801
لینک ناشناس https://t.me/BChatBot?start=sc-439085-tA6UibK
#پارت۱۰۴
#سال_سکوت
(صبا)
با سوزش و به دنبالش خیسی لبم انگشت روی لبم کشیدم. انگشتم خونی بود.
لب بینوایم به خون افتاده بود. حق هم داشت یک لایه پوست بود نه سنگ سخت که در برابر دندانهای پر از حرص من که با یاد اتفاق دیشب دق و دلی اش را سر لب بیچاره در می آوردم دوام بیاورد.
اصلا خواب دیشب و وحشتناکی اش به کنار ، رفتار عارف را کجای دلم بگذارم. مهربان شده بود. من هم مثل این محبت ندیده ها با یک اغوش و چند کلمه محبت آمیز که یقیناً از سر دلسوزی بوده خودم را وا داده بودم. بدون هیچ اعتراضی در آغوشش مانده بودم. همین رفتارش از صبح تمام هوش و حواسم را به خودش اختصاص داده بود.
او هم نمیدانم وجدانش به درد آمده بود یا از روی ترحم بود که مهربان شده بود. ولی هر چه بود نوازشها و بوسه هایش هرچند از سر دلسوزی ، باعث آرامشم شد. با اینکه رفتارش از سر دلسوزی بود و نوازشها و بوسه هایش هم بیشتر پدرانه بود که چندباری روی موهایم نشست. ولی باز هم باعث آرامشم شد و توانستم باقی شب را راحت بخوابم.
از صبح با فکر اینکه با خودش چه فکری خواهد کرد ذهنم درگیر بود. باز لبم را زیر دندان کشیدم. اینبار « آخ » ام بلند شد. دوباره با احتیاط انگشت روی لبم کشیدم.
برای اینکه خونش را بند بیاورم لب روی هم فشردم.
انگار این کارم از چشم بی‌بی دور نماند که صدایش درآمد. گفت:
« اونجوری نکن لبت زخم میشه »
با شرمندگی و برای فرار از سوال و جوابهای احتمالی اش گفتم:
« ترک خورده میسوزه»
بی‌بی همانطور که مشغول باز کردن رویه تشکی بود گفت:
« اینقدر که تو اون بدبخت رو به دندون کشیدی خوبه تا حالا کنده نشده !»
نگاه ملیحه خانم هم لحظه ای به من نشست.انگار چندشش شد که صورتش را بهم کشید. بیشتر خجالت کشیدم. ناخواسته باز به جان لبم افتادم و « آخ» ام را در همان گلویم خفه کردم.
بی‌بی که نمیدانست دیشب چه گندی زده بودم. ترسی که خودم از آن خواب لعنتی داشتم به کنار ، حالا ترس و شرم دیدن عارف از او هم بدتر بود.
مانده بودم وقتی آمد چه برخورد و رفتاری خواهد داشت. هر چند چیزی جز یک سلام ساده بین ما نبود. با اتفاقی هم که افتاده بود فکر کنم همان سلام ساده هم دیگر رد و بدل نشود؛
چون از وقت آمدنش گذشته بود. هنوز از او خبری نبود.
شام هم بدون حضورش خورده شد. من با کلی فکر و خیال آشفته خوابیدم.
.
🌱
همیشه که نباید بنشینیم
و بدی‌های روزمان را مرور کنیم!
گاهی باید نشست
خوشی ها را شمرد چای نوشید
و پشت کرد به تمام نداشتن‌ها
و غصه هایی که
عمری با آن زندگی کردیم.
روزتون باب دلتون
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
وارن بافت می‌گه:
وقتی جوان‌تر بودم، یک میلیاردر به من یک قانون ساده یاد داد به اسم «قانون سه‌تا بیشتر».
هر وقت مشکلی پیش اومد، سه بار به خودت بگو:
«خوبه که... این اتفاق باعث شد که...»
این کار می‌تونه طرز واکنش مغزت به اتفاقات زندگی رو تغییر بده.
چند مثال:
لاستیک ماشینت پنچر شده؟
خوبه که ماشین دارم.
خوبه که لاستیک زاپاس دارم.
خوبه که گوشیم شارژ داره و می‌تونم تماس بگیرم.
قهوه روی لباست ریخته؟
خوبه که یه لباس دیگه دارم.
خوبه که نسوختم.
خوبه که وقت دارم لباسم رو عوض کنم.
می‌بینی چه اتفاقی می‌افته؟
مشکل هنوز سر جاشه، اما جای اون توی ذهن تو تغییر می‌کنه.
ذهنت از حالت ناامیدی و گیرکردن روی مشکل، به سمت پیدا کردن راه‌حل می‌ره.
وقتی فقط شکایت می‌کنیم، ذهن خودمون رو ضعیف‌تر می‌کنیم؛ انگار مغزمون رو تمرین می‌دیم که فقط چیزهای منفی رو ببینه.
اما وقتی دنبال سه چیزی می‌گردی که هنوز خوب پیش می‌رن، هوش هیجانی‌ت رو قوی‌تر می‌کنی و یاد می‌گیری تمرکزت رو روی چیزهای درست بذاری.
این به معنی نادیده گرفتن مشکل نیست؛ یعنی به خودت یادآوری کنی:
«همه‌چیز از دست نرفته؛ هنوز چیزهایی هست که درست کار می‌کنن.»
ذهن ما گاهی عادت داره بیشتر روی چیزهایی تمرکز کنه که نداریم، نه چیزهایی که همین حالا داریم.
این تمرین ساده به مغز یاد می‌ده به‌جای اینکه فقط مانع‌ها رو ببینه، دنبال منابع و راه‌ها بگرده.
دفعه‌ی بعد که چیزی خراب شد یا طبق برنامه پیش نرفت، کمی مکث کن و سه بار بگو:
«خوبه که...»
چون ذهنی که تمرین کرده باشه، حتی توی چیزهای کوچک هم می‌تونه نقطه‌ی قوت پیدا کنه.
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۰۲
#سال_سکوت
اینبار زودتر موهایم را شانه زدم. کارهای قبل از خوابم را انجام دادم. تا مثل چندشب پیش که به لطف استرس زیاد ، دستشویی لازم شدم؛ ولی از ترس حضور عارف جرئت بلند شدن نداشتم و تا صبح و رفتنش چشم روی هم نگذاشتم؛ گرفتار نشوم.
هرچند خوابم نمی‌برد ولی زودتر از همیشه در رختخوابم دراز کشیدم. آمدن عارف را هم متوجه شدم. ولی همچنان ساکت ماندم.
با هر بدبختی بود بعد از کلی فکر و خیال و استرس خوابم برد. با احساس سرما بیدار شدم. چشم باز کردم. همه جا تاریک بود. صدای باد در این سکوت و تاریکی وحشت به جانم انداخت. خواستم پتو را رویم بکشم که باد تندی زوزه کشان وزید و پتو را با خودش برد.
برای گرفتن پتو بلند شدم. پتو همچون پرنده سبکبالی از در بیرون رفت. من هم به دنبالش راهی شدم. از در که پا به بیرون گذاشتم. دیگر پله‌ای نبود و سقوط کردم. همانطور که در هوا معلق بودم نگاهی به اطراف انداختم. بیشتر وحشت کردم. نمیدانم وقتی خواب بودم زلزله شده بود؟! یا اینکه من جای دیگری بیدار شده بودم.
هیچ آثاری از طبقه پایین نبود. انگار من در یک تونل یا کانال بی سرو تهی گرفتار شده بودم. ترسیده از بلایی که سرم آمده بود بغض کردم. نور تیزی چشمم را زد. چشم بستم با رسیدنم به زمین درد بدی در تنم پیچید. از درد « آخ »ی گفتم. چشم باز کردم. خودم را بین تُلی از آجر و آهن پاره دیدم.
خورشید در حال غروب بود و رنگ‌سرخش کنار ساختمانهای ویران و نیمه ویران به ترسناکی شهر دامن زده بود. هر جور که بود خودم را از بین آوار بیرون کشیدم. به دنبال موجود زنده ای به راه افتادم. جز خرابی و آوار چیزی پیدا نبود. انگار تنها موجود زنده من بودم.
خورشید هم در حال جمع کردن آخرین چین دامن نورانی به رنگ‌خونش بود. ترسیده و آشفته پیش میرفتم که دوباره زیر پایم خالی شد. فریادی از گلویم خارج شد. دستی دورم پیچید. مرا که زیر پایم خالی شده بود را از سقوط حتمی نجات داد. برگشتم تا ناجی ام را ببینم. نتوانستم. مرا به خودش چسبانده بود. جوری که نمی‌توانستم تکان بخورم. تنها صدای « هیس... آروم باش » ضعیفی که برای آرام کردن من بود را می‌شنیدم.
ندیدنش ترسم را بیشتر کرد و باعث گریه ام شد.
🌱
زندگی رو هرجور دوست داری بگذرون!
یادت باشه روزنامه سه شنبه زباله‌ی
چهارشنبه است ...!!
#روزتون_پر_از_بهترین_اتفاقها
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
حس بد را کش ندهید
قانون جهان هستی بر پایه احساس است،
اگر به هر دلیلی احساس خوبی نداشته
باشید و این احساس را ادامه دار کنید
جهان اتفاقات بد را وارد زندگیتان می کند
و این زنجیره آنقدر ادامه پیدا خواهد کرد تا روندتان را تغییر دهید به عبارتی شما از قانون حس خوب= اتفاقات خوب سرپیچی کردید و مجازات آنرا با اتفاقات بد زندگیتان می دهید.
نمی توانیم به مشکلات جامعه توجه نکنیم،
اما می توانیم بر نکات مثبت زندگیمان تمرکز کنیم و بابتشان سپاسگزار باشیم
و اینگونه حس خوبمان را تداوم ببخشیم و طبق قانون جهان پاداش ،حس خوبمانرا با اتفاقات خوب دریافت کنیم.
با پیاده روی کردن
با در آغوش کشیدن فرزندمان، با دوش گرفتن
با نوشتن با یک فنجان چای،با آواز خواندن
با محبت کردن به عزیزانمان با صحبت کردن با خداوند احساسات مثبت ایجاد کنیم
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻮید
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ ﺑﻮﺳﻪ ﻭ ﻫﻢ ﺁﻏﻮشی
ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺫﻫﻦ ﺭﻭﯼ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻮﯾﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﯼ ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭد
ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﺯﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭک ﻛﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﺯﻥ "ﺑﻮﺩﻥ" ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺩ ﻫﻢ "اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ" ﻣﻴﺨﻮﺍﻫد
ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺻﺪقه ی ﺭﻭﯼ ﺑﯽ ﺁﺭﺍﻳﺶ ﺯﻥ ﺭﻓﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺪﺍﯼ خستگی های ﻣﺮﺩ ﻫﻢ شد
ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ بی ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﻫﺎﯼ ﺯﻥ ﺭﺍ ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻭﺭد
کلافگی ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ فهمید
ﺧﻼﺻﻪ مرد و زن ندارد
ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪ ی ما ﺷﺪﻥ ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪﯼ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎﺵ ﺑﺮﺍیش
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺣﺲ ﻛﻨﺪ ﻫﻴﭽﻜﺲ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺗﻮ ﺩﺭکش نمیکند .
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۰۰
#سال_سکوت
همینها باعث شد مصمم تر شوم برای تصمیمی که گرفته بودم.
فرصتی میخواستم تا بقیه را هم آماده کنم.
هرچند مطمئن بودم بقیه هم استقبال می‌کنند. مخصوصا صبا! مطمئنا اولین کسی که بی چون و چرا از پیشنهادم استقبال خواهد کرد؛ خود اوست.
با رفتن مهمانها ، بقیه برای خواب آماده شدند. بی‌بی خواست رختخوابش را پایین بیاورم. دیدم که قیافه مامان درهم شد. دیگر از آن شادابی ساعت پیشش خبری نبود. رختخواب بی‌بی را آوردم. « شب به خیر» ی گفته بالا رفتم. رختخواب صبا پهن بود ولی خودش نبود.
رختخوابم را همان جای قبلی ولی بی سروصدا پهن کردم. صبا که از بیرون آمد با دیدنم لحظه ای ماتش برد. سریع به خودش آمد. « سلام »ی گفت.
سلام بی موقعش را با « سلام » آرامی پاسخ دادم. انتظار حضورم را نداشت. دستی به موهایش کشید. شاید خواست جمعشان کند.
راهش به سمت آشپزخانه را آرام به سمت رختخوابش کج کرد.
با دقت بیشتری نگاهش کردم. همان لباسهای آنشب تنش بود. احتمالا لباس خوابش بود. با آن طرح عروسکی لباسش و موهای پف کرده. شبیه شخصیت کارتونی شده بود؛ که با دختر عماد دیدم ولی اسمش را نمی‌دانستم. بانمک شده بود.
انگار قصد فرار داشت. سریع زیر پتو خزید. پتو را تا روی سرش بالا کشید. ناخواسته لبخندی کنج لبم جا گرفت. معلوم نیست با خودش چه فکری میکرد. نفسی از سر کلافگی بیرون فرستادم.
برق را خاموش کرده. به قصد خوابیدن دراز کشیدم. ولی خواب از من فراری بود. هرچه من برای خوابیدن بیشتر تلاش میکردم. خواب از من دورتر میشد. جای خالیش را فکر و خیالات و رفتار بقیه پر می‌کردند.
****
(صبا )
لباسهای شسته شده ام را پهن کرده. بعداز شانه زدن موهایم و بافتنشان پایین رفتم. کسی در خانه نبود.
به حیاط رفتم. بی‌بی را زیر سایه درخت مشغول باز کردن پشم دیدم. نزدیکش شدم. « عافیت باشه » بی‌بی را با« ممنون » جواب دادم. نگاهم به مقدار حجم پشمهای پف کرده که از صبح بیشتر شده بود. گفتم:
« تموم نشده؟ »
بدون اینکه نگاهم کند از پشت پر روسری که جلو دهانش بسته بود گفت:
« دیگه چیزی نمونده »
بی‌بی از دیروز خودش را به بهانه خستگی از بیکاری با بالشتهای پشمی خانه و باز کردنشان سرگرم کرده بود. ولی فکر کنم دلیل اصلیش نونوار کردن بالشتهای دخترش بود که او را برای خرید ملحفه جدید راهی بازار کرده بود. گفت:
« پاشو برو یک چای بیار، دهنم خشک شد »
🌱
هر صبح دیروزهایِ مبهم خود را
در نامعلوم‌ترین جای کائنات دفن کن
و هیچ گذشته‌ی تلخی را به یاد نیاور؛
هر آدمی می‌تواند
با هر صبح متولد شود ...
#روزتون_بهترین
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
منتظر تكرار لحظه ها نباش
زندگی سریال نیست
ثانیه های باهم بودنمان
هرگز تكرار نميشود
پس تا ميتوانی
مهربان باش
آدینه اتون پر از مهربانی های یهویی
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
#حکایت
نجیب ترین بانوی عریان!!!
حدود هزار سال پیش«لیدی گودایوا»همسر یکی از بزرگان انگلیس،در اعتراض به افزایش بی رویه مالیات برای مردم شهر خود، هر روز به سراغ همسرش میرفت و عاجزانه تقاضا میکرد که مالیاتها کاهش پیدا کند.
همسر اوکه سیاست و تصمیمهای سیاسی خود را بر خواسته همسر خود ترجیح میداد، به همسرش گفت: اگر یک روز،برهنه سوار اسب شوی و تمام شهر از سمتی به سمت دیگر بروی، مالیاتها را کاهش خواهم داد.
گودایوا اسبش را زین کرد. لباسهایش را بر زمین ریخت. درشهر گفتند: گودایوادرحمایت از مردم،برهنه درمیان شهرمیگردد!
تمام مردم، مغازه ها را بستند و به خانه ها رفتند. پرده ها را کشیدند و با چشمانی اشکبار،منتظر شدند این گردش شوم به پایان برسد.
گودایوا باعث شد مالیاتها کاهش یابند اکنون مجسمه او در«کاونتری»است. اسطوره ها، به تنهایی خلق نمیشوند. بلکه در بستری از فهم و شعور و حمایت اجتماعی شکل میگیرند.
نمیدانم اگر گودایوا در این نقطه از تاریخ و جغرافیا، به این بازی تلخ وادار میشد،آیا پنجره ها بسته میشد یاتصاویر او ازطریق شبکه های اجتماعی و موبایلها، از دستی به دست دیگر می‌گشت!
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
تقدیم احساستون عزیزای همیشه همراه
🌺🌸🌺🌸
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۹۸
#سال_سکوت
با رسیدن نوه و دخترش، بی‌بی اینبار سراغ مینا رفت. خواست با برادرش تماس بگیرد. من مشغول بازی با نیهاد بودم که دکتر از وضعیتش راضی بوده و آخرین پانسمان سرش یک گاز و دو چسب بدقواره بود.
ولی حواسم به صحبت تلفنی‌شان بود. شنیدم که مینا پیغام بی‌بی را به برادرش داد. در جواب « چی گفت؟» بی‌بی گفت:
« گفت شب میاد »
بی‌بی خیالش راحت شده سری از روی رضایت جنباند. من در دلم آشوبی به راه افتاد.
این آشوب همچنان ادامه داشت تا وقتی که زنگ خانه به صدا درآمد. به دنبالش مهناز و دخترهایش وارد شدند. ترس از رفتار و برخورد تینا به آشوب دلم اضافه شد.
این بی‌خبر آمدنشان برای من ناخوشایند. ولی ملیحه خانم را سر ذوق آورد؛ که خواست با عماد هم تماس بگیرند تا آنها هم بیایند و شب همگی دورهم باشند.
(عارف)
ساعت کاری روبه اتمام بود. من سرم همچنان پر بود از فکرهایی که روی یک موضوع متمرکز شده بودند.
از دو روز پیش که با اعصابی خراب _صبح زود_ خانه مان را ترک کردم. عمیق‌تر به خودم و زندگی که داشتم ؛ فکرکردم. به دختری که ناخواسته سر از زندگیم درآورده بود. به بی سر و سامانی خودم. به حال و احوالم که آشفتگی از سر و رویم می بارید. آخر رسیدم به حرفهای بی‌بی! حق با بی‌بی بود باید فکری به حال هر دومان میکردم. تنها راهش همان طلاق بود.
اولین قدم هم برای اینکار همراه شدن با او و شناختنش بود. هرچند بدون این شناخت و نزدیکی هم میشد. تماس با محضر داری که از قضا دوست عمو بود؛ و خودش هم با اینکار مخالف بود. ولی بین بد و بدتر ، برای نجات جان یک انسان قبول به انجام اینکار شد.
ولی نمی‌خواستم بعدها پیش خودم و وجدانم شرمنده باشم. تماس مینا هم بهانه ای شد برای زودتر به نتیجه رسیدن تصمیمی که دیگر برایش مصمم بودم.
در حال تعویض لباس از رفتنم به شروین گفتم. باز شیطنتش گل کرد. همراه چشمکی گفت:
« میری عشق و حال دیگه!»
اخمش کردم. مشغول پوشیدن تیشرتم شدم. نزدیکم شد. کنار گوشم پچ زد :
« به دهنت مزه کرده»
اینبار چشم غره ای نثارش کرده همراه با ضربه ای که با آرنجم زدم « چرت نگو »ی گفتم.
خندید و جا خالی داد.گفت:
« چیه باز رم کردی؟ »
اخمم را بیشتر کردم.ادامه داد:
« کور شود هر آنکه نتواند دید رفیقش به....»
اینبار مشتم به هدف خورد. حرفش نصفه ماند. بازویش را گرفت. ولی از تک وتا نیفتاد. کنار شیطنتهایش که می‌دانستم از سر دوستی و بهتر شدن حال من است. چند پیشنهاد عاشقانه از جمله: خرید گل و کادو داد. من خودم را به نشنیدن زدم.
****
🌱
یک لحظه نخور حسرت
آن را که نداری
راضی به همین چند قلم
مال خودت باش...
پـــروازقشنـگ است
ولی بی غـم ومنت
منـت نکش ازغیر
پــر وبــال خـودت بــاش
#روزتون_پر_از_شادی_و_برکت
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
تقدیم احساستون عزیزای همیشه همراه
🌺🌸🌺🌸
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
کمی تأمل
اینو یه جا بنویسید که جلوی چشمتون باشه و دقیقا توی تمام روابط دوستی، اجتماعی، عاطفی و حتی خانوادگی‌تون هم پیاده کنید؛
«حتی اگر برای مردم دراز بکشید
تا از رویتان رد شوند،
بسیاری از آنها شاکی خواهند بود که به اندازه‌ی کافی پهن نیستید!
مراقب باشید که وقت و انرژی باارزش خود را فقط برای افرادی
خرج کنید که ارزشش را دارند.»
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۰۳
#سال_سکوت
( عارف)
امشب هم مامان ناراضی بود. ولی خودش را کنار بی‌بی با پرکردن بالشت‌ها و دوخت و دوزشان در حیاط سرگرم کرده بود. کمتر باعث آزار و اعصاب خورد کنی ام بود.
هرکسی مشغول کار خودش بود. بابا با تلویزیون و شبکه‌های تلویزیونی دنبال سریال مورد علاقه اش که نمیدانست از کدام شبکه پخش می‌شود سرگرم بود.
صبا در آشپزخانه و بوی کتلتی که راه انداخته بود. مشغول بود. من هم در ظاهر سرگرم تلفنم و دنیای مجازی بودم. ولی در اصل درگیر افکار و برنامه هایم بودم که برای زندگی داشتم؛ و حالا همه شان مثل یک پازل بهم ریخته شده بود که نمی‌دانستم برای مرتب کردنش از کجا شروع کنم. با بساطی که بی‌بی در حیاط به راه انداخته بود. امشب مان تقریبا در سکوت گذشت. چون تنها موقع شام آمدند و بعداز شام دوباره به حیاط رفتند تا کار نیمه تمامشان را تمام کنند.
وقت خواب باز مامان اخمهایش را درهم کشید. نمیدانم باخودش چه فکری میکرد. هرچند بین ما اتفاقی نیفتاده بود. اگر هم می افتاد نباید چنین رفتاری می‌داشت.
چون یکی از کسانی که باعث شد زندگی من به این حال و روز بیفتد خودش بود. خودش بود که موقع تصمیم‌گیری دربرابر بخشش نتوانست عقل و دلش را یکی کند. با آه و ناله هایش باعث تحریک عماد و آن لات بازیهایش شد و کار را به اینجا کشاند. نمیدانم حالا این اخم وتخم کردنش برای چیست؟
بالا رفتم. صبا در رختخوابش دراز کشیده بود. مثل قبل پتو را تا روی سرش بالا کشیده بود. باز لبخندی از تاسف به همراه پوزخند روی صورتم نقش بست.
اینگونه از من فرار میکرد. نمیدانم از روی سادگیش بود یا خنگ بود.
اگر من میخواستم کاری کنم مگر برایم فرق داشت پتو روی خودش کشیده باشد یا نه؟ خواب باشد یا بیدار؟!
رختخواب پهن کردم. نمیدانم کی خوابم برد. با صدای ناهنجاری بیدار شدم. در حال خواب و بیدار گوش تیز کردم تا علت صدا را بفهمم.
تکرار صدا باعث شد هوشیارتر شوم. بهتر گوش کردم صدا از سمت صبا بود.در همان تاریک روشن خانه به سمتش رفتم. صدایی شبیه خرناس بود. نگاهش کردم. صورتش خیس بود. سینه اش تندتند بالا و پایین میشد. نمیدانم از درد بود که صورتش درهم شده بود. در لحظه هزار نکته پزشکی بابت مرگ در خواب از سرم گذشت. ترسیده ولی آرام صدایش زدم. « صبا!» گفتنهایم بی‌فایده بود.
آرام تکانش دادم. انگار خواب بدی میدید یکباره چشم باز کرد. در جایش نشست. جیغی زد. ترسی که در نگاهش دیدم. وادارم کرد بغلش کنم. امیدوار بودم صدای جیغش پایین نرفته باشد و بقیه نشنیده باشند.
آرام کنار گوشش « هیس ... آروم باش » گفتم.
به گریه افتاد. من باز «هیس ...» گفتم.
با همان گریه به حرف آمد. گفت:
« دادا...داشتم ...میف...ففف...تادم »
همان جمله دوکلمه ای را هم نتوانست پیوسته ادا کند. باز این دست من بود که ناخواسته روی پشتش به حرکت درآمد. بیشتر به خودم فشردمش. گفتم:
« چیزی نیست خواب دیدی...آروم باش... تموم شد....»
🌱
صبح می‌آید ڪه،
زندگے را تقسیم ڪند در شهر
و لبخند را تقدیم ڪند بہ لبها.
ما هم تقسیم می‌ڪنیم
عشق را لبخند را
مهربانے را بین دوستانمان
و با گرماے «درود» دلشان را....
روزتون پراز مهربانی و لبخند
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
تقدیم احساستون عزیزای همیشه همراه
🌺🌸🌺🌸
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۱۰۱
#سال_سکوت
با توجه به کار بی‌بی و گرمای هوا گفتم:
« شربت درست کنم؟»
همانطور که مشغول کارش بود. بدون اینکه نگاهم کند چانه بالا انداخته « نه» گفت. من هم به خانه رفتم. با سینی چای برای هر‌دویمان برگشتم. کمی پشم برداشتم مشغول باز کردنش شدم. بی‌بی در حالی که دست از کار میکشید. گفت:
« نکن دستهات خراب میشه »
این چندمین باری بود که از این کار منع ام میکرد. لبخندی زدم. پشمِ بهم پیچیده سفید رنگ را روی بقیه پشم‌ها انداختم. بی‌بی کمی از چایش نوشید. با حرفی که زد هم باعث خجالتم شد؛ هم دوباره دلم را به شور انداخت.
یاد حضور عارف و شب ماندنهایش، باز ذهنم را درگیر کرد. دلم میخواست دلیل آمدنش را آنهم اینچنین که می‌آمد و می خوابید و میرفت را بدانم.
هنوز « خوشبحال پسرم که همچین زنی گیرش اومده» را هضم نکرده بودم ؛ که با حرف بعدیش حالم گرفته شد. ناخواسته صورتم درهم شد. در دلم به بی‌بی و خوش خیالیش پوزخند زدم.
خوب که خودش از زندگی آشفته و نابسامان ما خبر داشت.
میدانست زندگی ما آن جور که باید شکل نگرفته و فکرنکنم ، هیچوقت یک زندگی عادی داشته باشم؛ باشیم.
با این حال ، واقعا چه دلِ خوشی داشت. از مایی که هنوز یکبار هم باهم صحبت نکرده بودیم ، چنین انتظاری داشت.
یک جورهایی ما از هم فراری بودیم. این را از رفتار او هم میشد فهمید. رفت و آمدش و رفتاری که از خودش نشان می داد. ازدواجمان برای او هم اجبار بوده. اصلا از سرتاپای این وصلت ، اجبار و نخواستن می بارید.
بعد بی‌بی، ذوق دیدن بچه ما را داشت. آنهم تا سال دیگر همین موقع!
واقعا چه انتظاری داشت! هیچکدام دلخوشی از این زندگی سرتا پا اجبار نداشتیم. حتی نمی‌توانستیم مثل دو آدم عادی باهم برخورد کنیم. در بیان یک سلام و علیک ساده هم لنگ می‌زدیم. بااین وجود بی‌بی آرزویش دیدن بچه ای از ما بود.
درست که تجربه ازدواج نداشتم ولی رفتار بقیه را با همسرانشان دیده بودم.
مهرداد و نیلوفر را دیده بودم. رفتار میلاد و نسترن را هم دیده بودم؛ که برای دیدن و وقت گذراندن کنارهم از هر فرصتی استفاده می‌کردند. نسترن که رفت و آمدش صدای مامان را هم در آورده بود.
یاد عروس دایی بابا افتادم که از پسرش گله میکرد. هرچند گله اش بیشتر از حال خوشش بود؛ که زمانی غصه پسر خجالتی و سربه زیرش را می‌خورده که بااین کم رویی و سر به زیریش چطور می خواهد از پس زن و زندگی بر بیاید. حالا برای دیدنش باید وقت قبلی بگیرند. چون تمام وقتش با عروسش می گذرد.
ولی ما چه؟! وقتی مطمئن بودم عارف آمدنش به خانه هم به خاطر صحبتهای بی‌بی است. پیش من آمدنش هم از سر اجبار است وگرنه چرا باید اینهمه اخم و تخم داشته باشد.
****
🌱
گاهی یک صبحِ خوب، فقط با یک فکر خوب شروع می‌شود…
پس امروز را زیبا، پرانرژی و پر از حس خوب بسازیم.
.
#روزتون_پر_از_اتفاقهای_قشنگ_و_زیبا
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
آغاز روزتون پر از انرژی مثبت
دل‌هاتون سرشار از آرامش و امید
و لب‌هاتون پر از لبخند و مهربانی
روزتون دلنشین
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
حکایتی زیبا و خواندنی
داستانی در باب رشوه
وﻗﺘﯽ ﻓﺮﻣﺎﻧﻔﺮﻣﺎ ﺣﺎﮐﻢ ﮐﺮﻣﺎﻥ ﺷﺪ، ﺣﺴﯿﻦ ﺧﺎﻥ ﺑﻠﻮﭺ که از بزرگان شهر بود را دستگیر ﻭ بهمراه ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺮﺩﺳﺎﻟﺶ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﻓﺮﺯﻧﺪ حسین خان بلوچ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺽ ﺩﯾﻔﺘﺮﯼ ﺩﭼﺎﺭ ﺷﺪ.
حسین خان ﺑﻪ ﺍﻓﻀﻞ ﺍﻟﻤﻠﮏ، وزیر فرمانفرما ﮔﻔﺖ: ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﻔﺮﻣﺎ ﺑﮕﻮ ۵۰۰ ﺗﻮﻣﺎﻥ میدهم و بجای آن فقط ﭘﺴﺮ خردسالم ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺷﻮﺩ و نمیرد.
ﻓﺮﻣﺎﻧﻔﺮﻣﺎ وقتی پیشنهاد حسین خان را شنید ﮔﻔﺖ: من که ﻓﺮﻣﺎﻧﻔﺮﻣﺎﯼ ﮐﺮﻣﺎﻥ هستم نظم و ﺍﻧﺘﻈﺎﻡ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ۵۰۰ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺭﺷﻮه ﻧﻤﯽﻓﺮﻭشم.
ﻓﺮﺯﻧﺪ حسین خان ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ جلوی پدر جان داد.
اتفاقا سال بعد ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﺎﻧﻔﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﺽ ﺩﯾﻔﺘﺮﯼ ﺩﭼﺎﺭ ﺷﺪ.
فرمانفرما ﺑﺮﺍﯼ شفای پسرش ۵۰۰ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻧﺬﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻓﻘﺮﺍ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ فرزندش ﺷﻔﺎ ﯾﺎﺑﺪ ﻭﻟﯽ سودی نبخشید ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ وی ﻫﻢ جلوی چشمان پدر جان داد.
ﺭﻭﺯﯼ ﻓﺮﻣﺎﻧﻔﺮﻣﺎ وزیرش ﺃﻓﻀﻞ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ و ﮔﻔﺖ ﻋﺠﺐ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﯿﻐﻤﺒﺮﯼ در کار ﻧﯿﺴﺖ، ﻻﺍﻗﻞ ﺑﻪ ﺩﻋﺎﻫﺎﯼ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻫﺎﯼ ﻓﻘﯿﺮ و گرسنه ای ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻫﺎ ﺍﻃﻌﺎﻡ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﭽﻪ ﺍﻡ ﺧﻮﺏ میﺷﺪ ﻭ زنده ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ.
ﺍﻓﻀﻞ ﺍﻟﻤﻠﮏ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﻧﺰﻧﯿﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ، ﻓﺮﻣﺎﻧﻔﺮﻣﺎﯼ ﮐﻞ ﻋﺎﻟﻢ، ﺍﻧﺘﻈﺎﻡ و نظم ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ۵۰۰ گوﺳﻔﻨﺪ ﺭﺷﻮه ﻓﺮﻣﺎﻧﻔﺮﻣﺎﯼ ﮐﺮﻣﺎﻥ ﻧﻤﯽﻓﺮﻭﺷﺪ...
نشو در حساب جهان سخت گیر
که هر سخت گیری بود سخت میر
تو با خلق آسان بگیر نیک بخت
که فردا نگیرد خدا بر تو سخت
استاد باستانی پاریزی
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
تقدیم احساستون عزیزای همیشه همراه
🌺🌸🌺🌸
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۹۹
#سال_سکوت
به خانه رسیدم. کلید انداخته ، در را باز کردم. با توجه به کفشهای پشت در و سروصدایی که از داخل می‌آمد. مهمان داشتیم.
طبق عادت « یالله»ی گفتم. منتظر اجازه اهل خانه نشده ؛ وارد شدم. مورد استقبال پر شور تینا قرار گرفتم.
بعد از تینا با بقیه هم سلام و احوالپرسی کردم. نگاهم به صبا افتاد که گوشه ای ایستاده بود. سعی کردم درحال حاضر، ذهنم را از او و برنامه ای که داشتم دور کنم. شدنی نبود.
مخصوصا وقتی رفتار بقیه را می‌دیدم. از جمله بگو بخند تینا که احساس میکردم اینبار نسبت به من زیادی مهربانی میکند و قربان صدقه رفتن هایش آنطور که باید خالصانه و صادقانه نیست. شک نداشتم برای حرص دادن صبا بود. آخر ، خبر برخوردش با صبا را هرچند سربسته از بی‌بی شنیده بودم. تینا خوش شانس بود که حسی به صبا نداشتم وگرنه حسابی از خجالتش در می آمدم.
مامان هم که بماند. انگار بچه مدرسه ای بود که برای در آوردن حرص همکلاسیش با دوست دیگرش همدست شده بود. بخصوص وقتی که عماد و خانواده اش آمدند.
جوری دل به دل تینا میداد، که انگار با این کارهایشان همین امشب صبا بار و بندیل جمع کرده می‌رود.
از قربان صدقه رفتنها و بگو بخندشان با ریحانه و تحویل گرفتنهایش بگیر ، تا فرش پهن کردن داخل ایوان و خرید هله هوله و سفارش بستنی به تعداد آنهایی که حیاط نشسته بودیم.
این کار به مذاق بی‌بی خوش نیامد. _تنها کسی که خانه بود صبا بود_ ولی حرفی هم نزد. دیدم سری به تاسف تکان داد.
دلخوری بی‌بی از نگاه مینا هم دور نماند ؛ این را از نگاه همراه خجالتش که به من هم انداخت؛ فهمیدم.
بی‌بی ، سروصدا را بهانه کرده داخل رفت. بستنی هم نخورد.
باعث شد من با دقت بیشتری به رفتار بقیه توجه کنم.
اتحادشان در آماده کردن شام و گفتگوهای پر سروصدایشان همراه با پچ‌پچ هایی که روی اعصاب بود و کمی هم مشکوک می‌زد.
همراهیشان در پهن کردن و چیدمان سفره و جمع کردن ظرفها و شستنشان ستودنی بود. در این هماهنگی و همراهی به وضوح نادیده گرفتن صبا پیدا بود. حرفهای بی‌بی درباره صبا در سرم به پرواز درآمده بودند. پررنگترینش٫٫ هرچی باشه تو کنار پدر مادر و خواهر و برادر خودتی. پس این دختر چی بگه که با این سن و سالش افتاده تو دل دشمن ٫٫ بود.
حق با بی‌بی بود. درست که من مورد ظلم قرار گرفته بودم. ولی کنار خانواده و دوست و آشنای خودم بودم.
ظلم اصلی در حق صبا شده بود که باید دور از خانواده و کنار دشمنانش روزگار می‌گذراند.
🌱
برای خوشی های همدیگه ذوق کنیم
تا دنیا جای قشنگتری بشه برای زندگی.
روزتون پراز اتفاقهای خوب
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
امروز آفتاب را ببوی
و یڪ قاشق عشق
چاشنے تمام فنجان‌هایت ڪن
امروز رها باش
چون باران بی‌هوا
چون آوازِ پرندہ‌ها
چون خیال آنڪہ دوستش داری...
روزتون سرشار از بهترین لحظه ها
🌱@shaadizendgi🌱
🌱
#حکایت
انشاءا... که بز است.
در ﻗﺪﯾﻢ ﺣﻤﺎﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺣﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﻻﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺣﻤﺎﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻠﯽ ﺩﻧﮓ ﻭ ﻓﻨﮓ ﻭ ﻫﺰﯾﻨﻪ داشت.
ﻣﺮﺩﯼ ﺻﺒﺢ سحرﮔﺎﻩ بعد از ﺣﻤﺎﻡ کردن ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﺑﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ، ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﯿﻦ ﺳﮕﯽ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﭼﺎﻟﻪ ﺁﺑﯽ ﺟﺴﺖ، مقداری آب به پاشید.
ﺩﺭ ﺷﺮﻉ ﺍﺳﻼﻡ ﺁﺏ ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﮓ ﻧﺠﺲ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ بز ﻧﻪ! ﻣﺮﺩ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﮔﻔﺖ:
ﺍﻥ ﺷﺎﺍﻟﻠﻪ که بز ﺍﺳﺖ.
ﺍﯾﻦ ﺿﺮﺏ_ﺍﻟﻤﺜﻞ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪﮐﺎﺭ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺩﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺎﺩﺍﻧﯽ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﮔﻮﻝ ﺑﺰﻧد.
🌱@shaadizendgi🌱
#پارت۹۷
#سال_سکوت
اتفاقاتی که با توجه به نسبت جدیدی که پیش آمده بود و بعد از آمدنم انتظارش را داشتم؛ ولی با نبود مردی به نام شوهر در اطرافم از خودم دورشان کرده بودم. حالا با آمدن عارف، آنهم در حضور خانواده اش و تنهایی مان دوباره جان گرفت.
تازه ترس برم داشت. آرام زیر پتو خزیدم. چیزهایی در سرم رفت و آمد میکرد که باعث وحشتم میشد. افکار آشفته در سرم بلوایی به راه انداخته بودند. ترس ، نفس کشیدن را برایم سخت کرده بود. برای کمی هوای تازه پتو را از صورتم کنار زدم. همه جا تاریک بود. تنها نور ضعیفی از حیاط تار و پود پرده را رد کرده ، تاریکی پذیرای را شکسته بود.
ولی از اینجا نه چیزی قابل دیدن بود؛ نه من جرئت حرکت اضافی را در خودم می‌دیدم؛ نه افکارم فرصت فکر کردن می داد.
تا جایی که آنقدر افکارم مرا در خودش غرق کرد؛ آه و حسرتهایم بغضِ نشسته در گلویم را شکست و چشمهایم باریدن را پیش گرفتند.
***
با صدای بی‌بی از فکر بیرون آمدم. در جوابش « بله ؟» گفتم. بی‌بی جعبه دارویی را نشانم داد. گفت:
« چندساعتیه؟»
نزدیکش شدم. بدون اینکه جعبه را بگیرم رویش را خوانده گفتم:
« دوازده ساعتی » برای توضیح بیشتر « روزی دوتا » را با انگشت نشانش دادم.
بی‌بی جعبه را کنار باقی داروها گذاشت. بی توجه به سوال قبلیش گفت:
« زنگ بزن به شوهرت بگو شب بیاد »
از چیزی که شنیدم متعجب شدم. بی‌بی اجازه نداد حرفی بزنم. هرچند حرفی هم برای گفتن نداشتم. گفت:
« چیه ؟ کار خلاف شرع ازت خواستم؟»
اینبار تعجبم از برداشت بی‌بی بود. که خودش باز ادامه داد:
« یک جوری رنگت پرید انگار بهت گفتم پسر همسایه رو بیار خونه »
اینبار خجالت کشیدم. بی‌بی که نمیدانست این شوهری که هربار به ریشم می‌بندد برای من با همان پسر همسایه هفت پشت غریبه برابری میکند. برای نجات از کنایه‌های بی‌بی گفتم:
« شماره ندارم»
خواستم به دنبال کارم بروم. بی‌بی لحنش دلسوزانه شد. انگار کسی در خانه باشد و نخواهد چیزی از صحبتهای مان به گوشش برسد. صدایش را پایین آورد. از مضرات بی اطلاعی زن و مرد از حال و احوال هم گفت. چند راهکار ، همراه سیاستهای زنانه پیش رویم گذاشت.
حرفهایش را قبول داشتم. ولی نه برای خودم!
دلم میخواست رویش را داشتم. در جوابش میگفتم ٫٫اولش اینها برای کسانی خوبه که انتخاب همدیگه باشند؛ نه ما که هیچ حسی بهم نداریم.
در ضمن این راهکارها برای کسی خوبه که شوهرش اون رو بخواد. دوستش داشته باشه. نه برای منی که به اجبار سر از زندگی پسرتون در آوردم. منی که هنوز قیافه شوهری که میگین رو درست و حسابی ندیدم. اگر اتفاقی تو خیابون همدیگه رو ببینیم ، نمی‌شناسیم و مثل یک غریبه از کنار هم رد میشیم ... چطوری ازم انتظار دارین براش این کارها رو انجام بدم٫٫ ولی حرفهایم را برای خودم نگهداشته ، در جواب نصایح و راهنمایی‌های دلسوزانه بی‌بی تنها سری به تایید جنباندم.
🌱
هدف زندگی شاد بودن نیست؛ مفید بودن، شرافتمند بودن، دلسوز بودن و ایجاد تفاوتی است که نشان دهد خوب زندگی کرده‌ای.
#رالف_والدو_امرسون
روزتون پراز بهترینها
🌱@shaadizendgi🌱