Telegram-канал paniz_acting - آکادمی بازیگری پانیذ: Unsorted

آکادمی بازیگری پانیذ

10 February 2026 16:38

امیرحسین خاتونی منتقد تئاتر

امشب به تماشای یک خلق جدید نشستم…

نمایش «شش به‌علاوه یک» به نویسندگی و کارگردانی حامد آقایی در تماشاخانه سیمرغ، صرفاً یک اجرای نمایشی نبود؛ مواجهه‌ای بود با روان، سایه و حقیقت انسانی. اجرایی که از نخستین لحظه، تماشاگر را از جایگاه بیننده صرف خارج می‌کند و او را در موقعیت یک جستجوگر درونی قرار می‌دهد؛ جستجوگری که ناچار است با تاریکی‌ها و لایه‌های پنهان خود روبه‌رو شود.

این اثر با محوریت هفت گناه کبیره، رویکردی اخلاق‌گرایانه و سطحی ندارد؛ بلکه با نگاهی روانشناختی و فلسفی، به ریشه‌های وجودی این مفاهیم نزدیک می‌شود. گناه در این نمایش، نه خطایی ساده بلکه سایه‌ای یونگی است؛ بخشی از وجود انسان که اگر دیده نشود، او را در اختیار می‌گیرد. شخصیت‌ها هرکدام تجسم یک وضعیت روانی‌اند و مخاطب در خلال اجرا درمی‌یابد که این شخصیت‌ها، نسخه‌های دور یا نزدیک از خود او هستند.

یکی از شاخص‌ترین وجوه اجرایی نمایش، استفاده خلاقانه از پرده و سایه‌هاست؛ عنصری که به‌زیبایی تماشاگر را به سفری درونی می‌برد. پرده در این اثر تنها یک ابزار صحنه‌ای نیست، بلکه مرزی است میان خودآگاه و ناخودآگاه. سایه‌هایی که بر آن جان می‌گیرند، تداعی‌گر بخش‌های پنهان روان انسان‌اند. این بازی نور و تاریکی، فضایی می‌سازد که مخاطب احساس می‌کند در حال تماشای ذهن خویش است. هر سایه، استعاره‌ای از آن چیزی است که در روشنایی زندگی روزمره دیده نمی‌شود.

از منظر فلسفی، نمایش یادآور این حقیقت است که انسان همواره میان نور و تاریکی زیست می‌کند و رهایی نه در انکار تاریکی، بلکه در شناخت آن شکل می‌گیرد. «شش به‌علاوه یک» تماشاگر را با پرسش‌هایی بنیادین روبه‌رو می‌کند:
آیا انسان مسئول تاریکی‌های خویش است؟
آیا می‌توان بدون مواجهه با گناه، به رستگاری رسید؟
و آیا شناخت سایه، نخستین گام به سوی آگاهی نیست؟

کارگردانی حامد آقایی نشان‌دهنده تسلطی کم‌نظیر بر ترکیب روانشناسی، فرم و بیان اجرایی است. او روایت خطی را کنار گذاشته و ساختاری طراحی کرده که بیشتر به یک سفر ذهنی شباهت دارد. ریتم اجرا، سکوت‌های هوشمندانه، بدن‌محوری بازیگران و میزانسن‌های دقیق، همگی در خدمت خلق فضایی هستند که دلهره را به بافت اصلی اثر تبدیل می‌کند؛ دلهره‌ای که از درون انسان سرچشمه می‌گیرد، نه از بیرون.

در این میان، استادی حامد آقایی در مقام مدرس، به‌وضوح در کیفیت بازی‌ها و انسجام گروه نمایان است. فرآیند ۲۴ جلسه آموزش، بازیگرانی را بر صحنه آورده که نقش را صرفاً اجرا نمی‌کنند، بلکه آن را زیست می‌کنند. این سطح از تربیت بازیگر، نشان از مدرسی درجه‌یک دارد؛ مدرسی که آموزش را به خلق اثر پیوند می‌زند و از دل تمرین، هنرمند آگاه می‌پرورد.

تهیه‌کنندگی رکسانا خلوتی نیز از ارکان اصلی موفقیت این پروژه است. حمایت‌های او، حمایتی صرفاً اجرایی نیست؛ بلکه مبتنی بر باور عمیق به هنر اندیشه‌محور است. در شرایطی که بسیاری از تولیدات نمایشی از فقدان پشتوانه رنج می‌برند، حضور تهیه‌کننده‌ای با چنین تعهد و درایتی، امکان شکل‌گیری اثری منسجم و جسور را فراهم کرده است.

«شش به‌علاوه یک» را می‌توان تجربه‌ای دانست در مرز تئاتر، روانشناسی و فلسفه؛ اجرایی که نشان می‌دهد تئاتر، زمانی که به عمق روان انسان نزدیک شود، دیگر تنها سرگرمی نیست، بلکه آیینه‌ای است برای دیدن حقیقت درون.

این نمایش پس از پایان، خاموش نمی‌شود؛
در ذهن تماشاگر ادامه می‌یابد و او را با سایه‌هایش تنها می‌گذارد.

با احترام و آرزوی موفقیت برای جناب آقایی و گروه بازیگران و عوامل و همچنین خانم رکسانا خلوتی و آموزشگاه بازیگر ساز
پانیذ
امیر حسین خاتونی
بیستم بهمن ماه ۱۴۰۴

@panizacting: ارتباط با ما

#خانواده_بزرگ_پانیذ
#من_یک_پانیذی_هستم
@paniz_acting