ای برای دیدار با هم نداشتند، برای مدتی در هیئت حسین‌جان کنار هم نشستند.
این عکس برای حدود ۲۷ سال پیش است و نزدیک به سه دهه از آن تجربه گذشته است.
بعدها (به لطف خدا) من از شاهرود هجرت کردم و ثارالله هم راهی قم و طلبه شد. از بعضی دیگر از دوستان آن روزها هم دیگر خبر دقیقی ندارم.
هیئت حسین‌جان هم طبیعتاً ادامه پیدا نکرد.
اما هرچه زمان گذشته، بیشتر به این فکر کرده‌ام که خود ایده هنوز تمام نشده است.
هنوز هم میان بسیاری از گروه‌ها و هیئت‌ها، آدم‌هایی هستند که در یک شهر زندگی می‌کنند، در یک مناسبت مشترک عزاداری می‌کنند، اما عملاً هیچ‌وقت فرصت نمی‌کنند از منیت خود فاصله گرفته یا جان و روان یکدیگر را ببینند و با هم حرف بزنند.
و شاید برای ایجاد این ارتباط، همیشه به سازمان و بودجه و ساختمان و تشکیلات بزرگ احتیاج نباشد.
گاهی یک هیئت ساده و مردمی، در یک فضای عمومی، با یک مراسم ساده و چند نفر که تصمیم گرفته‌اند آدم‌ها را دور هم جمع کنند، می‌تواند کاری بکند که هیچ‌کدام از هیئت‌ها به‌تنهایی قادر به انجامش نیستند!
یعنی آدم‌ها را از پشت مرزهای خودشان بیرون بیاورد و روبه‌روی هم بنشاند. بعد از سه دهه، فکر می‌کنم جای چنین ایده ساده‌ای هنوز نه شاهرود که در ایران خالی است! (نه در زمینه هیئت‌های مذهبی که در تمام زمینه‌هایی که با زیست اجتماعی ما سر و کار دارد.)
پ.ن:
عکس برای چند ساعت قبل شروع حسین جان است که ما مشغول آماده کردن سالاد اولویه می‌شدیم!
@yaser_arab57
#کار
برشی از ده سال پیش ...
این گفتگو را اتفاقی در آرشیو تلگرامم دیدم!
@yaser_arab57
چه کار می‌شود کرد؟
در نشست گفت‌وگو درباره مسائل آموزش در ایران، ابتدا در یک گفت‌وگوی جمعی و به شیوه بارش فکری، بخشی از مسائل و چالش‌های نظام آموزشی را روی میز گذاشتیم.
در گام دوم، دوستان از تجربه‌ها و پیشنهادهای خود گفتند؛ از جمله جناب مرتضی کیا، از فعالان و نخبگان حوزه علوم انسانی و مدیر سابق مدرسه تخصصی علوم انسانی، که درباره آنچه آموزش‌وپرورش می‌تواند انجام دهد صحبت کرد.
اما در گام سوم، می‌خواهیم از یک زاویه دیگر به مسئله نگاه کنیم: مردم و نهادهای مدنی، همین امروز و بدون انتظار برای اصلاح همه ساختارها، چه کمکی می‌توانند به آموزش بکنند؟
جناب صادق کشاورزیان در این بخش درباره تجربه و ایده شکل‌گیری سازمان مردم‌نهاد «الف‌ب» و امکان مداخله و کمک عملی جامعه در آموزش، به‌ویژه در مناطق محروم، صحبت می‌کند.
او دارد مسیری را به مخاطب نشان می‌دهد که در آن می‌شود بدون حمایت دولت روی توانمند سازی معلمان کار کرد. مسیری که خودش و دوستان همراه او چند سالی است پیموده‌اند و تا کنون صدها معلم به خصوص در مناطق محروم را، توانمند ساخته‌اند.
پیشنهاد می‌کنم این بخش از گفت‌وگو را بشنوید.
@yaser_arab57
کوکاکولا و کمپوت گیلاس!
حرفهای مرتضی همینقدر زمینی آغاز شد...
جناب مرتضی کیا از نخبگان حوزه علوم انسانی است؛ رتبه تک‌رقمی و یا دو رقمی کنکور را داشته و در حال حاضر دانشجوی دکترای حقوق دانشگاه تهران است.
او سال‌ها مدیریت یک دبیرستان تخصصی علوم انسانی را بر عهده داشته و من نیز توفیق همکاری با ایشان را در حوزه تعلیم و تربیت و کاربردی‌سازی علوم انسانی داشته‌ام. (دبیرستانی که چون در مدار تشخیص داده نشد تعطیل داده شد!)
در این ارائه کوتاه، آقای کیا به نکته بسیار مهمی اشاره می‌کند: راه برون‌رفت آموزش و پرورش کشور لزوماً از افزایش بودجه نمی‌گذرد؛ بلکه باید در خودِ نقش و تصدی‌گری دولت در اداره مدارس بازنگری کرد.
امروز بخش قابل توجهی از بحث‌های مربوط به مشکلات آموزش و پرورش حول مسئله بودجه می‌چرخد. اینکه اگر بودجه بیشتری به آموزش و پرورش اختصاص پیدا کند، کیفیت آموزش هم افزایش خواهد یافت. اما آنچه آقای کیا در این ارائه مطرح می‌کند، مسئله دیگری را پیش می‌کشد: بخش مهمی از مشکل، نه صرفاً کمبود منابع، بلکه نحوه تصدی‌گری حاکمیت بر امر آموزش و اداره مستقیم مدارس است.
او در همین ارائه کوتاه، چند راه‌حل مشخص را روی میز می‌گذارد و نشان می‌دهد که می‌توان درباره نسبت دولت، مدرسه و مدیریت آموزشی به شکل دیگری فکر کرد.
او نشان می‌دهد که عمده پول مدارس غیر دولتی کجا می‌رود؟
او نشان می‌دهد مدیران ما چرا نوعا کارپرداز هستند نه مدیر؟
او نشان می‌دهد ساختار فانونی آموزش و پرورش چگونه استانداردهای دوگانه ایجاد می‌کند؟
@yaser_arab57
گفتگوی کامل
https://www.aparat.com/v/ilzfq26
https://www.aparat.com/v/ilzfq26
@yaser_arab57
امشب به دنبال خرید یک یخچال برای خانواده‌ای هستیم که کودک هموفیلی در منزل دارد و بخشی از داروهای مریض‌شان یخچالی‌ست؛ از وقتی یخچال خودشان خراب شده، متوسل به همسایه‌ها هستند و طبعا این اصلا اتفاق خوبی نیست و درمان کودک را سخت می‌کند…. این #کارخیر نیازمند ۵۵ میلیون‌تومان هزینه است… جا نمانید…
63934610254109586037697633640724
پرداخت مستقیم
🎥 رئیس سازمان اداری و استخدامی کشور:
در برخی از حوزه‌ها بیش از ۱۰۰ دستگاه موازی داریم | اصلاح ساختاری در برخی از دستگاه‌ها بیش از ۱۲۰ همت کاهش هزینه در پی خواهد داشت
@ensafnews
پیشنهادی به معلمان و مربیان کودک و نوجوان
یکی از مهمترین مهارت‌ها و درس‌هایی که در نظام آموزشی ما باید شروع شود بلاغت، خطابه و یا همان شیوه ارائه است.
بچه‌های ما باید بتوانند هر سخن یا داده یا محتوایی را کاملا فصیح، سلیس، سر راست، جذاب و خلاصه ارائه دهند.
درسِ انشا در زمان ما شاید حداقلی از تمرین در همین زمینه بود که شانی نداشت و حاشیه‌ای تفریحی گرفته می‌شد!
امروزه مهارت ارائه یک مهارت کلیدی در جهان است و بسیاری از نهادها و شرکت‌ها سفیر برند یا ارائه دهنده تخصصی خود را دارند. حال که این مهارت جزو سرفصل‌های آموزشی نیست، خود ما می‌توانیم این موارد را تمرین کنیم و در حاشیه گفتگو‌ها و متن کلاس‌ها تمرین‌ها را عملی و مشترک با خود و دانش آموزان داشته باشیم.
بزرگ‌ترین و سخت‌ترین جلسات در مملکت ما به خاطر همین مشکل و فقدان توانمندی نوعا امکان به نتیجه رسیدن ندارد. همه مشکل این نیست، اما بخش قابل توجهی است.
نشست چاره‌جویی در مورد تالاب هورالعظیم
@yaser_arab57
سوال!
اگر امروز به یک معلم در جنوب ایران کمک کنید که بهتر آموزش ببیند تا بتواند بهتر با دانش آموزان ارتباط بگیرد، مسائل او را بهتر درک و حل کند و در نهایت بهتر آموزش بدهد، دقیقاً به چه کسی کمک کرده‌اید؟
به یک معلم؟
فکر نمی‌کنم...
شما در واقع وارد کلاس او می‌شوید و کنار صدها کودکی می‌نشینید که در سال‌های آینده به شکل مداوم شاگردان او خواهند بود.
بچه‌های سازمان مردم‌نهاد الف‌ب یک فکر به ظاهر ساده ولی کاری سترگ کرده‌اند:
آنها فهمیده‌اند برای تغییر زندگی کودکان، همیشه لازم نیست مستقیم سراغ خود کودکان بروند. گاهی کافی است کسی را که هر روز کنار آنها برای رشد و تربیت ایشان ایستاده، تنها نگذارند. یعنی آنها به معلمان مناطق کم‌برخوردار آموزش می‌دهند!
شما می‌توانید هزینه آموزش یک معلم را تأمین کنید. و اثر این حمایت، سال‌ها بعد، هنوز در کلاس‌های درس ادامه دارد. زمانی که آن دانش آموزان خود معلم خواهند شد...
اگر شما هم فکر می‌کنید یکی از بهترین راه‌های کمک به بچه‌های‌مناطق محروم این است که بر مهارت‌های معلم او بیفزایید و او را تنها نگذارید می‌توانید ضمن دعوت از دیگران صفحه آنها را دنبال کرده و با آشنایی بیشتر از ایشان حمایت کنید.
👇
/channel/alefb_ir
این را حتما ببینید👇
/channel/alefb_ir/248
@yaser_arab57
این ویدئو را ببینید.
گاهی چون چیزی را با چشم‌مان نمی‌بینیم، خیال می‌کنیم مسئله کوچکی است یا اصلاً وجود ندارد.
صبح تا شب در خیابان چند نفر از افراد دارای معلولیت را می‌بینید؟ کم می‌بینید؟ دلیلش این نیست که تعدادشان کم است؛ بسیاری از آنها در خانه مانده‌اند، چون جامعه برای حضورشان امکان‌سازی نکرده است.
اوتیسم هم همین‌طور است. وقتی آمار را می‌بینی، تازه می‌فهمی با چه دریایی از مسئله مواجهیم. امروز تقریباً از هر ۱۲۷ تولد، یک نفر مبتلا به اختلال طیف اوتیسم به دنیا می‌آید. هیچ غربالگری و شناخت قبلی هم ندارد. یعنی اگر سالی یک میلیون تولد در ایران داشته باشیم، هر سال نزدیک به ۸ هزار نفر دارد به جمعیت افراد دارای اوتیسم اضافه می‌شود.
حالا این ویدئو را ببینید. مسئولان در تهران به این نتیجه رسیده بودند که باید «شهر اوتیسم» ایجاد شود؛ جایی برای ارائه خدمات مختلف به کودکان و افراد دارای اوتیسم. آن‌قدر مسئله بزرگ است که درباره‌اش در صداوسیما حرف زده‌اند و برایش پروژه‌ای به این وسعت تعریف کرده‌اند.
♨️اما پروژه، میان ناهماهنگی‌ها، کشمکش‌ها، سابقه‌سازی‌ها و دست‌اندازهایی که مدیران جلوی پای هم می‌گذارند، ظاهرا فعلاً متوقف مانده است.
حرف من این است: چیزی که نمی‌بینیم، لزوماً کوچک نیست. گاهی فقط آن‌قدر از زندگی عمومی حذف شده که به چشم من و شما نمی‌آید.
@yaser_arab57
راستی من امروز تازه فهمیدم حتی یک مرکز اوتیسم مخصوص دختران در تهران هم نداریم.
@yaser_arab57
➖گزارش تصویری نشست «چگونه می توان از مدرسه بد به مدرسه خوب رسید؟»/۲
🔷 نشست فوق با حضور جمعی از معلمان و دغدغه مندان حوزه آموزش، امروز در دفتر انصاف نیوز برگزار شد.
@ensafnews
بسان رود
كه در نشيب دره
سر به سنگ ميزند
رونده باش
اميد هيچ معجزی ز مرده نيست
زنده باش!
نشست آموزش
از مدرسه بد به مدرسه خوب
همراه با معلمان و تسهیلگران و مربیان
@yaser_arab57