13382
تبلیغ و تبادل: @Rodin66 کانالهای ادبی: @vir486 @ShearZii
عشق آمد و از مژدهٔ غم شادم کرد
وز بندگی عافیت آزادم کرد
هر موی مرا به یک جهان درد آراست
چندان که خراب بودم آبادم کرد
عرفی شیرازی
@vir486
صحبتهای زندهیاد مهرداد بهار در باب اسطوره.
@vir486
لولیای با پسر خود ماجرا میکرد که تو هیچ کاری نمیکنی و عمر در بطالت به سر میبری. چند بار به تو گویم که معلّق زدن بیاموز و سگ از چنبر جهانیدن و رسنبازی تعلم کن تا از عمر خود برخوردار شوی؟ اگر از من نمیشنوی به خدا تو را در مدرسه اندازم تا آن علم مردهریگِ ایشان بیاموزی و دانشمند شوی و تا زنده باشی در مذلت و فلاکت و ادبار بمانی و یک جو از هیچ جا حاصل نتوانی کرد!
رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز
تا داد خود از کهتر و مهتر بستانی
عبید زاکانی
@vir486
یکزمانی این وطن پناهِ بیپناهها بود، ساحلِ امن کشتیشکستگان بود.
باشد که باز شکوهش را ببینیم.
گر از فتنه آید کسی در پناه
ندارد جز این کشور آرامگاه
سعدی
@vir486
شخصیتها و پهلوانانی که فردوسی آفریده همه زندهاند و با خواننده سخن میگویند. خوی و روش هر يك از خردمندی و خاموشی و شجاعت و ستیزهجوئی و سبکسری و خیرهرائی و بیاعتنائی و نامآوری..... چنان آشکار است که گوئی شخص با آنان همعصر، و یار و آشنا بودهاست.
دلاوری و بزرگواری و یزدانپرستی رستم، خردمندی و آهستگی و بردباری گودرز، خیرهسری و خودرایی طوس، نادانی و خودکامگی کیکاوس، پاکنهادی و شرم سیاوش، کینتوزی و استقامت افراسیاب، وفاداری و پختگی پیران، نامجوئی و گستاخی بیژن، شجاعت و ناپختگی سهراب، بدآموزی و ناپاکی سودابه، ملایمت و پاكدلی گیو، پاكنهادی فرود، دلیری و مهرجوئی بهرام، بزرگمنشی اسفندیار ..... و صدها تن دیگر با صفاتی خاص؛ در جهان شاهنامه آمدهاند و رفتهاند که اندیشه فردوسی آنان را آفریده و نامی جاودانی بدانها بخشیده است.
ای که حق داده در سخنوریت
برترین رتبهی پیمبریت
نه تو خود زنده جاودان هستی
زندگی بخش دیگران هستی
زنده از فکر آسمانی تو
رتبهی پهلوانهای داستانی تو
کیست نشناسد اشکبوست را
رستم و زال و گیو و طوست را ....
فردوسی و شاهنامهی او
مجموعه مقالات حسن تقیزاده
به اهتمام حبیب یغمایی
@vir486
ز تدبیر محبت غافلم لیک اینقدر دانم
که دل تا آتشی در سینه دارد دیده نم دارد
بیدلدهلوی
@vir486
آنکه میگفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دل آزارترین شد
چه دل آزارترین...
فریدون مشیری
@vir486
شخصیتها و پهلوانانی که فردوسی آفریده همه زندهاند و با خواننده سخن میگویند. خوی و روش هر يك از خردمندی و خاموشی و شجاعت و ستیزهجوئی و سبکسری و خیرهرائی و بیاعتنائی و نامآوری..... چنان آشکار است که گوئی شخص با آنان هم عصر، و یار و آشنا بوده است.
دلاوری و بزرگواری و یزدانپرستی رستم، خردمندی و آهستگی و بردباری گودرز ، خیرهسری و خودرایی طوس، نادانی و خودکامگی کیکاوس، پاکنهادی و شرم سیاوش کینتوزی و استقامت افراسیاب وفاداری و پختگی پیران، نامجوئی و گستاخی بیژن، شجاعت و ناپختگی سهراب، بدآموزی و ناپاکی سودابه، ملایمت و پاك دلی گیو، پاكنهادی فرود، دلیری و مهرجوئی بهرام، بزرگ منشی اسفندیار ..... و صدها تن دیگر با صفاتی خاص ؛ در جهان شاهنامه آمدهاند و رفتهاند که اندیشه فردوسی آنان را آفریده و نامی جاودانی بدانها بخشیده است.
فردوسی و شاهنامه او
مجموعه مقالات حسن تقیزاده
به اهتمام حبیب یغمایی
@vir486
کاندر سر روزگار بس بازیهاست!
کلیله و دمنه
@vir486
و خردمند بدین معانی التفات ننماید، و دل در طلب جاه فانی نبندد، و روی به کسب خیر باقی آرد، زیرا که جاه و عمر دنیا ناپایدار است، و اگر از مال چیزی بدست آید هم بر لب گور بباید گذاشت تا سگان دندان تیز کرده در وی افتند که میراث حلال است.
کلیله و دمنه
نصرالله منشی
@vir486
اگر تو با منِ مسکین چنین کنی، جانا!
دو پایم از دو جهان نیز درکشم بیتو
پیام دادم و گفتم «بیا خوشم میدار»
جواب دادی و گفتی که «من خوشم بیتو»
سعدی
@vir486
💎 منتخبی از کانالهای نایاب در موضوعات:
🎬 سینما 🥢 🧔♂️ فلسفه
🎵 موسیقی🥢 📖 ادبیات
👩🎨 نقاشی 🥢 👩🎓 علمی
🌎 سیاست 🥢 ⌨️ تکنولوژی
یکبارهم که شده نگاهی بیاندازید و بپیوندید؛ این پست تبلیغاتی نیست...🚨پیوستن به مجموعه
بگذار زاهدان سیه دامن
رسوای کوی انجمنم خوانند
نام مرا به ننگ بیالایند
اینان که آفریدهی شیطانند
اما من آن شکوفهی اندوهم
کز شاخههای یاد تو میرویم
شبها ترا به گوشهی تنهایی
در یاد آشنای تو میجویم
فروغ فرخزاد
@vir486
هر قوم علاوه بر خاکی که بر آن زندگی میکند اقلیمِ دیگری را هم در تصرّف دارد که جهانِ تذکرها و یادهای اوست، و به منزلهی "بایگانیِ ذهنی" و "حافظهی تاریخیِ" او شناخته میشود.
همین یادگارِ بزرگ در اتّصالِ رودوارِ خود، زندگیِ انسان را پهناور کرده است، و موجب گردیده تا از مرحلهی خور و خواب در گذرد و پشتِ دیوارِ سُربیرنگِ پوچی و ملالت متوقّف نماند.
مرزهای ناپیدا
دکتر اسلامیندوشن
@vir486
علاف
در گذشته یکی از مشاغل رایج علافی بود. علافها کسانی بودند که جو، علف، گندم و زغال میفروختند.
@vir486
اعتبار و شَرَف یک فرد در چیست؟
جوابش از نظر من، در "داشتنِ انصاف و احترام به حق" است و آنگاه "فرهنگ"، بقیّهی چیزها چون علم و هنر، زیبایی و مهارت، برازندگی و زبانآوری و غیره، ارزشِ فرعیتری دارند.
کسی که انصاف نداشت از گوهرِ انسانیّت بینصیب است، چه برایش دست بزنند و چه نزنند، آسمانِ کبود طنینِ این کفزدنها را زیاد شنیده است.
مجلهی ایرانشناسی، سال دوّم
محمّدعلی اسلامی نُدوشن
@vir486
ابن سیرین گوید که:
سخن فراختر از آن است که کسی را به دروغ حاجَت بُوَد.
رساله قشیریه
@vir486
در کشور زیبایی سردفتر خوبانی...
نظامی
@vir486
مدار ای زشترو امیدِ تحسین از صفاکیشان
که اسباب خوشآمد خانهی آیینه کم دارد
بیدلدهلوی
@vir486
ترسم نماز صوفی با صحبت خیالت
باطل بود که صورت بر قبله مینگاری
سعدی
ترسم که صَرفهای نَبَرَد روزِ بازخواست
نانِ حلالِ شیخ ز آبِ حرامِ ما
حافظ
ترسم: یعنی یقین دارم
@vir486
کمتر شاعری است که به عظمت مملکتش و استوار ساختن زبانِ ملتش تا این حد عشق و علاقه داشته باشد که عمر و هستیش را در این راه تباه کند. نیتی پاک برتر از نیتها طبعی روان و آتشانگیز فراتر از دیگر طبایع، استعدادی در نهایت کمال، و بالاخره فیضی آسمانی و بخششی یزدانی میباید که در يك وجود خاکی جمع گردد تا اثری جاودانی بدین عظمت، در جهانی که معرض فنا و زوال است بوجود آید.
فردوسی و شاهنامهی او
مجموعه مقالات حسن تقیزاده
به اهتمام حبیب یغمایی
@vir486
درین زمان که عقیم است جمله صحبتها
کناره گیر و غنیمت شمار عزلت را
صائب تبریزی
@vir486
در سرِ کوی بتان، اهلی، دلت گر رفت رفت
صد هزاران دین و دل اینجا به یغما رفتهاست
اهلی
@vir486
من آنم که در پای خوکان نریزم
مَر این قیمتی دُرِّ لفظِ دری را
ناصرخسرو
سالها پیش وقتی این بیت را میخواندم تمام خشمم متوجه سلطان محمود غزنوی بود که انگشت به جهان کردهبود و -ایرانی میجُست-(به اعتقاد اسلامیندوشن) تا از بین ببرد. و همین خشم باعث میشد تا درست و دقیق بیت را مزمزه نکنم. امّا وقتی داخل دفتر مدرسه مینشینم و سیل استفادهی نابجا و دروغین از واژهها و القاب را میبینم بهتر و بیشتر به عمق بیت میرسم، و حیف از این دُرِّ که چه سادهلوحانه در پای خوکان ریختهمیشود بیآنکه که کسی ککش بِگَزد. یا خیل منتصبهای منتسبی را در ادارهها که دنبال میکنم باز یاد این بیت میاُفتم و سالهاست با خود پیمان بستهام که واژهای از این دریای دُرّخیز به پای این خوکان نریزم و نخواهم ریخت. مقداری بیادبی هم بد نیست. یا بقول هدایت زبان فارسی تا دلت بخواهد فحش آبدار دارد و ما که بر روی این گنجینه نشستهایم چرا استفاده نکنیم.
بازرگانی را هزار دینار خسارت افتاد. پسر را گفت: نباید که این سخن با کسی در میان نهی. گفت: ای پدر! فرمان تو راست، نگویم، ولکن خواهم مرا بر فایدهٔ این مطلع گردانی که: مصلحت در نهان داشتن چیست؟ گفت: تا مصیبت دو نشود؛ یکی نقصانِ مایه و دیگر شماتتِ همسایه.
مگوی اندُهِ خویش با دشمنان
که لاحَوْل گویند شادیکنان
گلستان
سعدی
@vir486
🌟 به زودی این پست حذف خواهد شد لطفاً
زودتر وارد شوید .〰💠🤭💎
[ لیست با وسواس زیادی انتخاب شده
پس بااطمینان جوین شوید .] 👨💻
کارِ درست آن است که از اجزاء پویا و پایدارِ آثارِ تاریخی بهره بگیریم. یادِ گذشتگانِ خود را زنده نگاه داریم، و مصائبی را که در این سرزمینِ پُر تب و تاب در رو در رویی با حوادث کشیدهاند، درست ارزیابی کنیم و به هرکس و هر جریان به میزانِ شایستگیاَش احترام بگذاریم. مهمّترین منبعِ تنبّه و تعلّم و تفرّجِ ما، تاریخِ کشورِ ماست. تخطئه یا مسخِ تاریخ که بایگانیِ گذشته است، نه هنر است و نه افتخار؛
بدیهی است که تاریخِ کشورِ کهنسالی چون ایران که همواره با استبداد اداره شده، باید "بازنوشت" گردد.
سخنها را بشنویم
محمدعلی اسلامی ندوشن
@vir486
در کتاب قابوسنامه، در باب مِی خوردن آمده:
تا نَبید خوش نبود مهمان مکن، که همه روز خود مردمان نان خورند، سِیَکی خوش و سماع خوش باید.
سیکی خوردن بَزه است، چون بزه خواهی کردن باری بزه بیمزه مکن، سیکی که خوری خوشترین خور و سماع که شنوی خوشترین شنو.
نبید: شراب
سیک: شراب غلیظ
سماع: آواز
بزه: گناه
قابوسنامه
عنصرالمعالی
@vir486
ز حسرت دهنت جان من رسید به لب
خوشا کسی که دهانش به لب رسیدهٔ توست!
اوحدی مراغهای
@vir486
جهانداری و پادشاهی
در اینجا ما فقط به دو نکتهی بنیادی در اندیشه سیاسی و نظریهی اجتماعی زمان اشاره میکنیم:
ـ به اینکه چرا در شاهنامه بیدادِ ستمگران به تن و جان خود آنان باز میگردد؟ شاهان بیخرد پیش از همه و بیش از همه به جان و تن خود ستم میکنند، همچنان که جمشید کرد، یا فرنگیس در کشتن سیاوش پدر را هشدار داد و گفت: «ستمکارهای بر تن خویشتن».
ـ و نیز چرا بیداد آدمی تن طبیعت، آب و خاک و هوا، دشت و گیاه و دد و دام را، جهان را تباه میکند؟
در زبان فردوسی داور (=دادور) یکی از نامهای خداست. خدا دادورزندهای کارساز است، و این اندیشهای کهن بود که از روزگاران گذشته به شاعر شاهنامه رسید.
از آنجا که آدمی خود آفریده پروردگار است، پس بیدادگر با تجاوز به آیین آفرینش، سامان جسم و جان خود را نیز تباه میکند. بیدادگران شاهنامه سرنوشتی ناخوش دارند. جمشید، نخستین آزمند شاهنامه، دم از خدایی زد که بیداد و گناه بزرگ بود. سلم و تور و کاوس نمونههای دیگرند، یا سهراب و اسفندیار که آزمندان «بیگناه» شاهنامهاند. اینها همه به تن خود ـ و بیش از همه به تن خودـ ستم کردند.
«آز» نماد پریشانی و تجاوز، زیادهخواهی و بیرسمی، تجسم بیداد است. آزمند هرگز به مرزی، پایگاهی و چیزی بسنده نمیکند، همیشه نیازمند و سیریناپذیر است، همه چیز را میخواهد و میبلعد و چون دیگر چیزی نیابد، خود را میجود و فرو میخورد. «آز» در دشمنی با اشه، نهایت بیداد است. بیداد و «آز» همگوهرند و در یکدیگر میدمند. پس بیدادگر نه به خود بسنده میکند و نه به جز خود، به ویژه اگر بیدادگر فرمانروای مردمی و سرزمینی باشد. آنگاه پادشاهی او آشوب و آشفتگی در همهکس و همهچیز است. در برابر این بیداد، دادوری نه تنها برازندهی اهوره مزدا و شاه بلکه خویشکاری همگان است. داد و بیداد انسان ـ به منزله جزئی از جهان و آفریدهای از دست خدا ـ به آفریده و آفریدگار و پیش از همه به جسم و جان خود وی باز میگردد. پس او باید تن خود را همان گونه پاس بدارد که اهوره مزدا تن خود را! گویی انسان مسئول «تن» خدا نیز هست. بنمایه ناپیدای چنین اندیشهای را بارها در سراسر کتاب میتوان دریافت.
شکاریم یکسر همه پیش مرگ
شاهرخ مسکوب
@vir486