3960
این کانال در پی احیای نگاه و تفکری انتقادیست. آنهم با خوانشی متفاوت از علوم انسانی منجمله روانکاوی و فلسفه و جامعه شناسی،بلکه راهی برای یک تفکر انتقادی و رادیکال بگشاید https://t.me/joinchat/AAAAAEPRYsdZIPVr6FxNjQ ادمین @rezamajidi1355555
🎙رضا مجد
نکاتی چند درباره ی جنسیت و فرمول های جنسیت یابی لاکان از منظری ویژه بخصوص با قیاس با نظرات فروید در این زمینه
@Kajhnegaristan
🎙رضا مجد
نکاتی چند درباره ی جنسیت و فرمول های جنسیت یابی لاکان از منظری ویژه بخصوص با قیاس با نظرات فروید در این زمینه
@Kajhnegaristan
🎙رضا مجد
نکاتی چند درباره ی جنسیت و فرمول های جنسیت یابی لاکان از منظری ویژه بخصوص با قیاس با نظرات فروید در این زمینه
@Kajhnegaristan
شخصیت همچون سازهای تاریخمند: گفتاری در نقد تاریخزدایی از شخصیت و دفاع از تاریخمندیِ روان
🎤 آرش حیدری
ارائه شده در:
سمپوزیوم 《شخصیت: جبر یا آزادی》
منتشر شده در کانال یوتیوب @TheWayofJaan
اردیبهشت ۱۴۰۴، دانشکده روانشناسی دانشگاه تهران
@Kajhnegaristan
فایل کامل مناظره با موضوع:
«تفکرات چپ، عامل بدبختی یا نجات ایران؟»
قسمت اول
مناظره کننده: دکتر محمد راد
آکادمی روانشناسی زنان
@Ravanezan
البته دوست مان زحمت نکشیده یک کلمه به خزعبلات چت جی پی تی اضافه کند البته بجز نام مبارکشان پای متن. و برای رد این خزعبلات همین بس که نمی شود غولی مثل لاکان را (البته هیچ متفکری را) تو یک جمله خلاصه کرد تو غربش(حتی تو فرانسه) کسی چنین جسارتی نکرده جز ما ایرانی ها. دومین خزعبل هم این ادعاست که لاکان با اگزیستاسیالیست ها وارد گفتگو شده و ازشون تاثیر گرفته آنها اراده گرا هستتد و کسی مثل سارتر ناخودآگاه را قبول نداره. دقیقا روانکاوی لاکان ضد تفکر اگزیستانسیالیست هاست. و به چیزی به نام اراده معتقد نیست. سوژه ی لاکان سوژه ی ناخودآگاه است که در لغزش هاو شکاف های زنجیره ی دال ظهور می کند این سوژه سوژه ای قائم بالذات نیست که آگاهانه دست به انتخاب بزند. سومین ادعای خزعبل هم این است که لاکان هیچ جا نگفته شما حتی آزادی انتخاب اصالت هم ندارید. اتفاقن لاکان در اخلاق روانکاوی از آزادی بی حد و حصر سوژه سخن می گوید سوژه ای که دیگر سوژه ی دیگری بزرگ نیست. متاسفانه امروزه با مد شدن هوش مصنوعی دوستان بجای رجوع به آثار متفکران سراغ هوش مصنوعی می روند و چیزی که نصیبشان می شود لاکانی فست فود شده ای بیش نیست
Читать полностью…
احمق هایی مثل این آقاست که فکر می کند با استفاده از دانش چت جی پی تی می تواند لاکان را فهم و بعد ساده و همه فهم بکند، دقیقا جواب خود لاکان به این چنین آدمهایی این است، هر وقت فکر کردی مرا فهم کرده ای بنا را به سوتفاهم بگذار
Читать полностью…
آدمها برای گذران زندگی به دو نوع فعالیت مشغول میشوند: کارهایی که چون تکراریاند خستهکننده میشوند و کارهایی که چون نتیجهی فوری ندارند، ملالآور به نظر میرسند. کارهای دستهی اول اغلب ضروریاند و وقتی درگیرشان میشوی، ناچار باید آنها را تمام کنی و بلافاصله به سراغ کار تکراری بعدی بروی. اما کارهای دستهی دوم چناناند که میتوانی در میانهشان برای مدتی به کاری ساده و تکراری بپردازی و بعد دوباره به همان کار بازگردی. در نگاهی ارزشگذارانه، کارهای گروه اول را سطحی میدانند، چون نتیجهای فوری دارند و زحمت زیادی نمیخواهند، و کارهای گروه دوم را عمیق، چون نیازمند صبر، توجه و آمادگی برای دیدن چیزها از زاویهای تازهاند.
صبح که بیدار میشویم، گوشی تلفن را بالا و پایین میکنیم، وسایل خانه را جابهجا میکنیم، به بانک میرویم، در خراب یخچال را درست میکنیم و بعد از شستن ظرفها حسابوکتابهایمان را مرتب میکنیم. این کارهای روزمره، هرچند محتوای تازهای ندارند، وقتی انجام میشوند حسی از رهایی و آرامش کوتاهمدت میدهند؛ تجربهای ساده و پیشبینیپذیر که اگر مدام تکرار شود، دلزدگی به همراه میآورد.
کارهای دستهی دوم معمولاً فایدهی فوری ندارند. این کارها به صبر و آمادگی نیاز دارند و نتیجهی عملی مشخصی هم ندارند، اما میتوانند درکی تازه از زندگی ایجاد کنند که نه خستهکننده است و نه تکراری. هر کسی میتواند علائقی شخصی در این دسته داشته باشد که از تکرار چندباره سریالی قدیمی تا انجام بازی کامپیوتری گسترده بوده و در عین حال برای فردی دیگر ملالآور باشد. چرا که کسی که تجربهی مواجهه با فرم پیچیده آن کار مشخص را داشته باشد، آن را چالشی ادراکی مییابد که دلزدگی را از بین میبرد و آرامشی متفاوت ایجاد میکند. اما برای ذهنی که آمادگی این مواجهه را ندارد، چنین کاری در ابتدا ملالآور تجربه میشوند.
با این حال، «ملال» برخلاف خستگی ناشی از تکرار، صرفاً احساس بیهودگی نیست. این ملال، تجربهای است از کاری که فایدهی فوری ندارد، اما در خود ظرفیتی برای درگیری عمیق ذهنی و احساسی نهفته است. تماشای فیلمی کند، گوش دادن به موسیقی آرام یا خواندن فلسفهای دشوار در ابتدا کسالتآور یا بیاثر به نظر میرسند، اما اگر فرصت و میل پیگیری باشد، همین ملال به حسی از تسلط و آرامش تبدیل میشود که از اضطرار زندهبودن فراتر میرود.
بیشتر مردم گمان میکنند بحرانهای بزرگ—مثل جنگ—فقط مانع کارهای ساده و تکراری میشوند و به روزمرگی ضربه میزنند. اما اگر دقیقتر نگاه کنیم، بحران با ضروری کردن کارهای سطحی، فرصت پرداختن به کارهایی را هم از بین میبرد که در آنها میشود برای مدتی ضرورت را بیاهمیت دانست و در سکوت و کندی فرو رفت. در چنین وضعیتی، زندگی ترکیبی از اضطراب شناختی و خستگی ناشی از تکرار میشود؛ نه جایی برای تمرین حوصلهسررفتن میماند و نه فرصتی برای ساختن معنا از بیهودگی.
درد ناتمامماندن کارهای دستهی اول شبیه دنداندرد است؛ حس آزاردهندهای که چیزی خراب شده و باید درست شود. اگر از بیرون نگاه کنیم، انگار زندگی فقط برای همین ساخته شده: داشتن خانهای، فراهم کردن پسانداز، رفتن به سفر یا تکرار چیزهایی که خیالمان را راحت کنند. اما رنج ناتمامماندن کارهای ملالآور کمتر دیده میشود: ناتوانی از ساعتی حوصلهسررفتن، قدمزدن بیهدف، شنیدن موسیقی بیفایده یا تماشای فیلمی آرام و کسلکننده. این رنج شاید پنهان باشد، اما دستکم به اندازهی کارهای دستهی اول برای ادامهی زندگی ضروری است. بیشتر آدمها همهی ضرورتها را به پایان میرسانند تا سرانجام فرصتی پیدا کنند که کمی حوصلهشان سر برود. فقط کسی که به این نقطه برسد، میداند لذت ارضا شدن این کشش درونی به تجربهی ملال چه مزهای دارد.
برای درک این لذت، باید به توالی وضعیتهایی توجه کرد که انسان برای رهایی از اضطرار زندهبودن پشت سر میگذارد. اگر زندگی را فقط میان دو وضعیت ببینیم—مشغول بودن یا استراحت کردن—نیاز به ملال عجیب یا بیاهمیت جلوه میکند. اما اگر سه وضعیت را در نظر بگیریم: اضطرار زندهبودن، کار کردن برای آرام کردن این اضطرار، و در نهایت ملالی که پس از کار پیش میآید، شاید بفهمیم ملال درواقع جشن پیروزی بر همان اضطرار است؛ انکار ضرورتی که طبیعت مدام ما را با آن مواجه میسازد.
@Kajhnegaristan
اولین مفهوم بالیبار پیوند ساختاری مفاهیم برابری و آزادی است که در اولین پست ام بهش اشاره نمودم که بالیبار با ترکیب این دو مفهوم «برابریِ آزادی» را از آن می سازد. این دومین ستونِ فکریِ بالیبار است. او میپرسد: چه کسی شهروتد است؟
پاسخ او برخلافِ نظریههای قراردادی (که میگویند شهروند کسی است که در یک قراردادِ اجتماعی شرکت کرده) این است:
شهروند کسی نیست که فقط «حق» اش را می گیرد، شهروند سوژه ای است که «حقِ حق داشتن را به مثابه یک فعل دائمی به دست آورده است.
این جملهی «حقِ حق داشتن» را از هانا آرنت گرفته، اما به آن جهتِ جدیدی داده است.
نزد بالیبار، شهروندی یک هویت ایستا نیست (که یک بار به تو داده شود و تمام)، بلکه یک فعل دائمی سیاسی است — چیزی که مدام باید «انجام» شود، «دعوا» شود و «بازپسگرفته» شود....
@Kajhnegaristan
دانشآموزان یاد گرفتند. نه بهخاطرِ توضیحاتِ معلم، بلکه بهخاطرِ اعتمادِ معلم به هوش آنهاست.
رانسیر از این داستان نتیجهای رادیکال میگیرد:
توضیح دادن در واقع ضایع کردن دانش آموزان است.
مکانیزمِ «معلمِ توضیحدهنده» به این صورت است:
معلم میگوید: «این مطالب پیچیده است، من آن را برای تو ساده میکنم.»
دانشآموز یاد میگیرد که بدونِ توضیحِ معلم، «نمیفهمد».
دانشآموز به معلم وابسته میشود و هوشِ خودش را باور نمیکند.
رانسیر این را «ابله سازی» مینامد: فرایندی که در آن، فرد یاد میگیرد به هوشِ خودش شک کند و به دیگری (معلم، متخصص، دکتر، روشنفکر) وابسته شود.
در مقابل، رانسیر مفهوم رهایی را قرار میدهد: حالتی که در آن، فرد کشف میکند که «هر انسانی هوشِ خودش را دارد» و این هوش، در اصل با هوشِ دیگران برابر است.
این نقدِ رانسیر، بسیار شبیه به بحثِ «میلِ دیگری» در لاکان است . رانسیر هم میگوید: شما همیشه به یک «معلمِ توضیحدهنده» (متخصص، درمانگر، مذهب، فرهنگ، رسانه) یاد دادهاید که «نمیتوانید خودتان بفهمید.» اما این درست نیست......
ادامه👇
@Kajhnegaristan
درباره ی دو مفهوم برابری و آزادی دو فیلسوف معاصر فرانسوی یکی ژاک رانسیر و دیگری اتین بالیبار نظریه پردازی کرده اند که به نظر من برای فراتر رفتن از دوآلیسم های کلاسیک یا آزادی(لیبرالیسم) یا عدالت و برابری(سوسیالیسم) خیلی مهم است که من سعی می کنم ایده های این دو فیلسوف معاصر را به بیان ساده و خلاصه تشریح کنم.
Читать полностью…
آزادی یا برابری؟
✍رضا مجد
برابری و آزادی دو مفهوم جدا از هم نیستند که باید متعادل شوند. آنها فقط «دو رویِ یک سکه» نیستند؛ این دو، در عمل، به هم گره خورده اند بهگونهای که نمیتوان یکی را بدونِ دیگری داشت. آزادیِ واقعی (نه آزادیِ انتزاعیِ فقط در حرف) مستلزمِ منابعِ مادی و مشارکتِ برابر است؛ و برابریِ واقعی (نه فقط برابریِ قانونی) مستلزمِ آزادیِ انتخاب و خودمختاری است. پس:
بدونِ برابری، آزادی به آزادیِ «قویترها» تبدیل میشود (کسی که پول و قدرت دارد، واقعاً آزاد است؛ فقیر فقط آزادیِ «فرمولی»).
بدونِ آزادی، برابری به برابریِ «زلزله مانندِ» سرکوب تبدیل میشود.
@Kajhnegaristan
والتر بنیامین شاید صریحترین و بیرحمانهترین تعریف از «امید» را رقم زده باشد؛ آنجا که مینویسد: «تنها بهخاطر بیامیدترینهاست که امید به ما داده شده است.»
این جمله، ستونِ اخلاقیِ زیستن پس از فاجعه است. امید در نگاه بنیامین، نه آرامشی ساده است و نه تسلایی برای فراموشی؛ بلکه تعهدی است سنگین که زندهماندگان را به وفاداری به یادِ قربانیان فرامیخواند. امیدی که پیش از هر چیز، ریشه در آگاهی دارد: آگاهی از آنچه ویران شده، و در عین حال، ضرورتی برای ادامه دادن.
ما برای خویشتنِ خود نیست که امیدواریم، بلکه بارِ امانتِ امیدی را بر دوش میکشیم که دیگر دستِ رفتهگان به آن نمیرسد.
@Kajhnegaristan
آگاهی و فهم از وضعیت ناخودآگاه راه خروج از آن وضعیت و منطق اش را به شکل رو به پس بر می می نهد. از نظر مارکس پرولتاریا زمانی که می تواند نیرویی کنشگر و انقلابی باشد که به چیستی و چرایی پرولتر بودنش آگاهی می یابد. و از نظر لاکان هم سوژه وقتی به حقیقت میل خودش می رسد از سایه ی میل دیگری بزرگ و یوغ ان بیرون می آید و از نظر نیچه هم ابر مرد کسی است که می تواند زندگی اش را در یک تکرار جاودانی زیست بکند چرا که او می داند ذات اش تعین یافته و پیشینی نیست بلکه ذاتش در هر لحظه و با نیروهای کنشی اش شکل می گیرد و با بدنی که حد و حدود توانایی اش را فهم کرده و اینکه قادر به انجام چه کارهایی است🌹
Читать полностью…
کانت وقتی از آزادی حرف می زنه می گه ما بیشتر از آنچه که فکرش را می کنیم ناآزادیم و بیشتر از آنچه تصورش را بکنیم آزادیم. این از متظر کانت یعنی ازادی لحظه ای رخ می ده که ما ناآزادی مان را کاملا هظم و جدب و فهم کرده باشیم و همچنین ان را قبول کنیم. آزادی اتفاقی یکبار برای همیشه نیست بلکه کنش یک انسان به همین اجبارهاست و در یک رابطه ی دیالکتیکی ببن انسان و ساختارهای انسانی شکل و قوام می گیرد
Читать полностью…
🎙رضا مجد
نکاتی چند درباره ی جنسیت و فرمول های جنسیت یابی لاکان از منظری ویژه بخصوص با قیاس با نظرات فروید در این زمینه
@Kajhnegaristan
🎙رضا مجد
نکاتی چند درباره ی جنسیت و فرمول های جنسیت یابی لاکان از منظری ویژه بخصوص با قیاس با نظرات فروید در این زمینه
@Kajhnegaristan
🎙رضا مجد
نکاتی چند درباره ی جنسیت و فرمول های جنسیت یابی لاکان از منظری ویژه بخصوص با قیاس با نظرات فروید در این زمینه
@Kajhnegaristan
فایل کامل مناظره با موضوع:
«تفکرات چپ، عامل بدبختی یا نجات ایران؟»
قسمت دوم
مناظره کننده: دکتر محمد راد
آکادمی روانشناسی زنان
@Ravanezan
بررسی سیر اندیشههای اقتصادی و فرهنگی چپ جهانی در ۱۵۰ سال اخیر، به زبان ساده:
مارکس، گرامشی، مکتب فرانکفورت، آلتوسر، فوکو، بودریار، دلوز، گتاری، ژیژک و اقتصاددانان ضدسرمایهداری
و انطباق با شرایط فعلی ایران
جهت ثبت نام به ایدی زیر پیام دهید:
@Pardakht_Basteh
@Kajhnegaristan
این آدم حتی الفبای روانکاوی را هم نمی داند بعد دوره ی فهم روانکاوی و فهم لاکان هم می گذارد درمان در روانکاوی کمک کردن به شخص برای بازیابی میل است نه نکته گذاری هایی مثل این منم پس قبولش کن، کدام من؟ لاکان من را چیزی خیالی می داند
Читать полностью…
▫️▪️
🕷به جای تلاش برای داشتن آنچه ندارید، با شجاعت در برابر آنچه هستید (موجودی ناقص) بایستید.
این جمله، هرچند در آثار مکتوب لاکان به این صورت صریح نیامده، اما کاملاً خلاصهای دقیق و موجز از هستهی سختِ اندیشهی اوست.
لاکان مستقیماً با سنت فلسفهی وجودی (بهویژه هایدگر و سارتر) وارد دیالوگ میشود اما آن را رادیکالتر میکند. هایدگر میگوید انسان «پرتابشده» است و باید «اصالت» را برگزیند؛ سارتر میگوید «انسان محکوم به آزادی است». لاکان اما میگوید: شما حتی آزادی انتخاب اصالت هم ندارید، چون از ابتدا «ناقص» هستید؛ نقص نه حادثهای در وجود، بلکه جوهر وجود است.
بطورکلی لاکان یک عرفانِ منفیِ سختگیرانه پیشنهاد میکند؛ عرفانی بدون خدا، بدون کمال، بدون دیگریِ بزرگ. فقط سوژهای که با شجاعت در برابر آینهی شکستهی خودش میایستد و لبخند میزند.
به بیان ساده آنقدر احمق نباش که فکر کنی با پول، رابطه، بدنِ ایدهآل، لایک، مدرک، معنویتِ نیوایجی یا حتی تحلیلِ بیپایان، آن سوراخِ لعنتیِ وسطِ وجودت پر میشود. هیچچیز پرش نمیکند.
تنها چیزی که میمانی این است: یا تا آخر عمر مثل یک معتاد دنبال دوز بعدیِ «کاملکننده» بدوی، یا یک روز میایستی جلوی آینه و با زل زدن به آن خلأِ سیاه، بدون پلک زدن، میگویی:
«این منم. همین. دیگر دنبالِ آن چیزی که مرا کامل میکند نمیگردم.»
🕷لاکان "سوژه" را در قلمرو نمادین رها میکند و بدن و مغزش را فراموش میکند. نظریه او یک نقشهٔ زیبا از یک سرزمین خیالی است، در حالی که ما در یک بدن پستاندار با سیمکشی مشخص زندگی میکنیم.
[کمبود] لاکانی یک خطای طبقهبندی است
آنچه لاکان «کمبود هستیشناختی» مینامد، در واقع کارکرد طبیعی سیستم انگیزشی مغز است. سیستم جستجوگر-خواستار (SEEKING) در مغز یک مدار عصبی مبتنی بر دوپامین همواره ما را به سمت اهداف جدید سوق میدهد. این یک نقص در وجود نیست؛ یک فرایند تکاملی برای تضمین بقاست. لاکان سائق زیستشناختی را به یک تراژدی فلسفی تبدیل میکند.
ادعای لکانی، درمانی که بیماری را تشدید میکند.
دستور لاکانی «پذیرش نقص و توقف تلاش برای پر کردن آن» مستلزم خاموش کردن سیستم جستجوگر است.
از دیدگاه عصبشناختی، این کار منجر به:
کاهش سطح دوپامین، بیانگیزگی عمیق (آنهدونیا)، نوامیدی، احساس گناه، ملاکهایی دیاسام و در نهایت افسردگی بالینی میشود.
[ لاکان به ما میگوید برای درمان زخم، اندام مبتلا را قطع کنیم. بیمار سالها در اتاق تحلیل میگوید: «اگر فلان چیز را داشتم، کامل میشدم» (اگر عشقِ ایدهآل، اگر موفقیت، اگر بدنِ بینقص...دیگر مشکل و نقصی نداشتم). وظیفهی تحلیلگر این است که بیمار را به نقطهای برساند که بگوید: «من همینم؛ موجودی که همیشه چیزی کم دارد و این کمبود، خودِ من است.]
که در بستر معاصر این نوع درمان شعر و شعاری بیش نیست.
اما دست اخر چه انتخاب مناسبتری در دست است؟
مجتبی روستا
✍رضا مجد
تراژدیِ اصلی در این نیست که بمیریم، بلکه در این است که هرگز واقعاً “نزیسته” باشیم، چون مدام در حالِ آمادهسازیِ خود برایِ زندگی بودهایم
@Kajhnegaristan
در مقابل، رانسیر مفهوم رهایی را قرار میدهد: حالتی که در آن، فرد کشف میکند که «هر انسانی هوشِ خودش را دارد» و این هوش، در اصل با هوشِ دیگران برابر است.
این نقدِ رانسیر، بسیار شبیه به بحثِ «میلِ دیگری» در لاکان است . رانسیر هم میگوید: شما همیشه به یک «معلمِ توضیحدهنده» (متخصص، درمانگر، مذهب، فرهنگ، رسانه) یاد دادهاید که «نمیتوانید خودتان بفهمید.» اما این درست نیست.
@Kajhnegaristan
«ژاک رانسیر و مفهوم عدالت»
شاکله ی فلسفه ی رانسیر مفهوم برابری است. بیشتر فلسفههای سیاسی از «نابرابری» شروع میکنند و میپرسند: «چگونه نابرابری را کاهش دهیم؟» مارکس از «بیعدالتی طبقاتی» شروع میکند، لیبرالها از «نابرابری فرصتها».
رانسیر برعکس آنها عمل میکند. او میگوید: برابری یک هدف آینده نیست؛ یک نقطه ی شروع است. یعنی برابری چیزی نیست که «به آن برسیم» برابری یک پیش فرض است، یک اصلِ بنیادین که باید همهچیز از آن شروع شود.
وقتی میگوییم چگونه نابرابری را کم کنیم؟ از قبل پذیرفتهایم که نابرابری طبیعی یا اجتنابناپذیر است. رانسیر این را رد میکند. او میگوید برابری هوش، برابری ظرفیتِ سخن گفتن، و برابری در توانِ درک کردن، پیشفرضِ اولیهی همهچیز است.
این برابری، یک «برابریِ نظریِ انتزاعی» نیست. رانسیر میگوید برابری فقط در «عملِ اثباتِ آن» وجود دارد. یعنی ما برابری را نه با استدلالِ نظری، بلکه با عمل کزدنِ برابر اثبات میکنیم.
نقد رانسیر بر معلم توضیح دهنده
این مفهوم از کتاب مشهور او معلمِ نادان (The Ignorant Schoolmaster, 1987) آمده است. این کتاب بر اساس یک واقعیتِ تاریخی واقعی نوشته شده: در قرن نوزدهم، معلمی فرانسوی به نام ژوزف ژاکوتو که زبانِ هلندی نمیدانست، به دانشآموزانِ فلاندری زبانِ فرانسه یاد داد — با اینکه خودش هلندی بلد نبود!
چطور این کار را کرد؟ او یک کتابِ دوزبانه به آنها داد (مثلاً تلماک به فرانسه و هلندی) و گفت: «این را یاد بگیرید، هر آنچه میفهمید را برای خودتان توضیح دهید، و تا جایی که میتوانید از آن استفاده کنید.»
ادامه👇
@Kajhnegaristan
مفهوم «برابریآزادی» اتین بالیبار دقیقا به ارتباط برابری و آزادی اشاره دارد که یک شعارِ حلنشدنی است — نوعی «معامله ی ناممکنِ» دموکراسی.
دموکراسی یعنی این تنشِ ناممکنِ میانِ برابری و آزادی که هرگز بهطور کامل حل نمیشود، اما همواره باید به سمتِ آن حرکت کرد.
این «معاملهی ناممکن» بسیار شبیه به «فقدانِ ساختاری» لاکان است — نه در روان، بلکه در سیاست. بالیبار میگوید دموکراسی یک «وضعیتِ کامل» نیست؛ یک فرایند بی پایانِ میانِ دو قطبِ ناسازگار است.
@Kajhnegaristan
«معاصر بودن پیش از هر چیز کسبوکار شجاعت است: چراکه معاصر بودن نهتنها توانایی خیرهشدن به تیرگیهای زمانه، بلکه مشاهدهی نوریست که در بطن این تیرگیها سوسو میزند؛ نوری که رو به سوی ما دارد، و در عین حال پیوسته از ما فاصله میگیرد.»
«جورجو آگامبن»
@Kajhnegaristan
پس پرولتر مارکس و سوژه ی میل ورز لاکان و ابرمرد نیچه برخلاف ظواهر غلط انداز و تفاسیر متفاوت چقدر می توانند شبیه هم باشند🌹
Читать полностью…
اینجا پای لاکان وسط می اید. از نظر لاکان دیگری بزرگ(سرمایه داری و قدرت و فرهنگ و در کل ساختارها) هم اخته است مثل ما، یعنی دیگری بزرگ هم آنگونه که وانمود می کنه یک کلیت یکپارچه و منسجم نیست. او هم ضعف ها و فقدان های خودش را داراست. در واقع آنطور که وانمود می کند نیست، این وانموده دقیقا چیزی است که ما را ناامید می کند نه بوده، پس اگر سوال این باشد که آیا می توان از یوغ دیگری بزرگ بیرون امد؟ پاسخ لاکان مثل نیچه یک آری قاطع است
Читать полностью…
بله می توان گفت، این آری یک اجبار فلسفی است از نظر نیچه، چرا که واعظان مرگ یا همان ساختارها می خواهند ما بجای کنش واکنش نشان بدهیم نه گفتن از نظر نیچه نیرویی واکنشی است ولی آری گفتن به همین زندگی پر از زخم یک کنش براستی انسانی تواند بود
Читать полностью…