1209
غزل غزل غزال من ! ترنمم از آن تو… https://t.me/joinchat/AAAAAFOZpxllrvRDrae5NA
من دلم سخت گرفته است از این
میهمانخانهٔ مهمانکُشِ روزش تاریک
که به جانِ هم، نشناخته، انداخته است:
چند تن خوابآلود
چند تن ناهموار
چند تن ناهشـیار!
#نیما_یوشیج
شبتون آرام 🌙⭐️
اگر به ازای هر بار که به یادت افتادهام،
گلی میرویید؛
اکنون باغی داشتم
که تا همیشه در آن قدم بزنم.
#آلفرد_تنیسون
«بیشتر آدما فرق آدم درونگرا رو با کسی که حوصلهی حماقتهاشون رو نداره، نمیفهمن.»
داستایفسکی
حسامالدین سراج غزل معرکهٔ سعدی را میخواند با صدایی گرم. و در اجرای این بیت، فوران عاطفه است، زیر و زبر شدن دل است:
بیا تا جان شیرین در تو ریزم
که بخل و دوستی با هم نباشد
دوستی با بخل سازگار نیست. حافظ میگفت: «با دوستان مضایقه در عمر و مال نیست.»Читать полностью…
هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافته…
شما در حال حاضر در کدوم یک از این مراحل رشد هستید؟ 👆
بعضی صبحها
آدم فقط باید یه لحظه مکث کند و بفهمد که:
هنوز فرصت دارم،
هنوز میتوانم،
هنوز قصه تمام نشده...
نه فقط برای چیزهایی که دارم؛
برای درهایی که هنوز نمیبینمشان،
برای جوابهایی که هنوز نرسیده اند،
و برای اتفاقایی که قراره یه روز بگم:
«وای... پس دلیل اون همه تأخیر این بود!»
درود بر یاران جانЧитать полностью…
صبحتان برکت باران
گشایش در کارها و رسیدن به مقصود سهم امروز و هر روزتان باد
صبح آدینه تان از همیشه زیباتر🌺
پیش از شما
بهسانِ شما
بیشمارها
با تارِ عنکبوت
نوشتند روی باد:
«کاین دولت خجستهی جاوید زنده باد!»
#شفیعی_کدکنی
حکایت امروز
📝فرزند حافظ
وارد "کتابخوب" شد و گفت: عمو، یه فال بخر.
گفتم: چند؟
گفت: هرچه خودت گفتی.
گفتم: دههزار تومن خوبه؟
گفت: باشه، دههزار تومن.
دستهی فالها را گرفت طرفم. یکی برداشتم و پنجاههزار تومان دادم دستش.
دستهای هفتهشتسالهاش خشک و ترکخورده بود؛ انگار دستهای یک پیرمرد هفتاد، هشتادساله باشد، نه دستهای کودکی که باید هنوز بوی بازی و شیطنت بدهد.
از جیب عقب شلوارش یک کیف پول بیرون کشید. چنان با ژست مردانه دستبهجیب شد که دلم برایش رفت. چند اسکناس دههزارتومانی را با ادب و نزاکت گرفت طرفم.
گفتم: نمیخوام عمو!
گفت: حرف زدیم.
و چنان گفت که انگار میخواست بگوید: "مَرده و حرفش!"
گفتم: پس چهارتای دیگه برمیدارم.
با این شرط قبول کرد.
با لذت، حرکات و طرز ایستادن مردانهاش را نگاه میکردم. پنجاهتومانیاش را گذاشت وسط کیف پول مشکی اش. چشمم به قاب تلقی کیف پول افتاد؛ عکس یک زن و مرد کنار هم بود. حدس زدم پدر و مادرش باشند.
پرسیدم: حافظ رو میشناسی؟
گفت: خیلی نه، یه شاعره که قبرش تو شیرازه، اما انگار پدرمه.
تعجب کردم. گفتم: چطور؟!
گفت: خیلی وقته مُرده، اما سالهای ساله که به خیلیها مثل من نون میرسونه؛ خیلی دوست دارم یه بار برم سرِ قبرش!
چند لحظه ساکت ماندم. نمیدانستم به صورت کوچکش نگاه کنم، به دستهای ترکخوردهاش، به کیف پول مشکی مردانهاش یا به حرف بزرگی که از دهان کودکی به آن کوچکی بیرون آمده بود و یا مناعت طبعش!
زیر لب گفتم:
"بنازم مردونگیتو! که از خیلی ریشدارها،* *قدرشناستر و مردتری!"
اما ذهنم هنوز درگیر حرفش بود؛ "حافظ انگار پدرمه."
ما معمولاً حافظ را با فالهای شب یلدا، عاشقانههایش، غزلهایش و رازهایی که در بیتهایش جستوجو میکنیم به یاد میآوریم. کمتر فکر میکنیم که شعر یک شاعر، قرنها پس از مرگش، ممکن است برای کودکی که حتی فرصت درستوحسابیِ کودکیکردن نداشته، به نان تبدیل شود؛ به لقمهای که سر سفره میبرد، به پولی که در کیفش میگذارد و شاید به امیدی که برای فردا نگه میدارد.
حافظ قرنهاست که در خاک آرمیده، اما کلماتش هنوز میان مردم راه میروند؛ از خانهای به خانهی دیگر، از دستی به دستی دیگر. گاهی در مجلسی باشکوه خوانده میشوند و گاهی در گوشهی خیابان، نان شب کودکی را فراهم میکنند.
و چه تناقض تلخی! شاعری که روزگاری از عشق و رندی و راز هستی میسرود، حالا برای پسربچهای که شاید هنوز معنای بسیاری از شعرهایش را نداند، نانآور شده است؛ پسربچهای که نه از آرایههای ادبی چیزی میداند و نه از وزن و قافیه، اما معنای شعر را به شکلی عمیقتر از بسیاری از اهل ادب فهمیده است. شعر وقتی به زندگی راه پیدا کند، دیگر فقط کلمه نیست؛ میتواند نان باشد، پناه باشد و دستی باشد که از قرنها پیش، دست کودکی را میگیرد.
آن روز من یک فال خریدم، اما با حقیقتی بزرگ آشنا شدم. گاهی ارزش یک شاعر را نه منتقدان ادبی تعیین میکنند، نه دانشگاهها و نه کتابهایی که دربارهاش نوشتهاند؛ گاهی باید از کودکی پرسید که نانش را از شعر او درمیآورد.
و شاید بزرگترین ستایش حافظ همین باشد؛ اینکه پس از قرنها، کودکی هفتهشتساله در کرمان، بیآنکه غزلهایش را خوب بشناسد، او را پدر خود بداند.
و من با خودم فکر کردم: خوشا به حال حافظ که چنین فرزندی دارد؛ و خوشا به حال ادبیاتی که هنوز میتواند نان بدهد، حتی به کودکانی که سهمشان از زندگی، خیلی زودتر از موعد، مردشدن بوده است.
پاکت فال را باز کردم، حافظ گفت:
"گر چه گردآلود فقرم، شرم باد از همتم
گر به آبِ چشمه خورشید، دامن تر کنم"
کتاب : انسان در جستجوی معنا
#نوشته: دکتر ویکتور فرانکل
🪴🕊️
خانه ام را مرتب کردهام، حالا تنها چیزی که بهم ریخته است؛ منم.
بگذار
به تو فکر کنم
و دلتنگت باشم
به خاطر تو گریه کنم و بخندم
و فاصلهی وهم و یقین را بردارم...
#نزار_قبانی
#حمید_سلیمی
میبینی؟
طوری در رنجکشیدن ماهر شدهای، که گاهی خودت هم زخم هایت را از یاد میبری.
و اما عزیزم دیدی؟
دیشب هم صبح شد.
سلام
بر کسانی که
از آنها پیالهای محبت خواستیم
مارا با مهربانی
تا ساحل دریای محبت بردند ،
از آنها به اندازه ی بیتی آگاهی خواستیم
با ذهنی آگاه
دیوانی گشوده دستمان دادند .
درود بر ياران جان Читать полностью…
صبحتان آغاز شکوفایی میوه ی محبت و شادمانی دلتان باد
سبزینگی هزاران بهار پیشکش حضور سبزتان🌺
آنچه را غمگینت میکند، فاش نکن
مگر برای آنی که مدام خوشحالت میسازد.
#غسان_کنفانی
مهربانی مهمترین اصل انسانیت است
اگر کسی از من کمکی بخواهد
به این معنی است که،
من هنوز بر روی زمین ارزش دارم.
#پائولو_کوئیلو
❗️سیمین بهبهانی در یک دوئل هنرمندانه و ادیبانه با ابراهیم صهبا!
▪️بخشی از برنامهی «شعر و شاعری»؛ رادیو ملی ایران، اوایل دههی پنجاه خورشیدی!
تا جهان باقیست
باقی باد ایرانِ بزرگ
دوستانش کامیاب
و دشمنانش نامُراد
✍ملکالشعرای بهار
عشق ها نثار آنهایی که
صبح به صبح غصهها را فراموش
میکنند و مثل خورشید گرما و
محبتشان را میتابانند ...
امروز و هر روزتان سرشار از فرصتهای خوب!
#نای_و_نوا
🎼🎵🎶🎤🎼🎵🎶
روزها میروند و تکهای از عمر ما را با خود میبرند. هر صبح، سرمایهای تازه به نام «امروز» میگیریم که نه ذخیره میشود نه برمیگردد. پس روزها را فقط نشماریم؛ زندگی کنیم و بگذاریم چیزی بماند: یک مهربانی، یک خاطره.....
صائب:
به دشواری زلیخاЧитать полностью…
داد از کف دامن یوسف
به آسانی من از کف
چون دهم دامان فرصت را
اون دانش آموز از سر استیصال، آخرین و تنهاترین راهِ نجاتش را روی یه تکه کاغذی به دوستش داد .
معلم نه تنبیه ش کرد.
نه کاغذ رو پاره کرد،
نه اونو بازخواست کرد.
بهش یه صفرِ بزرگ هم نداد.
تحقیرش هم نکرد.
معلمآگاه درک کرد که این یه تقلب نیست وروی اون صندلی یک «متخلف» ننشسته
کسی نشسته که فریاد کمک سر داده.و بهترین پاسخ رو بهش داد:
من تو رو دیدم.
من دردِ تو رو فهمیدم.
من تو رو در این طوفان تنها نمیگذارم....🌱
بزرگترین درس :
گاهی باید قانونِ خشک رو زیر پا گذاشت تا قلبی زنده بمونه.💫
و بی شک اون دانش آموز تا آخرین روزِ عمرش توی خاطرش میمونه که وقتی در بنبستِ دنیا گیر افتاده بود، دستی مهربان، بدون هیچ #منت و #سرزنشی، به او پناه داد....😔
.
هیچ میدانی چرا چون موج
در گریز از خویشتن پیوسته میکاهم؟
زانکه بر این پرده تاریک
این خاموشی نزدیک
آنچه میخواهم نمیبینم
و آنچه میبینم نمیخواهم
#شفیعی_کدکنی
پرسید؛
چگونه انسانها را بشناسیم؟
پاسخ داد؛
به آنچه از تو میخواهند نگاه نکن، ببین در تو چه چیزی را زنده میکنند؛
آرامش یا آشفتگی.
جوانهای که از تگرگ وباد تازیانه خوردهبود
به شانهی نسیم سر نهاد و گفت:
خوشا خوشا که آفتاب چیره شد..
تجلی بخشیدن به حقیقت خویشتن
درست در میانه غوغا و هیاهوی زندگی #هنر است...
#نای_و_نوا
🎶🎵🎼🎶🎵🎼
من هر آنجا که عشق بود، مهربانی بود و آدمهایی خالصانه هم را دوست داشتند؛
خورشید را دیدم که طلوع میکرد، زندگی را دیدم که جریان داشت و شادی و امید را که به زیباترین حالت ممکن، تکثیر میشد...
#نرگس_صرافیان
سمفونی شبتان به نوای باران، و دلتان لبریز از آرامشِ ستارهها؛
شبي نمنم، دلی روشن و رؤیاهایی به لطافت باران ارزوست ...
شبتون آرام⭐️🌙