15983
🕷آموزش جامع روانکاوی گردآوری تمامی منابع و مآخذ مربوط به علم روانکاوی از جمله درسگفتارها، پژوهشها و پاراگراف های حائز توجه از آغاز تا به امروز به روانکاوی خوش امدید. ▫️ارتباط @Irani9
از شیءانگاری تا رابطهای بینسوژهای: بازاندیشی در مرزشکنی در برابر صمیمیت
غلامرضا ترابی
روانپزشک و رواندرمانگر تحلیلی
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
.
فروید در سال ۱۹۳۸ در خانهای سرد در لندن زندگی میکرد. او دیگر پیر شده بود و فقط پوسته ای از خودش باقی مانده بود. تمام عمرش یک آرزو داشت: اینکه کسی او را ببیند و نامش را ببرد.
فرق او با روانشناسان دیگر این نبود که گفت ناخودآگاه وجود دارد. فرقش این بود که گفت هیچکس در خانهی خودش صاحب نیست. «من» فقط یک ساکن است. و میزبان همان ناخودآگاه است که ما آن را نمیبینیم و اجازه نمیدهد بمانیم.
🔗 ravankav100
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
.
🕷خودشیفتگی، پیش از آنکه عشق به خود باشد، دفاعی است در برابر شرم
کودکی که بارها تحسین میشود و بارها بیمهری میکشد، به این نتیجه میرسد که تنها راهِ زندهماندن، بینیازی از دیگری است. نه از روی اعتماد، بلکه از روی ترس.
و همینجاست که خودشیفته ساخته میشود.
او یاد میگیرد که ارزشش را در نگاهِ دیگران جستوجو کند، بیآنکه بداند این نگاه، هرگز کافی نخواهد بود. پس بیشتر میخواهد. تحسینِ بیشتر. توجهِ بیشتر. اما هیچوقت آنقدر که بتواند ساکت بماند.
چون اگر کسی او را واقعاً ببیند، همهچیز فرو میریزد.
در رابطه، چرخهی خودشیفته روشن است. نخست، طرف مقابل را ایدهآل میکند و او را به بالا میبرد تا آینهای بسازد که خودش را در آن ببیند. سپس به او وابسته میشود، اما این وابستگی به محبت نیست، به نیاز است. و آنگاه که آن آینه دیگر تصویرِ دلخواه را نشان نمیدهد، تحقیر و طرد میشود.
پایانِ هر چرخه، یک حقیقتِ واحد را نشان میدهد. محصولِ این چرخه، ترسی عمیق است، ترس از واقعی دیده شدن، ترس از شرم، ترس از صمیمیتی که در آن چیزی برای پنهان کردن نیست.
و چون گازلایتینگ، دقیقاً همین ترس را هدف میگیرد، رابطه با فردِ خودشیفته برای کسی که همدل و فداکار است، بهسرعت خطرناک میشود. او از احساسِ گناه و مسئولیتپذیریِ تو استفاده میکند تا کاری کند که واقعیتِ خودت را زیر سؤال ببری و به این نتیجه برسی که مشکل از توست.
درمانِ خودشیفتگی دشوار است، چون او باور دارد مشکلی ندارد و این دیگراناند که باید تغییر کنند.
اما درمان، بیتردید، ممکن است. رواندرمانیِ روانپویشی روی ریشهها کار میکند و طرحوارهدرمانی، باورهای بنیادیِ او را به چالش میکشد، باورهایی مانند اینکه من باید کامل باشم تا ارزش داشته باشم.
درمان یعنی فرد کمکم با خودش روبهرو شود، نقابش را بشناسد، و یاد بگیرد خودش را بدون آن هم تحمل کند.
آنچه خودشیفته را میشکند، نه محبت است و نه تحسین. لحظهای است که آینه تصویرش را نشان میدهد و او میفهمد آن تصویر، مالِ او نیست.
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
ارائهی دو مقالهی نِورُز و سایکوز (۱۹۲۴)
و فقدان واقعیت»(۱۹۲۴) فروید
عقیله موسوی
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
.
خودشیفته بیعاطفه نیست بهشدت عاطفی است. فقط نمیتواند عاطفهی کسی را که به او نرسیده، تحمل کند.
جُملگی روانکاوی
🕷@ravn100
🧠 مرجع تخصصی روانشناسی: همهچیز در یک فولدر!
(دسترسی رایگان به برترین منابع آموزشی)
• کنکور ارشد/دکتری
(جزوات نفرات برتر، تستهای سال گذشته، صفر تا صد وزارت بهداشت)
• کارگاههای معتبر
(دکتر صاحبی، شخصیت، اختلالات DSM5، مشاوره زناشویی)
• کتابهای نایاب + پایاننامهها
(خلاصههای یکبرگی، ترجمه مقالات نوروساینس، پرسشنامههای استاندارد)
🎧 پلاسهای طلایی:
ـ مکالمه حرفهای انگلیسی (اصطلاحات روزمره، انیمیشن زبان اصلی)
ـ تربیت فرزند، رواندرمانی، سواد رابط
✅ همین الان عضو شوید!
▫️ کافیست دکمه ADD را بزنید
▫️ فولدر همیشه در تلگرام شما فعال میماند
لینک عضویت فوری👇
/channel/addlist/kDnUs1LJb8EyNzU0
.
صفحه اینستاگرامی
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
.
🕷مردی که میخواهد زنی را داشته باشد، ناچار است اول او را کوچک کند.
زیگموند فروید در سال ۱۹۱۲، در مقالهای درخشان و تکاندهنده به یکی از تاریکترین و در عین حال پنهانترین گرههای روان مردانه پرداخت:▪️ تمایل جهانی به تحقیر در قلمرو عشق
او به یک پارادوکس دردناک اشاره میکند. مردی که میخواهد زنی را داشته باشد در اعماق ناخودآگاهش ناچار است اول او را در ذهنش کوچک کند. چرا؟ منطق این کار ساده است، اما ویرانگر: اگر زنی برای تو آنقدر بزرگ، بینقص و ارزشمند باشد که بتوانی عاشقش شوی پس چیزی هست که از تو بزرگتر است. و این برای غرور مردانه، برای من متزلزل او، تحملناپذیر است.
اینجا که ذهن، دست به یک مکانیزم دفاعی عجیب میزند: تحقیر روانی
فروید تاکید میکند که این تحقیر، لزوما یک عملِ فیزیکی یا کلامی نیست بلکه یک کار ذهنی و ناخودآگاه است. مرد ممکن است زنی را در ظاهر بسیار تحسین کند، اما در خلوت ذهنش، همزمان دارد او را پایین میآورد. او مجبور است این کار را بکند تا از زیر بار سنگین پرستش خارج شود.
اینجاست که جملهی کلیدی فروید متولد میشود: به محض اینکه شرطِ تحقیر برآورده شود، جنسیت میتواند آزادانه ابراز شود.
یعنی تحقیر و میل، دو روی یک سکه نیستند؛ بلکه تحقیر، شرط امکان میل است. برای اینکه مرد بتواند بیخجالت و با تمام وجود زنی را بخواهد، باید او را در ذهنش به سطح خودش، یا حتی پایینتر بیاورد. اگر آن زن برای او مقدس و بزرگ بماند، میل جنسیاش قفل میشودچون شهوت، در خلا قدرت و با حس برتری نفس میکشد.
این همان جایی است که عشق، دشمن خودش میشود.
مرد در یک بنبست ساختاری گرفتار میآید:
برای اینکه بتواند زن را بخواهد، باید اول او را تحقیر کندو برای اینکه بتواند او را تحقیر کند، باید آن عشق خالص و آن احترام مقدس را از دست بدهد.
این سازوکار، عملاعشق را ناممکن میکند. مرد یا زنی را میپرستد و از او میترسد (و نمیتواند بخواهدش)، یا او را تحقیر میکند تا بتواند بخواهدش (و دیگر عاشقش نیست). این یک نقصِ اخلاقیِ شخصی نیست؛ این یک تراژدیِ عمیق در ساختارِ روان و میل انسانی است.
فروید به ما نشان میدهد که گاهی ما عشق را با دستان خودمان خفه میکنیم، فقط به این دلیل که نمیتوانیم همزمان، هم در برابر عظمت یک زن زانو بزنیم و هم با او در بستر شهوت، رها و بیپروا باشیم.
برای رهایی از این بنبست، شاید اولین قدم این باشد که بپذیریم میلِ ما، همیشه آنقدرها هم که فکر میکنیم، بیگناه نیست.
مجتبی روستا
منبع: بر گرفته از نظریهی زیگموند فروید، ۱۹۱۲ (Über die allgemeinste Erniedrigung des Liebeslebens
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
💎 منتخبی از کانالهای نایاب در موضوعات:
🎬 سینما 🥢 🧔♂️ فلسفه
🎵 موسیقی🥢 📖 ادبیات
👩🎨 نقاشی 🥢 👩🎓 علمی
🌎 سیاست 🥢 ⌨️ تکنولوژی
یکبارهم که شده نگاهی بیاندازید و بپیوندید؛ این پست تبلیغاتی نیست...🚨پیوستن به مجموعه
.
بعضی پیروزیها با شکستن دیگری به دست نمیآید. با شکستن الگویی به دست میآید که تو را به تکرار همان شکست محکوم کرده است.
صفحه اینستاگرامی جملگی
✒️جُملگی روانکاوی
🕷@ravn100
.
🕷ارائهی مقاله: تاریخچهی یک «نوروز» در دوران کودکی
نقد و بررسیِ «موردِ گرگمرد» (۱۹۱۴) اثر زیگموند فروید
کمتر موضوعی در تاریخ روانکاوی، اینقدر بارِ سنگینِ تفسیر را بر دوش کشیده است. «گرگمرد» تنها یک بیمار نیست؛ یک نظریه است که لباسِ یک انسان پوشیده. هر جا که سخن از لکان، کلاین، یا تحلیلِ روابط ابژکت به میان میآید، این پرونده دوباره باز میشود. چرا؟ چون فروید در اینجا، بیش از آنکه درمان کند، نظریهاش را آزمایش کرد و همین، هم نقطهی قوتش است، هم جایی که نقد به آن وارد میشود.
🔴🕷پرونده
کودک با نام مستعار «ولفگانگ پافر»، در آوریل ۱۸۹۶ به دنیا آمد. تحلیل در پاییز ۱۹۱۰ آغاز میشود، وقتی پدرش او را نزد فروید میآورد. پسرک چهار سال و نیم دارد و بهشدت از گرگ میترسد.
ماجرای آغازین، به روایت فروید، صحنهای است که تقریباً به زبانِ خودِ روانکاوی ساخته شده: پدر، پسرک را در آغوش گرفته و در حال خواندن داستانی دربارهی گرگ از کتابی به نام کارخانهی گرگ است. کودک، همانجا در آغوشِ پدر، در حالی که میلرزد و سرِ خود را در گردنِ او پنهان کرده، گوش میدهد.
سه سال بعد، همان لحظه بازمیگردد در کابوس. کودک خواب میبیند که گرگی سفید بر او حمله میکند، و از پنجره بیرون میپردد. اما اینبار، بهجای فرار، او به گرگ حمله میکند.
فروید این جابهجایی را بیاهمیت نمیگیرد. آنچه در خواب کودک رخ میدهد، همانچیزی است که در واقعیتِ کودکیاش ناتمام مانده بود
▪️آنچه فروید میبیند
فروید معتقد است کابوس گرگ، تکرارِ صحنهی اصلیِ آغازین است؛ با یک تفاوت حیاتی. در بیداری، پدر آنقدر لازم بود که کودک از او چشم پوشید. در کابوس، پدر دیگر نیست و همین غیاب، کودک را آزاد میکند. کودک، در نبودِ نگاهِ سرکوبگرِ پدر، به پدرِ خودِ کودک (پدروژنیا) حمله میکند.
و اینجاست که نظریهی فروید، سنگینترین بارِ خود را حمل میکند: کودک، پدر را میکُشد. در بنیادِ هر طرحوارهای که بعدها به ادیپس، به اَسیبدیدگی، به میلِ مرگ ختم میشود.
فروید این تفسیر را با صحنهی نخستِ کودکی تطبیق میدهد: پدر، تنها مردی بود که کودک میتوانست به او تعلق داشته باشد. آرزوی زندگیبودن با او. و در پاسخ، این آرزو از او دریغ شد. صحنه، تکرارِ همین دریغ است با جابهجاییِ ابژکت: پدر، بیآنکه بداند، به گرگ تبدیل میشود.
🔴🕷محرومیتِ محض
فروید گامی دیگر برمیدارد که هنوز هم در ادبیاتِ روانکاوی، از جسورانهترین تفسیرهای تاریخ است. او مینویسد که کودک، با آشکار شدنِ صحنهی اصلی، به محرومیتِ محض از مادر رسیده است؛ و این، برای کودکی در آن سن، بهمعنای از دست دادنِ اساسیترین نیاز است. او میافزاید که پدر، آگاهانه یا ناآگاهانه، خود را در جایگاهی میگذارد که کودک را از مادر دور کند.
اینجاست که مقالهی فروید از یک تحلیلِ فردی فراتر میرود و به تفسیری از کلِ فرهنگ میرسد. او مینویسد که این کودک، اگر زنده میماند، هرگز نمیتوانست عاشق شود؛ زیرا میلِ او، در همان لحظهی نخست، به سمتِ زنی رفته بود که برای او ممنوع بود. و همین، در نظرِ فروید، نه یک آسیبشناسی، که سرنوشتِ تمدن است. اینجاست که مفهومِ «گروه نخستین» و بنیادِ آن، با تمام تاریکی و شواهدِ ضعیفش، واردِ متن میشود.
🔴🕷فاصلهگذاری و دشواریها
تحلیل، پیش از آنکه به پایان برسد، متوقف میشود. در آوریل ۱۹۱۴ پدرِ کودک میمیرد، و فروید چند هفته بعد، خودِ تحلیل را معلق میکند.
و پس از مرگِ پدر، چیزی عجیب رخ میدهد. کودک، جایی که باید استحکام مییافت، فرو میریزد. او به سمتِ قمار، بدهی، و رفتارهای ضداجتماعی میرود. فروید آن را «فازِ ضددرمانی» مینامد: بیمار، بهجای آنکه از تحلیل بگریزد، با آن میجنگد و میکوشد در همان مسیرِ خودش، جایگاهِ برترِ پدرِ درونی را بگیرد.
فروید با ظرافتِ کمنظیری این لحظه را توصیف میکند: نوجوانی که در کازینو، در برابرِ پدری که تنها دشمنِ واقعیاش بود، بازی میکند و میبازد. اشتیاقِ او به پول، تداعیِ کور و سادیِ پرخاشِ مقعدی است؛ پرخاشی که به سمتِ کسانی برمیگردد که میتوانند بخشند.
🔴🕷بازگشت
ولفگانگ در ۱۹۱۹، در سنِ بیستودو، به وین بازمیگردد. این بار با چهرهای کاملاً دیگر. مردی است با وسواسِ پول، با اهمیتِ افراطی به ترتیب و با پنهانکاری.
تحلیلِ دوم، از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰، از تحلیلِ اول بسیار متفاوت است. فروید اینبار به چیزی میرسد که کمتر از آن سخن گفته میشود: بیماریِ خودِ فروید. مقاله، در بخشهای پایانی، دیگر فقط از ولفگانگ نمیگوید؛ از خودِ فروید میگوید، از سکوت، از آنچه در تحلیل گفته نمیشود. تحلیلِ خود، در سالهای پایانیِ زندگیِ فروید، به تلاشی برای بازسازیِ خودِ روانی تبدیل میشود و همین، مقاله را از یک مطالعهی موردی، به یک اعترافِ شخصی بدل میکند.
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
.
.
🕷فروید یک خودویرانگری فراگیر را در افرادی که درمان میکند، مییابد.
او از روانکاوی برای پرسیدن استفاده میکند: «چرا مردم به رنج خود معتاد میشوند؟ چه چیزی باعث میشود آنها با چنین اشتیاق و نبوغی از لذت خود دست بکشند و به آن حمله کنند؟»
آدام فیلیپس، در باب دست کشیدن
✒️جُملگی روانکاوی
🕷@ravn100
.
تکرار گذشته آشناترین راه فرار از آینده است.
مجتبی روستا
✒️جُملگی روانکاوی
🕷@ravn100
.
برخلاف تصور رایج، لکان «ایگو» را نه هستهای درونی و اصیل، بلکه برساختهای از یک تصویر بیرونی میداند. کودک در مرحله آینه، تصویری از خود را در آینه یا در نگاه دیگری میبیند و آن را به عنوان «من» خود میپذیرد، در حالی که آن تصویر در واقع چیزی جز خودِ او نیست و به او تعلق ندارد. این شناسایی، یک «شناسایی نادرست» است، زیرا کودک تصویر بیرونی و آرمانی را جایگزین تجربه پراکنده و واقعی خود میکند. به این ترتیب، ایگو نه از درون، بلکه از مجرای «دیگری» و بر پایه تصویری خارجی شکل میگیرد و هویتی کاذب و بیگانهساز برای سوژه میسازد. به عبارت دیگر، آنچه ما «من» مینامیم، در واقع درونیسازیِ تصویری است که از بیرون آمده و ما آن را از آنِ خود پنداشتهایم؛ از همین رو، ایگو همیشه جایی در بیرونِ ما، در آینه یا در نگاه دیگری، لنگر انداخته است.
عکس از ابوالقاسم خوشرو، در مزرعه آقای وصال، استان البرز، تهران، ایران، در سال 2025.
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
.
ارائهی مقالهی
سوائق و سرنوشتشان (۱۹۱۵) فروید مجیدحسین آبادی
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
.
🕷اتو کرنبرگ، مردی که کل عمرش را صرف فهمیدن عشق کرد
سؤال ساده به نظر میرسد و پاسخاش هرگز ساده نیست.
اوتو گرنبرگ، روانکاوِ آرژنتینیآمریکایی، در مقالهی محدودیتهای ظرفیت عشقورزی مینویسد که محدودیتِ عشق، بیش از آنکه پیامدِ رفتارِ بیعاطفه باشد، پیامدِ ساختارِ شخصیت است.
یعنی چه؟ یعنی آدم پیش از آنکه عاشق شود، سالها پیش تصمیم گرفته که به چه کسی اجازهی نزدیک شدن بدهد.
کسی که ساختارِ روانیاش اجازهی تحملِ جدایی نمیدهد، هرگز نمیتواند عاشق شود. او فقط میتواند به تملک برسد، به آماج، به چیزی که باید در دسترس و بیخطر بماند.
و اینجاست که پرسشِ اصلی برمیگردد. آیا واقعاً به خودِ دیگری علاقهمندیم؟ یا به اینکه آن رابطه دربارهی ما چه میگوید؟
عشق بالغ، از دل همین تفاوت بیرون میآید.
عشقِ بالغ، پیش از آنکه احساس باشد، یک تحمل است
ما معمولاً دربارهی عشق حرف میزنیم و فکر میکنیم دربارهی احساس. از جاذبۀ بدنی، از هیجان، از دلتپشدن.
کرنبرگ جای دیگری را نگاه میکند. او میپرسد: آیا این ساختارِ روانی اجازه میدهد که این رابطه، هم یک رابطهی عاشقانه باشد و هم یک رابطهی زنده و رو به رشد؟
برای این کار، سه چیز لازم است. و هر سه، در سایهی همان ساختارِ شخصیت زندگی میکنند.
علاقه به جهانِ درونیِ دیگری. یعنی توانِ دیدنِ آنکه او کسی جز روایتِ تو از او نیست. کسی که درونِ خودش، دنیایی دارد که تو هرگز نخواهی دید.
توانِ جدا شدن. عشقی که با جدایی نمیتواند کنار بیاید، خفگی است نه عشق.
تحمّلِ دیگری در آنچه هست. نه دشمن، نه آرمان. دیگری همانقدر که تو نیاز داری، بیگانه است.
این سه، کودکی میخواهند که در آن، والدین، هم او را دیدهاند و هم اجازه دادهاند از آن جدا شود. کودکی که میدانست میتواند برود و میتواند بازگردد.
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
لکان تلویزیون
ترجمه: محمد پورفر
صفحه اینستاگرامی
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
.
🕷خودشیفتگی در رابطهها: چرخهای که تکرار میشود
آدمهای خودشیفته در رابطهها یک چرخهی تکرارشونده دارند. نخست، طرف مقابل را ایدهآل میکنند؛ او را بالا میبرند تا آینهای بسازند که خودشان را در آن ببینند. سپس به او وابسته میشوند، اما این وابستگی به محبت نیست، به نیاز است. و آنگاه که آن فرد دیگر آینهی تحسین نیست، تحقیر و طرد میشود.
در پایانِ هر چرخه، میبینیم که محصولِ آن یک ترسِ عمیق است: ترس از واقعی دیده شدن، ترس از شرم، ترس از صمیمیتِ واقعی. چون آنچه خودشیفته از آن فرار میکند، دقیقاً همان چیزی است که در دیگری تحسین میکند.
این روابط بهشدت آسیبزنندهاند، چون معمولاً با گازلایتینگ همراه میشوند؛ تکنیکی که در آن فرد خودشیفته کاری میکند تا واقعیتِ خودِ شما را زیر سؤال ببرید و به این نتیجه برسید که مشکل از شماست. گازلایتینگ، ترس زیربناییِ خودشیفته را هدف میگیرد: ترس از اینکه اگر کسی او را واقعاً ببیند، دیگر نمیتواند تصویرِ آرمانیاش از خود را نگه دارد.
رابطه با چنین فردی، بهویژه برای آدمهای همدل و فداکار، خطرناکتر میشود. چون فرد خودشیفته از احساسِ گناه و مسئولیتپذیریِ شما بهعنوان ابزار استفاده میکند. و با تکرار گازلایتینگ، بهتدریج احساس میکنید واقعاً مشکل از شماست.
در چنین رابطهای، آنچه شما را نجات میدهد، مرزبندی روانی است و توانایی گفتن «نه». نه بهعنوان سلاحی برای کنترل او، بلکه بهعنوان مرزی که از خودِ شما محافظت میکند. شما مسئولِ سلامتِ روانِ خودتان هستید، نه درمانِ کسی که دردِ خودش را انکار میکند.
🕷درمان خودشیفتگی دشوار است، چون فردِ خودشیفته معمولاً باور دارد مشکلی ندارد و این دیگراناند که باید تغییر کنند. اما درمانِ مؤثر وجود دارد. رواندرمانیِ روانپویشی روی ریشههای عمیق کار میکند، و طرحوارهدرمانی باورهای بنیادی فرد را به چالش میکشد؛ باورهایی مانند «من باید کامل باشم تا ارزش داشته باشم
درمان، یعنی فرد کمکم با خودش روبهرو شود، نقابش را بشناسد، و یاد بگیرد خودش را بدون آن هم تحمل کند.
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
پوشه شنیداری
از توده تا روایت،نگاهی جدید به مفهوم توده در روانکاوی
گروه روانکاوی انسان
علی نوروزی
(روان درمانگر و سوپروایزر لکانی)
✒️جُملگی روانکاوی
🕷@ravn100
🌟 به زودی این پست حذف خواهد شد لطفاً
زودتر وارد شوید .〰💠🤭💎
[ لیست با وسواس زیادی انتخاب شده
پس بااطمینان جوین شوید .] 👨💻
.
در برخی خانوادهها، ارزش شما بهطور مرموزی وقتی درآمدت افزایش پیدا میکند، بالا میرود.
✒️جُملگی روانکاوی
🕷@ravn100
(محتوای تصویر هوشواره برای درک معتبرتر)
میمون هر بار نیش میخورد و باز برمیگردد، چون رها كردن عسل یعنی رها كردن تنها چیزی كه او را زنده نگه داشته. و گاهی بزرگترین زندان، لذتی است كه نمیتوانی از آن دست بكشی
آن میمونها درست در لحظهای كه باید از درد فرار كنند، همچنان عسل میخورند. صورتشان باد كرده و چشمانشان بسته است و زنبورها هنوز نیش میزنند. اما دستشان به سمت عسل است. در روانكاوی این صحنه دقیقا همان جایی است كه لكان آن را ژوئیسانس مینامد. لذتی كه از مرز اصل لذت میگذرد، لذتی كه درد را نه انكار میكند نه از آن فرار میكند، بلكه با آن زندگی میكند. عسل در این سكانس فقط خوراكی نیست، ابژه كوچك a است. چیزی كه میل را برمیانگیزد و در همان حال سوژه را به سمت نابودی میكشد. میمونها نمیتوانند عسل را رها كنند چون عسل جای خلأ درونشان را گرفته است. و درد، بهایی است كه سوژه برای نگه داشتن این خلأ میپردازد. فرق نمیكند نیش زنبور باشد یا زخم كودكی، سوژه همیشه ترجیح میدهد با درد، لذت ببرد تا اینكه لذت را رها كند و با خلأ روبهرو شود
https://youtube.com/shorts/Bp8C6lw0NE0?si=BQJWGtwdLkUZBYmg
جُملگی روانکاوی
🕷@ravn100
.
ارائهی مقالهی
تاریخچه یک نِورُز دوران کودکی:
مورد گرگمرد» (۱۹۱۴) از
فروید
عقیله موسوی
✒️جُملگی روانکاوی
🕷/channel/ravn100
.
جیمز هیومز
آنچه دفاع میکنیم، لزوماً ضعیفترینِ ما نیست؛ گاهی دقیقاً همان چیزی است که از دست دادنش برایمان غیرقابلتحمل است.
✒️جُملگی روانکاوی
🕷@ravn100