42236
Admin @hossein_akbarlu تبلیغات نداریم
ما باید هر روز انتخاب کنیم که خودمان را به خاطر کاستی ها، آرزوهای متضاد، وسوسه های ناسالم، ذهن قضاوتگر و افکار انتقادی مان ببخشیم. باید بخشایش را در اولویت قرار دهیم تا بتوانیم با جنبه هایی از خود و زندگی مان آشتی کنیم که به ظریف ترین شکل نادیده گرفته ایم، نسبت به آنها بی توجه بوده ایم، از آنها سوء استفاده کرده ایم، به آنها تجاوز یا خیانت کرده ایم یا از آنها متنفر بوده ایم.
ما باید خودمان را به خاطر مسائل شخصی و موقعیت هایی که در آنها خود را محق می دانیم و این باور را در ما تقویت می کنند که از دیگر انسان های جهان جدا هستیم، ببخشیم. زیرا وقتی موفق به انجام این کار مهم شویم، می توانیم اطرافیان خود را نیز ببخشیم. آن گاه قادر خواهیم بود منظره ای گسترده تر و تعبیری باشکوه تر از تجربه شخصی خود ببینیم.
اگر می دانستید خدا هستید، چگونه با خود رفتار می کردید؟ چه نگاه متفاوتی به خود داشتید؟ اگر می دانستید همه امکانات زندگی را در دل خود دارید، در همین لحظه خودتان را چگونه می دیدید؟
دبی فورد
وجود مقدس شما
ص 183
🌿 موسیقی بیکلام | By The Deep Sea
اثر Federico Albanese
🎧 عبوری نرم از جهانِ خیال...
آیا شما افکارتان هستید یا آگاهی پشت افکار؟
شما اکنون اینجا حضور دارید و این توانایی را دارید که آگاهانه افکاری را در ذهن خود ایجاد کنید. برای مثال، همین حالا در ذهنتان کلمه «سلام» را تکرار کنید. میبینید که ذهن شما میتواند با اراده شما این فکر را بسازد. اگر خودتان تصمیم نمیگرفتید که این کلمه را در ذهن بیاورید، چنین فکری نیز شکل نمیگرفت.
این نشان میدهد که بخشی از افکار ما به صورت آگاهانه و ارادی ساخته میشوند. اما همه افکار ما اینگونه نیستند. در واقع، دو نوع فکر متفاوت وجود دارد: افکار ارادی و افکار خودکار. افکار ارادی همان افکاری هستند که عمداً و با انتخاب خود ایجاد میکنیم.
شما به دو روش مختلف میتوانید به صورت ارادی فکر بسازید. میتوانید از طريق صدای درونِ سرتان که با شما صحبت میکند، افکار شنیداری بسازید (مانند گفتن «سلام») یا می توانید تصویرهایی در چشم ذهنتان ایجاد کنید. برای مثال، هم اکنون یک قایق را تصور کنید. آیا آن را در ذهنتان می بینید؟ اکنون قایق بزرگتری را تصور کنید و حتی یک قایق بزرگتر. قایق کوئین ماری را ببینید. آن قایق آنجا نخواهد بود، مگر اینکه شما عمداً اراده کرده باشید که آنجا باشد. یک بار دیگر، می بینیم که به وضوح توانایی دارید ذهنتان را به ساختن افکار و ادارید.
دسته دیگری از افکار، در کنار افکار ارادی وجود دارد: افکار خودکار. اینها افکاری هستند که عمداً برای ساختن آنها تصمیم نگرفتید - آنها به خودی خود در ذهنتان ایجاد شدند. شاید وقتی آنجا هستند به آنها توجه کنید، اما مانند قایق، به صورت ارادی تصمیم نگرفتید آنها را بسازید. اکثریت افکار شما به صورت خودکار تولید شده اند. در حال رانندگی در خیابان و لذت بردن از روزتان هستید و ذهنتان خودش آغاز میکند به ساختن افکار: «چرا باید آن حرف ها را می زدم؟ اگر آن حرف ها را نزده بودم، شاید هنوز با هم بودیم. خُب! این بعید است - پیش از آن هم با هم مشکل داشتیم.» شما به صورت ارادی، ذهنتان را به ساختن این افکار وادار نمی کنید. این صدای درون ذهنتان است که صحبت می کند. اگر شک دارید که این موضوع به خودی خود رخ می دهد، بکوشید به هر مدتی که شده، آن را متوقف کنید. جریان افکار ذهن، بدون فوت وقت بر می گردد.
فرض کنیم بنا بوده کسی رأس ساعت سه با شما تماس بگیرد و تا ساعت سه و سی دقیقه هنوز با شما تماس نگرفته است. طی آن سی دقیقه چه اتفاقاتی رخ میدهد؟ ذهنتان به خودی خود ساختن افکار را آغاز میکند. شما به صورت ارادی تصمیم نمی گیرید که: «میخواهم نگران این مسئله باشم. خُب! ذهن، شروع کن به ساختن افکار نگرانی. حادثه ای رخ داده یا سر کارم گذاشته؟» شما این کار را انجام نمی دهید. ذهنتان سرخود این کار را انجام می دهد. حتی این ها افکار معناداری هم نیستند - اینها افکار مخربی هستند و سی دقیقه شما را خراب می کنند. اکنون پرسش این است: اگر میخواهید سی دقیقه برای تماس آن شخص صبر کنید، چرا میخواهید خودتان را بدبخت کنید؟ خُب! از نظر فنی، شما نمی خواهید. ذهنتان این کار را برای شما انجام می دهد.
اگر دقت کنید، خواهید دید که ذهن، خودش بیشتر افکار را می سازد. آن ها تمام مدت در جریان هستند. فقط به خودتان در زیر دوش دقت کنید، وقتی در حال رانندگی هستید یا هرگاه دست از کار می کشید، می بینید که ذهن، پیوسته فکر می سازد. حتی وقتی کسی در حال گفت وگو با شماست، شاید کلمه ها از درون حس هایتان بیایند، اما شما کاملاً به آنها گوش نمی کنید. شما در حال گوش کردن به واکنش ذهنتان به آنچه گفته شده نیز هستید. شما می اندیشید که «من با این موافق نیستم. هرگز به این صورت انجامش نمیدهم.» ذهنتان به جای اینکه این بحث را به گفتههای فرد مقابل مربوط کند، آن را کاملاً به شما مربوط کرد. اگر به آن افکاری که به صورت خودکار ساخته شده اند دقت کنید، خواهید دید که طیف گسترده ای از خنده دار تا ترسناک هستند. با وجود این، آیا هوشمندانه است که تمام مدت این نویز در سرتان باشد؟ اگر به خودتان زحمت توجه کردن به آن را بدهید، متوجه خواهید شد که هوشمندانه نیست.
راه رهایی از افکار خودکار، مبارزه با آنها نیست؛ بلکه دیدن و شناختن آنهاست. وقتی فقط شاهد افکاری باشیم که در ذهن ما پدیدار میشوند، کمکم درمییابیم که ما افکارمان نیستیم، بلکه آگاهیای هستیم که آنها را مشاهده میکند. در این فاصله، آرامش بیشتری شکل میگیرد و ذهن از فرمانروای زندگی به ابزاری در خدمت ما تبدیل میشود.
مایکل ای سینگر
رها زیستن
ص 112 و 113 و 114
🆔 @Khodshenasivo
🆑 عرفان و خودشناسی
سلام دوستان خوبم ❤️
می دونم که این روزها شاید خیلی از ما از شنیدن بعضی حرف های دینی خسته شده باشیم شاید دلخوری ها و تجربه های تلخ باعث شده باشه فاصله ای میان ما و مفاهیم معنوی به وجود بیاد اما دلم می خواد در این مسیر، بدون هیچ قضاوتی از دریچه دیگری به خدا نگاه کنیم
بیایید برای لحظاتی تمام پیش داوری ها رو کنار بگذاریم و به خود معنای عشق ، آگاهی و شناخت پروردگار توجه کنیم
مولانا در مثنوی معنوی بارها از آیات قرآن الهام گرفته و مفاهیم قرآنی رو با زبانی عاشقانه و عمیق در جان انسان نشونده. مثنوی رو به درستی «قرآن به زبان پهلوی» هم نامیده اند؛ یعنی بازتابی شاعرانه و فارسی از معارف قرآنی
جوشن کبیر هم برای ما می تونه فرصتی برای شناخت جلوه های گوناگون خداوند باشه هر فراز و هر نام ، ما رو به تأمل درباره رحمت، بخشندگی، مهربانی، قدرت و حضور او دعوت می کنه
وقتی میگیم «یا رحمان»، از خودمون بپرسیم چقدر مهربونیم؟ وقتی میگیم «یا غفور»، آیا می تونیم ببخشیم؟ وقتی می گیم «یا نور»، آیا حضور ما به زندگی دیگران روشنایی می بخشه؟
بیایید این چله رو فقط به خواندن و شنیدن محدود نکنیم اجازه بدیم نام های خدا در رفتار و نگاه ما زنده بشن.
شاید زیباترین نتیجه این مسیر این باشه که کمی عاشق تر، مهربون تر، آگاه تر و به حقیقت وجود خودمون نزدیک تر بشیم
خدا را نه فقط در دعاها، بلکه در تمام لحظه های زندگی جست وجو کنیم 🤍
سپاس از شما❤️🌹
هنر ندانستن
ذهن می خواهد برای هر اتفاقی توضیحی داشته باشد. اما بعضی تجربه ها پیش از آنکه فهمیده شوند باید زندگی شوند.
گاهی پذیرفتن اینکه نمی دانی نشانه پایان جست و جو نیست؛ آغاز فهمی عمیق تر است.
🌿 J. Krishnamurti
📜 Freedom from the Known
🔈 فایل صوتی
📁 چله جوشن کبیر (شرح اشراقی بر اسامی پروردگار)
📂 فراز سیام - طلب هدایت
👤 علی مقدم
0️⃣3️⃣ قسمت سیام
⏱️ مدت زمان 48 دقیقه
@Khodshenasivo
@spiritual_mind
🆑 کانال عرفان و خودشناسی
آزادی از نقش قربانی
ممکن است با تو ناعادلانه رفتار شده باشد و زخمی واقعی در تو مانده باشد. اما تمام هویتت را به آنچه بر تو گذشته گره نزن.
تو مسئول همه اتفاق هایی که برایت افتاده نیستی؛ اما می توانی در ساختن ادامه زندگی سهم داشته باشی.
🌿 Dada J. P. Vaswani
📜 The Power of Forgiveness
🔈 فایل صوتی
📁 چله جوشن کبیر (شرح اشراقی بر اسامی پروردگار)
📂 فراز بیست و نهم - ایستادگی در سلوک
👤 علی مقدم
9️⃣2️⃣ قسمت بیست و نهم
⏱️ مدت زمان 59 دقیقه
@Khodshenasivo
@spiritual_mind
🆑 کانال عرفان و خودشناسی
سکوت درون چیست؟
سکوت واقعی نبودن صدا نیست. لحظه ای است که دیگر مجبور نیستی برای هر چیزی پاسخی پیدا کنی.
گاهی عمیق ترین حقیقت وقتی آشکار می شود که ذهن از توضیح دادن دست می کشد.
🌿 J. Krishnamurti
📜 The First and Last Freedom
🔈 فایل صوتی
📁 چله جوشن کبیر (شرح اشراقی بر اسامی پروردگار)
📂 فراز بیست و هشتم - بینیاز مطلق
👤 علی مقدم
8️⃣2️⃣ قسمت بیست و هشتم
⏱️ مدت زمان 65 دقیقه
@Khodshenasivo
@spiritual_mind
🆑 کانال عرفان و خودشناسی
معنای بخشیدن
بخشیدن به معنای فراموش کردن یا اجازه دادن به تکرار آسیب نیست. می توانی از تجربه ای درس بگیری و مرزهای سالمی بسازی بدون اینکه تمام وجودت را به تلخی آن گره بزنی. رهایی زمانی آغاز می شود که دیگر اجازه ندهی گذشته حتی در غیاب عامل رنج، آرامش امروزت را تعیین کند.
🌿 Dada J. P. Vaswani
📜 The Power of Forgiveness
انتظارهای بی پایان؛ زخمی که خانواده را فرسوده می کند
در بسیاری از خانواده های امروز، آرامش نه به خاطر نبود محبت، بلکه به خاطر «انتظارهای بیپایان» از بین می رود. انسان ها به جای آنکه یکدیگر را همانگونه که هستند بپذیرند، تصویری از «آنچه باید باشند» در ذهن خود می سازند و دائماً دیگری را با آن تصویر می سنجند.
این انتظارها گاهی آشکارند و گاهی پنهان؛ گاهی در قالب گله و گفتوگو بیان می شوند و گاهی در سکوت و نارضایتی باقی می مانند. اما در هر صورت، نتیجه یکی است: فاصله میان دل ها بیشتر می شود و صمیمیت آرام آرام فرسوده می گردد.
در نگاه عرفانی، ریشه این مشکل در ناتوانی انسان از دیدن «حقیقتِ موجود» است. انسان به جای حضور در لحظه و پذیرش واقعیت، ذهن خود را در آینده ای خیالی یا تصویری کامل از زندگی دیگران گرفتار می کند. همین فاصله از واقعیت، آرامش را از روابط می گیرد و ذهن را دائماً در حالت نارضایتی نگه می دارد.
انتظار بیش از حد از همسر، فرزند یا والدین، به تدریج رابطه را از محبت به وظیفه تبدیل می کند. در این حالت، هر رفتار نه از روی عشق، بلکه از روی فشار سنجیده می شود. انسان به جای دیدن خوبی های موجود، مدام به کمبودها توجه می کند و همین نگاه، فضای خانه را سنگین می سازد.
در زندگی مشترک، بسیاری از اختلاف ها نه از نبود محبت، بلکه از زیاد بودن توقعات شکل می گیرد. وقتی انسان دائماً در ذهن خود تصویری کامل از دیگری می سازد، هر فاصله ای میان واقعیت و آن تصویر، تبدیل به نارضایتی و دلخوری می شود. این فاصله اگر تکرار شود، بهتدریج گفتوگوها را سرد و رابطه ها را خشک می کند.
این وضعیت به مرور زمان روح خانواده را خسته می کند؛ زیرا هیچ انسانی نمی تواند مطابق یک تصویر ذهنی بی نقص زندگی کند. هر انسان محدودیت ها، ضعف ها، شرایط روحی و فشارهای خاص خود را دارد؛ اما ذهنِ درگیر انتظار، این واقعیت را نمی پذیرد و مدام در حال اصلاح دیگری در ذهن خود است.
از نگاه عمیق تر، آرامش زمانی در خانواده شکل می گیرد که «پذیرش» جایگزین «انتظار» شود. پذیرش یعنی دیدن واقعیت همان گونه که هست، بدون حذف، بدون اغراق و بدون مقایسه دائمی. این پذیرش، در را به روی محبت واقعی باز می کند؛ محبتی که از درک می آید، نه از شرط و توقع.
انتظارهای بیپایان، انسان را از دیدن نعمت های موجود محروم می کند. او آنچه دارد را کوچک می شمارد و آنچه ندارد را بزرگ می کند. همین نگاه، آرامش را از درون زندگی مشترک می گیرد و احساس نارضایتی دائمی ایجاد می کند، حتی در شرایطی که در ظاهر همه چیز خوب است.
در حقیقت، بسیاری از رنج های خانوادگی از «نداشتن» نیست، بلکه از «نپذیرفتنِ آنچه هست» است. وقتی انسان یاد بگیرد دیگری را نه بر اساس آرزوهای خود، بلکه بر اساس واقعیتش ببیند، بسیاری از تنشها آرام می شود و فضا برای صمیمیت واقعی باز می گردد.
در پایان، باید دانست که خانواده میدان ساختن تصویرهای کامل نیست؛ میدان رشد انسانها در کنار یکدیگر است. هر چه انتظارها کمتر و پذیرش بیشتر شود، فاصله دل ها کمتر، گفتوگوها صادقانه تر و آرامش در خانه عمیقتر خواهد شد.
حسین اکبرلو
سپاس از همراهی شما 🌹🙏
🆔 @Khodshenasivo
🆑 عرفان و خودشناسی
🌿 موسیقی بیکلام | Sun
اثر Hania Rani
🎧 صدایِ دورِ یک حقیقت...
صداقت، تمامیت وجود شما را تشکیل می دهد؛ یعنی آنچه واقعا هستید، نه آنچه باور دارید یا وانمود می کنید. وقتی با خود صادق باشید، آگاهانه به خود آسیب نمی زنید و بی احترامی دیگران را تشخیص می دهید.
اگر کسی با شما بی احترامی کند، می توانید به روشنی بگویید: «بس کن. دوست ندارم این طور با من حرف بزنی.» به این ترتیب، مرزهای خود را مشخص می کنید و اجازه نمی دهید دیگران از شما سوء استفاده کنند. در عین حال، به مرزهایی که دیگران تعیین می کنند نیز احترام می گذارید.
وقتی خودتان را دوست دارید، انتظار دارید رابطه تان بر پایه عشق و احترام باشد، نه ترس و بی حرمتی. اگر در رابطه ای احترام متقابل وجود ندارد، می توانید با طی کردن مسیری برای بهبود و پاکسازی، دوباره به عشق و احترام بازگردید.
این مسیر را باید از خودتان آغاز کنید و سپس با یکدیگر ادامه دهید؛ زیرا برای بخشیدن عشق باید در درون خود عشق داشته باشید و برای احترام گذاشتن به دیگران، ابتدا باید به خودتان احترام بگذارید. رابطه باید بر پایه احترام باشد؛ زیرا نبود آن، دیر یا زود به دل شکستگی منجر می شود.
دُن میگل روییز
حلقه آتش
ص 34
🌿 موسیقی بیکلام | Ascolta
اثر Ludovico Einaudi
🎧 خلوتی در آستانه روشنایی...
🔈 فایل صوتی
📁 چله جوشن کبیر (شرح اشراقی بر اسامی پروردگار)
📂 فراز سی و دوم - وحدت با پروردگار
👤 علی مقدم
2️⃣3️⃣ قسمت سی و دوم
⏱️ مدت زمان 65 دقیقه
@Khodshenasivo
@spiritual_mind
🆑 کانال عرفان و خودشناسی
بلوغ عاطفی چیست؟
بلوغ یعنی بتوانی احساساتت را تجربه کنی بدون اینکه اسیر هر واکنش آنی شوی. لازم نیست هر رنجی را به دیگری منتقل کنی یا هر خشمی را به عمل تبدیل کنی.
قدرت واقعی در نداشتن احساس نیست؛ در انتخاب آگاهانه رفتارت هنگام احساس کردن است.
🌿 Michael A. Singer
📜 The Untethered Soul
🔈 فایل صوتی
📁 چله جوشن کبیر (شرح اشراقی بر اسامی پروردگار)
📂 فراز سی و یکم - سلطنت جاودان
👤 علی مقدم
1️⃣3️⃣ قسمت سی و یکم
⏱️ مدت زمان 63 دقیقه
@Khodshenasivo
@spiritual_mind
🆑 کانال عرفان و خودشناسی
🌿 موسیقی بیکلام | F Major
اثر Hania Rani
🎧 میانِ خواب و بیداری...
باید پیوسته به خود یادآوری کنیم که راه های گوناگونی برای فرو نشاندن خشم وجود دارد، اما عمیق ترین آرامش از درک و بینشِ جز-خود سرچشمه می گیرد. جز-خود یک فلسفه انتزاعی نیست، بلکه حقیقتی است که با زندگی آگاهانه و متمرکز می توان به آن دست یافت.
بینش جز-خود، صلح و هماهنگی را میان شما و طرف مقابل برقرار می کند. شما شایسته آرامش و خوشبختی هستید؛ بنابراین، باید با او گفت و گو کنید و برای زندگی مشترک راه حلی بیابید.
همچنین، باید شیوه ای از زندگی را انتخاب کنید که برای خودتان آرامش و هماهنگی به همراه داشته باشد. لازم است با خود نیز پیمان صلح ببندید؛ زیرا اغلب در اثر کشمکش های درونی و نداشتن خرد و بینش، آشفته و فرسوده می شویم.
با درک و بینش می توانید در درون خود و در رابطه با دیگران آرامش ایجاد کنید و بیاموزید که چگونه خردمندانه رفتار کنید و واکنش نشان دهید تا گرفتار نزاع نشوید. وقتی درون شما سرشار از صلح و هماهنگی باشد، طرف مقابل نیز آن را احساس می کند و آرامش میان شما سریع تر برقرار می شود. در نتیجه، معاشرت با شما دلپذیرتر و آسان تر خواهد شد و این برای طرف مقابل نیز سودمند است.
تیک نات هان
خشم
ص 98 و 99
🌿 موسیقی بیکلام | Flight From The City
اثر Jóhann Jóhannsson
🎧 لحظه ای پیش از بیداری...
چه تفاوتی میان دیدن حسی و دیدن واقعی وجود دارد؟
درخت را چگونه می بینید، حسی یا واقعی؟ وقتی گلی را می بینید آیا مستقیماً آن را میبینید و یا از صافی دانش خاص خود، آنچه مربوط به کشاورزی یا غیرکشاورزی است، آن را می گذرانید، یا به خاطر لذتی که به شما می دهد؟ چطور آن را می بینید؟ اگر، به اصطلاح، دیدن حسی باشد از راه اندیشه دیده میشود، پس آیا دیده میشود؟ آیا شما زن یا شوهرتان را می بینید و یا تصویری را که از او دارید می بینید؟ این تصویر مفهومی است که به وسیلهٔ آن دیدن شما مفهومی خواهد بود؛ اما وقتی اصلاً تصویری وجود نداشته باشد، آن وقت است که دیدن واقعی صورت می پذیرد و آن وقت شما به واقع به هم مربوط می شوید.
بنابراین چه مکانیسمی به وجود آورنده این تصویر است، که مانع دیدن واقعی ما از درخت، زن، شوهر، دوست یا هرچه که در نظر است میشود؟ بدیهی است که شما - اگرچه من امیدوارم که در اشتباه باشم - از من تصویری دارید، تصویری از گوینده، این طور نیست؟ اگر از من تصویری ساخته اید، در حقیقت به حرف من گوینده اصلا گوش نمی کنید. و وقتی که به زن، شوهر و افراد دیگر نگاه می کنید، و از درون یک تصویر آنها را می بینید، آنها را واقعاً نمی بینید، شخص را به واسطه تصویری می بینید و از این رو اصلاً رابطه ای وجود ندارد. ممکن است بگویید: «دوستت دارم» اما گفته ای بس بی معنا است.
آیا ذهن میتواند از این تصویرسازی دست بردارد؟ - البته در معنایی که ما در موردش سخن میگوییم. این کار زمانی ممکن میشود که ذهن کاملاً در آن لحظه خاص، در آن لحظهٔ چالش و یا برداشت کاملاً متوجه باشد. مثال ساده ای بزنیم: از شما تعریف می کنند، شما خوشتان می آید، همین «خوش آمدن» تصویر ساز است. اما اگر به این چاپلوسی با دقت کامل گوش کنید، نه از آن خوشتان بیاید و نه خوشتان نیاید، به آن تمام و کمال گوش کنید، در این صورت تصویری ساخته نمی شود، شما او را دوست نخواهید نامید. همین طور وقتی کسی به شما توهین میکند، او را دشمن خود به حساب نمی آورید.
«تصویر سازی» از بی توجهی مایه می گیرد؛ وقتی توجه باشد هیچ مفهومی شکل نمی گیرد. این کار را بکنید، به سادگی متوجه خواهید شد. وقتی شما به نگاه کردن به درخت یا گل یا ابر توجه کامل داشته باشید دیگر پادرمیانی معلومات گیاه شناسی، یا دوست داشتن و نداشتن شما در کار نخواهد بود، شما فقط نگاه می کنید - که معنایش این نیست که شما خود را با درخت همانند کرده اید - در هر حال آدم که درخت نمی شود. اگر به زن، همسر یا دوست خود بدون هیچ تصویری نگاه کنید، خواهید دید که این رابطه چیز دیگری است آنگاه اندیشه در آن راه پیدا نمی کند و امکان عشق وجود دارد.
کریشنامورتی
پرواز عقاب
ص 48 و 49
🆔 @Khodshenasivo
🆑 عرفان و خودشناسی
🌿 موسیقی بیکلام | The Full Moon
اثر Kirk Monteux
🎧 نفسِ آرامِ بی کرانگی...
بدن انسان از غذا، آب و هوایی تشکیل شده است که از زمین دریافت می کند؛ بنابراین، ماده ای که زمین نامیده می شود، با ماده تشکیل دهنده بدن تفاوتی ندارد. اما مجموعه پیچیده ای از حافظه ها، این مواد را دگرگون می کند. خاکی که وارد بدن می شود، به غذا تبدیل می شود، انسان را تغذیه می کند و در شکل گیری بدن او نقش دارد. از این دیدگاه، ویژگی های انسان بودن تا حد زیادی حاصل حافظه تکاملی است.
آب، هوا و غذا در بدن هر انسان، رفتار متفاوتی پیدا می کنند. به محض ورود به بدن، این عناصر به شیوه ای متفاوت عمل می کنند؛ برای مثال، آب درون بطری با آب درون بدن یکسان رفتار نمی کند و میوه نیز پس از ورود به بدن، دستخوش تغییر می شود. این دگرگونی ها عمدتا حاصل تعامل حافظه های اتمی، ابتدایی و تکاملی درون انسان هستند.
سادگورو
کارما
ص 80
🌿 موسیقی بیکلام | Threnody
اثر Goldmund
🎧 روایتی از آن سویِ واژه ها...
🔈 فایل صوتی
📁 چله جوشن کبیر (شرح اشراقی بر اسامی پروردگار)
📂 فراز بیست و هفتم - برترین یاور
👤 علی مقدم
7️⃣2️⃣ قسمت بیست و هفتم
⏱️ مدت زمان 62 دقیقه
@Khodshenasivo
@spiritual_mind
🆑 کانال عرفان و خودشناسی
وقتی پاسخ ها کافی نیستند
گاهی هرچه بیشتر برای فهمیدن زندگی تلاش می کنی، پرسش های تازه تری پدیدار می شوند. شاید همه چیز قرار نیست به پاسخی قطعی ختم شود. بعضی تجربه ها را باید با تمام پیچیدگی شان زیست. بلوغ یعنی بتوانی در برابر رازهای زندگی بایستی بدون اینکه از ندانستن خودت بترسی.
🌿 Ram Dass
📜 Be Here Now
🔈 فایل صوتی
📁 چله جوشن کبیر (شرح اشراقی بر اسامی پروردگار)
📂 فراز بیست و ششم - روایت قلب
👤 علی مقدم
6️⃣2️⃣ قسمت بیست و ششم
⏱️ مدت زمان 65 دقیقه
@Khodshenasivo
@spiritual_mind
🆑 کانال عرفان و خودشناسی
شفقت چیست؟
شفقت یعنی رنج دیگری را ببینی بدون اینکه او را به خاطر رنج کشیدنش کوچک بشماری. لازم نیست همیشه راه حل داشته باشی؛ گاهی حضور صادقانه و گوش دادن بی قضاوت کافی است. شفقت از جایی آغاز می شود که به جای قضاوت کردن درد دیگری، انسان بودن او را به رسمیت می شناسی.
🌿 Dada J. P. Vaswani
📜 The Power of Forgiveness