7199
یا مَلجَأ کُلِّ مَطرُود.. ای پناه هر طرد شده! @symk133 👈 شناس ناشناس 👈 https://t.me/BChatBot?start=sc-cc1fb86e94
توی گوشیم میگردم ، تصاویری هست از لبنان و جنگ لبنان که شاعران هر چه قدر قلم بزنن ، هزار حرف ناگفته میماند
Читать полностью…
امشب به نیت حفظ سلامتی حافظان دلاور تنگه‌ی هرمز و نقش بر آب شدن شرارت تروریست‌های آمریکایی یک آیت‌الکرسی بخوانیم.
Читать полностью…
مسافران قطار انقلاب
چند روزی است که دوباره بحث «پیاده شدن از قطار انقلاب» شدت گرفته؛ اما این‌بار تفاوتش با گذشته در این است که دعوا فقط بر سرِ پیاده شدن نیست، بلکه بر سرِ چرایی کنار زدن اصیل‌ترین بدنه انقلاب و شناخته‌شده‌ترین چهره‌های آن است؛ اتفاقی که شاید تا امروز سابقه نداشته باشد.
اما اشکال این ماجرا کجاست؟
آیا مسئله از مردم پابرهنه‌ای است که مصداق «بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي» نسبت به ولیّ خود شده‌اند؟ یا از چهره‌های سرشناسی که سال‌ها در همین جریان اصیل، کنار مردم بوده‌اند؛ با هم روضه رفته‌اند، گریه کرده‌اند و در یک مسیر حرکت کرده‌اند؟
چه کسی مسیر را نسبت به ولی کندتر فهمیده است؟
همان ملت مبعوثی که امام جامعه، بارها خود را در صف آنان دیده و معرفی کرده است؛ مردمی که همیشه پایینِ تریبون‌ها بوده‌اند، نه بالای آن‌ها؛
به نظر نگارنده، رابطه با ولی بیش از هر چیز به قلبی پاک و خالی از ناخالصی نیاز دارد. ممکن است کسی در یمن باشد، اما از بسیاری نزدیک‌تر و همراه‌تر با ولی باشد.
از نگاه من، اشکال قطعاً از مردمِ مبعوث‌شده نیست؛ و شاید حتی از بسیاری از مداحان هم نباشد. اما بخشی از مداحان، حتی با نیت و عمل درست، ناخواسته در زمینی بازی می‌کنند که صاحبان آن، مطیع کامل امر رهبری نیستند.
چرا؟
چون مردم، خط مأموریت خود را مستقیماً از رهبر گرفته‌اند؛ مطالبه حق خون امام شهیدشان. اما مسئولان، که موظف به پاسخگویی و ارائه گزارش از اجرای دستورات امام جامعه هستند، نه گزارشی ارائه می‌کنند و نه در ظاهر، همه امور مطابق آن دستورات پیش می‌رود.
بنابراین، خطاب من به مداحان عزیزی است که بسیاری از آنان را رفیق و هم‌هیئتی خود می‌دانم؛ اگر قرار است فریادی زده شود، این فریاد را بیش از مردم، بر سر مسئولان بزنید. نه از باب متهم کردن به خیانت، بلکه از باب مطالبه‌گری؛ زیرا آنان موظف‌اند نسبت به اجرای دستورات رهبر و عملکرد خود، به مردم گزارش بدهند.
ما باشیم یا نباشیم
نیازی به رمزگشایی نیست
بله! نزنیم، حتماً می‌خوریم و باز عزادار خواهیم شد…
هرچند که بدون انتقام قطعی و مشخص و معین،
و نه جمله‌سازی‌های رمانتیک،
هر روز اوضاع بدتر خواهد شد
به نقطه‌ای رسیدم که از شنیدنِ اینکه آمریکا ایران رو بزنه، خوشحال می‌شم.
می‌گم حداقل تکلیف مردم و رهبری، زودتر با این ابله‌ها مشخص می‌شه.
با آقا حرف بزنید.
آقا رو تموم‌شده نبینید.
زیر لب…
پشت فرمون…
موقع آشپزی…
موقع راه رفتن…
ما همه با آقا اُنس داشتیم.
رفیق بودیم.
اگه هم بدی کردیم، توی دنیای رفاقت بخشیده می‌شه.
امام رضا علیه‌السلام یادمون داد:
«الإمامُ الأنيسُ الرّفيق، والوالدُ الشَّفيق، والأخُ الشَّقيق، والأمُّ البَرَّةُ بالولدِ الصغير.»
آقا تنها شهیدیه که همه‌ی این ملت باهاش حرف دارن.
حرف بزنید…
خیلی واضح می‌شنوه.
/channel/MLja_ir
نجفی که تشییع میلیونی قائد شهید در آن برگزار می‌شود همان نجفی‌ست که مرجع عالیقدر آیت الله العظمی خویی با 20 نفر تشییع شد و پیکر غرقه به خون شهید محمد باقر صدر شبانه و مخفیانه دفن شد...
خونِ تو چه کرد با این اُمّت...
حقیقتاً رعایت جزئیات نماز و اذکار آقای جوادی در شأن امام شهید بود...
Читать полностью…
آقای ما اشبه الناس به ائمه بود
رفتارش
کردارش
مدیریتش
حکومتش
سربازانش
شهادتش...
و حتی تشییعش که بوی اربعین میده...
☹️😞
ساعت وداع از ساعت شنیدن خبر عزیزت هم دیر تر میگذره…
و اگر قرار باشد فراموشت کنم
چونان خونی خشک بر پیراهنی سفید میشوی
هیچ‌وقت نرفتنی....
اگه سخنگوی امور خارجه‌مون،
جنم این رو داشت که بشه سخنگوی قرارگاه خاتم،
دشمن می‌فهمید با کی داره می‌جنگه.
۶۴ سال مبارزه
در هیچ نبردی شکست نخورد
تمام آپشن های مبارزه رو هم تجربه کرد...
جنگ
تبعید
زندان
ترور
شکنجه
جانبازی
شهادت...
چریک ترین رهبر تاریخ
عزیز که از دست می‌دی…
رفیقات که میان، تا همدیگه رو می‌بینید،
می‌زنید زیر گریه.
توی این دو هفته،
هر پستی گذاشتم،
پیام‌ها فقط تصویرِ گریه بود.
حرفی نداریم بزنیم…
جز گریه.
چی بگیم؟
امام رفت.
بیشترین دردِ آقا، دوری از امام بود؛
چهل‌وچند سال دلتنگی…
آقاجان،
ما را زیاد در این دوری تنها نگذار.
اللّهُم اللّهُم اللّهُم انَّهُ نَزَل عِندکَ شهیداً، هذا اولاً.
اللّهُم اللّهُم اللّهُم انَّهُ نَزَل عِندکَ قتیلاً للاِسلام قتیلاً لاُمة مُسلما، قتیلاّ لسیاسَتِها
حال بدی دارم.
همین اندازه هم که الان خودم رو توی این فضا نگه داشتم و به سر و صورتم نمی‌زنم، برام زجره.
یک عزیزی که اصلاً از ملیت ما نبود، می‌گفت:
«کسی حالم رو درک نمی‌کنه. کاشکی بی‌کس و کار می‌شدم، ولی آقا الان بودن.»
بهش گفتم:
خاصیتِ عزیز از دست دادنه.
همه فکر می‌کنن اون عزیز فقط برای خودشون بوده.
ما همه فرزندان یک امام هستیم.
امام، برای همه امامه.
حتی کسایی که خوشحالن…
چند ساعت بیشتر تا سفرم به عراق نمونده؛
برای مستند تشییع آقا.
هزار تا کار قبل سفر هست؛
اونم برای ساختن مستند رهبر جهان اسلام، توی یک کشور دیگه.
۴۸ ساعته خونه نرفتم.
همه‌ی کارها رو پشت موتور، این‌ور و اون‌ور انجام دادم.
دلم نمی‌اومد خونه باشم.
چی بگم…
باید می‌مردیم، ولی خب داریم نفس می‌کشیم.