rezafarsi | Unsorted

Telegram-канал rezafarsi - سخنی که با تودارم

184

Subscribe to a channel

سخنی که با تودارم

خوانش شعر حکم در انجمن جمعه

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

هامی سُولار ایشمَلیدی
دوداغلاری یِیمَلیدی
قوی تا گِئدنلَر گِئدَلَر
سَنِئن یُلِن گِئدمَلیدی
سَنِئن سؤزِین دئمَلیدی



غلامحسین فارسی

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

https://chatgpt.com/s/m_6ae1e1d9a43c8191ba071ee01c2787a1

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

گنجشک
در قاب آسمان
طرح سفید ابر
بر پیراهن آبی یک دست آسمان
سایه درختی بی پرنده و بی برگ
دیوار را
به سکون و خلسه نشانده است
گنجشک
به دور دست
چشم انداخته است

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

میان برف ، سرگردان، نشسته زاغ، بی سامان
«درختان ، اسکلت های بلورآجین » خاموشند

غلامحسین فارسی

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

شعر من
موسیقی هوش مصنوعی

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

و شب ها ، ماه می رقصد ،
دهانم ، آه ، می رقصد
به استقبال پاهایم،
سکوت راه می رقصد

درختانند ، سرگردان
همه آیینه گردانند
ببین کوه صبور انگار
مرا همراه می رقصد
نفس در سینه می جنبد
تن آیینه می جنبد
هوای روشنی خوشدل
به خلوتگاه می رقصد
نه غوغایی نه آشوبی
سکوت محض محجوبی
عروس روشن شبها
چه پا به ماه می رقصد



بداهه


چهارم مهر ۴۰۵

#غلامحسین_فارسی
#رضا_امرداد

/channel/RezaFarsi

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

برای روزهای تلخمون که به نام زندگی از ما دریغه
ناهالایی که کاشتیمو می بینیم، جلومون طعمه باد و حریقه
تو طوفان های بی رحمی که آوار می شن رو لحظه های زندگیمون
نفس که می کشیم حکم کسیه که تو غرقابه رنجا غریقه
نه حالی مونده تا لبخند باشه دلی مشتاق شادی هم نمونده
شبامون هول فردا تو سرامون روزا غم با دل ما ها رفیقه
دلامون زخمیه با دشنه بهت رگامون خشک مثل #زنده‌روده
یه محکوم شب آخر که تنها تقلای نفس هاش زیر تیغه
گرفتاریم تو هول و هراس دویدن، خستگی ، بی در کجایی
غبار افتاده رو ذوقامون انگار شبیه #شهر_سوخته ، پر عتیقه
نه رقصی نه سرودی نه صدایی درختی ریشه تو مرداب مرگیم
تو چار اطرافمون ذوقی نمونده رفیقامون گروه بی سلیقه
صدای «#دلکشی_» تو کوچه ها نیس، پریشونه تموم پرده هامون ،
سکوت وهم آواره تو خونه ، عزا می باره رو ما هر دقیقه




۲۳ شهریور ۴۰۵
#غلامحسین_فارسی_
#رضا_امرداد


/channel/RezaFarsi

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

به درها رشک باید برد آن ها این چنین آرام
تماشای جهان ساکت دیروز ها را می توانستند

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

خوانش من از کتاب « سه بر خوانی » اثر : بهرام بیضایی،

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

به عشوه رفت ماه
ستاره بدرقه کنان
و آسمان نظاره کرد
غروب ، آسمان
کرانه بلند نیلگون گرم را

مسیر خلوت ستاره کرد

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

ـ آهنگ و شعر بسیار زیبا و ویدیوی و گل و کیک این ویدیو ، کار دختر قشنگم #شیما است.

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

برای #پل_خواجو





۱-چه می بری با خود
چنین شتابناک
و خشمگین و خنک؟
کدام چشم ، به راه داری؟
درنگی
مرا
که دیری است در کناره مانده ام
ببین
سنگم
سیاه بخت سخت
در صدای تو خاموش

۲-
این جا
به تماشای ترانه های شبانه ات
گوش خوابانده ام
دم گرفته بودند
طاق ها و تب تند لب ها
و زنی که می خواند:
« شب به گلستان
تنها
منتظرت بودم»


۳- به قاب مشاهده
تمام شب
نیم طاق پل را
و ماه
در گوشه هلال
به تماشای شعر شبانه رود ایستاده است



برای پل #خواجو

#غلامحسین_فارسی
#رضا_امرداد
چهارشنبه ۱۴ امرداد ۱۴۰۵


/channel/RezaFarsi

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

خسته بودید، هم تو هم زنت. یک هفته تمام به تصحیح برگه های امتحانی گذرانده بودی.زنت هم که همیشه در خانه است و «بشور و بپز و بذار و بردار » و به گرفتار دغدغه های خودش. - نظم و ترتیب و تمیزی خانه - . از نشست شعری انجمنت بیرون که زدید، به جای مسیر خانه ، هزار جریب را پیش گرفتی ، زنت متعجب پرسید :« کجا می ری؟» و تو گفتی :« کجا بریم؟» و رفتی تا رسیدی به « مرداویج» ، کج کردی به مرداویج و فرابیورگ و سجاد و بعد هم فیض و رسیدید به فلکه فیض. می دانستی جلوتر و نزدیک پل خواجو، با توجه به آخر هفته جای پارک پیدا نمی کنی، ماشین را جلوی « پزشکی قانونی » گذاشتی و در پیاده رو جنوبی فلکه فیض، از میان بوی گوشت و پیتزا و افشانه های آب و دعوت ساندویچی ها و مشتری های خوشخور و عطر تنها کله پزی نه چندان تمیز میدان، دست در دست زنت به سمت پل خواجو رفتید.
تلفن زنگ خورد. همسایه ات بود که بار برده بود شهر تو و می خواست مسیر را بپرسد.در پیاده روی جلوی ساختمان بانک ملی ، در پناه ردیف پرچم کشور ، دو دسته چهارتایی ، به خوشی ، روی پتوهای پشمی و زیر انداز هایشان و در هیاهوی باندها و بلندگوهای معمول این شب ها و نعره ها و فریاد هایشان، به ورق بازی سرگرم بودند. ویرت گرفت و به یکی از گروه ها گفتی :« دمتون گرم، کار درست ، کار شماس» دعوتت کردند که بنشینی. خندیدی و رد شدید.
پل شلوغ بود.اولین دهنه پل، صدای آواز بود. دستش را گرفتی و رفتید ایستادید و ترانه هایشان را گوش کردید و با جمع ، دست زدید و عکس و فیلم هم گرفتید.صداهایشان خوب بود و ترانه ها هم ، یکیشان شعر حافظ را می خواند و خوب هم می خواند « سحرگه رهروی در سرزمینی، چنین گفت این معما با قرینی/ که ای صوفی شراب آنگه شود صاف، که در شیشه برآرد اربعینی» و چه درست هم « برآرد» را خواند ، برخلاف بسیاری از اهل ادبیات که « بماند» می دانند و می خوانند.
به پله های سنگاب پل رفتید و جا بود و در پله سوم کنار هم نشستید. آب ، در تاریکی شب زنده رود ، به شتاب جاری بود.زنت فیلم می گرفت و ترانه « تو ای پری کجایی» را زمزمه می کرد و از تو هم خواست که بخوانی. متن کاملش را به یاد نداشتی، -حالا هم نداری - از نت کمک گرفتی و روی ویدیویی که او می گرفت ، ترانه را با آرامی و صدایی کم خواندی و او ضبط کرد.شعر ناتمامی را آغاز کردی کامل نشد. بلند شدید و در سایه روشن پل و رودخانه و زردی چراغ های دهانه ها به آن سوی آب رفتید. خانم و آقایی ، سمبوسه می فروختند. وسوسه شدی و به زنت گفتی که :« بخریم بخوریم»
ـ بریم و برگردیم؟
راه را ادامه دادید. صدای موسیقی از هر گوشه و کنار. و سایه روشن درخت ها و چمن ها به گوش می رسید، محلی و سنتی و رپ و پاپ.زنی جوان بر بلندای چمن نشسته بود و دست و بازو می تکاند و ترانه لری را همراهی می کرد. نزدیک رفتی و گفتی :« دم شما گرم و دلتون خوش و تنتون درست، مردم شمایین نه اونا- اشاره کردی به گوشه میدان خواجو و باندها و بلندگوهایشان- . مرد « بفرما » زد و خندید و تو هم خندیدی.
زن گفت:« واقعا مردم شادن، ببین برای همین آبه خب» و تو گفتی :« البته که شادی حق مردمه و این ها - خودش می دانست منظورت کی ها هستند- ازشون دریغ کردن.»
کودکی - پسر - بر سنگ‌فرش کنار زنده رود ، سر و دست و کمر می تواند، از ذوق ، آرام کنار گوشش ، بشکن نرمی زدی ، مادرش خندید و کودک به خنده مادر برگشت و شما را که دید ، ایستاد و نرقصید. به راه ادامه دادید. همه جا بوی ذغال و تنباکو و قلیان میوه ای و گاهی عطر جوجه کباب بود. گوشه گوشه خانواده های پر و کم جمعیت ، بر فرش ها و زیرانداز هایشان شام و چای می خوردند و قلیان و سیگار می کشیدند. بر کناره آب، چهار پنج پسر جوان نشسته بودند. یکیشان لبه سنگ‌فرش، قلیانی را آب میکرد، کوزه شیشه ای قلیانش را دیدی، خم شدی؛« پس عکس روی قلیونت کو؟»
-عکس؟
-آره دیگه، عکس شاه، اما نه ناصرالدین شاه ها!
ـ آهاااااا
ـ ولی شااااااااه باشه ها ، سااااااعت
خندیدید.بفرما زدند که « قلیان» بکشی. برگشتی و گفتی« درود ، نه» و راه افتادید. هم تو و هم زنت شنیدید که یکی از پسرها « فارسی» گفت و باز هم شنیدید که « معلم من بوده» ، برگشتید، او که گویا اسم تو را گفته بوده، رو به روست گفت« آقا شما معلم من بودیم؟»
ـ کجا، کدوم مدرسه؟
ـ کمیل، امیرحمزه.
فشار آوردی که تو کمیل مدرسه ای هیچ وقت درس ندادی، چرا او با قطعیت گفت؟
ـ من مدرسه کمیل نبودم هیچوقت، شاید جای دیگه شاگردم بودی؟
ـ آها، سرو درس دادین آقا؟
ـ آهان دیدی، دوره آقای عسکری نژاد بودی یا آقای نجفی؟
ـ آقای عسکری‌ نژاد .

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

ابرها
آتش گرفته‌اند، انگار
و آسمان
پیراهن آبی اش را
به باد داده است.
ابرها
گر گرفته اند
گله به گله
تماشا نکن
« احساس سوختن ، به تماشا نمی شود».

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

کسی همین حوالی
هوای خیابان ها را داشته باشد
هوای او که نشسته و به سرد دیماه بی اعتناست
و زل زده به چشم هایی که هراس در آن ها
سرگردان است
و خشم را در چشم او به تماشا ایستاده اند
که بر آنها خواهد بارید
و فرامی خواندشان به دست آخر بازی
حکم
از لب های او جاری خواهد شد
او سربازی است که سر نخواهد باخت
تا هیمنه بیداد را بر باد بدهد
درخت ها
عریان اگر،
و آسفالت ، سرد ، حتا
و خط‌کشی خیابان
- تخت و بی بُعد-
و آسمان ، با پوستین تیره سترونش
به تماشا ایستاده اند
و او
آسوده ،
در میانه نشسته است و
به روز بی ابری می اندیشد
که از پنجره های باز فردا
خانه ها را
دل ها را
و کلمات را
به زندگی فراخواهد خواند

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

مگر رؤیا رهامان سازد از هول
پریشانی ببندد رخت از جان
به خنده سر برآرد ماه ، در ما
بجوشد چشمه امید ،خندان


غلامحسین فارسی

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

سر برداشته ای
به ابرها
به روشنای پراکنده دوردست
که ریخته است
بر بستر آبی بیکران
بمان
در درازای بی انجام و بی آغاز روزگار
چونان که دیر
چونان که دور
به تماشاییان
همراه بوده ای.


#پاسارگاد
فروردین ۱۴۰۴
📸/channel/RezaFarsi
غلامحسین فارسی
دو مهر ۱۴۰۵

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

جهان به مجلس مستان بیخرد ماند
که در شکنجه بود هر کسی که هشیارست

صائب تبریزی

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

طبیبی
وحشتم را دید
نبضم را گرفت
با مهر در گوشم
به نجوا گفت:
« درمانی نخواهی داشت».
##
به هر شاخه
کلاغی
تلخ می خواند
جواب خنده بلبل
در آوار قفس این بود.


##

قناری ها که خاموشند،
قمری ها که سرگردان،
و تنها کاج لخت بی پرنده
یادگار باغ خندان است، انگاری
##
چپ افتاده است با من
آفتاب انگار
که
صبح از تیره بختی های من
بی رحم و بی انصاف
پرده بر می دارد و
شاد است
##



#غلامحسین_فارسی
#رضا_امرداد



/channel/RezaFarsi

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

شعر من
موسیقی با هوش مصنوعی

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

این چای تازه که در قاب مانده است
از ذهن مرد خستهٔ در خواب مانده است
بگذار تا بماند و خورشید بر دمد

در شیشه رد رفتن مهتاب مانده است

#غلامحسین_فارسی_

#رضا_مرداد

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

تو که مهتاب محو جف چشاته
چش خورشید دنبال نگاته
حسودی می کنن مردم به من که
می بینن شیشه عمرم باهاته


#غلامحسین_فارسی_
#رضا_امرداد
۲۳ شهریور ۴۰۵

/channel/RezaFarsi

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

هر صبح هوار هول بر بال و پرت
شلاق هزار زخم روی کمرت
شب سیطره سیاه پاشیده مگر
بر پیکره رشید پر بار و برت

غلامحسین فارسی

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

دوشنبه ها ، روز کتابخانه رفتن من است و به کتابخانه های چندی سر می زنم ، کتاب های خوانده را پس می دهم ، کتاب های تازه را که می خواهم ، می جویم و اگر بودند امانت می گیرم .
گاه راه بین کتابخانه ها را پیاده می روم ، اصفهان است و دشواری جای پارک ماشین .
ماشین را در کوچه های پشت خیابان طالقانی قفل می کنم و به کتابخانه #مرکز_تحقیقات_معلمان می روم ، دو کتاب از چهار کتاب درخواستی ام را دارند- سه برخوانی و دیباچه نوین شاهنامه #بهرام_بیضایی- یکی از نداشته ها ، امانت است و قرار می شود برایم رزرو کنند و اگر برگشت زنگ بزنند.آن چهارمی هم گویا بوده و از امانت برنگشته است.رها می کنم و برای برخی کتاب های دیگر ، به #کتابخانه_شهرداری می روم. باید از چهار باغ به #هشت_بهشت بروم، در میانه روز ، پارک خلوت است و تک و توک، آدمی - زن یا مرد- به راهش می رود. از کاخ عکس می گیرم که هیچ تماشاگر و بازدید کننده ای ندارد. یکی ، آن بالا روی داربست نشسته و انگار مرمت می کند.
در کتابخانه شهرداری ،کتاب #انسان_کج‌اندیش را پس می دهم و « در آستین مرقع و ضحاک ماردوش» از #سعیدی_سیرجانی را امانت می گیرم و بیرون می زنم به قصد کتابخانه هنر و ادبیات. از #بهشت‌آیین پر درخت می گذرم، خیابان استانداری را رد می کنم .
آنجا ،« پانوشت ها» ی #حافظ_موسوی را می گیرم.
حس نشستن در کتابخانه را ندارم ، دلم می خواهد راه بروم، نقش جهان هم که نزدیک است، از پارک پشت #عالی‌قاپو_ می زنم به بازار نقش جهان و دیدن مغازه های صنایع دستی و پوشاک و گز و بستنی و کفش و ادویه های خوشبو و خوش رنگ و سایه دلپذیر بازار سرپوشیده - نمی دانم بازار گرداگرد میدان را اصفهانی ها چه می نامند، اما در شیراز ، ما ، بازار را « سرپوشیده» می خواندیم -.
در پایان بازار ، یادم افتاد که به سمت بازارچه « مقصود بیک/ بیگ، و «حسن آباد» که بروی، فرنی و شیره مخصوصی دارد و تجربه هم داشتم، هوس کردم که بخورم. یک کاسه کوچک خریدم ، ۵۰ هزار تومان، همانجا صندلی هم گذاشته اند، نشستم و فرنی با شیره را خوردم. به سمت بازارچه حسن آباد رفتم، درهای قدیمی ‌را همیشه دوست داشته ام و دارم ، چند در قدیمی را عکس گرفتم.یک نیمه ویرانه در دیواره بازارچه دیدم که به نظر قبر کسی است ، از مغازه بغلی پرسیدم، « بابا دلا » یش نامید و گفت :« چون سودی برایشان ندارد، رهایش کرده اند، نه نامی دارد و نه کسی از تاریخش چیزی می داند» دلش پر بود، عکس انداختم از « بابا دلا » و رفتم تا رسیدم به مسجد « سارو تقی» که تازگی داشت ، نوشته بود که ساروتقی از نانوایان دوران صفوی بوده و چون موهای بوری داشته شاه عباس نامش را « سارو= زرد » + تقی » گذاشته است.
مسجد ساروتقی برخلاف تمام مسجدها ، از جمله مسجد شاه و مسجد شیخ لطف‌الله، گنبد خشت و گلی دارد و تزیینات داخلی دیوار و گنبدش هم نقاشی روی گچ است و از کاشیکاری ویژه مسجدهای ایرانی خبری در آن نیست


ادامه دارد

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

زخم را بپذیرم
آرام می شوم
به داروخانه نمی روم
و پشت حفاظ شیشه ای
منتظر دو دو زدن انگشت های تکنسین جوان آرایش کرده بر کیبورد نمی مانم
و بوی اسپلیت
در هوار خنکی
موهای اندکم را پریشان نمی کند.
لازم نیست
کد ملی و رهگیری ام را بر کاغذکی بنویسم
۲۵۳۸....۶۹ ۳۸
۱۷۴۹۲
که می بردم به آزمایشگاه طبقه چهارم بی آسانسور
که منشی اصرار دارد
۳۵۰۰۰ تومان فرانشیز بدهم
زخم
مهمان کنج چپ سینه آرام من است.



۲۴ مرداد ۱۴۰۵

#رضا_امرداد
#غلامحسین_فارسی_

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

این ویدیو، چند نکته دارد
ـ من ، پنجاه و شش را تمام کردم و وارد ( ۵۷) شدم ، عددی که برایم خوشایند نیست ، بماند.
ـ ویدیو را از قصد در تاریکی نگرفته اند، تاریک است ، برق نداشتیم و چه بهتر که نداشتیم ، ما که روز و روزگارمان تاریک است این روزها.
ـ #مژده_ و #مهسا_ از راه دور دور و #شیما_ همین نزدیک نزدیک ، مثل هر سال همه کار کردند تا بیست مرداد مرا خوش کنند و ممنون از هر سه ،بازی مژده و شیما برایم جالب بود که خودشان در جریانند.
ـ شش سال است نیم‌سده سن و سال را پشت سر گذاشته ام و مردی میانسالم که زندگی را دوست دارم و مرگ را - ؟
به قول #بیهقی_ « جهان خورده ام و کارها رانده ام» اما هنوز هم دنیا برای من شگفتی ها و تازگی های خودش را دارد.
_ با دوستی از شاعران و منتقدان اصفهان حرف می زدیم که در شتاب این سال های فناوری و دانش ، در همین ده سال گذشته چه چیزها که دیدیم و اگر با همین شتاب پیش برود - که می رود- ما چه چیزهایی که نخواهیم دید و این یعنی دریغ . مگر انسان که با مرگش همه چیز تمام می شود، از زندگی و زنده بودن چه می خواهد؟ چرا باید دریغ آن را داشته باشد که بعد از او چه روی خواهد داد و او نیست که ببیند.

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

خب ممنون، موفق باشین، خوش باشین جووونا.
راه افتادید. ماه ، نیمه سرخ و نیمه تار، از شانه های پل بزرگمهر بالا می آمد. ایستادید ، چندتایی عکس گرفتید.بالا رفتید، دستشویی لازم شده بودید.باید تا پل بر می گشتید. پیدا کردید. آرامگاه « آرتور پوپ» را به زنت نشان دادی و توضیحی برایش گفتی. تعجب کرد که زبانشناس و ایران شناسی/ دوست آمریکایی ، اینجا ، خاک است؟ و تو بیشتر دلش و دلت را سوزاندی که گورجای پوپ هم خوب است - که کنار خواجو و لب آب است- و هم خوب نیست، چون کنار سرویس بهداشتی است و بر در و دبوارش شعارهای بد با بد خطی نوشته اند.
از روی پل رد شدید، شلوغ بود، هم جور زن و مرد و کوچک و بزرگی در رفت و آمد بودند.از میان دریچه ها و تاق ها، از پل و ماه درشت سرخ و سیاه و رودخانه عکس گرفتی.چندتایی هم عکس تکی از زنت و یک نفر هم عکسی دونفره از دوتاییتان گرفت. باز به میدان فیض برگشتید. آن دو گروه ورق بازی، هنوز هم ورق می باختند/ بازی می کردند بی آنکه به هیاهوی بلندگوهای پشت سرشان « وقعی» بگذارند و تو زنت می رفتید که سوار ماشین بشوید و به خانه برگردید، میلی به شام و فست فود هم نداشتید.

#ناداستان
#فقط_بنویسم
#اصفهان
#شب‌های_زاینده‌رود

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

به گرد سرم خانه می چرخد اما
هنوزم تمنای پیکی است باقی


بداهه

Читать полностью…

سخنی که با تودارم

در شهر اگر که یک سر ِ نیشتر است،
در پای کسی رود که درویش‌تر است؛
با آن همه راستی که میزان دارد،
میل آن طرفی کند که زر بیشتر است.


#سعدی
📹#مژده

Читать полностью…
Subscribe to a channel