5366
شناخت مفاهیم سیاست به بیان ساده با هدف تحلیل واقع بینانه رویدادهای سیاسی این کانال هوادار هیچ جناح،حزب و گروهی نیست انتشار مطالب به معنای تایید آنها نیست ارتباط با ادمین @politicoadmin
✴️🔼 ماجرای امتیاز نفت ایران در چین که پسر شمخانی با آن نفت روسیه و ونزوئلا را فروخت چیست؟
چگونه برای منطقه شاندونگ چین انحصار ایجاد کردند و نفتکش رقبا لو رفت و تحریم شدند؟ ( یاشار سلطانی).
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology
❇️✴️ وقتی دولت برای پول نفت خودش محتاج واسطه‌ها می‌شود
🔰تولد الیگارشی تحریم در اقتصاد سیاسی ایران
شاید روزی که تاریخ اقتصاد سیاسی این دوران ایران نوشته شود، بزرگترین خسارت تحریم‌ها را نه در بشکه‌های نفت فروش‌نرفته، یا پول‌های برنگشته بلکه در ظهور کسانی جست‌وجو کنند که از فروش همان نفت به ثروت و قدرت رسیدند. کسانی که قرار بود راهی برای دورزدن تحریم‌ها پیدا کنند، اما خود می‌توانند به بزرگترین ذی‌نفعان تداوم اقتصاد تحریمی تبدیل شوند.
در دولت رانتی کلاسیک، حکومت پول نفت را دریافت می‌کرد و میان شبکه‌های وفادار به خود توزیع می‌کرد. در ایران امروز، این رابطه در حال وارونه‌شدن است. دولت برای فروش نفت، فرآورده‌های نفتی و محصولات پتروشیمی و مهم‌تر از آن، بازگرداندن درآمدهای ارزی، به شبکه‌ای از واسطه‌ها وابسته شده است که در سایه تحریم، امتیازات انحصاری و مناسبات غیرشفاف فعالیت می‌کنند. دولتی که زمانی رانت توزیع می‌کرد، اکنون برای دریافت رانت خودش به کسانی محتاج شده که از قدرت او تغذیه کرده‌اند.
اینجا با شکل تازه‌ای از سرمایه‌داری رفاقتی روبه‌رو هستیم؛ با تولد الیگارشی تحریم. در این نظم اقتصادی، نزدیکی به قدرت می‌تواند مقدم بر ثروتمندشدن باشد. افراد ابتدا از امتیاز سیاسی برخوردار می‌شوند، سپس به منابع مالی و قراردادهای انحصاری دسترسی پیدا می‌کنند و سرانجام ثروت انباشته‌شده را به نفوذ سیاسی، رسانه‌ای و حتی امنیتی تبدیل می‌کنند. این طبقه جدید در مرز دولت، شرکت‌های خصولتی، نهادهای شبه‌دولتی و شبکه‌های امنیتی رشد می‌کند. نه کاملاً دولتی است که بتوان آن را پاسخگو کرد و نه واقعاً خصوصی است که در معرض رقابت قرار گیرد. سودش خصوصی است، اما هزینه مناسباتی که از آن سود می‌برد بر دوش یک ملت گذاشته می‌شود.
مناظره وحید اشتری و حسین قربان‌زاده در خبرگزاری فارس، درباره درآمدهای بازنگشته نفتی و هلدینگ صنایع پتروشیمی خلیج فارس، تصویری هشداردهنده از این مناسبات بود. در برابر دوربین، بحث از میلیاردها دلار درآمد، مدیریت یکی از بزرگترین مجموعه‌های پتروشیمی کشور و مسئولیت بازگرداندن منابع مالی، به افشای پیام‌های خصوصی و اتهام‌های متقابل کشیده شد. مسئله اصلاً این نیست که کدام طرف این جدل را برد یا اتهام‌های کدام‌یک درست است. مسئله این است که چرا اطلاعات مربوط به سرنوشت ثروت عمومی باید به ابزار تسویه‌حساب تبدیل شود؟ چرا مردم باید برای فهمیدن اینکه پول فروش نفت و محصولات پتروشیمی کشورشان کجاست، منتظر دعوای کسانی بمانند که به اسناد و مراکز قدرت دسترسی دارند؟
عزیزان من، خوانندگان آگاه! این دیگر صرفاً مسئله فساد اقتصادی نیست. خطر، شکل‌گیری شبکه‌هایی است که با انحصار منابع، اطلاعات و مجاری انتقال پول، می‌توانند به‌تدریج خود دولت را به گروگان منافعشان تبدیل کنند. برای میلیون‌ها ایرانی، تحریم به معنای سقوط قدرت خرید، فقر و تباهی فرصت‌های زندگی است؛ اما برای اقلیتی که از اقتصاد غیرشفاف ارتزاق می‌کند، همین تحریم می‌تواند سرچشمه ثروت و نفوذ باشد. در چنین وضعیتی، حتی پایان تحریم نیز الزاماً به سود کسانی نیست که در سایه آن صاحب قدرت شده‌اند.
برای همین می‌گویم: تراژدی اقتصاد سیاسی ایران همین‌جاست: تحریم‌ها قرار بود دولت را از درآمد نفت محروم کنند، اما ممکن است طبقه‌ای بسازند که دولت را از اختیار درآمد نفت خودش محروم کند.
تحریم شاید روزی پایان یابد؛ اما الیگارشی‌ای که در سایه آن زاده شده، به این آسانی از میان نخواهد رفت.
✍حسین قتیب
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ چرا کشور گران اداره می‌شود؟
✍ سیدجواد میرموسوی
در کشوری که هر روز سفره‌های مردم کوچکتر، هزینه‌های زندگی سنگین‌تر، قدرت خرید خانوارها کمتر و زندگی سخت‌تر می‌شود، یک علامت سئوال بزرگ همچنان در ذهن مردم بی‌پاسخ است. و آن اینکه چرا دولت در مهار تورم و گرانی افسارگسیخته ناتوان است؟
چرا با وجود تمام وعده‌ها، بخشنامه‌ها، جلسات اقتصادی و نظارت‌های تعزیراتی، قیمت‌ها همچنان بالا می‌روند و فشار معیشتی بر مردم بیشتر و بیشتر می‌شود پاسخ را باید در یک واقعیت تلخ جستجو کرد؛ سیاست‌ها و تصمیم‌های خودِ دولت از عوامل اصلی ایجاد و تشدید تورم و گرانی است.
وقتی هزینه‌های اداره کشور از ظرفیت واقعی اقتصاد فراتر می‌رود، کسری بودجه به یک معضل مزمن تبدیل می‌شود و دولت برای تأمین هزینه‌های خود به استقراض، فشار بر نظام بانکی یا روش‌های تورم‌زا متوسل می‌شود، که پیامدهای آن بی‌درنگ در زندگی مردم نمایان می‌شود.
وقتی سیاست‌های ارزی بی‌ثبات می‌شوند، ارزش پول ملی سقوط لحظه‌ای پیدا می‌کند و هزینه واردات مواد اولیه، کالاهای واسطه‌ای و محصولات مصرفی افزایش پیدا می‌کند، موج گرانی به بازارهای مختلف سرایت می‌کند. وقتی نظام اداری کشور پرهزینه، ساختارهای اجرایی ناکارآمد و بهره‌وری منابع عمومی پایین است، هزینه این ناکارآمدی نیز به شکل مستقیم یا غیرمستقیم بر دوش مردم قرار می‌گیرد.
اینکه چرا دولت توان مهار تورم و کنترل گرانی را ندارد؟ چون نمیتوان از یک‌سو با سیاست‌های مالی و پولی تورم‌زا به افزایش سطح عمومی قیمت‌ها دامن زد و از سوی دیگر انتظار داشت با دستور، بخشنامه و برخوردهای تعزیراتی، بازار به ثبات برسد. نمیتوان هزینه‌های ناکارآمدی ساختاری را نادیده گرفت، اما انتظار داشت تولیدکننده با هزینه کمتر تولید کند، فروشنده با قیمت پایین‌تر بفروشد و مصرف‌کننده بدون کاهش قدرت خرید، زندگی خود را اداره کند.
نمیتوان با تصمیم‌های اقتصادی ناپایدار، که اعتماد فعالان اقتصادی را تضعیف می‌کند، همزمان انتظار داشت سرمایه‌گذاری، تولید و اشتغال رونق بگیرد.
تلخ‌ترین بخش ماجرا آنجاست که هزینه سیاست‌های نادرست و ناکارآمدی‌های اقتصادی، برای همه یکسان نیست. خانوارهای کم‌درآمد، حقوق‌بگیران و بازنشستگان، که امکان افزایش متناسب درآمد خود را ندارند، بیش از دیگران زیر فشار تورم قرار می‌گیرند.
آنان ناچارند از کیفیت تغذیه، درمان، آموزش و سایر نیازهای ضروری خود بکاهند تا بتوانند هزینه‌های روزمره زندگی را تأمین کنند.
در چنین شرایطی، تورم فقط یک شاخص اقتصادی نیست؛ بلکه به عاملی برای فرسایش امنیت روانی، کاهش امید اجتماعی و تضعیف اعتماد عمومی تبدیل می‌شود. ازاین‌رو، گرانی را نمیتوان صرفاً مسئله‌ای مربوط به بازار دانست؛ گرانی، نتیجه مجموعه‌ای از تصمیم‌ها، سیاست‌ها و محدودیت‌های اقتصادی است که مسئولیت مدیریت بخش مهمی از آنها بر عهده دولت و نهادهای سیاست گذار قرار دارد.
نتیجه‌گیری راهبردی:
دولتی که قادر نیست حتی هزینه‌های خود را مدیریت کند، نمیتوان انتظار داشت گرهی از مشکلات دیگران باز کند. و این مردم بی پناه هستند که هر روز به بهانه‌های مختلف، از تحریم گرفته تا گیرافتادن میان جنگ و صلح، تاوان ناکارآمدی‌های بی‌پایان دولت را می‌پردازند.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
✴️🔼 معرفی کتاب : تا به آخر با هیتلر
( خاطرات پیشکار هیتلر )
🔸زمانی که در زندان روس‌ها تحت بازجویی بودم، اغلب از من سؤال می‌کردند عورت هیتلر را دیده‌ام یا نه و اگر دیده‌ام آیا طبیعی بوده است یا نه؟ نمی‌دانم چرا این مسئله برای روس‌ها این‌قدر مهم بود، ولی هرچه را دیده بودم به آنها گفتم. طبیعتاً من هیچ‌وقت بدن هیتلر را کاملاً برهنه ندیدم.
وقتی بازجوهای روس ادعا کردند هیتلر فقط یک بیضه داشته من از شنیدن این حرف به خنده افتادم و آنها به خاطر این خنده مرا شلاق زدند. دلیل مطرح‌کردن این سؤال‌ها این بود که روس‌ها معتقد بودند هیتلر ناتوانی داشته است و من به‌جای او وظایفش را در قبال اوا براون انجام می‌داده‌ام، ولی من بر اساس چیزهایی که می‌دیدم مطمئن بودم که این‌طور نیست.
اتفاقاً ارتباط بین هیتلر و همسرش ارتباط گرمی بود و به نظر‌م، بر اساس معیارهای مدرن، هر دو بسیار جذاب بودند.
کتاب : تا به آخر با هیتلر
( خاطرات پیشکار هیتلر )
هاینتس لینگه
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology
❇️✴️ بی‌قانونی خطرناکتر از جنگ...!!
✍ کامبیز نوروزی
حکمرانی یک دورهمی نیست که هر که خواهد گو بیا و هر که خواهد گو برو. هر نظام حکمرانی، قانون اساسی دارد، قانون مجازات دارد، قانون آیین دادرسی دارد، حدود تکالیف هر نهاد و دستگاه #حکمرانی معلوم و حقوق ملت و آحاد ملت معین است.
در یک نظام حکمرانی، قاعده این است که همه چیز باید بر مدار قانون بگردد و جامعه به قانون قرار بیابد.
🔸گفتن ندارد و همه می‌دانند که #قانون_اساسی ایران همه را در برابر #قانون مساوی می‌داند، تبعیض بین آحاد ملت را مردود می‌شمارد، حیثیت و جان و مال و حقوق اشخاص را مصون از تعرض قرار داده است، #تفتیش_عقاید را بدون هر استثنائی ممنوع کرده و مانع از تعرض به اشخاص به دلیل داشتن عقیده شده است.
این یعنی شناسایی آزادی بیان و حق حاکمیت هم از آن ملت، همه ملت، است. رئیس‌جمهور را هم دومین شخصیت قانونی کشور محسوب کرده است.
قوانین مهم دیگری نیز وجود دارند که قرار است نظم عمومی را حفاظت کنند؛ قوانین مربوط به اجتماعات، قوانین کیفری، قوانین مربوط به حدود اختیارات هریک از قوای مجریه، قضائیه و مقننه.
قانون‌های زیادی هستند؛ با این همه این ایام معلوم نیست قانون در کشور حاکم است یا نه؟
عده‌ای به بهانه دفاع در برابر تجاوز دشمن به کشور، در کوی و برزن یا در تریبون‌ها به برخی شخصیت‌ها با نام و به صراحت ناسزا می‌گویند، نسبت‌های ناروا می‌دهند و آنها را جاسوس می‌خوانند، در مقابل محل کار یا خانه آنها تجمع می‌کنند و شعارهای ناسزاگونه می‌گویند.
چرا؟ چون آنها درباره شیوه جنگ و دفاع در برابر دشمن متجاوز و روش پایان جنگ، طور دیگری فکر می‌کنند.
در هفته گذشته یک نفر با سلاح به یکی از وزرای پیشین حمله برد و شعارهایی داد.
یک روحانی از اعضای محترم مجلس خبرگان، در اظهاراتی درباره مذاکرات با آمریکا، خطاب به مسئولان کشور هشدار داد:
«اسلحه را پر می‌کنیم، روی رگبار می‌گذاریم، دستمان روی ماشه است. در صورتی که کاری کنید که خلاف عزت ما باشد، یک خشاب برای هر نفرتان؛ یک خشاب خالی می‌کنیم».
🔸اینکه عده‌ای درباره یک مسئله کشور نظراتی متفاوت از مقامات رسمی داشته باشند، طبق اصل آزادی عقیده هیچ مانعی ندارد؛ اینکه آنها عقاید خود را آزادانه بیان کنند، حق طبیعی و قانون است.
مشکل شیوه بیان عقیده است. قانون، لااقل روی کاغذ، اجازه نمی‌دهد بیان عقیده به زبان تهدید و ناسزا و با ایجاد فشارهای غیرقانونی و خشونت همراه باشد.
🔺توسل به #خشونت برای پیشبرد عقیده و هدف، نشانه ضعف استدلال است. دلایل قوی باید و معنوی/ نه رگ‌های گردن به حجت قوی.
🔸هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند بیش از دیگری نگران و دلسوز کشور است.
هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند بیش از دیگری حق دارد. هیچ‌کس نمی‌تواند مدعی باشد حق مطلق است و به چنین بهانه‌ای اجازه هر کاری به خود بدهد.
🔸آیا کسانی که در مورد دفاع در برابر دشمن متجاوز آمریکایی و اسرائیلی و مذاکرات و پایان #جنگ نظری غیر از نظر آن گروه دارند نیز مجاز خواهند بود به خیابان بیایند و به شخصیت‌ها ناسزا بگویند و آنها را تهدید کنند؟
پاسخ قانونی و عملی به این پرسش حتما منفی است.
🔸هیچ‌یک از دو جریانی که گفته شد، طبق قانون مجاز نیستند به ادعای کشور‌دوستی و پایبندی به نظام، پای از قانون فراتر بگذارد، توهین و ناسزا بگوید، تهدید کند و دست به سلاح ببرد.
پس چرا باید یک جریان خاص از چنین امتیاز ناروایی که خلاف قانون اساسی و قوانین عادی است، بهره‌مند باشد؟
رئیس‌جمهور، رئیس مجلس و رئیس قوۀ قضائیه می‌بایست با اتکا بر قانون و اختیارات قانونی، با تمام قدرت و همت، احیای قانون و جلوگیری از این همه خشونت کلامی و رفتاری را که به بهانه دفاع و مخالفت با مذاکرات صورت می‌گیرد، در اولویت دستور کارهای خود قرار دهند.
⭐️سران سه قوه باید مانع از آن شوند که گروه‌هایی کشور، نظام و انقلاب را دستاویزی کنند برای رفتارهای غیرقانونی. هر کس که قوانین همین نظام را به راحتی نقض می‌کند و برای آنها اعتباری قائل نیست، نمی‌تواند مدعی دلسوزی برای نظام باشد.
در شرایطی که کشور درگیر بحران‌های متعدد اقتصادی و اجتماعی بوده و مهم‌تر از همه گرفتار تجاوز نظامی دشمن است، شیوه پر‌خطر تجاوز از قانون برای پیشبرد اهداف سیاسی، تمام نظام حقوقی جمهوری اسلامی را به چالشی سخت می‌کشاند، دستگاه‌های رسمی قانونی را از اعتبار ساقط کرده و عملا آنها را مسلوب‌الاختیار می‌کند و در نهایت امکان برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری را از بین می‌برد.
اینها جملگی زیان‌ها و آسیب‌هایی جبران‌ناپذیر برای کشور و نظام خواهد داشت که شاید بدتر از آثار جنگ باشد. و هرچه بیشتر ادامه یابد، خطراتش بیشتر و سخت‌تر می‌شود.
سر چشمه شاید گرفتن به بیل
چو پر شد نشاید گذشتن به پیل
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ نخست وزیر اسرائیل چگونه انتخاب می‌شود؟
🔹️در ساختار سیاسی اسرائیل، مردم مستقیماً نخست‌وزیر انتخاب نمی‌کنند، بلکه به احزاب رأی می‌دهند. پارلمان این کشور (کنست) ۱۲۰ صندلی دارد و هر کس بخواهد دولت تشکیل دهد، باید دست‌کم رضایت و حمایت ۶۱ نماینده را پشت سرش داشته باشد.
🔹️چون هیچ حزبی تا امروز نتوانسته به‌تنهایی این تعداد صندلی را ببرد، احزاب چاره‌ای جز ائتلاف و یکی شدن با یکدیگر ندارند. بعد از شمارش آرا، رئیس‌جمهور با سران احزاب جلسه می‌گذارد و تشکیل دولت را به کسی می‌سپارد که شانس بیشتری برای جمع کردن این ۶۱ صندلی داشته باشد.
🔹️اگر آن فرد در مهلت قانونی نتواند با بقیه به توافق برسد، شانس به نفر بعدی داده می‌شود؛ و اگر هیچ‌کس موفق نشود، پارلمان منحل خواهد شد و انتخابات از اول برگزار می‌شود. در تمام این مدت نیز نخست‌وزیر فعلی موقتاً در جایگاه خود باقی می‌ماند.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
✴️❇️ آخرین هشدار به عقل سیاسی:
هیچ آرمانی ارزش ویران کردن یک سرزمین را ندارد
✍ مرضیه حاجی هاشمی
در یک هزینه فایده واقع گرایانه و عقلانی، به صراحت می توان اذعان داشت که خسارت بارترین فن آوری در دهه های اخیر برای ایران، فن آوری هسته ای و «غنی سازی اورانیوم» بوده است و دلیل آن را هم می توان این یافت که ساختار سیاسی نتوانسته است میان ابزارهای سیاست‌گذاری و اهدافی که قرار بوده این ابزارها در خدمتشان باشند تمایز بگذارد، نتوانسته میان حفظ یک موضع سیاسی و حفظ کشوری که این موضع به نام آن اتخاذ می‌شود، تفاوت قائل شود.
⭐️غنی‌سازی، مانند هر فناوری دیگری، باید در نسبت با اهداف مشخص، منافع عمومی، هزینه‌های اقتصادی، پیامدهای امنیتی و امکان‌های جایگزین ارزیابی شود. هیچ فناوری‌ای به‌خودی‌خود مقدس نیست.
⭐️ هیچ سیاستی صرفاً به دلیل آنکه سالها دنبال شده، به نمادی از استقلال تبدیل شده یا با اعتبار نهادهای قدرتمند گره خورده است، از حق بازنگری و نقد معاف نمی‌شود.
🔸 وقتی حفظ یک ظرفیت فنی مستلزم تحمل هزینه‌های فزاینده برای جامعه است، موجب تشدید تحریم‌ها و انزوای اقتصادی است، عامل یا بهانه رویارویی نظامی می باشد و در نهایت حتی به تضعیف همان حاکمیتی می انجامد که قرار بوده از آن حفاظت کند، هنوز هم نباید درباره نسبت میان وسیله و هدف تجدیدنظر کرد؟
🔸آنهایی که استقلال ملی را دلیل پافشاری بر #غنی_سازی می شمرند، آیا آگاهند که استقلال ملی یعنی توانایی یک کشور برای انتخاب مسیری که امنیت، رفاه و امکان زندگی مردمش را حفظ کند؟
کشوری که برای حفظ اختیار تصمیم‌گیری خود در داشتن یا عدم یک فن آوری، توان اقتصادی و اجتماعی‌اش را از دست بدهد، با تناقضی بنیادی روبه‌رو شده است.
⭐️حاکمیتی که به نام مردم تصمیم می‌گیرد، نمی‌تواند هزینه تصمیم‌هایش را تا هر اندازه بر دوش آنان بگذارد و سپس صرفاً با ارجاع به استقلال یا آرمان‌های تاریخی، خود را از پاسخ‌گویی معاف کند.
🔸 #نارضایتی_اجتماعی را نمیتوان تنها به تحریک خارجی یا دشواریهای مقطعی اقتصاد تقلیل داد. هنگامی که فشار معیشتی با احساس بی‌صدایی سیاسی، بی‌اعتمادی و تجربه سرکوب پیوند می‌خورد، بحران اقتصادی می‌تواند به بحرانی در رابطه میان جامعه و دولت تبدیل شود.
🔸 #سرکوب ممکن است اعتراض خیابانی را موقتاً خاموش کند؛ اما به‌خودی‌خود اعتماد عمومی را بازنمی‌گرداند و شکاف مشروعیت را ترمیم نمی‌کند.
⭐️فشار اقتصادی، زندگی میلیون‌ها انسان را با بحران مواجه کرده، یک حمله نظامی دیگر حتی می‌تواند جان مردم، زیرساخت‌ها و آینده کشور را به مخاطره جدی بیاندازد و ادامه یک بن‌بست سیاسی می‌تواند هزینه هر دو خطر را به گونه ای تصاعدی افزایش دهد. هیچ‌یک از این پیامدها را نمیتوان صرفاً با اعلام پیروزی در یک منازعه ایدئولوژیک جبران کرد.
هشدارهای مقام‌های آمریکایی حتی اگر سیاسی و بازی روانی باشد، این موجب نمی شود که خطرهای واقعی این هشدارها را نادیده گرفت.
اما هشدار جامعه شناسان، فعالان سیاسی، صاحبنظران، کنشگران جامعه مدنی، دلسوزان و ... دیگر شائبه سیاسی یا بازی روانی ندارد، این هشدارها را جدی بگیرید: بن‌بست هسته‌ای و امنیتی باید از وضعیت آزمون اراده‌ها خارج و به موضوع مذاکره‌ای فوری، جدی و مبتنی بر منافع متقابل تبدیل شود. اگر توقف، محدودسازی یا تعلیق #غنی‌سازی هسته‌ای، همراه با نظارت مؤثر آژانس بین‌المللی #انرژی_اتمی ، بتواند راه را برای کاهش #تحریم ها، رفع محاصره و تضمین‌های متقابل باز کند، باید آن را با معیار منافع کشور سنجید، نه با این پیش‌فرض که هر عقب‌نشینی الزاماً شکست تاریخی است. پای سرنوشت یک سرزمین، ملت و تمدن در میان است.
تصمیم‌گیرندگان ایرانی! پیش از آنکه هزینه‌های این مسیر از ظرفیت جبران کشور فراتر رود، در اهداف، اولویت‌ها و محاسبات خود بازنگری کنید. میان حفظ اعتبار و بقای یک سیاست و حتی خود و حفظ آینده ایران و بقای مردمان آن، دومی را برگزینید. تاریخ هیچ تضمینی نمی‌دهد که هزینه‌های امروز سرانجام به پیروزی فردا تبدیل شوند. ایران به جنگی دیگر نیاز ندارد. به فدا کردن منابع و فرصت‌های نسل‌های آینده برای اثبات حقانیت تصمیم‌های گذشته نیز نیاز ندارد. آنچه امروز ضرورت دارد، عقلانیت سیاسی، پذیرش مسئولیت، شجاعت بازنگری و ترجیح جان و آینده مردم بر اعتبار نمادهاست.
هیچ غنی‌سازی، هیچ تحریمی، هیچ تهدید نظامی و هیچ ادعای پیروزی نباید ما را به نقطه‌ای برساند که برای اثبات حقانیت یک سیاست، کشوری را که قرار بوده در خدمت آن باشد، قربانی کنیم. هنوز باید برای جلوگیری از فاجعه تصمیم گرفت. تأخیر در تصمیم‌گیری، خود نوعی تصمیم است
🔸و گاهی پرهزینه‌ترین تصمیم، ادامه دادن مسیری است که نشانه‌های خطر آن دیگر قابل انکار نیست و این آخرین هشدار به عقل سیاسی است.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ وقتی انتخابات در خارج، تأثیرگذارتر از انتخابات داخلی بر امورات ایرانیان است!
✍ حبیب رمضانخانی
یکی از شعارهای نظام ایران در این سالها، خاصه در دوران آقای رییسی، این بود که ما باید نگاه و توجهمان به داخل بوده و به دنبال تحولات خارج از ایران و تاثیرپذیری از آن نباشیم!
امروز که انتخابات اسراییل در حال برگزاری بوده و دو هفته بعد انتخابات کنگره آمریکا تعیین و تکلیف می‌شود، آن شعار نگاه به داخل، بیشتر برایم قابل درک می‌شود، وقتی امروز نگاه ما ایرانیان، بیش از دیگران به نتیجه این دو انتخابات دوخته شده است!
🔸در این راستا، اما نکته در خور درنگ این است که برای مردم ایران، آن حساسیت و توجهی که به انتخابات آمریکا و اسراییل دارند، به هیچ روی نسبت به انتخابات ریاست جمهوری و مجلس ایران ندارند!
🔸چون خروجی انتخابات در ایران، منجر به کمترین تغییر خواهد شد، وقتی در سایه نهادهای موازی و بالادستی، اختیار و توانی برای تغییر و رقم زدن تفاوت‌ها ندارند!
🔸ولی در نقطه مقابل، خروجی #انتخابات در آمریکا و اسراییل، با توجه به اختیارات و توان بالا، به تغییرات گسترده در سیاست‌ها و برنامه‌ها منجر خواهد شد.
نمونه آن تأثیری که سیاست‌ها و برنامه‌هایشان بر ایران و تحولات پیش روی آن خواهد داشت که باعث توجه و نگاه ویژه ایرانیان به آن شده است.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
✴️❇️ به چی میخندی دقیقا!
خواننده‌ای روی سن دارد پلی‌بک می‌خواند، یکی از بین حضار اعتراض می‌کند، خواننده‌ی کم‌زاری (دوزار یا پنج‌زارش را مطمئن نیستم) معترض را مسخره می‌کند؛ مردم: هِرهِرهِر!
پیرمردی به وزیر بهداشت از درد پاهایش و هزینه‌های بالای فیزیوتراپی می‌گوید، وزیر: "خودت بمال!" مردم: هِرهِرهِر.
آقای خبرنگاری توی نشست خبری به کارگردان زن برای ضدمرد بودن فیلم‌هایش اعتراض می‌کند. کارگردان: "تو کدوم‌یکی از اون مردها بودی؟" مردم: هِرهِرهِر!
دخترخانم شجاعی در سمیناری از خانم بازیگرِ چرخنده‌ای که خاطره‌ای عجیب تعریف می‌کند می‌پرسد: "شما اونجا بودین؟" خانم بازیگر: "مامانت بوده!: مردم: هِرهِرهِر!
من اینجا با آنهایی که به خودشان اجازه می‌دهند مطالبه یا اعتراض را با تمسخر و توهین ساکت کنند، کاری ندارم، اینها حسابشان جدا و معلوم است، اینها به زمین سفت ادرار کرده‌اند، توی مخمصه گیر کرده‌اند و اگر مسخره نکنند چه کنند؟ ولی مردم چرا این‌وقت‌ها می‌خندند؟
موافق پلی‌بک خواندن در کنسرتی که بلیطش را خریده‌اند هستند؟ موافق هزینه‌های بالای خدمات پزشکی هستند؟ موافق جنسیت‌زدگی در آثار سینمایی هستند؟ موافق پرت‌وپلاهای ابلهانه هستند؟
روی سخن من با "هرهرکنندگان" است. چرا می‌خندید؟
فقط چون میکروفن، تریبون، قدرت دست خواننده و وزیر و کارگردان و بازیگر است بلافاصله در جبهه‌ی آنها می‌ایستید؟ برایشان کف می‌زنید و بهشان می‌خندید تا احساس خوشمزگی کنند؟ چاپلوسی چه‌کسی را به نفع چه‌کسی می‌کنید؟ با خنده‌های ابلهانه، احمقانه پشت حرف حق را در برابر چه‌کسی خالی می‌کنید؟
خندیدن هم شعور می‌خواهد.
این‌بار اگر خواستید به حرفِ تریبون‌داری بخندید، از خودتان بپرسید با خنده‌ی من چه‌کسی وقیح‌تر از آنچه هست و چه‌کسی بی‌دفاع‌تر از آنچه هست می‌شود، بعد اگر دیدید در جبهه‌ی اشقیاء نیستید بخندید. نوش‌جانتان.
✍ سودابه فرضی پور
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ قدرتمندترین سلاحی که انسان تا به حال اختراع کرده است چیست؟
تصور نکنید بمب اتم یا هیدروژن است.
بلکه تلفن همراه است
تلفن همراه نیرویی است که نباید آن را دست کم گرفت.
آنقدر قدرتمند است که:
۱- تلفن ثابت را قطع کرد ۲- تلویزیون را کشت ۳- کامپیوتر را حذف کرد ۴- ساعت را از چرخش انداخت ۵- دوربین را بی رنگ کرد ۶- رادیو را از صدا انداخت ۷- چراغ قوه را خاموش کرد ۸- آینه را شکست ۹- روزنامه ها، مجلات و کتاب ها را پاره کرد ۱۰- بازی ویدیویی رو از بین برد ۱۱- کیف پول جیبی را محو کرد ۱۲- تقویم رومیزی و یادداشت را از میان برداشت ۱۳- کارت اعتباری را ساقط کرد.
و بدترین لطمه آن ، این است که :
۱- زوج های زیادی را از هم جدا کرد ۲- بسیاری از خانواده ها و دوستی های خانوادگی را از هم پاشاند ۳- دانش آموزان را بی رمق و آنها را از مسیر موفقیت دور کرد و مانند پر در مسیر باد قرار داد.
کم کم متوجه می شویم که چشم مان را هم کشته و ستون فقرات ما را شکسته و ذهن و فرهنگ ما را تغییر داده و خواهد کشت.
او در راه از بین بردن نسل بعدی ماست.
اگر مراقب خود نباشیم جان و روح مان را مچاله کرده و دل هایمان را سخت و سنگین خواهد کرد و کاری می کند که نسل های آینده پشیمان شوند در حالیکه پشیمانی سودی نخواهد داشت.
و قطعا وحتما وسیله ای است برای به کنترل اذهان وتغییر باورها وفرهنگ ها بوسیله فضای مجازی
پس بیائیم با استفاده صحیح از این سلاح ویرانگر هرگز دچار سانحه و پشیمانی نشویم.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ خيانتی كه روسيه درطول تاريخ به ایران و ایرانیان كرده قابل مقایسه با هيچ كشوری نيست
🔰 قابل توجه عاشقان روسیه پوتین و روس پرستان؟!
نخست این را از قول فریدون آدمیت
در کتاب «اندیشه ترقی و حکومت قانون» بگویيم که:
(روس دشمن مطلق ایران بود . دشمن استقلال و آزادی و ترقی و تمامیت ارضی ما بود .ما را ناتوان و عقب مانده میخواست تا سیاست های تجاوزکارانه نظامی و استعماری خود را پیش ببرد . با هر نقشه و اصلاح تغییری در ایران سر ستیز داشت )
از یاد نبرید گفته امیر کبیر آن اصلاحاتگر بزرگ را که میگفت : خیال کنستیتوسیون (قانون اساسي ومشروطيت )داشتم اما مانع بزرگ من روس‌ها بودند .
۱- طی عهدنامه گلستان، مجموعا دویست و بیست هزار کیلومتر مربع از چچن و اینگوش امروزی ، پنجاه هزار کیلومتر مربع از داغستان امروزی ، هشتاد هزار کیلومتر مربع از جمهوری آذربایجان امروزی، ده هزار کیلومتر مربع از ارمنستان امروزی و شصت و هشت هزار کیلومتر مربع از گرجستان امروزی از پیکر ایران جدا شدند و ضمیمه خاک روسیه گردیدند.
۲-در عهدنامه #ترکمنچای نیز در مجموع حدود سی هزار کیلومتر مربع شامل حدود بیست هزار کیلومتر مربع از ارمنستان امروزی، پنجهزار کیلومتر مربع از ترکیه امروزی شامل کوههای آرارات و شهر ایغدیر که آنزمان بخشی از خانات ایروان بود و همچنین پنجهزار کیلومتر مربع از جمهوری آذربایجان امروزی از ایران جدا شدند.
۳- روسیه در سال ۱۲۲۳ قمری به ایران حمله کرد. گرجستان و تالش و گنجه و شیروان و باکو را از پیکره ایران جدا کرد.
۴-پس از عدم پذیرش درخواست #روسیه از طرف مجلس شورای‌ملی در سال ۱۲۹۰ خورشیدی مبنی بر اخراج مورگان شوستر، به تبریز و رشت و انزلی حمله کرد و هزاران نفر را قتل عام کرد و قصد تسخیر قزوین و تهران را داشت.
۵-تا جنگ جهانی اول در تبریز ماند و بسیاری از آزادیخواهان و #مشروطه طلبان از جمله ثقه‌الاسلام تبریزی و علی موسیو و فرزندان او را اعدام کرد.
۶- در سال ۱۹۰۷ میلادی شمال ایران را منطقه نفوذ خود اعلام کرد.
۷- در شهریور۱۳۲۰ و به هنگام جنگ دوم جهانی خاک ایران را اشغال کرد و با حمایت از جدایی‌خواهان آذربایجان و کردستان و گیلان حکومت‌های دست‌نشانده تبریز و گیلان و مهاباد را به‌وجود آورد.
۸- برای حمایت از نوکران خود تا مدت‌ها پس از پایان جنگ جهانی دوم از ایران خارج نشد و اگر فشارهای امریکا و سیاست خردمندانه احمد قوام نبود بخش دیگری از سرزمین‌مان را می‌بلعید.
۹- در سال ۱۲۹۱ خورشیدی مسجد گوهرشاد و حرم امام رضا را به توپ بست و سربازان #روس با ورود به حرم امام رضا اموال حرم را به غارت بردند.
۱۰-در سال ۱۲۹۹ هجری قمری عهدنامه ننگین « #آخال » را بر ایران تحمیل کرد که بر اساس مفاد آن بخش‌های بزرگی از خاک شمال‌شرقی ایران در خراسان بزرگ از پیکر ایران جدا شد و ضمیمه خاک روسیه گردید.
۱۱- در سال ۱۲۷۱هجری قمری جنگی میان فریدون میرزا فرمانده ارتش ناصرالدین‌شاه و محمد امین‌خان حاکم خوارزم روی داد که به شکست و کشته شدن حاکم خوارزم منتهی شد اما دولت روسیه با استقرار نیروهای قزاق خود در منطقه خوارزم همه متصرفات ایران در کنار رود جیحون را اشغال کرد و ضمیمه خاک روسیه کرد.
همین قرار داد آخال که به ایران تحمیل شد هیچ از عهدنامه های ننگین #گلستان و ترکمنچای کم نداشت و #تمامیت_ارضی میهن ما بار دیگر مورد تجاوز روس‌ها قرار گرفت.
۱۲-دشمنی روسیه با مشروطه و مشروطه‌خواهان و بمباران مجلس شورای ملی توسط شاپشال روسی و حمایت از #تجزیه‌طلبان بخشی دیگر از اوراق تاریخ خونبار میهن ماست که نمیتوان هرگز آنرا به فراموشی سپرد.
اضافه کنید:
۱) راه‌اندازی حکومت #کمونیستی ضد دین در جوار یک کشور مسلمان و تشکیل حزب توده و حزب #کمونیست و نفوذ در همه ارکان ایران عزیز که تا به امروز نیز ادامه دارد.
۲) راه‌اندازی جنگ و حمله ارتش صدام که هم خود وابسته به #شوروی بود و هم تمام تسلیحاتی که موجب نابودی مردم و کشور ایران شد متعلق و ساخت شوروی بود ( تانک تی هفتاد دو تا میگ و سوخو و خمپاره انداز و کلاش و موشک‌هایی که به شهرهای بی‌دفاع ما شلیک می‌شد)
۳) کودتاهای ساختگی که موجب اعدام همه یا اکثر فرماندهان ماهر و و وطن‌پرست نظامی ایران گردید.
۴) چهل سال معطلی برای ساخت نیروگاه بوشهر
۵) رای به تمام قطعنامه‌های سازمان ملل و شورای امنیت
۶) علی‌رغم ادعای رفاقت عدم استفاده از حق وتوی خود به نفع ایران حتی یک‌بار در مواقع تاثیرگذار
۷) رعایت تمام تحریم‌ها علیه ایران
۸) خیانت در سوریه و عراق و …
خيانتی كه روسيه درطول تاريخ به ایران و ایرانیان كرده قابل قياس با هيچ كشوری و هیچ دشمنی نيست !
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ جنگ‌طلبی بس است؛
ایران را از لبه پرتگاه بازگردانید
✍ علیرضا کفایی
تا چه زمانی قرار است ملت ایران هزینه تصمیم‌هایی را بپردازد که نه در شکل‌گیری آنها نقشی داشته و نه در برابر پیامدهایشان پناهی دارد؟
تا کی باید سفره مردم کوچکتر، آینده جوانان تیره‌تر و اضطراب و ناامنی بر زندگی خانواده‌ها سایه بیندازد؟
مردم ایران گروگان هیچ سیاستی نیستند و کشور ملک شخصی هیچ جریان و نهادی نیست که هرگونه تصمیمی بخواهد درباره سرنوشت آن بگیرد.
جنگ یعنی ویرانی زندگی، سقوط امید، فرسایش اقتصاد، آوارگی خانواده‌ها و آینده‌ای که از نسل جوان دزدیده می‌شود... اگر این مسیر به ویرانی بیشتر بینجامد، چه کسی مسئول است؟
چه کسی پاسخگو خواهد بود؟ و چه کسی می‌تواند عمر و جان از دست رفته مردم را بازگرداند؟
با شعارهای آتشین نمیتوان شکم گرسنه را سیر کرد، خانه ویران‌شده را ساخت یا آینده ازدست رفته را بازگرداند....شعار مقاومت، اگر به سیاستی برای حفظ جان مردم و تأمین منافع ملی نینجامد، چگونه می‌تواند توجیه‌کننده تحمیل هزینه‌های بی‌پایان بر جامعه باشد؟
ماجراجویی نظامی، لجاجت سیاسی و بستن راه‌های دیپلماتیک، نشانه اقتدار نیست، اقتدار واقعی آن است که اجازه ندهید کشور به میدان تسویه حساب قدرتها تبدیل شود؛ پیش از فروریختن خانه‌ها و فروپاشیدن زندگی‌ها، راهی برای جلوگیری از فاجعه پیدا کنید.
البته تجاوز و مداخله خارجی محکوم است و هیچ قدرتی حق ندارد سرنوشت ملت ایران را تعیین کند. اما محکوم کردن دشمن خارجی نباید به سپری برای پنهان کردن خطاهای داخلی تبدیل شود. نمیتوان از استقلال کشور سخن گفت، اما درباره تصمیم‌هایی که امنیت، اقتصاد و آینده آن را به خطر می‌اندازد سکوت کرد....دفاع از ایران، دفاع از مردم ایران است؛ نه تقدیس تصمیم‌گیرندگان و نه مصون کردن قدرت از نقد و پاسخ‌گویی.
مذاکره خیانت نیست؛ ادامه جنگ بدون افق روشن، مسئولیت گریزی است
چه کسی گفته است مذاکره تسلیم است؟
چه منطقی می‌گوید باید همه راه‌ها را آزمود، دیپلماسی میدان حفظ منافع ملی است، نه میدان نمایش غرور فردی و جناحی.
اگر مذاکره ممکن است از خسارت بیشتر جلوگیری کند، چرا باید آن را با برچسب زنی و اتهام زنی بی اعتبار کرد؟
اگر توافقی می‌تواند با حفظ حقوق و منافع ایران به جنگ پایان دهد، چرا باید آن را پیشاپیش خیانت نامید؟ مگر مسئولیت سیاستمدار چیزی جز کاستن از رنج مردم و تأمین امنیت و آینده کشور است؟
تندروهای جنگ طلب باید یک بار برای همیشه از پاسخ های کلیشه‌ای دست بردارند و روشن بگویند، برنامه عملی شما برای پایان جنگ چیست؟ هزینه این مسیر چقدر است؟ چه تضمینی برای جلوگیری از تکرار بحران وجود دارد؟ و اگر محاسباتتان اشتباه از آب درآمد، چه کسی باید پاسخگو باشد؟
کشور را نمیتوان با شعار اداره کرد و ملت را نمیتوان تا ابد به پرداخت هزینه خطاهای سیاسی وادار ساخت.
⭐️همبستگی ملی با دستور شکل نمی‌گیرد، نمیتوان مردم را هنگام خطر به میدان فراخواند، اما هنگام تصمیم‌گیری آنان را نادیده گرفت. نمیتوان از مردم انتظار فداکاری داشت، اما حق پرسشگری، اعتراض و مشارکت مؤثر را از آنان دریغ کرد.
اگر حکومت خواهان وحدت ملی است، باید به مردم اعتماد کند؛ فضای سیاسی را بگشاید، حقوق شهروندی را به رسمیت بشناسد، زندانیان سیاسی را از یاد نبرد و امکان نقد آزادانه سیاست‌های کشور را فراهم کند.... جامعه‌ای که صدایش شنیده نشود با تبلیغات رسمی به همبستگی پایدار نمی‌رسد.
ملت، ابزار بقای قدرت نیست؛ قدرت باید ابزار تأمین آزادی، امنیت و رفاه ملت باشد.
چرخه تصمیم‌های پرهزینه، انحصارطلبی و بی پاسخ گذاشتن مطالبات مردم را متوقف کنید....
ایران برای عبور از بحران به عقلانیت، شفافیت، دیپلماسی فعال و اصلاحات ساختاری نیاز دارد؛ نه به تشدید تنش و نه به خاموش کردن صدای منتقدان.
فرصت و توان مردم نامحدود نیست. صبر جامعه را با رضایت اشتباه نگیرید و سکوت مردم را تأیید سیاست‌های خود تلقی نکنید، مردم حق دارند بپرسند چرا باید زندگی‌شان زیر سایه جنگ و ناامنی بگذرد و چرا راه‌حل‌های دیپلماتیک، به‌جای آنکه جدی گرفته شوند، گاه به میدان اتهام زنی تبدیل می‌شوند.
بس است! با جان و نان مردم قمار نکنید... جنگ را به میدان اثبات غرور سیاسی تبدیل نکنید... راه دیپلماسی را باز کنید، به رنج مردم پایان دهید و در برابر ملت پاسخگو باشید.
ایران به جنگ بی‌پایان نیاز ندارد؛ به صلحی عزتمندانه، حکمرانی پاس‌گو و بازگشت اعتماد مردم نیاز دارد.... هیچ افتخاری بالاتر از حفظ جان انسان ها و هیچ مصلحتی برتر از نجات ایران و آینده فرزندان این سرزمین نیست.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ کارکردِ جنگیِ انتخابات اسرائیل!
✍صابر گل‌عنبری
سه روز تا انتخابات کنست اسرائیل در سه‌شنبه آینده مانده است؛ انتخاباتی که در آن دست‌کم تا این لحظه مسجل است ائتلاف حاکم به رهبری بنیامین نتانیاهو قادر به کسب حد نصاب لازم برای تشکیل دوباره دولت نیست.
به همین خاطر یکی از پیش‌بینی‌های رایج این بود که نتانیاهو قبل از برگزاری انتخابات، دست به حمله به ایران بزند تا نتایج آن را تحت‌الشعاع قرار دهد و تحت الزامات امنیتی‌تر شدنِ دوباره فضا، بتواند راست‌گرایان افراطیِ مردد را به نفع خود و ائتلافش به پای صندوق رای بکشاند یا موجب تعویق انتخابات به زمان دیگری شود.
🔸واقعیت هم این است که دست‌کم موکول کردن انتخابات به زمان دیگری می‌تواند این نفع را برای نتانیاهو داشته باشد تا از فرصت زمانی پیش‌آمده برای ساماندهی مجددِ ائتلاف انتخاباتی‌اش، مهار اختلافات درون ائتلاف حاکم و کسب مجدد اعتماد برخی هواداران لیکود استفاده کند و همچنین جنگ جدید با ایران را جایگزین متغیر انتخاباتی «شکست هفتم اکتبر» سازد.
اما تعویق انتخابات هم امری تضمین شده نیست؛ چون بر اساس ماده ۱۹ قانون پایه کنست، به نظر موافق ۸۰ نماینده از مجموع ۱۲۰ نماینده کنست نیاز دارد و بدون همراهی اپوزیسیون امکان‌پذیر نیست.
کما اینکه به فرض ازسرگیری جنگ نیز روشن نیست که نتایج آن در این فاصله زمانی بسیار کوتاه، تحولی در سپهر انتخابات ایجاد کند و طیف تندروها را راضی و به شکل گسترده پای صندوق رای بکشاند؛ مگر اینکه جنگ دوباره توأم با چنان شوک بزرگی باشد که نتیجه انتخابات را خیلی سریع به نفع نتانیاهو و متحدانش تغییر دهد، وگرنه جنگ بدون چنین شوکی یک ریسک خواهد بود که طولانی‌تر شدنش می‌تواند موقعیت انتخاباتی کنونی نتانیاهو را بیشتر تضعیف کند.
🔸به هر حال، اگر قرار بر این باشد که جنگ آتی قبل از انتخابات اسرائیل رخ دهد، ظرف همین دو روز باید اتفاق بیفتد؛ از ساعات آینده تا روز دوشنبه.
🔸در این زمینه، بالا رفتنِ قابل‌تأمل قیمت نفت، افت اونس جهانی طلا, خارج ساختن دیپلمات‌های آمریکا از برخی کشورهای منطقه، اخبار امنیتی برخی رسانه‌های آمریکا و مواردی از این دست نیز می‌تواند نشانه‌های قریب‌الوقوع بودن جنگ باشد.
اما اگر هم این اتفاق نیفتد و ظرف ساعات و یکی دو روز آینده چنین جنگی رخ ندهد، پرسشی درباره علت ظهور و بروز این شواهد و قرائن پیش می‌آید. در پاسخ می‌توان گفت که احتمالاً امنیتی کردن فضا از جانب دولت آمریکا در کنار تأثیرگذاری بر محاسبات ایران با همان انگیزه کمک انتخاباتی به نتانیاهو صورت نیز گرفته است تا جامعه اسرائیل تحت الزامات چنین فضایی و احتمال ازسرگیری جنگ در هر لحظه، دوباره به بقای نتانیاهو و ائتلاف حاکم در قدرت رای دهد.
حال اگر حتی قبل از انتخابات اسرائیل در سه‌شنبه آتی جنگی علیه ایران رخ ندهد، آیا بدان معناست که بعد از انتخابات و پیش از تشکیل دولت جدید هم جنگ منتفی است؟ پاسخ منفی است و این احتمال همچنان به قوت خود باقی است؛ زیرا این احتمال جدی وجود دارد که باخت انتخاباتی نتانیاهو و متحدانش لزوماً به معنای پیروزی اپوزیسیون یهودی و امکان تشکیل دولت از جانب آنها نباشد، چرا که این اپوزیسیون هم بدون حمایت دو تشکل انتخاباتی عربی امکان تشکیل دولت را ندارد.
خلاصه این که در سایه چنین وضعیتی پس از انتخابات نیز احتمالاً نتانیاهو با امنیتی‌تر کردن فضا (چه از طریق جنگ با ایران، چه غزه و لبنان) بخواهد هم بقای بیشتر خود در قدرت را تضمین کند، هم مانع از سقوط دولتش از طریق ائتلاف اپوزیسیون یهودی با دو ائتلاف عربی شود و در عین حال مخالفان را دست‌کم به تقسیم قدرت و تقسیم دوره نخست‌وزیری راضی کند.
حالا باید دید نتانیاهو در آخرین تلاش‌هایش برای حفظ قدرت چه خواهد کرد؛ آیا در ساعات آینده جنگی اتفاق خواهد افتاد یا خیر؟
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ وقتی همه با ایران قهرند !
✍ جعفر بخشی بی نیاز
🌐 ایران امروز با واقعیتی نگران کننده روبه‌روست. کشوری که گویی از هر طرف در حال محدود شدن است و حلقه‌های انزوا یکی پس از دیگری بر گرد آن تنگ‌تر می‌شوند. از فشارهای خارجی و دشواریهای اقتصادی گرفته تا محدودیت‌های تجاری و اکنون خبرهایی در باره تعطیلی تدریجی گذرگاه‌های مرزی با عراق.
همه این اتفاقات زنگ خطری ست که نمیتوان با چند جمله کلیشه‌ای و وعده‌های تکراری از کنار آن عبور کرد. پس از انتشار خبر بسته شدن گذرگاه مرزی الشیب عراق ؛ گزارش‌هایی در باره توقف یا اختلال در تردد در مرز چذابه و صف‌های طولانی کامیون‌ها در محدوده مرز مهران هم منتشر شده است. همچنین از برنامه تعطیلی تدریجی برخی گذرگاه‌های دیگر میان ایران و عراق سخن گفته شده است.
اگر این روند ادامه پیدا کند پیامدهای آن تنها به بسته شدن چند دروازه مرزی محدود نخواهد ماند. بلکه تجارت ؛ اشتغال ؛ صادرات ؛ معیشت رانندگان و امنیت اقتصادی شمار زیادی از خانواده‌ها را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد. خب چرا باید روابط تجاری و مرزی یک کشور تا این اندازه آسیب پذیر باشد.
🌐 چرا باید هر تصمیم و تنش سیاسی بتواند چنین هزینه سنگینی بر دوش بازرگانان ؛ تولید کنندگان و مردم عادی بگذارد؟ اگر تعطیلی گذرگاه‌ها ناشی از اختلافات سیاسی ؛ ملاحظات امنیتی یا تصمیم‌های اداری طرف عراقی باشد مسئولان باید ابعاد آن را شفاف توضیح دهند و برای جلوگیری از گسترش بحران راهکارهای دیپلماتیک و اجرایی فوری در پیش بگیرند.
اما در سطحی کلان‌تر این وضعیت بار دیگر ضرورت بازنگری در سیاست‌هایی را برجسته می‌کند که ممکن است روابط اقتصادی کشور با همسایگان را پر هزینه و شکننده کرده باشند.
🔺سیاست خارجی موفق سیاستی نیست که صرفاً بر مواضع خود پافشاری کند و بر موضع لج بازی خود بماند.
🔺 سیاست موفق آن است که از منافع ملی ؛ امنیت اقتصادی و زندگی مردم محافظت کند.
با این حال در میان تمام این تحلیل‌های سیاسی نباید انسان‌هایی را فراموش کنیم که اکنون پشت فرمان کامیون‌های خود ساعت‌ها و شاید روزها در انتظار مانده‌اند.
🌐 محصولات کشاورزی ؛ مواد غذایی و کالاهایی که ممکن است با طولانی شدن توقف کیفیت خود را از دست بدهند یا به کلی فاسد و غیر قابل استفاده شوند هم در این معادله بسیار مهم اند. چه کسی خسارت این کالاها را می‌پردازد؟ صادر کننده‌ای که بازار خود را از دست داده ؛ راننده‌ای که هزینه‌هایش چند برابر شده یا تولید کننده‌ای که حاصل ماه‌ها زحمتش در صف‌های مرزی از بین رفته است؟ اگر یک کامیون در مرز متوقف شود فقط یک خودرو متوقف نشده که سرمایه ؛ زمان ؛ نان یک خانواده و اعتبار یک تجارت نیز ممکن است پشت همان مرز متوقف بماند.
از سوی دیگر عراق و دیگر همسایگان ایران برای تجارت خود گزینه‌ها و ملاحظات متعددی دارند. اگر همکاری اقتصادی با ایران برای شرکای منطقه‌ای پر هزینه ؛ غیر قابل پیش بینی یا گرفتار تنش‌های سیاسی شود این خطر وجود دارد که بخشی از تجارت به مسیرها و شرکای جایگزین منتقل شود.
کشور را نمیتوان از هر سو در محاصره مشکلات رها کرد و هم زمان از مردم انتظار داشت بهای همه چیز را بپردازند. سیاست باید در خدمت منافع ملی و زندگی مردم باشد.
اگر نتیجه سیاست‌ها ؛ بسته شدن راه‌های تجارت و سنگین‌تر شدن بار معیشت است وقت آن رسیده که به جای توجیه پاسخ گویی و اصلاح آغاز شود. رویایی هر چند دور و به شدت محال !
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ احتمال وقوع دور سوم جنگ به ۹۰ درصد رسیده است
✍️ تریتا پارسی
اوضاع بسیار نگران‌کننده به نظر می‌رسد. با توجه به هماهنگی ترامپ با نتانیاهو ــ از حمایت عجیب او از این جنایتکار جنگی اسرائیلی و سفر غیرمنتظره هگست به اسرائیل گرفته تا تحرکات نظامی و شاید مهم‌تر از همه، پیشنهاد غیرقابل‌قبول آمریکا ــ بر اساس ارزیابی من، احتمال وقوع دور سوم جنگ به ۹۰ درصد رسیده است.
همان‌طور که طی هفته‌های گذشته بارها اشاره کرده‌ام، ترامپ وانمود می‌کند که تنگه هرمز باز است و می‌خواهد رفع محاصره را با خروج اورانیوم با غنای ۶۰ درصد ایران مبادله کند، نه اینکه رفع محاصره در برابر بازگشایی تنگه هرمز صورت گیرد.
قابل درک است که او می‌خواهد هرچه سریع‌تر به توافقی نهایی دست یابد. اما انتظار دستیابی به توافق نهایی، بدون آنکه آمریکا امتیازهای متناسب با چنین توافقی را ارائه کند، واقع‌بینانه نیست.
تا جایی که من اطلاع دارم، ترامپ حاضر نیست این امتیازها را از ابتدا ارائه دهد، اما در مقابل خواهان آن است که ایران از همان ابتدا اورانیوم با غنای ۶۰ درصد خود را به خارج از کشور منتقل کند.
این رویکرد نتیجه نخواهد داد و احتمالاً به دور سوم جنگ منجر خواهد شد؛ پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و احتمالاً حتی پیش از انتخابات اسرائیل در روز ۲۷ اکتبر.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
⚛❇️ چرا دولتهای ایدئولوژیک از شادی و آزادی‌های اجتماعی مردم در فضای عمومی وحشت دارند؟
✍امیر دبیری مهر
🔰خوانشی روان از نظریه اصف بیات
چرا یک دولت قدر قدرت باید از لباس‌های رنگی، بیرون امدن تکه‌ای از مو و شادی دسته‌جمعی مردم و حتی طنز و...نگران باشد و بترسد؟
پاسخ اصف بیات جامعه شناس در بخشی از کتاب زندگی همچون سیاست، خواندنی است.
او معتقد است مخالفت دولتهای ایدئولوژیک با شادی هیچ ربطی به دین و اخلاق ندارد بلکه مساله به تمامیت‌خواهی این دولت‌ها باز می‌گردد و بیشتر جنبه سیاسی و تاریخی دارد.
شادی جمعی فراتر از صورت و ظاهر مادی آن، برخی پیش فرض‌های بنیادگرایان درباره جامعه و انسان و زندگی و حکمرانی را که تنگ‌نظرانه و متصلب و انحصاری است به چالش می کشد و زیر پوستی با این #ایدئولوژی رقابت می کند.
احساس نگرانی از گسترش کنسرت‌های موسیقی و هنر نمایش و تئاتر، در واقع نگرانی از تنگ و محدود شدن فضاهایی است که طرفداران #دولت_ایدئولوژیک آن فضاها را تریبون ترویج ایدئولوژی خود می دانند و تمایل ندارند حوزه عمومی به تصرف رقبای خود در اید .
حکومت‌های تمامیت‌خواه اگر نتوانند با رادیو و تلویزیون دولتی خانه ها را تصرف کنند از تصرف کوچه و خیابان چشم پوشی نمی کنند و چشم دیدن هیچ رقیب دگر اندیش و دگر باشی را در حوزه عمومی ندارند .
در این نگرش هر مناسکی و آیینی و مراسمی که سروری و برتری منادیان ایدئولوژی رسمی را تحت الشعاع قرار دهد مذموم و مطرود است به همین خاطر ظاهر و ارایش و نوع لباس پوشیدن در این حکومت‌ها بسیار مهم و حساس است و دلالت بر همراهی و همدلی یا مخالفت و عناد با حکومت می کند. نه بدین خاطر که این نمادها غیر اخلاقی یا مخالف دین است بلکه بخاطر تضعیف قدرت گفتمانی حاکم است زیرا دولتهای ایدیولوژیک در باطن امر اساسا درد دین و خدا ندارند بلکه درد قدرت و موقعیتی را دارند که پشت ارزشها پنهان شده است.
هر چند بخش وسیعی مردمان دیندار و ارزش مدار این نوع حکومت‌ها را حامی ارزش‌های الهی می‌دانند و از انها حمایت می کنند مانند حمایت طبقات روستانشین افغانستان از طالبان در سی سال اخیر و حمایت وهابیون از ال سعود .
چنانچه اگر هنجارهای مورد حمایت قدرت را فرهنگ رسمی بدانیم که تحکیم کننده قدرت گفتمان حاکم است باید از مفهوم دیگری یاد کنیم که پاد فرهنگ نام دارد و همه ارزشها و هنجارهایی است که فرهنگ رسمی را به چالش می‌کشد.
جالب است که دولتهای ایدئولوژیک برای طرد و حذف پاد فرهنگ به آن برچسب بیگانه و غربی بودن و وارداتی می زنند درحالی که رفتارهای شادی آفرین لزوما غربی و بیگانه نیست بلکه از منظر گفتمان ایدولوژیک شادی و کنش های مستقل جمعی اساسا کنشی براندازانه محسوب می شود زیرا فرهنگ رسمی و هنجارهای مطلوب #حاکمیت را به چالش می‌کشد و اقتدار #انحصارطلبان تمامت‌خواه را مختل می‌کند.
اقتدارطلب‌ها نه تنها از شادی بیزار هستند از طنز هم وحشت دارند و در مواقع بحرانی فضای طنز نویسی را با انگ تشویق و هزل و جفنگ‌گویی محدود و حتی سرکوب می کنند. زیرا طنز لذت بخش و خنده‌اور است و تابوها را می شکند و از ناگفتنی‌ها می‌گوید و اقتدارگرایان به‌طور اساسی اهل پنهان‌کاری و عبوس بودن و غم و افسردگی هستند و چهره‌هایشان و اطوار صورت‌شان هم بر همین صفات دلالت می‌کند.
در پارادایم #بنیادگرایی و تمامت‌خواهانه که در شکل مدرن در قالب #فاشیسم خودنمایی می کند افراد به‌عنوان یک فرد فاقد ارزش و توانایی هستند مگر اینکه جزیی از یک گروه بزرگتر همسو با گفتمان حاکم تعریف شوند که همان توده نامیده می‌شود و درست و نادرست و‌خوب و بد و خیر و شر را هم رهبران ایدئولوژی تعریف می‌کنند و افراد حق تشخیص و انتخاب ندارند بلکه ارزش و جایگاه آنها در میزان تبعیت محض از هنجارها و فرهنگ رسمی است.
اما در شادی دسته‌جمعی، هنر، بازی، سرگرمی و خلاقیت این فردیت و تفاوت و خود بودن و تمایز است که مجال ظهور پیدا می‌کند و پارادایم بنیادگرا با این انسان مشکل دارد و آن را بر نمی‌تابد.
نکته مهم اخر اینکه این نگرش در غرب هم سابقه و ریشه دارد هم ژاکوبن‌ها در فرانسه پس از انقلاب و هم بلشویک ها در روسیه اینگونه می‌اندیشیدند اما اندیشه دولتهای مدرن #لیبرال منجر به گذار این کشورها از وضعیت جهنمی گذشته به وضع امروز شد به گونه‌ای که نه تنها در فرانسه بلکه در روسیه هم کسی جرات نمی‌کند به حریم خصوصی شهروندان و حتی حوزه عمومی به‌خاطر سبک زندگی و شادخواری انها تعرض کند.
دولت‌ها و حاکمان باید بدانند که اگر زمین بازی را به نفع ازادی شهروندان تغییر ندهند در نهایت بازنده هستند . اگر هر دولتی در جهان پای خودش را بیش از گلیمش که همان تامین #امنیت و #رفاه و #آزادی شهروندانش هست دراز کند بازنده خواهدشد.
#سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
✴️❇️ زندگی در سالن انتظار
✍ مصطفی داننده
ایرانی یعنی آدمی که همیشه منتظر است. منتظر اتفاقی که قرار است بیفتد، خبری که قرار است برسد، تصمیمی که قرار است گرفته شود و گرهی که قرار است باز شود.
انگار زندگی برای او چیزی نیست جز نشستن در سالن انتظار تاریخ، با این تفاوت که نه شماره‌ای دارد، نه نوبتش معلوم است و نه کسی تضمین کرده بالاخره صدایش خواهند زد.
امروز ایرانی نشسته تا ببیند دوباره جنگ می‌شود یا نه، دموکرات‌ها کنگره و سنا را می‌برند یا نه، عربستان و یمن پدر هم را در می‌آورند یا نه، دلار پایین می‌آید یا نه، قیمت‌ها باز هم بالا می‌روند یا نه، می‌تواند واکسن آنفلوآنزا بزند یا نه فردا کار پیدا می‌کند یا نه، پولش تا آخر ماه می‌رسد یا نه، اصلاً فردا صبح که از خواب بیدار می‌شود، هنوز می‌تواند برای زندگی‌اش برنامه‌ای داشته باشد یا نه!
چه زندگی عجیبی! آدمی که هزاران کیلومتر با ینگه دنیا فاصله دارد، باید نتیجه انتخابات آمریکا را با اضطراب دنبال کند، نه به خاطر علاقه به سیاست داخلی ایالات متحده بلکه چون ممکن است فردای زندگی‌اش به آن گره خورده باشد.
باید اخبار جنگ را دنبال کند، چون یک موشک در نقطه‌ای از خاورمیانه می‌تواند زندگی‌اش را به پایان برساند یا کشورش را ویران کند، باید قیمت دلار را چک کند، چون پولی که دیروز داشت، شاید امروز دیگر همان پول نباشد.
ایرانی حتی وقتی می‌خواهد یک کار معمولی انجام بدهد، باید اول از آینده اجازه بگیرد! می‌خواهی ماشین بخرد؟ می‌خواهد خانه عوض کند؟ می‌خواهد ازدواج کند، بچه‌دار شود، کسب‌وکاری راه بیندازد یا برای تعطیلات برنامه بریزد؟ باید صبر کند چون هنوز معلوم نیست فردا چه می‌شود! و این «چه می‌شود» لعنتی، سال‌هاست دست از سر زندگی‌اش برنمی‌دارد.
قرار بود با توافق هسته‌ای اوضاع بهتر شود، قرار بود با رفتن یک دولت و آمدن دولت دیگر چیزی عوض شود، قرار بود تحریم‌ها برداشته شود، تورم مهار شود، رابطه با دنیا عادی شود و سفره مردم رنگی بگیرد و ایرانی منتظر ماند و صبر کرد و هر بار یک وعده، یک انتخابات، یک مذاکره، یک توافق یا یک بحران تازه آمد و به او گفت: فعلاً دست نگه دار، هنوز وقتش نرسیده!
حالا دیگر حتی معلوم نیست باید منتظر چه چیزی باشد. منتظر تغییر باشد یا تحمل وضع موجود؟ منتظر صلح باشد یا جنگ؟ منتظر توافق باشد یا شکست مذاکرات؟ منتظر کاهش قیمت‌ها باشد یا خودش را برای گرانی بعدی آماده کند؟ منتظر خبر خوب باشد یا از همین حالا نگران خبر بد بعدی شود؟
در این میان اما انگار قرار نیست ما کاری بکنیم، قرار است ببینیم دیگران چه می‌کنند. ببینیم ترامپ چه می‌گوید، دموکرات‌ها چه می‌کنند، اسرائیل چه تصمیمی می‌گیرد، عربستان چه می‌کند، دلار چه می‌شود و دولت فردا چه وعده‌ای می‌دهد.
همه بازیگران روی صحنه‌اند و ما در سالن نشسته‌ایم، منتظر پایان نمایشی که هزینه بلیت آن را هم از جیب خودمان پرداخته‌ایم.
البته نمی‌شود از مردم خواست بی‌خیال باشند. وقتی تصمیم‌های سیاسی و اقتصادی مستقیماً زندگی‌شان را زیرورو می‌کند، نگرانی طبیعی است.
نمی‌شود به کسی که هر روز فقیرتر می‌شود گفت اخبار را دنبال نکن، نمی‌شود به کسی که از آینده می‌ترسد گفت مثبت فکر کن. این حرف‌ها بیشتر شبیه شوخی است تا راه‌حل.
اما باید یک چیز را فهمید، جامعه‌ای که مردمش مدام در انتظارند، فقط با با تورم، بی‌پولی و فقر روبرو نیست بلکه با کمبود امکان زندگی کردن مواجه است. مردمش نمی‌توانند زمان حال را مال خودشان بدانند، چون همیشه احتمال می‌دهند اتفاقی از راه برسد و همه‌چیز را به هم بریزد.
درد این است که آنقدر منتظر مانده‌ایم که گاهی فراموش می‌کنیم قرار بود زندگی کنیم، نه اینکه فقط منتظر بمانیم ببینیم چه بلایی قرار است سرمان بیاید
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
⚛❇️ رای‌های دوپاکتی در انتخابات اسرائیل چیست و چرا؟
🔸در انتخابات اسراییل هم هر فرد فقط یک رأی به یک فهرست انتخاباتی می‌دهد.
🔸برگه رأی داخل پاکت معمولی و بدون مشخصات فرد قرار می‌گیرد.
🔸آن پاکت داخل یک پاکت دوم گذاشته می‌شود که مشخصات رأی‌دهنده روی آن ثبت شده است.
🔺این روش برای کسانی مثل سربازان، کارکنان انتخابات، بیماران بیمارستان، زندانیان، دیپلمات‌های خارج از کشور و برخی افرادی که در حوزه رأی‌گیری دیگری رأی می‌دهند استفاده می‌شود.
قبل از شمارش آرا ابتدا مشخصات پاکت دوم بررسی می‌شود تا مطمئن شوند آن شخص قبلاً در حوزه اصلی خودش رأی نداده است.
بعد پاکت داخلی را از پاکت مشخصات‌دار جدا می‌کنند و رأی، کاملاً ناشناس، شمارش می‌شود. بنابراین کسی نمی‌تواند بفهمد آن فرد به کدام حزب رأی داده است.
🔰چرا آرای دوپاکتی در این انتخابات مهم شده است؟
در انتخابات فعلی اسرائیل، تعداد این آرای دوپاکتی خیلی زیاد شده؛ برآوردهای منتشرشده حدود ۶۵۰ هزار رأی است که تقریباً معادل ۱۴ کرسی کنست می‌شود. به همین دلیل ممکن است نتایج اولیه شب انتخابات با نتیجه نهایی فرق کند؛ مخصوصاً اگر چند حزب نزدیک حد نصاب ۳٫۲۵٪ باشند.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ استثمار با طعم تریاک
تا پیش از دهه ۱۸۲۰، چین در تجارت با غرب همواره مازاد داشت. چای، ابریشم و ظروف چینی در بازارهای اروپایی تقاضای بی‌پایانی داشتند، اما کالاهای صنعتی بریتانیایی در اقتصاد خودکفای چین خریدار نداشتند. بریتانیا ناچار بود این شکاف را با صادرات فلزات گران‌بها پر کند؛ چنان‌که چین به «چاه بی‌پایان جذب نقره جهان» شهرت یافت. این وضعیت، برای امپراتوری بریتانیا به‌طور فزاینده‌ای غیرقابل تحمل شده بود.
▪️▪️تریاک، سلاح اقتصادی
بریتانیا به‌جای بهبود کیفیت کالاهای صنعتی خود، به دنبال کالایی رفت که بازار مصرفش در چین از راه اعتیاد گسترش یابد. تریاک همان کالا بود. کمپانی هند شرقی از اواخر قرن هجدهم تولید تریاک در بنگال را آغاز کرد و به‌تدریج آن را به ستون تجارت خود در آسیا بدل ساخت. در دوره ۱۸۰۱ تا ۱۸۱۰، سالانه حدود ۴٬۰۰۰ صندوق تریاک وارد چین می‌شد؛ این رقم در دوره ۱۸۲۸ تا ۱۸۳۵ به حدود ۱۸٬۷۰۰ صندوق رسید. یعنی در کمتر از چهار دهه، قاچاق تریاک بیش از چهار برابر شد.
نکته کلیدی این است که این تجارت از همان آغاز ماهیتی دولتی و برنامه‌ریزی‌شده داشت. کمپانی هند شرقی ظاهراً از حمل مستقیم تریاک خودداری می‌کرد، اما تمام کشتی‌های تجاری تحت مجوز آن فعالیت می‌کردند و شرط مجوز، حمل نکردن تریاکی جز محصول خود کمپانی بود. دولت بریتانیا در هند نیز از مالیات صادراتی تریاک درآمد سرشاری کسب می‌کرد. پس تریاک نه یک تجارت خصوصی حاشیه‌ای، بلکه پروژه‌ای سازمان‌یافته در سطح امپراتوری بود.
▪️▪️ چرخش موازنه تجاری
ورود گسترده تریاک، ساختار تجارت جهانی را دگرگون کرد. چین که قرن‌ها مازاد تجاری داشت، به‌سرعت به کشوری با کسری مزمن تبدیل شد. خروج مستمر نقره از چین، کمبود شدید فلز گران‌بها و افزایش نرخ تبدیل نقره به مس را به دنبال داشت؛ نرخ بازار از هزار سکه مس در برابر یک واحد نقره، به بیش از ۱٬۶۰۰ سکه رسید. این تورم پولی، بار مالیاتی دهقانان و اقشار کم‌درآمد را سنگین‌تر کرد و فقر و نارضایتی اجتماعی را دامن زد.
در همین حال، اعتیاد به تریاک در سراسر اقشار جامعه چین گسترش یافت. برآوردها نشان می‌دهد تا سال ۱۸۳۰، بین ۴ تا ۱۲ میلیون مرد چینی به تریاک معتاد شده بودند. این اعتیاد نه فقط یک فاجعه انسانی بود، بلکه ابزاری برای تضعیف نیروی کار، انسجام خانواده و توان نظامی چین به شمار می‌رفت. اعتیاد، به‌جای آنکه یک آسیب فردی باشد، به بحرانی اجتماعی و ملی بدل شده بود.
▪️▪️ واکنش چین و بهانه جنگ
در سال ۱۸۳۸، دولت چین تصمیم به توقف تجارت تریاک گرفت و امپراتور دائوگوانگ، لین زکسو را به‌عنوان کمیسر سلطنتی به گوانگژو اعزام کرد. لین زکسو در سال ۱۸۳۹ بیش از ۲۰٬۰۰۰ صندوق تریاک را ضبط و در ساحل هومن نابود کرد. این اقدام در چین پیروزی اخلاقی و ملی تلقی شد، اما در لندن بهانه‌ای برای جنگ فراهم کرد. بریتانیا در دوراهی قرار گرفت: تریاک غیرقانونی بود، اما سودش چنان سرشار بود که رها کردنش غیرممکن به نظر می‌رسید.
▪️▪️ جنگ تریاک
در آوریل ۱۸۴۰، پارلمان بریتانیا با اختلافی اندک ۲۷۱ رأی موافق در برابر ۲۶۲ رأی مخالف اقدام نظامی را تصویب کرد. نکته قابل تأمل آن است که دولت بریتانیا هرگز رسماً اعلام جنگ نکرد و آن را «اقدام تلافی‌جویانه» خواند؛ ظرافتی حقوقی که نشان می‌داد لندن از ناموجه بودن دفاع از تجارت مواد مخدر در افکار عمومی جهانی آگاه بود. با این حال، در ژوئن ۱۸۴۰ ناوگان بریتانیایی متشکل از ۴۰ کشتی جنگی و ۴٬۰۰۰ سرباز به آب‌های چین رسید و جنگ اول تریاک آغاز شد.
▪️▪️ معاهده نانجینگ، ۱۸۴۲
معاهده نانجینگ، که جنگ اول تریاک را پایان داد، اهداف بریتانیا را محقق کرد: واگذاری جزیره هنگ‌کنگ، گشایش پنج بندر گوانگژو، شیامن، فوجو، نینگبو و شانگهای به روی تجارت خارجی، و پرداخت غرامت ۲۱ میلیون دلار نقره. از این مبلغ، ۶ میلیون دلار بابت تریاک ضبط‌شده، ۱۲ میلیون هزینه نظامی و ۳ میلیون بدهی بازرگانان چینی بود؛ یعنی بریتانیا هزینه تحمیل جنگ را نیز بر دوش قربانی می‌گذاشت. تعرفه‌های گمرکی چین نیز می‌بایست با توافق مشترک با بریتانیا تعیین شود.
▪️▪️ استثمار ساختاری و میراث بلندمدت
جنگ‌های تریاک سرآغاز دوره‌ای از استثمار ساختاری چین بود که بیش از یک قرن ادامه یافت. معاهده نانجینگ و معاهدات بعدی، نظامی از «معاهدات نابرابر» پدید آوردند که حاکمیت چین را در زمینه‌های تجاری، حقوقی و نظامی محدود می‌کرد. چین نه فقط بازار مصرف کالاهای صنعتی غرب شد، بلکه به منبع مواد خام ارزان بدل گشت.اعتیاد به تریاک نیز پس از جنگ نه متوقف شد، بلکه با گشایش بندرهای جدید گسترش یافت. تریاک در این میان نه یک کالای معمولی، بلکه ابزاری برای بازآرایی موازنه قدرت اقتصادی در آسیا بود؛ نمادی از منطق امپریالیسم قرن نوزدهم، جایی که سود امپراتوری حتی به قیمت نابودی سلامت و حاکمیت یک ملت توجیه‌پذیر می‌شد.
#علوم_سیاسی
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ زندگی در وضعیت ملتهب نه جنگ نه صلح
✍ احسان هوشمند
این روزها ایرانیان در وضعیتی به سر می برند که هم صلح پایداری برقرار نیست هم جنگ گسترده ای در حال وقوع نیست و همزمان الهتابی مزمن بر بر منطقه حاکم است. در چنین شرایطی زیست روزمره شهروندان ایرانی در ابعاد مختلف تحت تأثیر چنین وضعیتی قرار می گیرد که سایه جنگ بر زندگی آنان سایه‌ای سنگین افکنده و پیامدهای اقتصادی و اجتماعی و سیاسی این وضعیت زندگی آنان را به شدت و به انحا گوناگون تحت تأثیر قرار داده است.
اگر روزی پمپ بنرین ها شلوغ می شود و صف های طولانی شکل می گیرد اما روزهای بعد از صف های بسیار طولانی خودروها در پمپ بنزین ها خبری نیست، این وضعیت در پمپ بنرین ها به عنوان یکی از نمونه های پیامدهای این موقعیت، زندگی در التهابِ وضعیت نه جنگ نه صلح را نشان می دهد.
🔸یعنی درست که است که درگیری نظامی گسترده ای در حال وقوع نیست اما تهدید ناشی از احتمال وقوع جنگ در هر لحظه هم وجود دارد و در نتیجه برای عموم شهروندان تصور از آینده با ابهام روبرو می شود و نامعلوم بودن آینده و نبودن افقی برای گذشت از این وضعیت به گسترش اضطراب منجر می شود.
اما چون در این شرایط همچنان جنگی روی نداده اضطراب به بخشی از زیست روزمره مبدل می شود و در نتیجه تصمیم های مهم مانند خرید های بزرگ یا سرمایه گذاری صنعتی و عمرانی و تجاری و مانند آن را به اینده موکول می کنند.
... گفتگوی مستمر با افکار عمومی در رسانه های جمعی یا با حضور در محافل عمومی بخشی دیگر از چنین سازو کاری است که می تواند به تقویت اعتماد اجتماعی منجر شود.
انتشار نقد ها و پیشنهادهایی برای عبور از شرایط جنگی و بر گشت کشور به وضعیت عادی در رسانه های جمعی و گسترش گفتگوی عمومی در این باره هم می تواند به عبور از این شرایط کمک کند.
برگزاری نشست های احزاب و جریان های سیاسی با هدف یافته شدن راهی برای عبور از این شرایط هم از دیگر ظرفیت هایی است که نباید بدان بی توجه بود.
وضعیت نه جنگ نه صلح ساختار اقتصادی و اجتماعی جامعه ایران را تحت تأثیر خود قرار داده است.
این وضعیت در کنار چالش های مزمن گذشته دشواریهای زندگی روزمره را افزایش داده و برای عبور از این وضعیت توان کارشناسی کشور می تواند بیش از پیش به خدمت فراخوانده شده تا شاید راهی برای عبور از این وضعیت دشوار یافته شود. در غیر این صورت استمرار این وضعیت می تواند پیامدهای پیش بینی ناشده ای در پی داشته باشد.
پس منطق حکمرانی حکم می کند بیش از پیش برای دستیابی به صلحی پایدار و مطمئن باید کوشید.
🔰متن کامل:
https://ensafnews.com/674831/
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
✴️🔼حمزه صفوی:
یکی از مشکلات ما در مورد اسراییل اینست که ما در ایران متخصص کافی در مورد شناخت اسراییل نداریم و سالها در ایران یادگیری زبان عبری ممنوع بود
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology
✴️🔼 171کشور در جهان تورم زیر ده درصد دارند
و سه تا کشور #تورم بالای سی درصد داره:
◀️◀️◀️سودان، ونزوئلا، ایران
⭐️⭐️دوران درخشان اقتصاد ایران دهه چهل خورشیدی بود چرا؟
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology
✴️🔼 ایران درگیر ناترازی، ترکیه در پی فرصت‌های صادراتی!
واعظی، مدیر روابط عمومی سندیکای صنعت برق در توییتی نوشت: "۱۳ میلیارد مترمکعب گاز کمتر از پارسال؛ زنگ خطر برای زمستانی که ممکن است در بعضی شهرها، هم گاز قطع شود و هم برق!"
اما در شرایطی که ما برای تامین مصرف داخلی با بحران روبه‌رو هستیم، ترکیه چگونه با هوشمندی از فرصت‌های صادراتی انرژی استفاده کرد.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology
❇️✴️ آیا گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ارتش اسرائیل می‌تواند نتانیاهو را شکست دهد؟
آیزنکوت برخلاف کسی که می‌خواهد جای او را بگیرد، در فاصله‌ای دور از مراکز سنتی قدرت در تل‌آویو و اورشلیم بزرگ شده است. او فرزند خانواده‌ای از یهودیان مزراحی است؛ اصطلاحی که به یهودیان دارای ریشه در خاورمیانه و شمال آفریقا اشاره دارد. آیزنکوت دوران کودکی خود را در ایلات، جنوبی‌ترین شهر اسرائیل، گذراند.
فایننشال تایمز نوشت: مرد ۶۶ ساله و باتجربه‌ای که رهبری حزب میانه‌روی «یاشار» را بر عهده دارد، در رقابتی بسیار نزدیک برای برکناری نخست‌وزیر اسرائیل قرار گرفته است.
به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: پنج سال پیش، اگر کسی پیش‌بینی می‌کرد که گادی آیزنکوت روزی نخست‌وزیر آینده اسرائیل خواهد بود، احتمال بسیار کمی برای تحقق این پیش‌بینی در نظر گرفته می‌شد. رئیس پیشین ارتش اسرائیل در آن زمان وارد سیاست نشده بود، خانواده‌اش تمایلی به ورود او به عرصه سیاست نداشتند و او نیز از آن کاریزمایی که مشاوران سیاسی را به وجد می‌آورد، برخوردار نبود.
اما اکنون، در شرایطی که اسرائیلی‌ها خود را برای انتخاباتی آماده می‌کنند که بسیاری آن را مهم‌ترین انتخابات تاریخ این کشور می‌دانند، شرایط تغییر کرده است. نظرسنجی‌ها از رقابتی بسیار نزدیک حکایت دارند که ممکن است در نهایت به بن‌بست سیاسی منجر شود. در این میان، این مرد ۶۶ ساله و باتجربه کسی است که بیشترین شانس را برای کنار زدن بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، دارد.
آیزنکوت که گاهی ظاهری نامرتب دارد و سخنران چندان ماهری نیست، تفاوت آشکاری با نتانیاهوی به‌شدت تصویرمحور دارد؛ او حتی با دیگر سیاستمداران مخالف دولت، مانند یائیر لاپید و نفتالی بنت، نیز متفاوت است. بااین‌حال، متحدانش معتقدند همین ویژگی‌ها بخشی از جذابیت اوست. تصویر آیزنکوت به‌عنوان نقطه مقابل نتانیاهو، یعنی مردی صریح که به‌جای ظاهرسازی بر محتوا و عمل تکیه دارد، محور اصلی کارزار انتخاباتی اوست.
حانوخ دوبه که در دوران معاونت آیزنکوت در ارتش، رئیس دفتر او بود، می‌گوید: «قد چندان بلندی ندارد، انگلیسی را خوب صحبت نمی‌کند و مردم درباره ظاهرش حرف‌های ناخوشایندی می‌زنند. اما وقتی با تصمیمی بسیار دشوار روبه‌رو هستید، این همان کسی است که می‌خواهید در کنار خود داشته باشید.»
نتانیاهو نیز تلاش می‌کند تفاوت‌های میان خود و رقیبش را برجسته کند. او مانند بسیاری از رقبای سیاسی خود، کوشیده است آیزنکوت، رهبر حزب میانه‌روی «یاشار»، را به‌عنوان یک چهره خطرناک چپ‌گرا معرفی کند؛ کسی که امنیت اسرائیل را تضعیف خواهد کرد و زمینه تشکیل کشور فلسطین را فراهم می‌آورد.
تبلیغات منفی حزب لیکود، به رهبری #نتانیاهو ، آیزنکوت را دست‌نشانده احزاب عرب اسرائیل معرفی می‌کند؛ احزابی که نخست‌وزیر اسرائیل سالها برای سلب مشروعیت از آنها تلاش کرده است.
اما آیزنکوت نیز یک صلح‌طلب نیست. او از شهرک‌سازی اسرائیل در کرانه باختری اشغالی حمایت می‌کند و وعده داده است که در صورت پیروزی در انتخابات، ظرف ۱۸ ماه به حکومت حماس در غزه پایان دهد.
او در دهه ۲۰۰۰ میلادی، دکترین بدنام «ضاحیه» اسرائیل را تدوین کرد؛ دکترینی که استفاده از نیروی نظامی نامتناسب علیه دشمنان، از جمله هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی، را تجویز می‌کرد. اسرائیل بعدها از رویکردی مبتنی بر این دکترین برای ویران کردن غزه و جنوب لبنان استفاده کرده است.
دوبه می‌گوید: «او گیاه‌خوار نیست.» منظور او این است که آیزنکوت فردی صلح‌طلب و مخالف استفاده از زور نیست. او می‌افزاید: «افسری بسیار سرسخت بود و می‌دانست چگونه از قدرت نظامی استفاده کند.»
آیزنکوت برخلاف کسی که می‌خواهد جای او را بگیرد، در فاصله‌ای دور از مراکز سنتی قدرت در تل‌آویو و اورشلیم بزرگ شده است. او فرزند خانواده‌ای از یهودیان مزراحی است؛ اصطلاحی که به یهودیان دارای ریشه در خاورمیانه و شمال آفریقا اشاره دارد. #آیزنکوت دوران کودکی خود را در ایلات، جنوبی‌ترین شهر اسرائیل، گذراند.
تحلیلگران می‌گویند این پیشینه به او امکان می‌دهد با بخش‌هایی از رأی‌دهندگان ارتباط برقرار کند که دیگر سیاستمداران مخالف دولت برای جلب نظر آنها با دشواری روبه‌رو هستند.
شیرا افرون، از اندیشکده رند، می‌گوید: «او دامنه ارتباط گسترده‌تری دارد. می‌تواند با ساکنان تل‌آویو صحبت کند، اما درعین‌حال قادر است با مردمی در مناطق حاشیه‌ای کشور نیز ارتباط بگیرد؛ مناطقی که ساکنانشان به‌طور سنتی به اردوگاه نتانیاهو رأی می‌دهند.»...
🔰متن کامل:
https://www.entekhab.ir/fa/news/945026/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%DA%AF%D8%A7%D8%AF%D
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
⚛❇️ تفاوت‌های سیاستمدار دموکرات و سیاستمدار موبوکرات
تفاوت عمده بین سیاستمدار دموکرات و سیاستمدار موبوکرات در این است که سیاستمدار دموکرات، همیشه خود را متعهد به انتقال آگاهی برای مردم می‌داند و آگاهی در عرصه‌ی سیاست دموکراتیک بسیار ساده تعریف می‌شود: آگاهی بر نیازها و امکانات. سیاستمدار دموکرات مردم را کمک می‌کند که در عرصه‌ی زندگی اجتماعی خود بدانند که چه نیازهایی دارند، مشکلات شان چیست، و متناسب با درک نیازها و مشکلات خود بدانند که از چه امکاناتی برخوردار اند و چگونه می‌توانند نیازهای خود را با توجه به امکاناتی که دارند رفع کنند.
🔺سیاستمدار دموکرات مردم را کمک می‌کند تا نیازهای خود را رده‌بندی و اولویت‌بندی کنند، امکانات خود را بسنجند و هر روز واقع‌بینانه، مسئولانه و با سنجش دقیق و جدی حرکت کنند. حالانکه سیاستمدار موبوکرات، برعکس، هیچگاهی آگاهی را به مردم انتقال نمی‌دهد. همیشه مردم را در حالت احساسات نگاه می‌کند و کاری را هم که برای مردم انجام دهد، به گونه‌ی غافلگیرکننده برای مردم نشان می‌دهد تا هیچ کسی نقش و اثر جمعی را در انجام این کار متوجه نشود و تمام اعتبار آن به آدرس سیاستمدار موبوکرات حواله گردد.
#موبوکراسی #دموکراسی
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology
❇️✴️ هشدار ترسناک بیل گیتس:
هوش مصنوعی می تواند باعث از بین رفتن انسان های زیادی شود
برای جهانی جدید آماده باشید
۲۰ سال پرآشوب در انتظار جهان است و این دوران برندگان و بازندگان فراوانی خواهد داشت
بیل گیتس، بنیان‌گذار مایکروسافت، معتقد است حتی اگر بشر بتواند خطرات هوش مصنوعی را مهار کند، جهان در دو دهه‌ی آینده یکی از پرآشوب‌ترین دوره‌های تاریخ خود را تجربه خواهد کرد. او هشدار می‌دهد که سرعت پیشرفت این فناوری بسیار بیشتر از آمادگی دولت‌ها و جوامع برای مواجهه با پیامدهای آن است.
گیتس در مصاحبه‌ای مفصل با نیلای پتل، سردبیر ورج، هوش مصنوعی را خطرناک‌ترین فناوری ساخته‌شده به دست بشر توصیف کرد. به باور او، توانایی مدل‌های پیشرفته در شناسایی آسیب‌پذیری‌های امنیتی، انجام حملات سایبری و کمک به ساخت عوامل زیستی خطرناک، تهدیدهایی هستند که دیگر نمیتوان آنها را نادیده گرفت.
گیتس می‌گوید که تنها طی دو تا سه سال آینده، پیامدهای منفی قابل‌توجهی در بازار کار و امنیت سایبری آشکار خواهد شد. او معتقد است مشاغلی مانند پشتیبانی مشتریان، فروش تلفنی و حسابداری به‌تدریج با سیستم‌هایی جایگزین می‌شوند که سریع‌تر، ارزان‌تر و حتی دقیق‌تر از انسان کار می‌کنند.
به گفته‌ی گیتس، این روند به مشاغل اداری محدود نمی‌ماند. ربات‌های انسان‌نما نیز در آینده می‌توانند ساخت خانه، تولید غذا و حتی انجام جراحی را برعهده بگیرند. او احتمال می‌دهد که طی حدود ۲۰ سال، نیاز اقتصاد به بسیاری از فعالیت‌های انسانی به‌شدت کاهش یابد.
بااین‌حال، نگرانی گیتس فقط بیکاری نیست. او می‌گوید شغل برای انسان علاوه‌بر درآمد، منبعی برای احساس مفیدبودن، برقراری روابط اجتماعی و داشتن هدف در زندگی است. از دیدگاه او، فراوانی کالاها و خدمات ممکن است جامعه را با پرسشی دشوار مواجه کند: وقتی ماشین‌ها تقریباً همه‌چیز را بهتر انجام می‌دهند.
🔰انسان چه نقشی خواهد داشت؟
گیتس حتی پیشنهاد می‌کند که جوامع در آینده برخی فعالیت‌ها مانند مراقبت از کودکان، هنر، ورزش و تهیه‌ی غذا را مخصوص انسان‌ها نگه دارند؛ حتی اگر هوش مصنوعی بتواند آنها را بهتر انجام دهد.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
⚛❇️ حکومت های موبوکرات چگونه عمل می کنند؟
👈 حکومت های موبوکرات هرگز در جلوی مردم و بعنوان راهنما و برنامه ریز مسیرهای موفقیت عمل نمی‌کنند و هرگاه هم بطور موقت چنین کنند با اندک اعتراضی سریعاً خود را به عقب توده می‌کشانند و مصائب برخورد با دشواریهای اقتصادی و اجتماعی را بر گرده آحاد توده می‌نهند.
🔺 این حکومت‌ها تنها به محدوده کشور خود بسنده نمی‌کنند بلکه در اقشار پائین کشورهای دیگر نیز دستجاتی را بعنوان جیره خوار جمع می کنند تا در زمان لازم با کشانیدن آنها به خیابان ها باعث ایجاد فشار شوند و با نوعی به رُخ کشیدن قدرت در برانگیختن عامه مردم بعنوان هوادار و طرفدار ایجاد فشار نمایند.
🔺 از بزرگترین اشکالات این نوع حکومت ها این است که هیچ‌گاه نمی توانند قانونی را بطور کامل اجرا کنند و با اندک اعتراضی، اجرای هر قانونی را از نیمه راه رها می‌سازند و چون هرگز به توانایی یا عدم توانایی قوانین بواسطه عدم اجرای کامل آنها واقف نمی‌شوند، هیچ‌گاه به موفقیت نمی‌رسند.
🔺توده‌های زیر سلطه چنین حکومت‌هایی غالباً دچار عدم نظم‌پذیری هستند لذا کنترل چنین وضعیتی برای حکومت‌ها بسیار دشوار و هزینه‌خواه می‌باشد.
#موبوکراسی
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
⚛🔼موبوکراسی (غوغاسالاری)
موبوکراسی (Mobocracy) شکلی از حکومت است که سیاست‌مدارانش صرفاً با تکیه بر احساساتی کردن و شور و انگیزه دادن رأی مردم را گرفته و بر حکومت و قدرت تکیه می‌زنند
⭐️این نوع حکومت‌ها معمولاً در شرایط بحرانی و آشفته، زمانی که مردم احساس ناامنی و سرخوردگی می‌کنند، شکل می‌گیرند
⭐️در نظام‌های موبوکراتیک، افراد با صلاحیت و کارآمد به نفع افرادی که توانایی بیشتری در تحریک احساسات مردم دارند، کنار گذاشته می‌شوند.
در نتیجه، زمام امور ممکن است به دست افرادی بیفتد که فاقد دانش، تجربه و تعهد لازم برای اداره کشور هستند.
⭐️در #موبوکراسی از عامه مردم که فاقد آگاهی لازم سیاسی هستند، سوءاستفاده می‌شود. سیاستمداران موبوکرات نیازهای مقطعی‌ای را که هر فرد و یا هر گروهی از مردم دارند، برجسته می‌سازند و فرد یا گروه مذکور را در همان مقطع خاص تحریک می‌کنند.
مردم نیز در چنین نظامی تحت تاثیر سیاستمدار موبوکرات قرار می‌گیرند و هیچ‌گاه به این فکر نمی‌کنند که شخص مقابل آنها اگر به قدرت برسد مشکلات مردم را با چه امکانات و زمینه‌هایی و کدام شیوه حل خواهد کرد./کانال مدیریت منابع انسانی شایستگی محور
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
❇️✴️ بنا بر گزارش خبرگزاری مهر:
درخت چنار تاریخی روستای زگلیک در شهرستان اهر با قدمتی هشتصد ساله، با هماهنگی بخشداری با هدف فروش و تأمین هزینهٔ احداث سرویس بهداشتی قطع شد.
بدین‌ترتیب درختی که حملهٔ مغول را دیده و تاب آورده بود، خرج احداث مستراح شد!
این درخت هشتصدساله نماد یک شهرستان بود. چه‌بسا هرساله هزاران عکس از آن در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شد، گردشگران را جلب خود می‌کرد، مسافران از آن می‌گفتند و خوشحال بودند که مجال دیدنش را یافته‌اند.
هشتصد سال پیش خوارزمشاهیان بر ایران حکومت می‌کردند؛ این درخت شاهد حملهٔ مغول، سقوط الموت، به تخت نشستن شاه اسماعیل، اشغال ایران در جنگ‌های ایران و روس، انقلاب مشروطه و عصر پهلوی بود، بااین‌همه نتوانست از این دوران جان سالم به در ببرد.
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology
.
✴️🔼 روس‌ها؛ در جنگ همراه صدام بودند
در قطعنامه‌های شورای امنیت همراه آمریکا
در تحریم‌ها همراه اروپا، در غزه همراه اسرائیل
در مورد جزایر سه گانه ایرانی، همراه اعراب
اما در دکترین این آقایان، همچنان کشور دوست و شریک استراتژیک ایران!
هرطور به قضیه نگاه می‌کنیم؛ یه جای کار می‌لنگد
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology