Telegram-канал buvanloo - کانال روستای بوانلو: Unsorted

کانال روستای بوانلو

10 December 2025 14:12

‍ ننه‌ها — مادرانی که دیگر تکرار نمی‌شوند

✍️ قادر قادری

این قصه… قصه‌ی مادرانی‌ست که اگر برای نسل امروز تعریفشان کنی، می‌گویند:
مگه میشه؟ واقعاً همچین آدمایی بودن؟

اما بودند…
نه توی کتاب‌ها، نه توی فیلم‌ها.
توی همین خانه‌ها… همین روستاها… همین زندگی‌هایی که هنوز بوی نان‌تنور می‌دهد.

مادرانی که وقتی بچه تب می‌کرد،
شبانه از خانه می‌زدند بیرون،
بچه را محکم می‌چسباندند به سینه‌شان،
و جاده‌ی تاریک را کیلومترها می‌رفتند،
تا جایی که شاید یک دکتر بیدار باشد.
نه ماشینی بود، نه تلفنی، نه اینترنتی که بگویی وضعش چطوره؟
فقط دل بود…
دلِ مادری که می‌خواست بچه‌اش صبح را ببیند.

مادرانی که سال‌ها برای جهاز دختر پول جمع کردند.
سکه‌ها را از خرده‌ریزِ خریدها کنار گذاشتند،
لباس‌های کهنه‌شان را وصله زدند،
و هیچ‌وقت نگفتند:
دخترم… من سختی کشیدم.
نه.
اشکشان را شب‌ها می‌ریختند،
جایی که هیچ‌کس نبیند…
و صبح دوباره می‌شد مادرِ محکمِ خانه.

مادرانی که گرسنه می‌خوابیدند تا بچه‌شان سیر باشد.
خودشان لقمه را عقب می‌زدند و می‌گفتند:
من میل ندارم.
ولی میل داشتند…
فقط یک مادر، میلِ شکمش را قربانی می‌کند برای میلِ آرامشِ بچه.

مادرانی که پا به پای مرد کار کردند.
در مزرعه، پای دیگ، کنار گوسفند، روی زمینِ سختِ کشت.
کارشان نه کمک بود، نه وظیفه.
ستونِ زندگی بودند.
ستونی که هیچ‌وقت اسمش در گزارش و تاریخ نمی‌آید…
ولی اگر نبودند، زندگی فرو می‌ریخت.

مادرانی که نمی‌پوشیدند تا فرزندشان بپوشد.
زمستان، یلِ برف می‌آمد،
باد تا مغز استخوان می‌رفت، اما باید خودش ان همه برف را از پشت بام خانه ها پایین میریخت
این‌ها افسانه نیست…
این‌ها زندگیِ نسل قبل است که نسل امروز شبیه خواب می‌بیندش.

مادرانی که خسته بودند،
اما خستگی را قورت می‌دادند.
بغض داشتند،
اما لبخند را قسمت بچه می‌کردند.
گاهی پشت در،
گاهی پشت بام،
گاهی کنار تنور…
دردهایشان را می‌ریختند و خالی می‌شدند،
تا فردا دوباره «مادر» باشند.

این مادران، قهرمان نبودند…
خدا هم نبودند…
اما یک کاری کردند که دیگر تکرار نمی‌شود:

آن‌ها زندگی را بر دوش کشیدند بدون اینکه اسمش را بگذارند فداکاری.

نسل جدید اگر این روایت را بشنود، شاید بگوید:
اغراقه… زیادی شاعرانه‌ست…
اما هر خانه‌ای که یک مادرِ قدیمی داشته،
می‌داند این‌ها نه شعر است، نه قصه.
واقعیت است.
واقعیتی که امروز باورکردنی نیست.

این روایت برای همان مادرانی‌ست
که دست‌هایشان تاریخ را نوشته،
اما نامشان هیچ‌جا چاپ نشده.
برای ننه‌ها — برای همه‌ی مادرانی که دست‌هایشان خط و نشانِ زندگی را حک کرده — باید ادای احترام کنیم: با حرف، با عمل و با نگهداریِ میراثِ ساده‌شان. بگذار ننه‌ها در ما زنده بمانند؛ نه به شکلی ایده‌آل، بلکه با تمام عیوب و محبت‌ها و غر زدن‌هایشان. آنها دیگر تکرار نشدنی‌اند، اما می‌توانیم تکرارِ خوبی‌هایشان را به نسل بعدی بسپاریم.

#دل_پاییزی
@buvanloo