6429
کانال رسمی جمعیت امداد دانشجویی- مردمی امام علی(ع) همراهان گرامی این کانال توسط اعضای جمعیت امام علی در خارج از کشور اداره میشود.
نشست جانبی شورای حقوق بشر در ژنو
با موضوع «مکانیزمهای بینالمللی برای حفاظت، مستندسازی و عدالت»
با حمایت مجموعه حقوقی-بینالمللی پارسیلا
میزبان: جمعیت امداد دانشجویی-مردمی امام علی(ع)
چهارشنبه ۲۷ اسفند۱۴۰۴ -۱۸ مارچ ۲۰۲۶
🔻زخمهای بیپایان
تصویر سمت چپ دو نقاشی از دو کودک تهرانی و بندر عباسی است که در مسابقات شهر صلح؛ که در سطح جهان توسط سازمان ملل برگزار شده است، در بین کودکان اقصی نقاط دنیا مقام کسب کردهاند. ذهن زیبای کودکان پر از رنگ و نقش و زیبایی است و این آفرینش زیبایی، جهان ما را زیبا میکند.
عکس سمت راست؛ کودک اهل قروه را نشان میدهد که به وحشیانهترین طریق ممکن در شهر و زادگاه خود، توسط کسانی که قرار بود شهر را برایش امن و صلح آمیز کنند به رگبار بسته شده است.
در هفتههای اخیر دهها کودک بیگناه جان خود را با شلیک مستقیم گلوله از دست دادند. در میان جنایتهایی که بشر مرتکب میشود شاید کودککشی از همه شنیعتر و سبعانهتر است. وقتی به کودک انسان رحممان نمیآید یعنی عنصری به نام رحم و شفقت در ما مرده است. تنها موجودات ضد اجتماعی و خطرناک قادر به شلیک و کشتار کودک انسان هستند و این جنایت با هیچ آیین، مذهب و برهانی توجیه نمیشود.
جمهوری اسلامی سالهاست نقض سیستماتیک حقوق کودکان را با اعدام کودکان، بیهزینه کردن قتل ناموسی، کودک آزاری و تجاوز به کودکان و شی انگاری کودکان در قاموس دارایی پدران در قوانین خود نهادینه کرده بود اما در سالهای اخیر خود مجری این قتلها، تجاوزها و آزارها شده است. کشتار، تجاوز و واردسازی جراحت و شکنجه کودکان در بازداشتگاهها در سالهای گذشته هر گونه شک و شبهه برای فرافکنی این جنایات را مرتفع میسازد و مستقیم نوک پیکان مسئولیت را متوجه ایشان میکند. آزادسازی کودکان در بند و توقف آزار و شکنجه کودکان در این شرایط میتواند بر برگهای سیاه و تباه این دفتر بیش از این نیفزاید.
https://i.postimg.cc/SRCdyr9p/image.jpg
🆔@imamalisociety
بیانیه جمعیت امام علی در سی و نهمین نشست ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل درباره وخامت وضعیت حقوق بشر در ایران که جمعه 3 بهمن در ژنو برگزار شد. برای دیدن فیلم کامل این جلسه به https://webtv.un.org/en/asset/k1m/k1mxhbfwh0 مراجعه کنید.
Читать полностью…
#جمعیت_امام_علی به عنوان یک نهاد مدنی، قویا سرکوب وحشیانه و کشتار غیرنظامیان و کودکان در ایران را محکوم نموده و از وجدانهای بیدار جامعه جهانی و نهادهای بین المللی درخواست دارد که به یاری مردم ایران بشتابند و نگذارند این جنایتها در خاموشی اینترنت ادامه پیدا کند.
#حقوق_بشر
#ایران
فعالیت مدنی تهدید برای استبداد
در مراسم مرگ مشکوک یک وکیل حقوق بشری، تعداد قابل توجهی از فعالان مدنی و خانوادههای دادخواه دستگیر شدهاند. حکومت استبدادی و عاملانش دشمنی دیرینهشان را با هر حرکت مدنی ثابت کرده و آنجا که حیله و حربههای غیر مستقیم کارساز نبوده از بگیر و ببند و حتی ستاندن جان فعالان هم فروگذار نبودهاند.
در این میان برخی افراد و وکلای به اصطلاح حقوق بشری که در بیوگرافیهای خود در فضاهای مجازی عبارت «عضو جمعیت امام علی» را یدک میکشند و با این نام برای خود آبرو خریدهاند؛ با ادبیاتی که دون شأن هر فعال اجتماعی است همگام با جریانهای امنیتی داخل و خارج سعی در تخطئه و تخریب حرکتهای مدنی پر هزینه در داخل را دارند. جمعیت امام علی ضمن اعلام برائت از این جریانات، دستگیری کنشگران مدنی را محکوم نموده و خواستار آزادی سریع و بیقید و شرط فعالان مدنی و خانوادههای دادخواه را میباشد.
نابودی حافظه
🔻بخش دوم؛
پاکسازی حافظهی مدنی؛ روایت تخریب مستندات جمعیت امام علی(ع)
در بخش نخست، به پدیدارشناسی و متدولوژی حذف و نابودی مسیر جامعهی مدنی توسط ساختارهای قدرت در نظامهای توتالیتر پرداخته شد؛ اینکه چگونه با محوسازی اندیشهها، روشها و گفتمانهای مدنی، میدان برای تاختوتاز ارکان استبداد هموار میشود.
در این بخش، تمرکز بر چگونگی پیادهسازی عملی این حربهها در روند نابودسازی مستندات، محتواها و آثار جمعیت امام علی(ع) است؛ روندی که به شکلی تدریجی، هدفمند و چندلایه توسط ساختارهای امنیتی دنبال شد.
جمعیت امام علی، بهعنوان نهادی برخاسته از متن جامعه و متکی بر حضور داوطلبانهی هزاران جوان و فعال اجتماعی، در بیش از یکچهارم قرن فعالیت، به الگویی بیبدیل از امدادرسانی، حمایتگری، توانمندسازی، فرهنگسازی و مطالبهگری اجتماعی بدل شد. حاصل این مسیر، گنجینهای غنی از مستندات سمعی و بصری از عمق آسیبهای اجتماعی در حاشیههای کشور بود؛ تصاویری از کودکان کار و خیابان، زنان درگیر فقر و اعتیاد، و نیز از تلاشهای داوطلبان برای ساختن بدیلی انسانی و مدنی در دل رنج.
این مجموعه، خود حافظهی زندهی جامعهی مدنی ایران بود؛ حافظهای که نهتنها بازتابی از رنجها، بلکه سندی از پایداری، تفکر و اثربخشی کنش جمعی در شرایط دشوار سیاسی و اجتماعی محسوب میشد.
اما همانگونه که در بخش نخست توضیح داده شد، در ساختارهای توتالیتر، حافظهی مدنی بزرگترین تهدید برای تمامیتخواهان است. از همین رو، جمعیت امام علی نیز از تیرهای زهرآگین این جریانها در امان نماند و حافظهاش هدف یکی از سازمانیافتهترین پروژههای حذف نهادی قرار گرفت؛ پروژهای که به دست نفوذ عوامل ساختارهای امنیتی و گاه با همکاری اجباری یا فریبخوردهی ناآگاهانه برخی از درون جمعیت، در سکوت و تدریج رقم خورد.
در ادامه، به مهمترین ابعاد این روند اشاره میشود:
🔹 ۱.طبقهبندی و تقطیع هدفمند آرشیوهای فکری
بخشی از عملیات تخریب بنظر میرسد با نفوذ عوامل امنیتی طبق روشهای ذکر شده در بخش نخست و دسترسی آنان به تیم سمعیـبصری جمعیت آغاز شد. این افراد، اقدام به کلاسهبندی و تقطیع گزینشی فایلهای ویدئویی از کلاسها، همایشها و نشستهای مختلف جمعیت نمودند.
سپس، بخشهایی از این فایلها در روند پروندهسازیها و محکومیتها و در نبود هیچ شبهه و اتهام مالی در جهت انحلال جمعیت مورد استفاده قرار گرفت
بخش اعظم دیگر، حذف یا مخدوش شد تا امکان انتشار عمومی و ارائهی کامل آن در دفاعیات قضایی از میان برود.
🔹 ۲. پاکسازی حافظهی نخستین سالهای شکلگیری جمعیت
در راستای مغشوشسازی منشأ این حرکت مدنی، مستندات مربوط به نخستین فعالیتهای جمعیت نیز هدف قرار گرفت؛ از جمله تصاویر فعالیتهای داوطلبان در بیمارستانها در کنار کودکان مبتلا به سرطان، مراسم «آیین کوچهگردان»، و فعالیتهای انساندوستانهای که در هفت سال نخست آغاز جمعیت شکل گرفته بود.
🔹 ۳. تحریف و تخریب مستندات تصویری از حضور میدانی و هنری
در ادامه، برای تحریف واقعیت و وارونهسازی حقیقت، اقداماتی هدفمند جهت تخریب و پاکسازی صوتی و تصویری فیلمهای حضور دلسوزانه اعضای روی گردان از ارکانهای قدرت استبدازده در فعالیتهای امدادی انجام شد. همچنین بخش اعظم تصاویر گرفته شده از اجراهای تئاتر با مضامین اجتماعی فرزندان جمعیت نیز، مورد تخریب و دستکاری قرار گرفت تا هرگونه نشانهای از رویکرد انسانگرایانهی جمعیت محو شود.
🔹 ۴. نابودی دادههای میدانی و مستندات آسیبشناسی اجتماعی
بخش عظیمی از آرشیو مربوط به شناسایی آسیبهای اجتماعی در محلات حاشیهای نیز نابود شد؛ از جمله تصاویر و گزارشهای مربوط به کودکان زبالهگرد، کارگاههای بازیافت، اعتیاد کودکان، فقر شدید و مسائل مرتبط با زنان. این دادهها حاصل سالها حضور میدانی داوطلبان بود و حذف آنها به معنای حذف اسناد بیبدیل از واقعیت زیستهی فرودستان در ایران است.
🔹 ۵. تخریب دستاوردهای فرهنگی، هنری و آموزشی
در نهایت، بخش اعظم محتواهای تولیدی مرتبط با برنامههای فرهنگی، هنری و آموزشی جمعیت که بازتابی از فرآیند توانمندسازی کودکان و زنان تحت حمایت بود، معدوم گردید. این بخش از آرشیو، شواهد مهمی از تأثیر اجتماعی و خلاقیتهای جمعی داوطلبان در طول دو دهه فعالیت محسوب میشد.
🔻 آنچه از خلال این تخریبها مشهود است تلاش برای پاک کردن امکان یادآوری و استمرار تجربهی مدنی یک نسل است؛ نسلی که باور داشت میتوان با مهر، دانش، و کنش جمعی، ساختارهای ناعادلانه را به چالش کشید. و در ادامه این پاک کردن سعی بر تخریب این نهاد مدنی با روایتسازیهای مشوش همچنان به قوت خویش باقیست در حالی که مستنداتی برای دفاع در اختیار این جمعیت نیست.
👈 لطفا ادامه مطلب را از طریق instantview مطالعه بفرمایید.
🆔@imamalisociety
🔻نسلِ Z در ایران: میان ساختار و کنش، یک فراخوان برای بازطراحی نهادها
نسل Z در شرایطِ «عدم قطعیتِ اقتصادی» و «شبکههای عمومیِ متصل» رشد کرده است. تجربهی زیستهی آنها نشان میدهد که کنشِ مدنی دیگر تنها محصول تعهد اخلاقی یا تعلق نهادی نیست؛ بلکه به «احساسِ اثربخشی»، «فرصتِ تجربه و یادگیری» و «ساختارهای مشارکتیِ شفاف» وابسته است. از منظر جامعهشناسی، ما با یک جابجایی مفهومی مواجهایم: از سیاستِ نمایندگی به سمت سیاستِ عملگرایانه؛ از سازمانهای سلسله مراتبی به سمت شبکههای افقی.
پیشنهاد برای کنشگران و سازمانها:
• به جای فراخوانِ کلی، پروژههای کوتاهمدتِ هدفمند و فیدبکمحور ارائه کنید.
• ظرفیتهای یادگیریِ میدانی و رشد مهارت فراهم کنید، مشارکت باید «فرصتِ رشد» باشد.
• شفافیتِ مالی و عملیاتی را بهصورت فعال نشان دهید تا اعتماد ساخته شود.
• رابطهی میاننسلی و گفتوگوی افقی را نهادینه کنید، نسل Z خواهان «صدا» است، نه صرفاً «نیروی اجرا».
توضیح نمونهگیری: در این پژوهش، نمونهگیری بهصورت در دسترس از میان جوانان نسل Z انجام شد. بهمنظور گسترش دامنه پاسخدهندگان، از روش گلولهبرفی نیز استفاده گردید.
@imamalisociety
🔻 نشست « بررسی وظایف دولت در قبال کودکان کار» با توجه به شرایط نامناسب فعلی به تعویق افتاد، به امید صلح و روزهای بهتر برای کودکان.
Читать полностью…
🔻 قتلهای ناموسی در ایران بعنوان تهدیدی علیه جان زنان
با توجه به موارد متعدد زنکشی به بهانه حفظ ناموس در شهرهای مختلف و عدم توجه به این پدیده دهشتناک از سوی متولیان در جهت جلوگیری از وقوع مجدد آن در نشست سالیانه سازمان ملل با موضوع زنان در ۸ مارسی که گذشت نشستی با این موضوع برگزار گردید و به بررسی ابعاد حقوقی و فرهنگی این مسئله و ارائه اقدامات لازم در جهت پیشگیری از آن پرداخته شد.
همچنین به موازات این برنامه؛ نشست مجازی در سازمان ملل با موضوع؛ «توانمندسازی زنان آفریقا توسط جمعیت امام علی» با حضور فعالین مدنی و حقوق زنان برگزار گردید.
که طی آن مراحل مختلف این پروژه شامل آموزش با هدف بهبود تغذیه و قدرتیابی زنان و چگونگی آغاز کارآفرینی اجتماعی برای آنان با تمرکز بر تهیه غذا طی یک پرسه چندساله همراه با تشریح شرایط اجتماعی و اقتصادی این زنان و کودکانشان ارائه گردید.
"برای مشاهده جزئیات بیشتر میتوانید به فایل ارائه این نشست که در کانال قرار میگیرد مراجعه نمایید."
🆔@imamalisociety
در میخانه ببستند خدا را مپسند
که در خانه تزویر و ریا بگشایند
انحصار طلبی استبداد دینی تنها شامل منابع امروز مملکت نیست. بلکه هر فرد و شخصیتی را که در تاریخ و گذشته در دل ایرانیان جایگاه و پایگاهی داشـته را به خـود منحصر میداند و میخواهد تک صدایی را با قرائتی به آن صورت که او میپسندد و در حقیقت بقای او را تضمین میکند، دوام بخشد.
یکی از مظلومترین این شخصیتها هم علی(ع) است که در هر برههای با سلیقه حاکمان قرائتهای رنگ به رنگ شده اسـت و در نهایت چهرهای از این امام شیعیان ساخته شده که
کم کم بخش زیادی از مردمان سـابقا دیندار عطایش را به لقایش بخشـیده و چون بسیاری دیگر از نمادهای دینی بصورت کامل آن را به کناری مینهند.
در حکم دادگاه جمعیت امـام علی(ع) صادره توسط قاضی مجتمع قضایی بهشتی، سلمان پورمریدی، که رونویسی پر از غلط املایی از مقالات مغالطهبازانه کیهانیون است، این موضوع به صورت کامل عیان است که مهمترین ترس حاکمیت از سازمانی مانند جمعیت امام علی (ع)، محبوبیت یافتن قرائت این جمعیت از امام علی(ع) و جلوه بیشـتر قلب ماهیتی اسـت که فرقه حاکم به نام دین در جامعه به سرنیزه میخواهد بنشاند.
امروز روز شهادت علی(ع) و سالگرد برگزاری آیین کوچه گردان عاشق است که ۲۳ سال بصورت رسمی و بعد از آن بصورت خودجوش همه ساله در شهرهای مختلف برگزار میشود و از جمله آیینهایی است که در دلایل انحلال جمعیت امام علی(ع) آن را بدیلسازی برای عزاداری و گرفتن مراسم احیا به سبک مداحان دربار ولایت دانستهاند.
همانطور که بیانیه جمعیت امام علی در آبان ماه که سراسر نقل قول و برگرفته از نامه امام علی(ع) به مالک اشتر بود سرمنشأ فشارهای امنیتی فراوان بر جمعیت و اعضای آن بود و مدام در بازجوییها و جلسات شبه بازجویی در وزارت کشور عنوان میشد که قرار نیست هر مطلب و نقل قولی از امام علی(ع) در مقابل عموم جامعه بیان شود، که خوشبحتانه فایل ضبط شده یکی از این جلسات هم موجود است، یا در جایی موسس جمعیت به دلیل این که حضرت علی(ع) را بالاتر از رهبر ایران دانسته مواخذه شده و مورد عتاب قرار میگیرد که منظور از بالاتر از ایشان چیست؟
سوال اینجاست؛ کوچه گردان عاشق چرا توانسته بود دلهای بسیاری از جوانان حتی از نوع غیر دینی را جذب کند و آنقدر محبوبیت پیدا کند که حتی بسیاری از ارگانهای حکومتی بخواهند کپی شبه دولتی چون "همای رحمت" و نظایر آن را اجرا کنند و مقامات کشوری برای خوش رقصی در نزد آنان که خود را منتسب و گاه بالاتر از علی(ع) میدانند، عکسها و فیلمهای آن را به نام خود ارائه دهند؟
کوچه گردان عاشق شب قدری بود برای قدر گذاشتن به آنان که نه دست زمانه، که یزید و معاویه زمانه بیقدرشان کرده بودند و زیر سنگینی بار زندگی، کمرهایشان شکسته بود و بارها فریاد یا علی و بک یا اللهشان در هیاهوی وهنآلود دهلیزهای سیاست گم شده بود.
آنان که در جواب یا علی و تقاضای یک کار عادلانه و یک زندگی شرافتمندانه در این خاک گهرخیز، دستانشان در دستان تریاک و هرویین و کراک و شیشه گذاشته میشد و زندگیهای سوخته کودکان سرزمینمان در پای منقلهای آرزوسوزی "برای یک زندگی معمولی" رقم میخورد. آتش کوچه گردان عاشق از آه نفسگیر زنان مظلوم و کودکان گرسنه شهرها دم میگرفت و بر جانهای آگاه و دلهای بیدار شعله میزد و هزاران سوال بیجواب را از مدعیان علیمداری به میدان میآورد که قطعاً سلاح فریب و انکار نمیتوانست با آن هماورد شود. اینها دیگر مداحیهای بیاساس ۱۴۰۰ سال قبل و روایتهای طنزگونه مرفهان بیدرد با دین نبود که عقل سلیم از شنیدنشان مشمئز میشود، بلکه چشمان بیسو شده دخترکی تکیده بود از گرسنگی که هر مجازی را پرده میدرید و حقیقت عریان را بر گوشهای بیحیای پردهنشینان دینی سیلی میزد. آری، هیچ فریادی از این خواب شکنتر و رعب آورتر نیست که حاکمان مست زر و زور ببینند جمعی بدون دسترسی به منابع ثروت و قدرت، فریادرسان کودکی شدهاند که حقش در جیب آنهاست. این علیِ دوست داشتنی ما بود. علیای که به دنبال حق آن کودکان کوچه به کوچه گشت و آنقدر فریاد زد تا در شب قدری با شمشیر سپاه تاریکی ضربت خورد.
آری این امام علی(ع) از آنها دور بود و اما چون در دل مردم جای داشت بدلهای زیادی برایش ساخته شد تا اگر کسی هوس تکرار آن حال و هوا را کرد و خواست یک روز تجربهای از جنس علی داشته باشد نسخه بدلی معاویهای آن در دسترس باشد و آمدند گفتند که آن جمع مدعی علی(ع) که برای انسان گرد آمده بودند و فرزند انسان را پاس میداشتند و از دردهای کودکان میگفتند، آن شبها به دنبال کشیدن همسایگان به خانه بودند و میخواستند نژاد پاک آریایی ریشه در خاک را با کیسه غذایی از این سرزمین برکنند و بیگانگان را با کیسه غذایی جایگزین کنند...
👈 لطفا ادامه مطلب را از طریق instant view مطالعه فرمایید
🆔@imamalisociety
🔻جمعیت امام علی ( ع) سالها در زمینه قدرتیابی زنان ساکن در سکونتگاههای فقیرنشین و استیفای حقوق آنها فعالیت کرده است.
🔰 این موشنگرافی که به مناسبت هشتم مارس، روز جهانی زن، تهیه شده به مرور این فعالیتها در حوزه حمایتگری، توانمندسازی، آگاهیبخشی و مطالبهگری پرداخته است.
🆔@imamalisociety
داغ تازه طبس و چند پرسش کهنه
در ابتدا به خانوادههای عزیز از دست داده در حادثه یا در واقع تراژدی مرگبار معدن طبس تسلیت میگوییم و در این غم بزرگ، صبری سترگ برایشان آرزو میکنیم و البته که میدانیم هیچ کلمه و هیچ سخنی در این لحظات قادر نیست تسلیبخش دل دردمندشان باشد.
و اما بعد
از یاد نبریم وقتی یک تراژدی قابل پیشگیری باشد، واژه حادثه چندان برای وصف آن صحیح نیست.
میهن ما چندین دهه است بیش از آن که اسیر بلایای طبیعی باشد، اسیر افراد غیرطبیعی و سیستمهای غیرعلمی، غیرمنطقی و کور مدیریتی است؛ افراد و سیستمهایی که جان انسان را پشیزی ارج و قُرب قائل نیستند و دمبهدم تراژدی خلق میکنند.
با جستجویی ساده در وب در خصوص مسائل و دغدغههای کارگران کشور، میتوان دهها نقل قول و وعده و وعید و دهها حرکت نمادین و سفر استانی از مسئولین و نمایندگان مجلس و دیگر شیفتگان خدمت! در ایران پیدا کرد؛ اما اگر بخواهی ببینی در عمل چه کردهاند، اغلب یا با یک هیچ بزرگ مواجه میشوی یا با فاجعهای دهشتناک!
و اینک فاجعهای دیگر رخ داده است...
فاجعهای که این بار به علت تعلل حاکمیت کشور در استانداردسازی و سالمسازی محیط کار، تا این لحظه، ۵۲ انسان، ۵۲ مرد، ۵۲ پدر دیگر نفس نمیکشند.
اگر چه روحیه حساس و لطیف مسئولان کشور ممکن است آسیب ببیند،
اگر چه ممکن است باز بخواهند دوغ و دوشاب را به هم بیامیزند، صورت مسئله را پاک کنند و باز با شیوههایی کهنهای چون تهمت زدن به منتقدان و اسیر گرفتن پرسشگران و به شرق و غرب دوختن دلسوزان کشور از کنار این واقعه هم بگریزند،
اما وظیفه ماست از متولیان امور بپرسیم:
📍پس از فجایع مهیب پیشین نظیر معدن یورت، معدن طزره و معدن شازند، چه اقدامات واقعی و اثرگذاری برای جلوگیری از تکرار حوادث مشابه انجام شده است؟
📍آیا فراتر از سخنان پوچ، اصولا برای جان کارگران معدن اهمیتی قائل هستند؟ اگر آری، ادامه فعالیت معادن ناامن چه معنا و مفهومی دارد و به چه دلیل دستگاه قضایی علیه این وضعیت هیچ اقدامی انجام نمیدهد؟ اگر اقدامی انجام داده، نتیجهاش چه بوده؟
📍نتایج پیوستن به مقاولهنامه ۱۵۵ سازمان جهانی کار در زمینه ایمنی و بهداشت کار در سال گذشته، اگر چیزی جز ریاکاری و دروغ پردازی در سطح بینالمللی نبوده، چه بوده است؟
📍و در پایان آیا باید لبخندها و سخنان و وعدهها و سفرهای نمادین شما را در حمایت از کارگران باور کنیم یا عملکرد تباهیآفرین شما را در حذف صلاحیت ایمنی پیمانکاران از شروط مناقصه پروژههای معدن؟
بدیهی است این سوالات به امید پاسخگویی بهخوابرفتگانی که در رأس امورند، مطرح نشده. دلیلش صرفا آن است که وقتی هیچ پرسشی مطرح نشود، خواب سنگین متولیان خوشخواب، لذتبخشتر خواهد شد و در سکوت بیسوال، هر نوبت سادهتر از قبل، موفق خواهند شد علت مرگ و میر و هر فلاکتی را به جای قدمهای سست و بیحمیت و بیهمتشان بر زمین، به آسمان حواله دهند.
🆔@imamalisociety
باز این چه شورش است که در خلق عالم است
امروز عاشوراست و غمبار روزی برای اعضای جمعیت که سالها صادقانه بدون هیچ چشمداشتی عمر و جوانیشان کنار فرزندان علی، طفلان مسلم، علیاصغرها و رقیههای زمان گذشت.
غم ما غم حسین نیست که زندگیاش با شکوه بود و مرگش با عزت. غم ما غم اکنون است.
ما از نزدیک لمس کردیم که راه این بزرگان چه مسیر پرسنگلاخ طاقتسوزی است و نشستن با فرزندان علی چه تاوانها دارد.
ما دیدیم چگونه لشگریان معاویه و یزید قادرند خود را در لباس دوست درآورند و به لباس میشهای مهربان خود را بیارایند و تار و پود کیسههای فقیرنوازی و یتیمنوازی علی را که جز نانی برای گرسنگی کودکی و آغوش مهری برای چشمان اشکبار یتیمی نداشت، با نیرنگ و فریبشان بدرند و حتی از رد آن چیزی باقی نگذارند. گویی که نه خانی آمده و نه خانی رفته است.
امروز نادانهای افراطی و مزدبگیران سایبری از جنازه سربُریده جمعیت امام علی هم دست نمیکشند و هر روز سعی دارند از مقایسهاش با سخیفان روزگار و روسیاهان دین و دنیا و محاکمهاش به جرم نکرده، آن آبرو را که تنها یادگار آن سالهای سخت است نیز به یغما ببرند.
آنها که از تیرهای حرملهگونشان بر گردن کودکانمان دریغ نکردند و بعد از ضربت بر فرق جمعیت، حتی یک روز حاضر نشدند بیجیره و مواجب، کیسه بر زمین مانده علی را بلند کنند و دیروز و امروز و هر روز برای رنجهای کودکان، به جای چارهاندیشی در صدد توجیه و بهانهجویی هستند.
ما دیدیم که راه علی امروزه روز در میانه میدان چه غریب مانده و نابکاران روزگار، حیدرحیدرگویان چه خونهای پاکی را بر زمین جاری کردند و ما راه حسین را نه در چرخ خوردن در محضر مداحان فاسد و نانحسینخوران حکومتی و اشک تمساح ریختن بر اساطیر تراژیک و جعلشده و قیمهخوران فربه شده از نان فقرا، بلکه در خطبه منای حسین بن علی یافتیم، آنجا که گفت «میبینید که پیمان رسول خدا(ص) خوار و ناچیز شده و کورها و لالها و ازکارافتادگان در شهرها رها شدهاند و رحم نمیکنید، و در خور مسئولیت خود کاری نمیکنید و به کسانی که در آن راه تلاش میکنند، وقعی نمینهید و خود به چاپلوسی و سازش با ظالمان آسودهاید.» و دانستیم سختیِ راه، در بلند کردن کیسه و بار سنگین مسئولیت است.
میدانیم هر که در این راه پا گذارد، در زمانه یزیدیان عاقبتی جز سرِ بریده ندارد. ما هنوز داغدار کودکان بسیاری هستیم که در این سالها جانشان را در بیابانهای فقر باختند و آب را و زندگی را و حقشان را به رویشان بستند: احد و صمدها، رضاها و مجیدها و فاطمهها، پریاها و صدها کودکی که یک آب خوش در این زندگی سهم نبردند و وقتی التماس کردیم این کودکان را دستکم قطرهای آب دهید، تیرمان زدند.
آب چشمانِ ما از عاشورای ۱۴۰۱ هنوز خشک نشده است. از درد بزرگ خانواده شبنم اسکندری، همراه خوب کودکان، خون میگرییم و هنوز از چشم تخلیه شده همراه عزیزمان محسن، در شرم نیابتی و اندوهیم و هنوز در آتشِ درد پرپر شدن وحشیانه دکتر آیدا رستمی – پزشک داوطلب - میسوزیم.
ما هنوز داغدار فرزندان حسینیم که بهار عمرشان به تاراج یزیدیان خزان شد و روضه کیان، هستی، سارینا، نیکا و مهسا و دهها کودک و نوجوان و جوان دیگر امروز نقل علیاصغر و علی اکبر زمانه ماست.
خندههای سرخوشانه و امیدهای واهی گروهِ موج سوارانِ کفِ آب، چون دشنهای بر قلبمان فرو میرود و اینک به تماشا ایستادهایم تا ببینیم آنان که ادعای حسین و علی دارند، چگونه میخواهند با ماچ و بوسه بر صورت یزیدیان، این راه پر اشک و خون را دنبال کنند و نهجالبلاغهخوانان چگونه خواهند توانست در این ملعبهخانه روزگار عمروعاصی و اشعریون، انگشتر حکمرانی را به نگین عدل بستانند و آن را حافظ باشند.
در این عاشورا، با جماعتی که از زیر عبایشان افیون بیرون آورده و رنجدیدگان و مستضعفان را به سِحرِ افیون بر سفره سکوت نشاندهاند نیز سخنی داریم؛ همانها که امروز ردایِ سیاهِ سالیانهشان را پوشیده و بر سفرههای یزیدیشان نام حسین نهادهاند و خلقی را با حیلتهای ابنزیادی میفریبند و گروهی را به گندم ری دلخوش میکنند. همان ریاکاران بیوطن که بانی تعطیلی جمعی شدند که سالها داوطلبانه به دنبال احیای آیین واقعی عاشورا در ایام محرم بودند و کودکان بیپناه شهر را از کانون اصلاح و تربیت تا محلههای پر درد حاشیه، پناه میشدند و در شب شام غریبان میدویدند تا با «شام عیاران»، آزادگی حسین را به روحهای اسیر اعتیاد ارمغان دهند و آزادشان سازند...
👈 متن کامل را در instant view بخوانید.
🆔@imamalisociety
جهان امروز جهان سکوت شده است و گویا پاسخ نقضهای آشکار حقوق بشر سکوت است!
کشتار مردم بیدفاع در کمپ پناهندگان در رفح که شامل کشتار زنان و کودکان غیر نظامی است، در هیچ قاموس حقوق بشری قابل پذیرش نیست و محکوم است.
🆔@imamalisociety
📌 نیمه خاموش پُردرد
✅ درباره بحران دائمی نیمی از جمعیت ایران و افغانستان
📝گزارش نشست موازی جمعیت امام علی در ۶۸ اُمین جلسه کمیسیون زنان سازمان ملل که با همراهی بنیاد فهیم دشتی برگزار شد.
در این نشست، ابتدا شرحی از فعالیتهای جمعیت امام علی و مشکلاتی که این نهاد مردمی با آن مواجه شده بود، ارائه شد.
سپس به بررسی وضعیت کلی زنان در ایران و افغانستان پرداخته شد و آمار گزارش سالانه فاصله با برابری جنسیتی جهانی (global gender gap) در سال ۲۰۲۳ مورد بررسی قرار گرفت که ایران در رتبه ۱۴۳ و افغانستان در رتبه ۱۴۶ قرار داشتند.
در ادامه، ابعاد مختلف و آشکار تبعیض که شامل نابرابری در فرصتهای شغلی، قوانین کیفری از جمله قوانین مربوط به ارث و حضانت، و سایر قوانین میشود، بررسی شد. در ابعاد اجتماعی، تقسیم وظایف پدر و مادر در فرزندپروری، تاکید بر نقش فرزندآوری و نگاه به زن به عنوان ابزار تولید و افزایش جمعیت مطرح شد. همچنین نابرابری در برخورداری از امنیت، از یک سو در فضای محلات فقیرنشین به بخاطر محرومیتهای اجتماعی و از طرف دیگر برخوردهای حکومتی امروز، به خصوص پس از جنبش مهسا امینی، عاملی برای سلب امنیت زنان در جامعه است.
در بحث زنانه شدن فقر، علاوه بر عوامل عمومی تاثیرگذار بر این پدیده، محدودیتهای سنتی و برخی خرافهپرستیها و رویکردهای قومیتی نیز موثر دانسته شد که از طرف حاکمیت نیز تقویت میشوند.
در بحث ازدواج کودک، ابتدا ازدواج اجباری دختران در ایران را به عنوان یکی از مصادیق مجوز رسمی برای تجاوز به دختران دانسته شد و سپس در مورد آمار تجاوز در آمریکا و اظهار نگرانی یکی از مسئولین حکومتی ایران درباره آن، صحبت شد.
لازم به ذکر است که در روزهای اخیر یکی از مسئولین حکومتی در ایران طی مصاحبهای با نیوزویک، درباره آمار تجاوز در آمریکا اظهار نگرانی کرده و پیشنهاد کمک داده است؛ این در حالی است که اگر دختران ایران به ویژه در مناطق حاشیه، امنیت لازم را برای افشاگری داشتند و از حمایتهایی که دختران در کشورهای متمدنتر دارا هستند، برخوردار میبودند، ایران در آمارهای رسمی، یکی از بالاترین رتبهها را در زمینه میزان وقوع تجاوز جنسی به خود اختصاص میداد.
در مواردی هم در صورت بازگو کردن واقعیت توسط دختران در خیلی از نقاط ایران، قربانیان تجاوز، به جای حمایت، در معرض قتلهای ناموسی قرار میگیرند که قوانین به جای مجازات قاتلین با سکوت خود در این زمینه مهر تایید بر آن میزنند.
تجربه ما در جمعیت امام علی نیز از معرفی دخترانی که مورد تجاوز قرار گرفتهاند به مراجع حمایتی دولتی، چیزی جز مواجه شدن با بیعملی، کمکاری و اقدامات کُند و غیرحرفهای این نهادها نبوده.
خلاصه آن که هیچ حمایت و راهکاری برای قربانیان تجاوز وجود ندارد و گاه سوختن و ساختن از مراجعه و افشا بهتر است.
در ادامه این نشست به روایتی پرداخته شد در مورد دختری که به اجبار میخواستند در ازای دریافت مبلغی به همسری فردی با فاصله سنی زیاد درآورند.
سپس به تلاشهای جمعیت امام علی برای تغییر قانونی سن ازدواج و موانع پیش روی پرداخته شد. با بیثمر ماندن تلاشها جهت تغییر قوانین به نفع کودکان سعی بر آن شد تا بعد از آن به طور موردی با حمایت خانوادهها و مددکاری مستمر از ازدواج کودکان جلوگیری شود.
اما در دولت جدید شاهدیم که نه تنها تلاشی در این زمینه نمیشود بلکه تلاشها برای تقویت این امر است که به زن به عنوان ابزار ازدیاد جمعیت نگاه شود، سیاست وام و مشوقهای بیشتر برای ازدواج زیر بیست سال و ارائه اطلاعات علمی غلط درباره فواید بارداری زیر هجده سال همگیشواهدی بر این امر هستند. افزایش فقر و کاهش دسترسی به آموزش بخصوص در روستاهای مرزی نیز بر این امر دامنزده است.
در ادامه نیز به راهکارهای پیشگیرانه از بُعد فرهنگی-اجتماعی و تقویت جامعه محلی و فعالیتهای اجتماع محور اشاره گردید.
این نشست که بصورت مشترک با بنیاد فهیم دشتی تورنتو برگزار شد؛ سیاره دشتی، مروه دشتی و لیلا خلیلی از اعضای این بنیاد درباره وضعیت امروز زنان در افغانستان تصویر ملموسی را برای حاضران ارائه نمودند و خواستار شنیده شدن صدای دختران و زنان شجاع افغانستان توسط جامعه جهانی شدند.
#جمعیت_امام_علی #بنیاد_فهیم_دشتی #حقوق_زنان #ازدواج_کودک #برابری_جنسیتی #ایران #افغانستان
http://B2n.ir/s17339
🆔@imamalisociety
◾️ابراهیم
چهاردهساله بود.
نه آنقدر بزرگ که «مرد» صدایش کنند،
نه آنقدر کوچک که کسی دلش نیاید به او شلیک کند.
متولد ایران؛
با مادری ایرانی که لالاییهایش فارسی بود
و پدری افغانی که نانش همیشه بوی غربت میداد.
نامش ایرانی بود،
چهرهاش آشنا،
اما سهمش از این خاک
همیشه «نوبت بعد» بود.
از دنیا
حتی یک شناسنامه هم سهمش نشد.
نه کاغذی که ثابت کند «هست»
نه عددی که تولدش را رسمی کند.
بیهویت زندگی کرد
و بیپرونده مُرد؛
انگار نبودنش
از بودنش سادهتر بود.
کودک کار بود.
نه از سر انتخاب،
از سر ضرورت.
دستهایش هنوز باید مداد نگه میداشت
اما آچار و فیلتر روغن را بلد شده بود.
در تعویضروغنی
قدش به کاپوت ماشینها نمیرسید
ولی بار زندگی
زودتر از سنش روی شانههایش افتاده بود.
ابراهیم
با لباسهای همیشه چرکِ شرافتمندانه
و کفشهایی که بیشتر دویده بودند تا ایستاده باشند
به دنیا ثابت میکرد
که فقر جرم نیست
اما مجازات دارد.
و بعد
تیر.
نه به پا
نه به دست
نه به خطا.
به قلب.
قلبی که
برای هیچ دختری تند نزده بود
برای هیچ آیندهای برنامه نچیده بود
برای هیچ رؤیایی فرصت نداشت
ایستاد.
ابراهیم
نه شهید شد
نه قهرمان نام گرفت
نه تیتر شد
نه عزاداریاش مجاز بود
فقط
کم شد.
بیسروصدا
از آمار کودکان کار
و از جمع زندهها.
او را دفن کردند
اما سؤالها هنوز روی زمیناند:
کدام مرز
چهاردهسالگی را بیهویت میکند؟
کدام قانون
کودکی بیشناسنامه را
هدف مشروع میداند؟
و کدام دنیا
مرگ را سهم طبیعی فقر مینویسد؟
ابراهیم
اگر جایی هست که
برای «بودن»
مدرک نمیخواهند
و برای نفس کشیدن
تیر شلیک نمیکنند
آنجا آرام بگیر.
ما
اینجا
با شرمی کهنه
اسم تو را
یادمان خواهد ماند.
https://i.postimg.cc/mkMwT5PG/Post.png
🆔@imamalisociety
https://www.instagram.com/p/DT-wyZpjCZG/?igsh=dmN2M2pidDd0emhp
Читать полностью…
به: کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد
جناب آقای فولکر تورک
موضوع: درخواست پیگیری جنایتهای گسترده و نقض حقوق بشر در ایران
عالیجناب،
جمعیت امام علی، بهعنوان یک نهاد غیردولتی و بشردوستانه با بیش از ۲۳ سال سابقه فعالیت در ایران و دارنده مقام مشورتی عام در شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد، با نگرانی عمیق نسبت به وضعیت کنونی حقوق بشر در ایران، این نامه را به حضور جنابعالی تقدیم میدارد.
این جمعیت سالها در راستای نجات انسانهای بهحاشیهراندهشده تلاش کرده (دنباله مطلب در لینک زیر: https://tinyurl.com/2xmz488k
درباره فقر ساختاری، سرکوب اعتراضات و کشتار بیرحمانه و ضرورت گذار مسالمتآمیز برای حفظ ایران
اعتراضهای گستردهی معیشتی امروز، واکنشی مقطعی به گرانی یا یک بحران کوتاهمدت نیست؛ بازتاب انباشتی سالها فقر ساختاری، ناامنی اقتصادی، فرسایش سرمایه اجتماعی و حذف تدریجی امکان زیستن با کرامت است. آنچه بر زندگی مردم تحمیل شده، نتیجهی تصادف یا رویدادهای گذرا نیست؛ برآمده از مجموعهای از تصمیمها و اولویتهاست: سیاستهای اقتصادی نابرابرساز، فساد و رانتِ سازمانیافته و سازوکارهایی که شکاف طبقاتی را عمیقتر کرده و امکان ترمیم را کاهش دادهاند. در چنین وضعیتی، فقر از یک وضعیت استثنایی عبور میکند و به سازوکاری پایدار برای بازتولید محرومیت تبدیل میشود.
همچنین باید یاداور شد؛ مطالبهی آزادی و حق تعیین سرنوشت در متن این اعتراضها، حضور پررنگ دارد و نمیتوان آن را نادیده گرفت.
ادامه مطلب را در لینک دنبال بفرمایید: https:// tinyurl.com/35tc7bpk
نابودی حافظه
🔻بخش سوم
از تخریب ساختار تا مهندسی بیاعتمادی
در دو بخش پیشین، از یک سو به منطق و متدولوژی حذف حافظهی مدنی در نظامهای توتالیتر پرداخته شد و از سوی دیگر، نمونهی عینی این روند در نابودی آرشیو و مستندات جمعیت امام علی تشریح گردید. در این بخش، تمرکز بر «الگوهای رفتاری» و سازوکارهایی است که به تخریب تدریجی این نهاد مردمی انجامید؛ رفتارهایی که درهمتنیدگی سیاستهای امنیتی را بازتاب میدهد، بیآنکه ادعای کشف تمام حقیقت را داشته باشد.
جمعیت امام علی همواره آگاه بوده و هست که تنوع دیدگاه، اختلاف نظر و حتی تضاد آرا، جزء جداییناپذیر هر کنش جمعی زنده است و در واقع، یکی از نیروهای محرکهی رشد، خلاقیت و اصلاح درونی به شمار میآید. آنچه در این نوشتار نقد و توصیف میشود الگوهای رفتاری مخربی است که آگاهانه یا ناآگاهانه، از سطح اختلاف نظر سالم عبور کرده و به مهندسی بیاعتمادی، تضعیف همبستگی، تحریف واقعیت و تخریب ساختار انجامیده است. تمایز میان «اختلاف سازنده» و «رفتارهای برهمزنندهی اعتماد و انسجام» برای جمعیت امری بنیادی است؛ از همین رو، تأکید این مقاله بر نقد نوع دوم است، بیآنکه حق طبیعی تنوع دیدگاه و نقد درونی زیر سؤال برود.
محدودیتهای قضاوت و وفاداری به حقیقت
پیش از هر چیز باید تأکید شود که جمعیت امام علی در شرایطی هدف فشار و سرکوب قرار گرفت که امکان شکلگیری سازوکارهای عادلانهی حقیقتیابی عملاً وجود نداشت. از این رو، آنچه در پی میآید «توصیف روندها و الگوهای رفتاری» است؛ تلاشی برای ثبت تجربهی تاریخی یک نهاد مدنی، با پایبندی به اصول اخلاقی، حقوق بشری و انصاف. این روایت، آگاهانه از برچسبزنی شخصی و قضاوت زودهنگام پرهیز میکند و تنها تا آنجا پیش میرود که شواهد، تجربهی جمعی و قرائن رفتاری اجازه میدهد...
👈 لطفا ادامه مطلب را از طریق instantview مطالعه بفرمایید.
🆔@imamalisociety
نابودی حافظه
🔰 با نگاهی بر جامعه مدنی در نظام توتالیتر
"بخش نخست؛ زمانی که قدرت تاریخ را میبلعد"
در نظامهای اقتدارگرا، حذف نهادهای مدنی تلاشی آگاهانه برای پاکسازی حافظهی جمعی جامعه است. قدرتهای توتالیتر، برای تثبیت سلطهی خود، تنها به کنترل حال و آینده بسنده نمیکنند، بلکه گذشته را نیز به تصرف خویش درمیآورند.
نهادهای مدنی، با ثبت روایتها، تجارب و دستاوردهای اجتماعی، نقش حافظهی زندهی جامعه را ایفا میکنند. این حافظه، بستری است که در آن مفاهیمی چون مسئولیت اجتماعی، همبستگی مدنی و مطالبهگری جمعی تکوین مییابد. از این منظر، نابودی آرشیوها و تاریخ نهادهای مدنی اقدامی صرفاً فنی یا بوروکراتیک نیست، بلکه بخشی از یک راهبرد ساختاری برای گسستن پیوند میان کنش جمعی و یادگیری اجتماعی است.
فرایند حذف حافظه در حکومتهای اقتدارگرا معمولاً در چند سطح رخ می دهد:
نخست امنیتیسازی فضای مدنی از طریق برچسبگذاری سیاسی یا فرهنگی و معرفی نهادهای مستقل بهعنوان عناصر «وابسته» بهمنظور آمادهسازی افکار عمومی برای حذف آنهاست.
دوم قانونیسازی سرکوب از راه تصویب یا تفسیر مبهم قوانین که زمینهی توقیف داراییها، تعطیلی دفاتر و بازداشت اعضا را فراهم میکند.
سطح سوم بایگانیزدایی فیزیکی و دیجیتال است که به معنای حذف اسناد، تخریب دادهها و نابودی آثار ثبتشده میباشد. بر این اساس بنظر میرسد در عصر حاضر، «پاکسازی دیجیتال» جایگزین کارآمدتری برای مصادرهی فیزیکی شده است؛ روشی که بیصدا اما مؤثر، حافظهی نهادی را از میان میبرد.
در این راستا تجربهی کشورهای مختلف نیز مؤید این روند است. مثلا در روسیه، سازمان «Memorial» که دههها در حوزهی مستندسازی و آموزش مدنی فعالیت داشت، پس از برچسبگذاری سیاسی منحل و آرشیوش مصادره شد. در مصر، پس از سال ۲۰۱۳، دهها سازمان اجتماعی فعال در زمینههای فقرزدایی و توانمندسازی جوانان با اتهامات مالی تعطیل شدند و اسنادشان ناپدید گردید. در ترکیه نیز، در پی وضعیت اضطراری سال ۲۰۱۶، آرشیوهای فرهنگی و آموزشی بسیاری از نهادهای غیردولتی توقیف شد. همچنین در هنگکنگ، حذف دیجیتال پلتفرمهای مشترک میان گروههای مدنی، ابزار کلیدی مهار فضای مشارکت اجتماعی بود.
این اقدامات صرفاً شکل تازهای از سانسور نیستند؛ زیرا سانسور، مانعِ دسترسی به محتواست، اما بایگانیزدایی، حذف خود امکانِ یادآوری و بازاندیشی است. جامعهای که حافظهی مدنی خود را از دست داده باشد، هر بار ناگزیر است از نقطهی صفر آغاز کند؛ جامعهای بیتجربه، بیتداوم و بیتاریخ.
و این خود گویای این حقیقت است که نابودی بایگانی و حافظه نهادی، بخشی از پروژهی مهندسی اجتماعی قدرت است. در چنین چارچوبی، حذف نهادهای مدنی اقدامی هدفمند برای محو و بازنویسی تاریخ کنشگری جمعی و قطع استمرار فرهنگی جامعه است.
قدرتهای اقتدارگرا با حذف حافظهی نهادی، در واقع جامعه را از ابزار فهم خویش تهی میکنند؛ تا هر مطالبه، هر اعتراض و هر حرکت مدنی، بیپشتوانه، بیتاریخ و در نهایت، بیمعنا جلوه کند.
این مطلب ادامه دارد...
🆔@imamalisociety
🔻تحصیل یک حق اساسی برای همه کودکان است و تامین این حق بر دوش دولتهاست.
در نبود دولت کارآمد و مسئول نگذاریم کودکان ایران زمین از حق تحصیل محروم بمانند.
جهت مشارکت میتوانید به لینک زیر مراجعه نمایید:
https://donorbox.org/backpack
🆔@imamalisociety
🔹 به مناسبت روز جهانی مقابله با کار کودک
جمعیت امام علی برگزار میکند:
"نشستی با محوریت بررسی وظایف دولت در قبال کودکان کار"
🗓 یکشنبه ۲۵ خرداد ۱۴۰۴
🕗 ساعت ۸ شب – به وقت ایران
📍لایو اینستاگرام جمعیت امام علی
🎙 با حضور:
دکتر نازلی صدقی – وکیل دادگستری
دکتر اعظم خاتم – پژوهشگر مطالعات شهری
زهرا رحیمی – کنشگر اجتماعی
در کنار هم از حق کودکانی میگوییم که کار نباید سهم کودکیشان باشد.
صفحه جمعیت امام علی:
https://www.instagram.com/imamalisociety
🆔@imamalisociety
«بحران امنیت و مسئولیتناپذیری ساختاری»
فاجعهی تلخ و تکاندهندهی بندرعباس، که جان دهها تن از هموطنان ما را گرفت و صدها زخمی برجا گذاشت، بار دیگر بحران عمیق امنیت در کشور را به نمایش گذاشت.
سیستمی که در سالهای اخیر بارها نهادهای مدنی و فعالان اجتماعی را با شدیدترین برخوردها مواجه ساخته و در مقابل تهدیدات واقعی، ناکارآمد عمل کرده، امروز نمیتواند مسئولیت این فجایع را از دوش خود بردارد. این درحالیست که بسیاری از اقشار فعال و دلسوز جامعه بارها شاهد این شاخ و شانه کشیدنها و قدرت به رخ کشیدنهای نهادهای امنیتی بودهاند که در هر مناسبتی تیغ تیز شمشیر قلع و قمعشان بر سر فعالان و کنشگران بلند است اما حالا در زمانهای نزدیک به هم شاهد اتفاقاتی هستیم که امنیت کشور را در سطح وسیعی زیر سوال میبرد و نشان میدهد سیستم امنیتی تا عمق خود دچار بحران و حفره بوده و قادر به تامین امنیت در هیچ یک از ابعاد آن نیست.
فاجعه بندر عباس به هر دلیلی رخ داده باشد انگشت اتهام آن به سمت سیستم امنیتی و حکومتی است که همواره برای قربانی کردن از شهروندانِ خود مایه گذاشته است و این قربانی شدن آنقدر ساده و پیش پا افتاده شده که حتی حفظ ظاهر و پیام تسلیت را هم دیگر به دنبال ندارد.
جمعیت امام علی ضمن تسلیت و همدردی با خانواده هموطنان بیگناهی که در این حادثه جان خود را از دست دادهاند و آرزوی سلامتی برای مجروحانحادثه، حکومت ایران و دستگاههای امنیتی را مسبب این حادثه و ملزم به پاسخگویی میداند.
🆔@imamalisociety
بنا بر آیین روشن ایرانیان باستان، ما نو شدن سال را پاس میداریم و خوب است در این روزها که سال کهنه نفسهای آخرش را میکشد، به ایده و خواسته دورترین نیاکان خود بیندیشیم که آیین نوروز را بنیان نهادند.
مقصود آنها از گرامیداشت گذر سالی به سال دیگر چه بود؟
بگذاریم این نوبت، شادباش نوروزی ما، دعوت به اندیشیدن باشد:
ما اگر نو نشویم، کدام سال نو از دروازه آخرین روز زمستان به بهار سلام خواهد داد؟ و در اجتماعی که اسیر کهنهاندیشان شده، این نو شدن چگونه میسر است و از حد نصیحت و سخنی تکراری فراتر خواهد رفت؟
به امید روز و روزگار بهتر برای ایران که در آن، کودکان، این مظاهر تازگی و نو شدن انسان، مبارک شمرده شوند و هر روزمان به برکت لبخند آنها، نوروز باشد.
🆔@imamalisociety
🔰 قتل های ناموسی و خشونت خانوادگی؛ ضرورت اصلاح قوانین و نگرشها
قتلهای ناموسی زخمی کهنه بر پیکر جامعه ایران است، زخمی که هر روز در سایهی خلأ قانونی، تعصبات سنتی، نگاه مردسالارانه، و عمیقتر میشود. این قتلها نه حوادثی نادر، که تراژدیهای تکرارشوندهای هستند که جان دهها زن را در کشور ما میگیرند. زنانی که به جرم اختیار در زندگی قربانی شده و در محیطی که باید پناهگاهشان باشد، به دست نزدیکان خود به قتل میرسند.
مسئولیت ساختاری و فرهنگی قتلهای ناموسی تنها مسئلهای خانوادگی یا حاصل تعصبات سنتی نیست، بلکه ریشه در ساختارهای قانونی، فرهنگی، و اجتماعی دارد که به تداوم این جنایتها کمک میکند. خلأ قانونی در برخورد قاطع با مرتکبان این جنایتها و نادیدهگرفتن حقوق زنان در دستگاه قضایی، همگی بستری را فراهم آوردهاند که در آن قاتلان نه تنها مجازات سنگینی نمیبینند، بلکه در مواردی از سوی خانواده و جامعه بهعنوان مدافعان «شرف» مورد حمایت قرار میگیرند. به همین دلیل است که در بسیاری از موارد، قاتلان بدون هراس از قانون، با افتخار به قتل اعتراف میکنند. بیش از یک دهه است لایحه تامین امنیت زنان در برابر خشونت بین قوای سهگانه دست به دست میشود و تبدیل به قانون نشده است.
نگاه متملکانه به زنان و حس تملک بر آنها یکی از عوامل زمینه ساز قتلهای ناموسی است. این نگرش که زن جزئی از دارایی خانواده یا وابسته به اراده مردان خانواده است، باعث میشود خشونت علیه زنان توجیهپذیر جلوه داده شود.
مقابله با این مسئله نیازمند تغییرات عمیق در دو سطح فرهنگی و حقوقی است. از یک سو، باید از طریق آموزش و آگاهیبخشی، نگرشهای سنتی و نابرابر نسبت به زنان اصلاح شود و از سوی دیگر، اصلاح قوانین. پایان دادن به قتلهای ناموسی تنها در سایه تغییر ساختارهای فکری و تقویت حمایتهای قانونی از حقوق زنان امکانپذیر است.
سکوت در برابر این قتلها، چه از سوی عموم جامعه و چه از سوی مسئولان، به معنای همراهی با این جنایتهاست. واکنشهای پراکنده و نمایشی، وعدههای بیسرانجام برای اصلاح قوانین، و تلاش برای به حاشیه راندن موضوع قتلهای ناموسی، نهتنها دردی دوا نمیکند، بلکه راه را برای تکرار این فجایع هموارتر میسازد.
در مناطق محروم و میان اقوام مختلف، سیاستهای سرکوبگرانهی دولتی و نگاه امنیتی به این جوامع، مانع از هرگونه اصلاحات اجتماعی و فرهنگی شده است. در چنین شرایطی، زنان این مناطق نهتنها قربانی خشونت خانوادگی، بلکه قربانی بیتوجهی نظام حاکم میشوند. این نگاه تقلیلگرایانه، که قتلهای ناموسی را صرفاً نتیجهی فرهنگ اقوام غیرمرکزی میداند، نهتنها کمکی به حل مسئله نمیکند، بلکه به تداوم این جنایات دامن میزند.
جمعیت امام علی (ع) ضمن محکومیت قتلهای ناموسی، خواستار اقدام فوری برای مقابله با آن است. از جمله اقداماتی که میتوان اشاره کرد:
۱. اصلاح فوری قوانین: تصویب و اجرای قوانینی که مجازات قاتلان ناموسی را تشدید کند، از تخفیف مجازات بر اساس «حق ولایت» یا «عرف محلی» جلوگیری کند، و جنبهای پیشگیرانه داشته باشد؛ قوانین و لوایج باید با رویکرد ارتقای حقوق زنان و حمایت از آنان، از وقوع چنین جنایتهایی جلوگیری کند.
۲. حمایت از قربانیان بالقوه: ایجاد مراکز امن برای زنانی که در معرض تهدید قتل ناموسی قرار دارند و ارائهی حمایتهای حقوقی، اجتماعی و روانی به آنها.
۳. پایان دادن به تبلیغات توجیهگرانه: ایجاد فضای گفتوگو و آگاهیبخشی برای اصلاح نگرشهایی که به توجیه یا ترویج قتلهای ناموسی میپردازند و نظارت بر نهادهای فرهنگی که چنین باورهایی را بازتولید میکنند.
۴. آموزش عمومی و فرهنگسازی: اجرای برنامههای آموزشی برای تغییر نگاه مردسالارانه به زنان و آگاهسازی عمومی دربارهی حقوق زنان.
۵. پایان دادن به نگاه امنیتی به اقوام و مناطق محروم: اصلاح سیاستهایی که به جای رسیدگی به مشکلات فرهنگی و اجتماعی، تنها به سرکوب و کنترل جوامع غیرمرکزی میپردازد.
ما باور داریم که پایان دادن به قتلهای ناموسی تنها از مسیر اصلاح قوانین، تغییر نگرشهای اجتماعی، و شکستن چرخهی خشونت ممکن است. این مسئولیت تکتک ماست که در برابر این جنایتها سکوت نکنیم، آگاهی را گسترش دهیم، و برای تحقق عدالت و برابری مبارزه کنیم.
🆔@imamalisociety
⛔️ علامتی که میشنوید اعلام وضعیت قرمز است و معنی و مفهوم آن این است که کودکان در جامعه ما از کمترین امنیت و حقی برخوردار نیستند⛔️
در جامعهای که هر روز بلندگوهای رسمی آن، آه و واویلا از پیر شدن ترکیب جمعیتی سر میدهند، سه فاجعه کودک آزاری دهشتبار که دو مورد آن توسط ماموران حکومت صورت گرفته است، زنگ خطر را برای همه ما به صدا در میآورد. این اعلام خطر است برای همه ما که فرزندی در این جامعه داریم یا به فرزندانی که در این خاک نفس میکشند، عشق میورزیم.
اولین توصیف از یک دختر است؛ صورت زخمی، لبهای ورم کرده و لباس پاره. این توصیف از حال و روز «نفس حاجی شریف» است، پس از کوبیده شدن سرش به پست برق توسط مامور گشت ارشاد. دختر نوجوانی که در تمامی معادلات مدنی یک کودک محسوب میشود و مامورانی که این بار هدف اعمال خشونتبارشان یک کودک است.
دومین موضوع مربوط به «مهدی موسوی» کودک ناشنوای مهاجری است که مامور پلیس چون شمر ذی الجوشن بر گردهاش مینشیند و آنچنان با خشونت گردن و سر کودک را زیر هیکل خود میگیرد که کودک آسیب جدی میبیند و طبق اخبار واصله هنوز حال و روز مناسبی ندارد.
و داغ سوم را با اتویی، یک صاحبکار در کارگاه خیاطی بر دلمان میگذارد. کودکان کاری که در یک منطقه کردنشین مرزی ساکن هستند. منطقهای که در آن کار نیست و پدر را برای خیاطی نمیپذیرند چون اجرتش بالاست، بیمه و بازنشستگی و مزایا میخواهد، اما کودک حقوقش پایین است و هیچ نمیخواهد. تازه اگر خوب بیگاری نداد، اتوی داغ هم میشود بر پشتش گذاشت. دستمزد کودک ناچیز است، اما صاحبکار با خویش حساب کرده که خانوادهها لنگ همین حقالزحمه اندکاند و شکایتی از آزارِ فرزندانشان به محکمهای نخواهند بُرد.
و این تحت شرایط مخاطره آمیز بودنِ کودکان، به دلیل ضعف ضمانت اجرایی قوانین، آنان را متحمل ظلم ثانویه نیز نموده است.
سه دسته کودک تحت ستم مضاعف؛ یکی بهخاطر دختر بودن، دیگری بهخاطر کُرد و مرزنشین بودن و فقیر بودن و سومی بهخاطر مهاجر بودن و ناشنوا بودن، مفهوم زیبای کودکی را در کشوری که بر منابع ثروت نشسته، به وحشت و هراس بدل میسازد.
در کشوری که از ثروت، فرهنگ، تاریخ و تمدن چیزی کم ندارد، اما اقلیتی متوحش با قوانین بدوی خود آن را به لحاظ خشونت، انگشتنمای عالم کردهاند. در کشوری که هر تفرقه و دیگریسازی یک دام و فریب امنیتی است تا تودههای مردم را به جای پرسشهای صحیح از متصدیان امور، درگیر نزاعها و دعواهایی با هم کند و آدرس غلط به عوام دهد و مسببین بیکفایتیها را «دیگری» معرفی نماید.
سیستمی که همواره بهجای صلح، بر طبل نفرت میکوبد و جامعه را چنان در نفرتها تهییج میکند که به این باور برسند، حکومتی که تا مکالمات، ارتباطات، داخل منازل و اتاق خواب مخالفانش را کنترل میکند و هر جا چند نفری دور هم جمع میشوند، نفر چهارم یک خبرچین حکومتی است، از کنترل مرزها و نیز ساماندهی وضعیت شهرها عاجز مانده است و باید خود دست به کار شوند و بساط مهمانی چیده شده برای همسایگان غریب در وطن اشغال شده خود را برچینند و با هشتکهای نژادپرستانه خود حواس مخاطبان را از صحنههای اصلی منحرف کند و دائم القا کنند ما که نوادگان کوروش هستیم و خود را ژن برتر میدانیم، خطر بزرگی را کشف کردهایم و شما که دم از حقوق بشر وحقوق کودک میزنید، در دنیای سانتیمانتال خود اسیر رویابافی غیرواقعی هستید و خیانتها به این ملک کردهاید و این استاندارد دوگانه؛ آری به کوروش و نه به حقوق بشر، نه به اعدام و آری به فاشیسم و ... را توسط مزدبگیران قلم به دست حکومتی به خورد مردم ناراضی بدهد.
و آنچه در رابطه با مهاجران مغفول میماند، سیاستگذاری و اقدام براساس قانونمندی، دوری از نفرتپراکنی و تضییع حقوق انسانها بهخصوص کودکان است.
درهر صورت کودکان همواره مظلومترین قشر جامعه بودهاند. در خانوادههای فقیر، خشونت علیه کودکان بیشتر است و یکی از تحلیلها شاید این باشد که پدری که نمیتواند نقش پدریاش را با ایجاد رفاه و تامین نیازهای کودکش فراهم کند، با اعمال خشونت دائم، قصد دارد حضور خود را در خانه گوشزد کند و به نظر میرسد این رفتار امروز به حکومت نیز سرایت کرده، حکومتی که امروز نمیتواند نقشهای اصلی خود را از تامین امنیت گرفته تا حل بحرانهای اقتصادی ایفا کند، با خشونتورزی نسبت به زنان و دختران، کتک زدن کودکان و دستگیری پناهجویان فقیر میخواهد ضرب شصتی به نحیفترین ارکان جامعه نشان دهد و بودنی به رخ بکشد....
👈 لطفا ادامه مطلب را از طریق instant view مطالعه فرمایید
🆔@imamalisociety
▪️وقتی معضل کار کودک به واقعیت روزمره یک اجتماع بشری تبدیل میشود، میتوان یقین داشت که آینده روشنی در انتظار آن اجتماع نیست.
جمعیت امام علی از دهه ۷۰ تاکنون با برگزاری صدها نشست و سمینار تخصصی در خصوص جغرافیای کار کودک، زبالهگردی کودکان، کار کارگاهی کودکان، کار پنهان کودکان، در ۲ سطح ارائه خدمات و مطالبهگری برای مقابله با کار کودک، احقاق حقوق و پرورش استعداد کودکان، مطالبهگری در سطح کلان و آگاهی بخشی جامعه تلاش کرده است...
🔺در این موشن گرافی کوتاه نگاهی داشته باشیم به تاریخچه فعالیتهای جمعیت امام علی در راستای مقابله با کار کودک، کاهش آسیب و حمایت از حقوق کودکان کار
🆔@imamalisociety
🔻شادباش سال نو
و دوباره بهار شد...
بهاری که خرد ایرانی، تقویم خود را با شکفتن طبیعت در آن، نو میکند.
جهان در بهار، نو میشود و گر چه ایران ما امروز زیر ضرب کهنهاندیشان است، اما تاریخ نشان داده که هیچ بندی، جوامع انسانی را از تازه شدن بازنمیدارد.
سال نو را در حالی آغاز کردیم که تمام امیدهای بزکشده دروغین را از دست دادهایم و یگانه امید ما به خودمان است... خودِ خودِ ما مردم. اگر کم اگر زیاد، اگر پراکنده اگر کنار هم، اگر غریب اگر آشنا، هر چه هست، همه خودِ ماییم و بس!
و البته شاید زمانش فرا رسیده باشد که باور کنیم تنها و تنها «چه باید کرد»هایی به آبادی و شکوه دوباره ایران میانجامد که از به هم پیوستن همدلانه ما پدید آمده باشد و اگر کسی بپرسد این گونه به هم پیوستنی چگونه ممکن است با این همه تفاوتها، میگوییم ما در جمعیت امام علی پاسخی برای این پرسش داشتیم و داریم؛ پاسخی که حدود ربع قرن با صدای آهسته و بلند، با تعداد اندک و بسیار، در گوشه گوشه ایران ترویج کردیم: «مسئولیت پذیری نسبت به سرنوشت کودکانی که در این سرزمین نفس میکشند»...
زیرا همهکس با هر عقیده و مرامی، به حق زیست شادمانه کودکان باور دارد و این اشتراک نیرومندی است که میتواند ما را به هم دوباره پیوند دهد.
✨ مبارک باد سال نو و فرخنده باد روزی که فارغ از تمام تفاوتها برای نجات ایرانمان متحد شویم.
http://B2n.ir/q95832
🆔@imamalisociety
🔰 به مناسب ۸ مارچ روز جهانی زن
🔻اینفوگرافی عوامل و پیامدهای فقر زنانه در ایران
اصطلاح "زنانه شدن فقر" به این معنا است که در شرایط سخت و مساوی، زنان به طور ویژه با مشکلات و چالشهای بیشتری مواجه میشوند و فقر به شکل شدیدتر و پیچیدهتری در زندگی آنان تأثیر میگذارد.
در ایران، عوامل فقر زنانه به عنوان یک واقعیت چندگانه و پیچیده، از تبعیض جنسیتی آشکار در نهادهای اجتماعی گرفته تا محدودیتهای مختلف در زمینههای تحصیلی، شغلی و حقوقی متنوع است. این عوامل شامل عدم دسترسی برابر به فرصتهای آموزشی، ازدواج اجباری، تجربه خشونت و آزار جنسی، ترویج نگاه شیانگارانه به زنان، تجربه مادری بدون اختیار و نابرابری در حقوق و دستمزد میشود.
این ناهمسانیها منجر به پیامدهای جبرانناپذیری برای زنان میشود، از جمله افزایش خطر ابتلا به بیماریهای فیزیکی و روانی، ترک تحصیل، همسرکشی، فرزندان فاقد اوراق هویت، و فقر مهارت فرزندپروری. این چرخه فقر، بر زندگی نسلهای آتی نیز تأثیرگذار بوده و چالشهای جدیدی را در پی دارد.
🆔@imamalisociety
