negareshe10 | Unsorted

Telegram-канал negareshe10 - نگارش دهم تا دوازدهم

5932

✓ درسنامه‌ها و تحلیل دروس نگارش سه پایه ✓ تولید متن‌ها و انشاهای ارسالی شما ✓ نمونه سوال و طرح درس نگارش ✓ مطالب مرتبط با نگارش، نویسندگی، املا https://t.me/joinchat/AAAAAE_DTFtS7eSeNt8xow ارتباط جهت ارسال متن‌های تولیدی و مطالب مرتبط: @MaryamBehvandi

Subscribe to a channel

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۲
#درس۲
#گسترش‌_محتوا(زمان و مکان)


آن روز را هرگز فراموش نمی‌کنم ...

بعضی روزها مثل یک هدیه‌ی قشنگ می‌آیند و بی‌خبر می‌رسند و تا همیشه در دل می‌مانند. آن روز برای من چنین روزی بود. هنوز وقتی به آن فکر می‌کنم، حس می‌کنم در زیباترین باغ خواب دنیا بوده‌ام؛ خوابی که دوست نداشتم هیچ‌ وقت تمام شود....
در آن روز انگار به همه چیزهایی که می‌خواستم رسیده بودم، دلم آرام بود و هیچ نگرانی‌ای نداشتم. آدم‌هایی که دوستشان داشتم کنارم بودند و لبخند روی لبشان بود. همه‌جا ساده و صمیمی بود. صدای خنده‌ها و آن آرامش عجیب خانه‌ی مادربزرگم که از کولری که روشن بود مشخص بود اواخر تابستان است، همه‌چیز را قشنگ‌تر می‌کرد. انگار دنیا همان‌طور بود که همیشه آرزو داشتم... در آن خواب قشنگ، ترس و غم جایی نداشت فقط بودن و خوشحالی بود، خیلی می خواستم آن لحظه‌ها بمانند و تمام نشوند....
اما ناگهان چشم باز کردم و فهمیدم همه‌‌ی آن خیال و خواب بود... اول دلم گرفت، اما بعد با خودم گفتم شاید همین خواب قشنگ به من یاد داده باشد که رسیدن به آرزوها چقدر زیباست ...داشتن چیزهای باارزش زیباترین حس خداست ... شاید آن روز فقط خواب بود، اما حس خوبش واقعی بود و همین حس خوب می‌تواند به من انگیزه بدهد تا برای ساختن آن روزها در زندگی واقعی خودم تلاش کنم....
آن روز را هرگز فراموش نمی‌کنم؛ چون به من نشان داد آرزو داشتن و رسیدن به خواسته‌ها چقدر قشنگ است، حتی اگر آن روز فقط در خواب بوده باشد....


محدثه موسوی-یازدهم انسانی ۲
دبیرستان حضرت رقیه(س)-رامهرمز
دبیر: مریم بهوندی


همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞
@negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

۱۶ آبان، سال‌روز درگذشت
#پوری‌سلطانی
همسر#مرتضی‌کیوان


«عشق، در وهلهٔ نخست بستگی به یک شخص خاص نیست، بلکه بیشتر نوعی رویّه و جهت‌گیری منش آدمی است که او را به تمامی جهان، نه به یک «معشوق» خاص می‌پیوندد. اگر انسان فقط یکی را دوست بدارد و نسبت به دیگران بی‌اعتنا باشد، پیوند او عشق نیست، بلکه یک نوع بستگی تعاونی یا خودخواهی گسترش یافته است. با وجود این اکثر مردم فکر می‌کنند علت عشق، وجود معشوق است. نه استعداد درونی. درحقیقت، آنان فکر می‌کنند که چون هیچ کس دیگری را جز معشوق دوست ندارند، این خود دلیلی بر شدت عشقشان است... نمی‌توانند درک کنند که عشق نوعی فعالیت و نوعی توانایی روحی است، خیال می‌کنند تنها چیز لازم پیدا کردن یک معشوق مناسب است و از آن پس همه چیز به خودی خود ادامه خواهد یافت. این درست مثل آدمی است که می‌خواهد نقاشی کند، ولی به جای اینکه هنر و فن آن را یاد بگیرد، می‌گوید منتظر موضوع مناسبی برای نقاشی هستم و ادعا می‌کند که اگر موضوع را بیابد زیباترین نقاشی‌ها را خواهد کرد. اگر آدم واقعاً و صمیمانه کسی را دوست داشته باشد، حتماً همه‌ٔ مردم، دنیا و زندگی را دوست می‌دارد. اگر من بتوانم به کسی بگویم «تو را دوست دارم» باید توانایی این را هم داشته باشم که بگویم «من در وجود تو همه کس را دوست دارم، با تو همه‌ٔ دنیا را دوست دارم، در تو حتی خودم را دوست دارم.»(ص۶۳ـ۶۴)


(هنر عشق ورزیدن، اریک فروم، ترجمهٔ پوری سلطانی، نشر مروارید)

همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۲
#درس۱
#مثل‌نویسی

موضوع:ضرب المثل از کوزه همان برون تراود که در اوست

در محله‌ی ما پیرمردی زندگی می‌کرد که همیشه به همه سلام می‌کرد و لبخند میزد. هروقت کسی مشکلی داشت، تا می‌توانست کمکش می‌کرد....
یک روز از او پرسیدم: چرا همیشه آنقدر خوشحالی؟
گفت: سال‌ها پیش آدم بداخلاقی بودم. پدربزرگم به من گفت: هرچه در درون و دلت باشد، به شکل رفتار و حرفت بیرون می‌آید...
از آن روز تصمیم گرفتم دلم را پر از خوبی کنم، حالا هرروز با بخشیدن و کمک کردن به مردم، دلم را تمیز نگه می‌دارم.
از آن روز فهمیدم: «از کوزه همان برون تراود که در اوست» .... پیرمرد مانند کوزه‌ای پر از عسل بود که هرکس به او نزدیک می‌شد از شیرینی مهربانی‌اش می‌چشید.


محدثه موسوی-یازدهم انسانی ۲
دبیرستان حضرت رقیه(س)-رامهرمز
دبیر: مریم بهوندی


همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞
@negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۲
#درس۱

مهر

مهر، نامی است که با شنیدنش، عطر باران و بوی دل‌انگیز کتاب‌های نو در کوچه‌های خیال می‌پیچد.
گویی پاییز، با دستانی پر از برگ‌های طلایی، درِ باغ زندگی را به روی ما می‌گشاید.
درختان، لباس سبز خود را به باد می‌سپارند و برگ‌هایشان، همچون نامه‌هایی عاشقانه، بر زمین فرود می‌آیند.
مهر، فصل بیدار شدن رؤیاهایی است که در سکوت تابستان، در گوشه‌ای از دل ما آرمیده بودند.
با نخستین زنگ مدرسه، پنجره‌ای تازه به سوی دانایی باز می‌شود و چراغ امید در دل‌هایمان روشن می‌گردد.
صدای خنده‌های دوستان، حیاط مدرسه را پر از زندگی می‌کند و لبخند معلم، همچون خورشیدی گرم، بر دل‌ها می‌تابد.
من مهر را دوست دارم؛ زیرا در هر برگ زردش، قصه‌ای از زیبایی و در هر صبح خنکش، نویدی از فردا نهفته است.
انگار خداوند در این ماه، قلم‌موی طلایی خود را بر بوم طبیعت کشیده و جهان را به تابلویی خیال‌انگیز تبدیل کرده است.
مهر به من می‌آموزد که هر پایانی، می‌تواند آغاز راهی تازه باشد و هر برگ افتاده، نوید شکوفایی دوباره را در دل خود داشته باشد.
چه زیباست مهر؛ ماهی که در آن، طبیعت شعر می‌سراید، مدرسه رؤیا می‌پرورد و قلب انسان به تماشای فردایی روشن می‌نشیند.


لیلا سالاری - یازدهم انسانی۲
دبیرستان حضرت رقیه(س)- رامهرمز
دبیر: مریم بهوندی


‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

تمیز دادن

یا اینکه بعضی از دستورنویسان برجسته در کتاب‌های درسی عناصری مانند «پاک» را در او (دیوار را پاک کرد) تمیز نام داده‌اند. درحالیکه تمیز عنوانی عربی‌ست که در فارسی وجود ندارد. در آن زبان تمیز یا معدود گفته می‌شود که آنرا تمیز مفرد می‌گویند مانند «کتاب» در (دوازده کتاب) و یا عنصریست که از جمله رفع ابهام می‌کند باین سبب آن‌را تمیز جمله یا تمیز نسبت مینامند که در فارسی از اقسام قید کیفیت است و احتیاجی نیست که برای آن عنوانی خاص قائل شویم و عناصری نظیر پاک را که جزء هیچ‌یک از این دو دسته نیست در عربی مفعول دوم افعال قلوب و در انگلیسی و فرانسه مسند مفعولی مینامند که در فارسی بهتر است آن را همان مسند مفعولی یا مکمل فعل ناقص متعدی بنامیم. البته دستوردانان نخبه کتاب‌های درسی کجا دستورهای عربی و فرانسه و انگلیسی را خوانده‌اند؟ و کجا این چیزها را می‌دانند؟ و چه می‌دانند تمیز چیست؟ آنها تنها اسیر ذهنیات و معلومات محدود خود هستند. دستورنویس برجسته دکتر خیام‌پور با هوشمندی خاصی این عناصر را متمم نامیده است که شبیه مکمل ماست ولی چون متمم در دستورهای مدارس معنای دیگری دارد بهتر است ما این عناصر را مکمل یا مسند مفعولی بنامیم. چهل‌سال‌ست که دستور نویسان از جمله دستورنویسان دوره راهنمایی به غلط می‌نویسند مصدر «است و هست» استن و هستن است. درحالیکه چنین نیست و مصدر هر دو این‌ها بودن است نه استن و هستن؛ زیرا مصدر همه افعال در زبان عملاً وجود دارد و در عبارات بتن‌هایی بکار میرود مانند رفتن آمدن دیدن و صدها نظیر آن (از آمدن و رفتن ما سودی کو پس ما در هیچ زبانی مصدر موهوم نداریم درحالیکه استن و هستن همه عناصری موهومند که اصلاً در زبان بکار نرفته‌اند. از طرفی ما (است) نداریم بلکه آنچه داریم (-َ ست) است نه (است)

گفتارهایی درباره دستور زبان
#دکترخسروفرشیدورد

برگرفته از کانال
شکفتن در آفتاب
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

پُزِ بغدادی
بغداد، پای‌تختِ عراق، از دیرباز شهرت و اعتبار و وجاهتِ خاصی در دنیای عرب داشته‌است.
عرب‌ها از نامِ بغداد مصدرِ تَبَغدُد را ساخته‌اند و آن را به دو معنی به کار می‌برند:
۱. بغدادی شدن یا بغدادی‌مآب شدن؛
۲. فخرفروشی کردن و پُز دادن؛ فخر فروختن.

در عربی مَثَلی هست که در قالبِ جمله‌ای پرسشی و تعجب‌آمیز بیان می‌شود:
تَتَبَغدَدُ عَلَینا وَ نَحنُ مِن بَغدادَ؟!
یعنی به ما که خودمان بغدادی هستیم پُزِ بغدادی بودن می‌دهی؟!
معادلِ مَثَلِ فارسیِ پیشِ غازی و مَلّق‌بازی؟!

#استادبهروزصفرزاده

همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»

🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۲
#درس۲
#گسترش‌_محتوا(زمان و مکان)

آن روز را هرگز فراموش نمی‌کنم...

... بعضی روزها مانند ستاره‌ای در آسمان خاطراتمان می‌درخشند و با گذشت زمان هم از یاد نمی‌روند. روزهایی که شاید در ظاهر معمولی باشند، اما اتفاقاتشان تا همیشه در گوشه‌ای از ذهنمان باقی می‌ماند. یکی از آن روزها، اولین روز ورود من به مدرسه‌ای جدید در کلاس هشتم بود؛ روزی که قرار بود پس از چند سال، دوباره همه‌چیز را از نو شروع کنم.
... صبح آن روز، با احساس عجیبی از خواب بیدار شدم. ترکیبی از هیجان و نگرانی در دلم موج می‌زد. از یک طرف مشتاق دیدن محیطی تازه بودم و از طرف دیگر، فکر اینکه قرار است در کنار آدم‌هایی ناآشنا درس بخوانم، کمی نگرانم می‌کرد.
وقتی به مدرسه رسیدم، چند لحظه پشت در ایستادم و به حیاطی نگاه کردم که برایم مانند دنیایی ناشناخته بود. صدای خنده دانش‌آموزان در فضا می‌پیچید و حیاط مدرسه پر از جنب‌وجوش بود. با قدم‌هایی آرام وارد شدم و به دنبال کلاس خودم گشتم.
... وقتی وارد کلاس شدم، نگاه‌های کنجکاو دانش‌آموزان را احساس کردم. روی یکی از نیمکت‌ها نشستم و منتظر شروع کلاس ماندم. در آن لحظات، زمان انگار آهسته‌تر از همیشه حرکت می‌کرد. به اطرافم نگاه می‌کردم و چهره‌هایی را می‌دیدم که هیچ‌کدام برایم آشنا نبودند. دلم برای مدرسه قبلی و دوستان قدیمی‌ام تنگ شده بود و با خودم فکر می‌کردم آیا روزی می‌رسد که در این مدرسه هم به همین اندازه احساس راحتی کنم؟
...با شروع کلاس، معلم وارد شد و پس از خوشامدگویی، خودش را معرفی کرد. کم‌کم فضای کلاس برایم صمیمی‌تر شد. زنگ تفریح که به صدا درآمد، چند نفر از دانش‌آموزان به سمتم آمدند و سر صحبت را باز کردند. همین گفت‌وگوی ساده باعث شد کمی از نگرانی‌هایم کم شود. با خودم گفتم شاید این محیط ناآشنا هم بتواند روزی به یکی از دوست‌داشتنی‌ترین مکان‌های زندگی‌ام تبدیل شود.
... آن روز فهمیدم که گاهی پشت درهای بسته و ناشناخته، دنیایی از اتفاقات زیبا پنهان شده است. کافی است کمی شجاعت داشته باشیم و قدم اول را برداریم.
... اکنون که به آن روز فکر می‌کنم، لبخندی از رضایت بر لبانم می‌نشیند. شاید آن روز در ابتدا برایم پر از دلهره بود، اما به یکی از خاطرات ماندگار زندگی‌ام تبدیل شد. آن روز به من آموخت که هر پایان، می‌تواند آغاز راهی تازه باشد و هر شروع جدید، فرصتی برای ساختن خاطراتی زیباتر است. آن روز را هرگز فراموش نمی‌کنم زیرا آغاز فصل تازه‌ای از زندگی من بود.


هستی حاجی‌زاده- یازدهم انسانی۲
دبیرستان حضرت رقیه(س)- رامهرمز
دبیر: مریم بهوندی


‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۱
#درس۱


ماه مهر

... مهر که از راه می‌رسد، انگار همه‌چیز رنگ و بوی تازه‌ای می‌گیرد. هوا کم‌کم خنک می‌شود، برگ درختان زرد و نارنجی می‌شوند و خیابان‌ها حال‌وهوای پاییزی به خود می‌گیرند. نسیم خنک پاییز میان شاخه‌های درختان می‌پیچد و برگ‌های رنگارنگ را به رقص درمی‌آورد.
... برای من، مهر یادآور شروع دوباره است، شروع روزهای مدرسه، دیدن دوستان، آشنایی با درس‌های جدید و ساختن خاطراتی که شاید تا سال‌ها در ذهنم باقی بمانند. البته تمام شدن تعطیلات تابستانی کمی ناراحت‌کننده است، اما هیجان شروع یک سال تحصیلی جدید هم حس قشنگی دارد. انگار با باز شدن درهای مدرسه، فصل تازه‌ای از زندگی آغاز می‌شود.
... یکی از چیزهایی که در مهر دوست دارم، صبح‌های خنک و دل‌نشین آن است. وقتی از خانه بیرون می‌روم، نسیم پاییزی صورتم را نوازش می‌کند و بوی برگ‌های نم‌خورده در هوا می‌پیچد. صدای خش‌خش برگ‌ها زیر قدم‌هایم، موسیقی آرامی است که فقط در پاییز می‌توان شنید.
گاهی با دیدن درختانی که برگ‌هایشان را از دست می‌دهند، به این فکر می‌کنم که حتی طبیعت هم برای شروعی تازه، بعضی چیزها را کنار می‌گذارد.
... مهر برای من فقط آغاز مدرسه نیست، فرصتی است تا اشتباهات گذشته را جبران کنم و برای رسیدن به هدف‌هایم بیشتر تلاش کنم. هر سال با شروع مهر، دفترهای تازه‌ای باز می‌شوند و من دوست دارم در کنار نوشتن درس‌ها، صفحه‌های زندگی‌ام را هم با تجربه‌های خوب و اتفاق‌های قشنگ پر کنم.
امسال هم دوست دارم روزهایم را بهتر از قبل بگذرانم، چیزهای بیشتری یاد بگیرم و قدمی به آرزوهایم نزدیک‌تر شوم.
... در آخر، به نظر من مهر ماه امید و شروع دوباره است. ماهی که به ما یادآوری می‌کند هر شروع تازه‌ای می‌تواند فرصتی برای بهتر شدن باشد. همان‌طور که بعد از پاییز، بهار از راه می‌رسد، بعد از روزهای سخت هم می‌توان منتظر اتفاق‌های خوب بود. امیدوارم این مهر برای همه پر از موفقیت، آرامش و خاطرات شیرین باشد.


هستی حاجی‌زاده- یازدهم انسانی۲
دبیرستان حضرت رقیه(س)- رامهرمز
دبیر: مریم بهوندی


‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#درسنامه
#نگارش۱
#درس۳
نوشته‌های عینی

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

قواعد زبان و قوانین اندیشه
نوشته‌ی دکتر خسرو فرشیدورد
وحید آبان ۱۳۴۳ شماره ۱۱

برگرفته از کانال شکفتن در آفتاب

همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۳
#درس۱
#خاطره‌نگاری


خاطرات کودکی

روزی روزگاری، من بودم و من؛ نمی‌دانم از که و چه بگویم.
خاطراتم زیاد است، پر از هیچ. مثلاً در یک تابستان سال ۹۸، سفر کردم در گذشته. سال بعد هم در آینده. آینده را چندان دوست نداشتم؛ پر از بهت و ابهام بود برایم. بیشتر زندگی‌ام در خیالاتم گذشت؛ ترجیح می‌دادم خیالم را، تا هرچه را که می‌خواهم، بر وفق مرادم باشد... هر طور که می‌خواستم، زندگی را رنگ بزنم... بعد هم از خیالات درآیم و به زندگی عادی خود ادامه دهم.
بگذریم... خاطراتم سرد شد... می‌ترسم از دهان بیفتد...
حال، انگار داستایوفسکی هستم و جنایت را نوشته‌ام و مکافاتش را به جان خریده‌ام...
دوران پیش‌دبستانی که بودم، خوشی را نمی‌دانم، اما خوب گذشت...
در یکی از روزهای مهر، در حیاط مشغول بازی بودم... سرسره‌بازی و تاب‌بازی فرقی نمی‌کند... مخلص کلام مهم است. کودکی دیگر که نمی‌دانم به کدام بیماری لاعلاج عالم مبتلا بود، مرا هول داد و دستم از کار افتاد...
به کوچکی خود بخشیدمش و مدتی گذشت و دوباره کرده‌ی غلطش تکرار شد... دندانی لق در دهان داشت که به همت و رشادت بنده افتاد و مصیبت وی حل شد.
چندی از پیش‌دبستانی گذشت و راهی دبستان شدم.
مبصرهای آنجا جوری خود را می‌گرفتند که انگار قلمرو آبخوری‌ها و حیاط و کلاس‌ها در تصرف آن‌ها بود.
زنگ ورزش بود و برای خوردن جرعه‌ای آب به آبخوری‌مان رفتم. نگهبان آنجا با دقت تمام به پاسبانی خود مشغول بود. از او طلب کردم که بگذارد بروم و به دقیقه نکشیده، آب خورم و بازگردم. اجازه داد و من وارد شدم... گویی قلعه‌ی خیبر را فتح کرده‌ام، غافل از آنکه توطئه‌ای در کار است.
ناگهان در بر رویم بسته شد و من یک ساعتی در آنجا زندانی بودم. رفیق شفیقی داشتم که پس از مدتی به جست‌وجویم افتاد. در نهایت، با دادهایم، به همراه مدیر و ناظمِ پادگان یا همان مدرسه‌ی امروزی، مرا نجات دادند.
اگر کمی بخواهم از طعن و طنز دوری کنم، می‌رسم به خویشتن... خاطراتم بوی درس می‌داد؛ درس عبرت.
شاید آن اتفاق‌ها، با همه‌ی سادگی‌شان، تنها خاطره نبودند؛ هرکدام گوشه‌ای از آدمی را ساختند که امروز شده‌ام.
اما از همان کودکی یادم هست که می‌خواستم جای خود باشم، جای دیگران، جای هر کسی که ممتنع‌الوجود بود؛ اما من همیشه واجبش کردم بر وجود...
من همان جایی‌ام که سهراب گفت: پشت هیچستان.
به سراغ من اگر می‌آیید، فرقی نمی‌کند نرم و آهسته بیایید یا نه... شیشه‌ی دل من به‌راحتی نمی‌شکند دیگر.
دوست داشتم که حرف‌هایم را بزنم با شعر، مثل رضاقلی‌خان هدایت. انتقاد کنند بر من، اما بماند از من یک نشانه و آیت.
آخرین خاطره‌ام را می‌گویم به شعر...
روزی بودم در میان کودکی و نوجوانی، صبح را آغاز می‌کردم به امید روشنایی. نه شعر سعدی و نه حافظ، نه شهریار، دوای دردم بود؛ و من ز حال و روزم، تنها خودم شاعری کردم.
هر روز با خود می‌گفتم: آدمیزاد، آه است و یک دم. هربار می‌گفتم: من آدم‌بدِ قصه‌ی خودم نبودم.
در آینه خیره می‌شوم به خود؛ من از همان اول، این نبودم.
قلمم را همه فهمیدند، همه، با آنکه شاعر نبودم.


شیدا خان احمدی، پایه دوازدهم
شهرستان سمنان
نام دبیر: بیتا بنی‌اسدی


همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞
@negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

واژه‌های دوریشه‌ای
بعضی واژه‌های رایج در فارسی دو یا چند معنی‌ دارند که هرکدام از زبان و ریشه‌ای متفاوت‌اند. چند مثال:

آن
فارسی؛ ضمیرِ اشاره: این و آن.
عربی؛ لحظه: یک آن از او غافل نمی‌شوم.
بار
فارسی؛ دفعه. محموله.
فرانسوی/ انگلیسی (bar)؛ مشروب‌فروشی.
باز
فارسی؛ مقابلِ بسته. دوباره. پرندۀ شکاری.
فرانسوی (base)؛ مقابلِ اسید.
پاس
فارسی؛ محافظت. رعایت: پاس داشتن.
فرانسوی (passe)؛ اصطلاحِ ورزشی.
تور
ترکی؛ پارچۀ سوراخ‌سوراخ.
فرانسوی/ انگلیسی (tour)؛ سفرِ گروهی.
دَم
فارسی؛ نفَس. لحظه.
عربی؛ خون: اولیای دم.
دماغ
فارسی؛ بینی.
عربی (دِماغ)؛ مغزِ سر: دماغت چاقه؟
دوش
فارسی؛ شانه. کتف.
فرانسوی (douche)؛ وسیله‌ای در حمام.
زاد
فارسی؛ زادن. فرزند: زاد و ولد؛ زاد و رود.
عربی؛ توشه: زادِ سفر.
سهم
فارسی؛ ترس. هراس: سهم‌گین (ترس‌ناک).
عربی؛ بهره. نصیب.
شهر
فارسی؛ مدینه: شهرِ تهران.
عربی؛ ماه (دورۀ سی‌روزه): شهریه (پولِ ماهانه).
فوت
فارسی؛ بادِ دهن.
انگلیسی (foot)؛ واحدِ سی‌سانتی.
کنگره
فارسی؛ ردیفی از برجستگی‌ها و فرورفتگی‌ها.
فرانسوی (congrès)؛ همایش.
گاز
فارسی؛ گاز زدن. گاز گرفتن.
فرانسوی (gaz)؛ مادۀ سیال.
گیلاس
فارسی؛ خواهرِ آلبالو.
انگلیسی (glass)؛ لیوانِ پایه‌دار.
مادام
عربی (ما دامَ)؛ تا وقتی (که).
فرانسوی (madame)؛ بانو. خانم.

#واژه‌شناسی
#استادبهروزصفرزاده

همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#خاطره‌نگاری

۱۲ آبان زادروز عبدالرحیم جعفری


بنیانگذار و مدیر پیشین انتشارات امیرکبیر

#عبدالرحیم‌جعفری

... پیاده، و در تابستان‌ها با پای برهنه، از کوچه‌پس‌کوچه‌های باغچۀ علیجان و کوچۀ رکنی و ناصرخسرو و محلۀ عرب‌ها و پامنار خودم را به شرکت مطبوعات می‌رساندم، کتاب‌ها را تحویل می‌گرفتم، با نخ قند می‌بستم، و بسته را با کمک کارکنان آنجا روی سر می‌گذاشتم و باز دو کیلومتر مسافت را پیاده می‌آمدم. گاه بین راه، خستگی فشار می‌آورد و ناچار از عابرین کمک می‌خواستم که: «آقا، کمکم کنید این بسته را از سرم پایین بگذارم»، و بعد: «آقا، کمکم کنید این بسته را روی سرم بگذارم». سنگینی بستۀ کتاب و نخ قندی که دور بستۀ کتاب پیچیده بودم در پوست سرم، که ماشین شده بود، جا می‌انداخت. شاید در اثر حمل همین بسته‌های سنگین بود که سال‌ها بعد دچار بیماری و ناراحتی چشم شدم. پس از یک ماه کارمزدم تعیین شد: روزی ده‌ شاهی! هنوز یک سال نگذشته بود که با پشتکاری که نشان دادم، با وجود اینکه جثه‌ام کوچک بود، به‌طور آزمایشی «ورق‌گیری» می‌کردم. چند پاره‌آجر زیر پایم می‌گذاشتند تا قدّم به سیلندر ماشین برسد و بتوانم ورق‌ چاپ‌شده را بگیرم و روی تخته، کنار سیلندر بگذارم.
(برگرفته از: عبدالرحیم جعفری، در جستجوی صبح (خاطرات عبدالرحیم جعفری، بنیان‌گذار مؤسسۀ انتشارات امیرکبیر)، تهران: نشر روزبهان، ۱۳۹۴، ص ۹۶–۹۷)

🍁🍂🍁
‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

‍ ای کاش مرا
چشم تماشا بادا
یک لحظه زمانه
با دل ما بادا
هر روز که می‌رود
به خود می‌گویم:
امروز نبود
کاش فردا بادا!

#دکترقیصرامین‌پور


#موسیقی
#بی‌کلام
خاص نگارش و نوشتن

همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#خاطره‌نگاری


وقتی کتابی از چاپ درمی‌آمد، پاکت محتوی وجه حق مولف هم با مظنه‌ی صدی ده آماده بود. وقتی آن پاکتِ معهود و معمول را خواستیم به خانم دانشور تقدیم کنیم، ایشان گفت:«من پول نمی‌خواهم. این را هر چه هست، بین کارگران چاپ‌خانه که برایش زحمت کشیده‌اند تقسیم کنید؛ به اصطلاح علی قدر مراتبهم».
من تعجب می‌کردم که این دخترِ سبزه‌ی خوش‌لهجه‌ی خیلی جوان، این اصطلاح آخوندیِ «علی قدر مراتبهم» را از کجا بلد است... و این خانم بعد از «آتش خاموش» روزبه‌روز آتشش روشن‌تر شد، دکتر شد، با آل احمد ازدواج کرد و نوشت و ترجمه کرد تا مشهورترین زن نویسنده‌ی امروز ایران شد و تازه به «جزیره‌ی سرگردانی» رسیده.
لابد مرور زمان به ایشان هم آموخته است که حق‌التالیف چیز بدی نیست و می‌شود با آن، مقداری کتاب برای کتاب‌خانه‌ی شخصی -که هیچ‌وقت هم کامل نیست- خریداری کرد.


#مهدی‌آذریزدی
عاشق کتاب و بخاری کاغذی، جهان کتاب، تهران، ۱۳۸۸ [چاپ سوم ۱۳۹۰]

همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

‍ ‍ به باران‌ها
چه کسی یاد می‌دهد
موسم پاییز طوری ببارد
که هیچ گُلی
از خانه‌ی خود
بیرون نیاید...

#استادشمس‌لنگرودی

#موسیقی
#بی‌کلام
خاص نگارش و نوشتن


همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۲
#درس۲
#شعرگردانی

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم
که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم

این بیت زیبا مثل یک زنگ آرام در دل آدم به صدا درمی‌آید و به ما می‌گوید که: بیا تا فرصت هست، ارزش یکدیگر را بدانیم و محبت به اطرافیانمان را به فردا نیندازیم.
گاهی فکر می‌کنیم عزیزانمان همیشه کنار ما هستند و همیشه فرصت هست تا دلجویی کنیم، حرف دل بزنیم یا کمی مهربان‌تر باشیم، اما زندگی همیشه همان‌طور که ما می‌خواهیم پیش نمی‌رود و بعضی فرصت‌ها بی‌صدا می‌آیند و بی‌صدا می‌روند.
قدر دانستن فقط در گفتن بعضی کلمات یا جملات مانند «دوستت دارم»
خلاصه نمی‌شود؛ یعنی وقت گذاشتن، شنیدن و کنار کسی بودن با یه لبخند ساده... یعنی بدانیم حضور عزیزانمان نعمتی است، نه چیزی همیشگی و بدیهی.
گاهی یک تماس کوتاه یا یک جمله مهربان می‌تواند دل کسی را روشن کند.
مصراع بعدی هم یادآوری می‌کند که جدایی‌ها همیشه با خبر قبلی نمی‌آیند، پس بهتر است همین امروز مهربان‌تر باشیم، کینه‌ها را کوتاه کنیم و ارزش کسانی را که دوستشان داریم در رفتارمان نشان دهیم و در آخر تا هستیم و تا کنار هم هستیم، قدر یکدیگر را بدانیم و عشق و مهربانی را به فردا نیندازیم...


محدثه موسوی-یازدهم انسانی ۲
دبیرستان حضرت رقیه(س)-رامهرمز
دبیر: مریم بهوندی


همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞
@negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۲
#درس۱


ماه مهر

مهر ماهی است که مدرسه‌ها باز می‌شوند. بعد از تابستان طولانی،دوباره وقت درس و مدرسه می‌رسد. ماه مهر روزهای قشنگ و تازه‌ای دارد.
با آمدن مهر، کوچه‌ها پر می‌شود از بچه‌هایی که کیف به دست راهی مدرسه می‌شوند. من هم صبح زود بیدار می‌شوم، لباس مدرسه‌ام را می‌پوشم و با خوشحالی از خانه بیرون می‌زنم.
در مدرسه گاهی به صف می‌ایستیم و گاهی نه. مهر برای هر کس یک جور خاص است برای بعضی‌ها یعنی دیدن دوباره دوستان قدیمی و خندیدن با هم. اما مهمترین چیز در مهر مدرسه این است که همه چیز از نو شروع می‌شود. سال قبل هر نمره‌ای گرفتیم، هر اشتباهی کردیم دیگر گذشته است. مهر مثل یک دفتر سفید است که می‌توانیم خودمان تصمیم بگیریم در آن چه بنویسیم.
اگر از همان روزهای اول درس‌ها را جدی بگیریم و با دوستانمان مهربان باشیم، سال خوبی خواهیم داشت. مهر فقط یک تاریخ در تقویم نیست، فرصتی است که دوباره تلاش کنیم و بهتر از قبل باشیم.
ماه مهر برای من شروعی دوباره است؛شروع درس، شروع دوستی‌های تازه و شروع تلاش....

محدثه موسوی-یازدهم انسانی ۲
دبیرستان حضرت رقیه(س)-رامهرمز
دبیر: مریم بهوندی


همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞
@negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

آهنگ بی‌کلام🎼🍀🌹
آرامش‌بخش
خاص نگارش و نوشتن


همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞
@negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

‍ ‍ دست‌های تو
صبحی روشن‌اند
صبح جمعه‌ی پاییز
که زیر ملافه‌ی سردی به موسیقی دوری گوش می‌کنم.

ای سرمای صبح
که شمدهای سفید را بر اندامم رواج می‌دهی
به پاس همین دست‌هاست
که تو را
دوست دارم.

#استادشمس‌لنگرودی

صبح جمعه پاییزی‌تان گرم و روشن ازمهرخدا باد

#موسیقی
#بی‌کلام
خاص نگارش و نوشتن

🍁🍂🍁
‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

‍ #نامه‌نگاری

«نبودت چنان بر سینه‌ام سنگینی می‌کند که راهی برای رهایی از آن نیست.»

از میان نامه‌ی غسان کنفانی به غادة‌السمان


#موسیقی
#بی‌کلام
خاص نگارش و نوشتن

همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۲
#درس۲
#شعرگردانی


بنی‌آدم اعضای یک پیکرند / که در آفرینش ز یک گوهرند


... انسان‌ها در زندگی با یکدیگر تفاوت‌های زیادی دارندبعضی ثروتمند و بعضی فقیر، بعضی سالم و بعضی بیمار هستند، اما همه آن‌ها در یک چیز مشترک‌اند و آن انسان بودن است. سعدی در یکی از زیباترین شعرهای خود به همین موضوع اشاره می‌کند:
بنی‌آدم اعضای یک پیکرند / که در آفرینش ز یک گوهرند
... معنی این بیت آن است که همه انسان‌ها مانند اعضای یک بدن هستند و از یک ریشه آفریده شده‌اند. همان‌طور که اگر یکی از اعضای بدن آسیب ببیند، بقیه اعضا نیز احساس ناراحتی می‌کنند، انسان‌ها هم باید نسبت به غم و شادی یکدیگر بی‌تفاوت نباشند.
ما نباید دیگران را به خاطر ظاهر، ثروت، زبان یا ملیتشان قضاوت کنیم؛ زیرا ارزش واقعی انسان‌ها به قلب مهربان، رفتار خوب و انسانیت آن‌هاست.
... تصور کنیم در یک روز سرد زمستانی، فردی را ببینیم که لباس مناسبی ندارد. اگر با مهربانی به او کمک کنیم، شاید مشکل بزرگی را از زندگی‌اش برطرف کرده باشیم. گاهی حتی یک لبخند، یک جمله دلگرم‌کننده یا یک کمک کوچک می‌تواند چراغ امید را در دل کسی روشن کند.
... به نظر من، دنیا زمانی جای زیباتری برای زندگی می‌شود که به جای بی‌تفاوتی، مهربانی را انتخاب کنیم و خوشحالی دیگران را مانند خوشحالی خودمان بدانیم. زیرا هیچ‌کس به تنهایی نمی‌تواند در این جهان زندگی کند و همه ما به محبت و همراهی یکدیگر نیاز داریم.
... در پایان، این بیت به ما می‌آموزد که انسانیت مرز و نژاد نمی‌شناسد. همه ما مانند حلقه‌های یک زنجیر به یکدیگر متصل هستیم و رفتار هرکدام از ما می‌تواند بر زندگی دیگران تأثیر بگذارد. پس بیاییم با مهربانی، همدلی و کمک به یکدیگر، معنای واقعی انسان بودن را نشان دهیم؛ زیرا جهان با قلب‌های مهربان زیباتر می‌شود.


هستی حاجی‌زاده- یازدهم انسانی۲
دبیرستان حضرت رقیه(س)- رامهرمز
دبیر: مریم بهوندی


‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۲
#درس۱
#مثل‌نویسی

ضرب‌المثل بار کج به منزل نمی‌رسد.

... در شهری تعداد در شهری تعدادی مرد و زن که احساس زرنگی می‌کردند تصمیم گرفتند که یک دفتری راه بیندازد و با دروغ و کلک مردم را فریب دهند.
آنها همه جا تبلیغ می‌کردند که اگر پول کمی در دست دارید بیایید و آن را به کار ما بسپارید تا ما روی پول شما کار کنیم و بعد از یک مدت کوتاه پول شما را دو برابر یا چند برابر کنیم همه مردم دست به کار شدند و هرچه پول و طلا داشتند را برداشتند و به این افراد دادند.
... مدتی گذشت و این روال به خوبی ادامه داشت مردم با پول و سرمایه‌های کم و زیاد خود به نوعی سرمایه‌گذاری می‌کردند و سود خوبی نصیبشان می‌شدند. اما بعد ازچندی که آنها اعتماد مردم را به خوبی جلب کرده بودند تصمیم گرفتند که با پول‌ها و سرمایه‌هایی که از مردم در دست داشتند و هنوز سود آنها را ندادند فرار کنند.
... وقتی آنها درگیر کارهای فرار خود بودند مردم از گذشت زمان
سود خود مضطرب شده بودند
و آن افراد جواب درستی به آنها نمی‌دادند. این روال ادامه داشت تا اینکه آنها فرار کردند. اما هنگامی که مردم از موضوع نگرفتن سودشان و سرمایه‌هایی که در دست آنها داشتند عصبی بودند، به پلیس خبر دادند و از آنها شکایت کردند.
... پلیس شروع به پیگیری کرد چند نفری را دستگیر کرد و بعد از یک سال همه افراد اصلی این موضوع را گیر انداختند آنها چند سال هست که در زندان به سر می‌برند و مردم پول‌هایی که در دست آنها داشتند را پس گرفتندو آنها به جرم و مجازات محکوم شدند.

هستی حاجی‌زاده- یازدهم انسانی۲
دبیرستان حضرت رقیه(س)- رامهرمز
دبیر: مریم بهوندی


‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۱
#درس۵
روش #جانشین‌سازی
#هوش‌مصنوعی

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

‍ #پیام‌صبح

ای دوست!
حالا که هر صبح
خورشید دارد سردتر می‌شود،.
حس خوب ِ
گرمی دستهایت
مهر چشمهایت
مرا
به گذشتن از روزهای سرد
دلگرم نگه می‌دارد.
هیچوقت
این‌چنین
پاییز را برانداز نکرده بودم.

#دکترعبدالرضامدرس‌زاده

#موسیقی
#بی‌کلام
خاص نگارش و نوشتن

همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

‍ پاییز عاشق

تلخ است
که لبریز حقایق شده است
زرد است
که با درد موافق شده است
عاشق نشدی
وگرنه می‌فهمیدی
پاییز
بهاری‌است
که عاشق شده است

#میلادعرفان‌پور

#موسیقی
#بی‌کلام
خاص نگارش و نوشتن

همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

#نگارش۳
#خاطره‌نگاری

گل‌های بدون باغچه

از نظر من، میناب شهر آفتاب‌های درخشان و نخلستان‌های سر به فلک کشیده سرزمین ریشه‌های کهن و مردمان صبور است.
نمی‌دانم شاید به خاطر اینکه در اینجا زندگی کرده و پرورش یافته‌ام این حس را دارم.
در دل این اقلیم گرم و سوزان، در سایه‌سار درختانِ نخل و کنار رودخانه‌های خروشان، گاه خشکیده بزرگ شدم، ازدواج کردم و ثمره عشق بی‌پایان من به همسرم فرزندی بود که قلبش مثل دریا بزرگ و زیبا بود، نمی‌دانستم که قرار است این ثمره عشق با دستان کوچک و سن کم امّا قلبی بزرگ حماسه‌ای بزرگ‌ خلق کند ...

صبح روز شنبه با نشاط از خواب بیدار شد، به شوق دیدن همکلاسی‌هایش، به شوق کلاس درس و به شوق زنگ ورزش برای بازی فوتبال...
مثل همیشه با خوردن صبحانه و پوشیدن لباس‌هایش، آماده رفتن شد.
وقتی او را با خود تا حیاط مدرسه همراهی کردم، در راه پدر و مادر‌هایی را هم دیدم که دست در دست کودکان با نشاط به سمت مدرسه می‌رفتند.
در حیاط مدرسه می‌خندیدند و رویا می‌بافتند.
بعد از خداحافظی با پسر دُردانه‌ام به خانه برگشتم؛ امّا...امّا غافل از اینکه نمی‌دانستم تمام دارای زندگی‌ام و ثمره‌ی عشقم را در آن مدرسه‌ی چند متری جا گذاشته‌ام ...

وقتی صدای مظلومیت کشور بلند شد، دانش‌آموزان آن نشان دادند که مردانگی به سن و سال نیست بلکه به وسعت قلب است.

وقتی از شهید صحبت می‌کنیم، از عشق حرف می‌زنیم. از کسانی که در سن و سال کم مانند فرزند دُردانه من، در دوران مدرسه درس ایثار را بهتر از هر درس دیگری آموختند ...!


در شهر زیبای میناب نیز، باغبان‌هایی بودند که گل‌هایشان را تقدیم باغستان بزرگ ایران کردند. باغبان‌هایی که برای رفع دلتنگی هنوز باغچه‌‌ای هرچند خشک دارند، امّا ماکان من جایی برای رفع دلتنگی مادر ندارد ‌...!


شهیدان مدرسه میناب تنها نامهای روی دیوار نیستند، آن‌ها چراغ‌هایی هستند که مسیر درست زندگی را به ما نشان می‌دهند.🇮🇷

نویسنده: سانیا سرمیلی
نام دبیر:  زهرا امینی
نام دبیرستان: شریف
منطقه سامن


‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

«چه واژه‌هایی ساخته‌ایم، شگفتا، چه واژه‌سازی‌هایی، چه شکوهی دارد این فارسیِ ارجمندِ ما!»

#دکترشادی‌داوری

«همیشه‌وار» (منزوی)
«که من هنوزم و در من، همیشه‌وار تویی»


رنج‌زاد (ابتهاج)
«سرودی رنج‌زاد و زندگی‌پرورد»


«گریه‌ناک» (دقایقی مروزی، قرن ۶)
(در وصف قلمی که جوهر غم از آن می‌چکد):

«بادا لبانِ دولت، کلٌی به خنده دٓر
از کلکِ گریه‌ناکَت و از دیدهٔ تَرَش»


ابتهاج:
«و ابرِ گریه‌ناک،
اگر دلش ز تشنگیِ خاک می‌گرفت،
سر به دوشِ کوه می‌گذاشت»


«نوشانوش و بوسابوس» (منزوی)
بانگِ نوشانوشِ‌مان و برقِ بوسابوسِ‌مان»


گریه‌خیز (محتشم کاشانی، قرن ۱۰):
«خاموش محتشم که از این نظمِ گریه‌خیز
روی زمین به اشک، جگرگون، کباب شد»


«لِیلیانه» (منزوی):
«اگر که می‌شکنی لِیلیانه کاسهٔ من
چه غم که شیوهٔ دلبرگزینی‌ات زیباست»


«برق‌گداز» (صائب تبریزی، قرن ۱۱)
(صاعقه‌ای که همه‌چیز را می‌گدازد و می‌سوزاند):
«عشق، آن برق‌گداز است که در محفل او
شمع در سینه خود اشک روانی دارد»


«آشناسوز» (اسماعیل نواب‌صفا):
«آشناسوز و دیرآشنایی»


«یاد آویز» (ابتهاج): (آویخته در یاد)
«یادگارِ آن امیدِ گم‌شده، آن عشقِ یادآویز»


پ.ن ۱:
این تابناکیِ کهنِ فارسی در برگردان «داریوش آشوری» از «مکبث»، چه هویداست:

When shall we three meet again?
In thunder, lightning or the rain?

«کدامین گاه، دیگر بار، خواهد بودِمان دیدار
به تندرکوب و رخش‌انداز و باران بار».


پ.ن ۲:
و این فروزش جاودانی است، باشد که آن را به نیکی بپائیم.

(این مطلب  را از کانالِ تلگرامیِ زبان شناسی تاریخی و ایران شناسی به عاریت گرفته‌ام.)

‌‌همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم
»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

قلم‌انداز
#دکترمحمدرضاروزبه

همه‌ی  فواید و ارزش‌های نظریات ادبی و فلسفی جدید به جای خود، اما یکی از محصولات  بدفهمی و بدهضمی این نظریات، این است که نه فقط بر حیطه‌ی نگارش کتب و مقالات علمی،  بلکه بر ساحت خلاقیت‌های ادبی نیز تاثیر منفی نهاده‌اند،  یعنی بعضاً منجر به خلق شعرها، داستان‌ها و رمان‌های نظریه‌محور و تئوری‌مبنا شده‌اند.
در این فرایند، شاعر عامدانه به گونه‌ای می‌سراید که شعرش تبلور محسوس فلان نظریه یا رویکرد ادبی باشد و رمان‌نویس به گونه‌ای می‌نویسد که رمانش تجسم ملموس فلان تئوری هنری و فلسفی باشد، به گونه‌ای که خلاقیت ناب هنری به پای نظریه‌مندی و صنعتگری ذبح می‌شود. جیمز جویس گفته بود که من در رمانم (یولیسیس) آنقدر اشارات و ارجاعات تاریخی و اساطیری و ادبی و غیره تعبیه کرده‌ام که می‌تواند سال‌ها منتقدان را مشغول یافتن و تشریح آنها کند. شاید برخی از شاعران و داستان‌نویسان ما هم بدشان نمی‌آید که این تجربه را بومی‌سازی کنند اما به چه قیمتی؟
در اینجا شاعر یا داستان‌نویس، همان راهی را می‌رود که سرایندگان و بلاغت‌نگاران قدیم می‌رفتند:  سرودن بیت یا ابیاتی صرفاً به قصد معرفی، توضیح و تشریح فلان صناعت شعری.
من خود، گاه با خواندن برخی از سروده‌ها و  حتی بعضی از داستان‌های شبه مدرن و شبه پست‌مدرن دهه‌های هفتاد و هشتاد،  همان حسی را تجربه می‌کردم که هنگام خواندن این بیت مشعشع:
شو همره بلبل به لب هر مهوش
شکر به ترازوی وزارت برکش

(که نمونه‌ایست برای آرایه‌ی  « قلب کل»  یعنی بیت را از اول به آخر یا از آخر به اول بخوانید، یکسان است)
یا این رباعی که در آن ۲۱ حرف میم به کار رفته است و هنگام خواندنش زبان در دهان نمی‌گردد (به هر دو معنا):
موی مه ما به بوی ما بویا به
بی او مویم موی وی‌ام مآوا به
ماییم و مهی آن مه ما با ما به
ما با مه ما و مه ما با ما به!


همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…

نگارش دهم تا دوازدهم

‍ تقویم را
معطّلِ پاییز کرده است
در من
مرورِ باغِ همیشه‌بهارِ تو

#حسین‌منزوی

#موسیقی
#بی‌کلام
خاص نگارش و نوشتن


همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁

‌‌‌‌‌‌‌‌C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─

Читать полностью…
Subscribe to a channel