🔶گزارش تلویزیون «تالش اینترنشنال» درباره علل حذف اقلیت قومی کُرد از ترکیب جمعیتی جمهوری آذربایجان
🔹تلویزیون تالش اینترنشنال که از ملبورن استرالیا پخش می شود، در تحلیلی درباره روند به حاشیه راندن و حذف اقلیت قومی کُرد از ترکیب جمعیتی جمهوری آذربایجان گفت: «کردها که به عنوان یکی از اصیل‌ترین اقوام ایرانی شناخته می‌شوند، تا تقریبا یکصد سال پیش یکی از اقلیت‌های مهم ساکن در جمهوری آذربایجان بودند.»
_موقعیت جغرافیایی کردها در جمهوری آذربایجان_
🔹مهم‌ترین محل‌های سکونت این اقلیت در جمهوری آذربایجان عبارت بودند از رایون سدرک، روستای تیواز در رایون جلفا و روستای دره‌کند در رایون شرور نخجوان. کردهایی که در نخجوان و نزدیک مرز ایران ساکن شده‌اند، عموماً به کردهای شکاک، جلالی، یزیدی‌کولایی، وندکولایی، برقوشات و کنگرلو تعلق دارند. کردها مدت‌های طولانی در این مناطق زندگی کرده‌اند و برخی از آنها نیز در نتیجه جنگ‌های روسیه و ایران در این سرزمین‌ها ساکن شده‌اند. گویش این مردم نیز کرمانجی بوده است که تا حد زیادی به گویش کردهای خراسان شباهت دارد.
_تاریخچه، فشارهای سیاسی و کاهش جمعیت_
🔹کردها مانند سایر اقلیت‌ها، از دوران حکومت شوروی در قفقاز تا استقلال جمهوری آذربایجان و دوران حکومت علی اف‌ها، تحت فشارهای ضدقومی بوده‌اند. اکنون اطلاعات دقیقی درباره آمار جمعیت کردها در دست نیست؛ زیرا دولت جمهوری آذربایجان تنها مرجع رسمی اعلام آمار است که هرگز تعداد دقیق اقلیت‌ها را اعلام نمی‌کند. در نتیجه آمار اعلام‌شده در سرشماری‌های مختلف، جمعیت کردها به‌طور مستمر در حال کاهش بوده است. در سرشماری سال ۱۹۹۸، تعداد آنها ۱۲٬۲۰۰ نفر اعلام شد که در سرشماری بعدی در سال ۲۰۰۸، بیش از ۶٬۰۰۰ نفر کاهش یافت و به ۶٬۱۰۰ نفر رسید. این در حالی است که برخی فعالان کرد، تعداد کردهای ساکن در جمهوری آذربایجان را بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد می کنند.
_سیاست‌های فرهنگی، رسانه‌ای و تلاش برای تحریف تاریخ اقلیت کردی_
🔹دولت جمهوری آذربایجان، امکانات فرهنگی محدودی را در اختیار کردها قرار داده است، اما کاملا مشخص است، این امکانات ناکافی هستند. مرکز فرهنگی روناهی پس از استقلال جمهوری آذربایجان در ظاهر با هدف حفظ میراث فرهنگی کردها تأسیس شد و ظاهرا به نوشتن و ترجمه آثار، تدوین فرهنگ‌های لغت متعدد، تهیه کتاب‌های درسی، جمع‌آوری آثار فولکلور کردی و غیره مشغول است. با این حال، مدیران این مرکز، برقراری رابطه بین کردهای جمهوری آذربایجان و کردهای سایر نقاط جهان را یکی از اهداف و برنامه‌های اصلی روناهی می‌دانند.
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶هم‌اندیشی درباره نامگذاری دریای کاسپی
سخنرانان:
🔹محمد ابراهیم زارعی، رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری
🔹سید احمد محیط طباطبایی، رئیس انجمن موزه‌های ایران (ایکوم)
🔹احمد کاظمی، استاد حقوق بین‌الملل دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
🔹سید حسین طباطبایی، وابسته فرهنگی پیشین جمهوری اسلامی ایران در روسیه
🔹علی افسری، کارشناس ارشد مطالعات اوراسیا
🔹مهرداد ملک‌زاده، عضو هیئت علمی پژوهشکده باستان‌شناسی
🔹علیرضا قلی‌نژاد پیربازاری، عضو هیئت علمی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری
✍️دبیر نشست:منیژه هادیان دهکردی، معاون پژوهشی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری
🔹برگزارکننده: پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری و دبیرخانه پژوهش‌های علوم میراثی حوزه دریای کاسپی
▪️زمان:دوشنبه ۱۱ آبان ماه ۱۴۰۵، ساعت ۹ الی ۱۲
▪️مکان:خیابان امام خمینی، ابتدای خیابان سی تیر، پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، سالن پارسه
پخش آنلاین: از اسکای روم به آدرس:
https://skyroom.online/ch/richt/dtp
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶 تاثیر جنگ اوکراین بر وضعیت اقلیت های قومی، زبانی و ملی در این کشور
🔹وضعیت اقلیت‌های قومی، زبانی و ملی در اوکراین پس از شروع جنگ در فوریه 2022 در تقاطع دو فشار قرار عمده داشته است: از یک سو، انتقادهای مستمر نهادهای بین‌المللی به تبعیض‌های درونی قانون اقلیت‌ها در اوکراین و فقدان داده‌های شفاف، و از سوی دیگر، سیاست‌های زبانی و آموزشی جدید که به گفته منتقدان، در عمل به محدودیت بیشتر حقوق گروه‌های غیراروپایی می‌انجامد.
🔹جنگ اوکراین و روسیه شرایط را برای همه اقلیت‌ها دشوارتر کرده، اما بار سنگین‌تر آن بر دوش جوامعی است که از پیش با حاشیه‌نشینی، فقر و بی‌مکانی دست‌وپنجه نرم می‌کردند: رومانیایی که آواره شده‌اند و تاتارهای کریمه‌ای که در دو سوی یک خط مقدم نامرئی، هم در داخل اوکراین و هم در کریمه، با تهدیدهای وجودی روبرو هستند.
🔹نهادهای بین‌المللی پیگیر حقوق اقلیت و حقوق بشر در سال ۲۰۲۵ دولت اوکراین را به دلیل تبعیض ساختاری در قانون اقلیت‌ها، به‌ویژه علیه جوامع روس‌زبان، رومانیایی و ارمنی، مورد انتقاد فزاینده‌ای قرار داده‌اند؛ انتقاداتی که در سایه ادامه جنگ و آسیب‌پذیری مضاعف گروه‌هایی مانند رومانیایی ها و تاتارهای کریمه، تصویر پیچیده‌ای از وضعیت اقلیت‌های غیراوکراینی ترسیم کرده است.
🔹کمیته رفع تبعیض نژادی سازمان ملل متحد (CERD) در گزارش خود در ماه مه ۲۰۲۵، با وجود استقبال از تصویب قوانینی مانند قانون اقلیت‌های ملی (جوامع) و قانون مردمان بومی، هشدار داد که این چارچوب قانونی همچنان بین اقلیت‌هایی که به یکی از زبان‌های رسمی اتحادیه اروپا صحبت می‌کنند و گروه‌هایی که به زبان‌هایی مانند روسی، ارمنی یا رومانیایی سخن می‌گویند، تبعیض قائل می‌شود. به گفته گزارشگران تهیه کننده این گزارش، گروه دوم زبانی اقلیت در اوکراین از حقوق برابر در حوزه‌های آموزش، تبلیغات، انتخابات، رویدادهای عمومی و رسانه‌ها برخوردار نیستند.
🔹 این کمیته همچنین از اینکه قانون مذکور امکان تعلیق موقت برخی حقوق، از جمله حق اجتماع مسالمت‌آمیز را برای اقلیت‌هایی که وابستگی قومی خود را با یک «کشور متجاوز» اعلام می‌کنند، در دوران حکومت نظامی و شش ماه پس از آن پیش‌بینی کرده، ابراز نگرانی کرد.
سیاست زبانی جدید اوکراین؛ حذف زبان روسی از دایره حمایت
🔹در اقدامی که تنش‌ها را تشدید کرد، پارلمان اوکراین در ۴ دسامبر ۲۰۲۵ با ۲۶۴ رأی موافق، زبان روسی را از فهرست زبان‌های تحت حمایت منشور اروپایی زبان‌های منطقه‌ای یا اقلیت‌ها حذف کرد. در فهرست به‌روز شده، زبان‌هایی مانند اوروم Urum ، رومی Romani ، چکی Czech ، کریمچاکی Krymchak ، کارائیمی Karaim و ییدیش Yiddish مورد حمایت قرار گرفتند، اما روسی و مولداویایی حذف شدند. وزارت فرهنگ اوکراین این اقدام را اصلاحگرانه توصیف کرد و گفت که این تصمیم «زبان اوکراینی را به عنوان زبان دولتی تقویت می‌کند». این اقدام در چارچوب سیاستی گسترده‌تر قرار می‌گیرد که از سال ۲۰۱۴ استفاده از زبان روسی را در رسانه‌ها، آموزش، خدمات دولتی و بخش خدمات محدود کرده است.
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
انجمن ایران‌شناسی ایران
با همکاری دانشگاه اصفهان و
انجمن علمی زبان ارمنی دانشگاه اصفهان
برگزار می‌کند:
به‌مناسبت
سالروز ابداع حروف الفبای ارمنی
نشست علمی
«ایران‌شناسی و میراث مکتوب
قرن پنجم ادبیات ارمنی»
📶 برگزاری به‌صورت برخط
در بستر گوگل میت:
https://meet.google.com/xxo-uuid-rnj
🗓 پنج‌شنبه ۷ آبان ۱۴۰۵
🕰 ساعت ۱۶-۱۸
✅ حضور در این نشست برای همگان آزاد است
انجمن ایران‌شناسی ایران
تلگرام . اینستاگرام . آپارات . بله
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶Unveiling of the Book “Religious Minorities of Kermanshahan” at the Assembly of Philosophers of Iran
🔹The unveiling ceremony of the book “Religious Minorities of Kermanshahan” by Mohammad Ali Soltani, historian and researcher, was held at the Assembly of Philosophers of Iran.
🔹At this ceremony, a number of philosophy professors, researchers, representatives of religious minorities in the Islamic Consultative Assembly, and those interested in culture and history were present.
_Some of the chapter headings of this book are as follows:_
🔹Jews in Kermanshahan; historical background from the beginning to the Constitutional era; distribution of the Jewish population in Kermanshahan province; the Alliance and the Jews; Jewish customs and rituals; daily prayer, congregational prayer, and Cohen—days of mourning; the Jews of Kermanshah from the middle of the Qajar period to the end of the Pahlavi period; the incident of the looting of Jews; the threat of the Russian consul; reports of the British embassy and consul about the events in the Jewish neighborhood; the Jewish cemetery; the Jewish Association of Kermanshah; notable Jews of Kermanshah and their services and works; Nasir al-Atibba—Mulla Rahim Kermanshahani—Dr. Kermanshahchi and his services and writings—Dr. Davood Nazarian—Shmuel Hayyim; the Zionist party in Kermanshah and its activities and fate; Haroun Eliahu and Partners and Kermanshah lighting services; Khajeh Baroukh and his historical building; Khajeh Joudi and his historical building.
🔹Seyyed Ali Mortazavian, professor of philosophy, at the beginning of the ceremony, referring to the capacities of religious minorities, said: “Our country’s religious minorities have many capacities and can be effective in the cultural resilience of society. In our country’s history, minorities have always been among the most decisive groups; whether border residents or non-border residents, they have defended the country. Because they do not rely on the government, they act voluntarily and prevent social gaps.”
🔹Raising the question “Do minorities have a relationship with philosophy?” he added: “An important part of the existential importance of religious minorities lies in their divine and philosophical aspects. We must see where the boundary of religious minorities and their associations lies, and where the duties of the government toward them extend.”
Mortazavian also referred to the translation of a book by Peter Berger and said: “An important part of this work is about minorities and government policies toward them, and the author has praised Iran in two parts of the book.”
🔹Mohammad Ali Soltani, author of the book and researcher of the history of Kermanshahan, while thanking the Assembly of Philosophers of Iran and the professors present, said: “I have learned from many books, and the Holy Quran is the essence of all of them. By looking at the past, let us understand that the pillars of our religion treated minorities well, and this matter should be taken as a model. In Kermanshah, we had synagogues known as the New Mosque. Unfortunately, this rainbow has now become one color. Today we have neither the Jewish gate, nor the Jewish neighborhood, nor the Jewish bazaar, nor the Jewish Alliance school.”
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶تداوم محکومیت نقض حقوق «اقلیت معکوس» در جمهوری آذربایجان توسط سازمان‌های حقوق بشری
🔹اجرای از پیش اعلام نشده مقررات جدید لباس متحدالشکل در مدارس جمهوری آذربایجان از ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶ که با اعتراض دانش آموزان و والدین خانواده های مذهبی در این کشور مواجه و به سرکوب این اعتراضات انجامید، موج تازه‌ای از واکنش سازمان‌های حقوق بشری و سازمان های مدافع حقوق اقلیت ها را برانگیخته است.
🔹این مقررات لباس های مغایر با «اصل سکولاریسم» را در مدارس دولتی جمهوری آذربایجان ممنوع اعلام کرده است و در عمل، به منع ورود دانش‌آموزان و معلمان محجبه به کلاس‌های درس انجامیده است و گزارشها از بازداشت ۳۷ نفر در باکو در روز ۱۲ اکتبر و بیش از ۲۰۰ نفر در سراسر جمهوری آذربایجان حکایت دارد.
🔹سازمان عفو بین‌الملل در بیانیه ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶، ممنوعیت حجاب را «تبعیض‌آمیز» خواند و تأکید کرد که این اقدام حقوق تحصیل، آزادی دین و آزادی بیان دختران را نقض می‌کند. ماری استروترز، مدیر بخش اروپای شرقی و آسیای مرکزی این سازمان، با رد این توجیه که «سکولار بودن آموزش عمومی» محدودیت کامل پوشش مذهبی را مجاز می‌کند، خواستار لغو فوری محدودیت‌ها، بازگشت دانش‌آموزان و معلمان به مدارس و آزادی بی‌قید و شرط بازداشت‌شدگان اعتراضات صلح‌آمیز شد.
🔹شورای روابط آمریکایی-اسلامی (CAIR) نیز در بیانیه ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶، این ممنوعیت را «حمله‌ای به جامعه مسلمانان و اصل بنیادین آزادی مذهب» توصیف کرد و آن را «تبعیض‌آمیز و فاشیستی» خواند. این سازمان از دولت آمریکا خواست تا برای لغو این ممنوعیت بر باکو فشار وارد کند.
🔹کمیسیون آزادی مذهبی بین‌المللی آمریکا (USCIRF) هرچند در بیانیه خود مستقیماً از عبارت «ممنوعیت حجاب» استفاده نکرده، اما در گزارش‌های خود جمهوری آذربایجان را در فهرست کشورهای تحت نظارت ویژه برای نقض‌های شدید آزادی مذهبی قرار داده و تأکید کرده است که دولت این کشور «تاریخچه مستند و نگران‌کننده‌ای در سرکوب آزادی‌های مذهبی، به‌ویژه هدف قرار دادن جوامع مسلمان» دارد.
🔹سازمان های حقوق بشری در محکومیت نقض حقوق «اقلیت معکوس» در جمهوری آذربایجان به وضعیتی اشاره دارند که در آن یک گروه مذهبی از نظر عددی اکثریت جمعیت در این کشور است، اما در برابر سیاست‌های دولت در موقعیت آسیب‌پذیر قرار دارند. در واقع اکثریت جمعیت جمهوری آذربایجان یعنی مسلمانان به لحاظ حقوقی به «اقلیت معکوس» تبدیل شده اند یعنی گروهی که اگرچه به لحاظ عددی اکثریت هستند اما به لحاظ حقوقی، از حداقل حقوق اقلیت ها هم برخوردار نیستند . مسلمانان 97 درصد جمعیت آذربایجان را تشکیل می‌دهند که بیش از 85 درصد آنها شیعیان می باشند، اما به لحاظ حقوق و آزادی های دینی با محدودیت های دولتی مواجه هستند و حقوق مذهبی مسلمانان در جمهوری آذربایجان به مراتب از اقلیت مذهبی یهودی در جمهوری آذربایجان کمتر است.
🔹از منظر سازمان‌های حقوق بشری سکولار بودن آموزش عمومی، توجیهی برای ممنوعیت کامل پوشش مذهبی نیست. به بیان دیگر، بی‌طرفی دولت در قبال دین نباید به معنای حذف یا سرکوب نمادهای مذهبی شهروندان تفسیر شود.
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶پیشبرد حقوق اقلیت‌ها از طریق همکاری‌های منطقه‌ای در دستور کار نوزدهمین اجلاس مجمع اقلیت‌های سازمان ملل
🔹نوزدهمین اجلاس فوروم اقلیت‌های سازمان ملل متحد، که در روزهای ۲۶ و ۲۷ نوامبر ۲۰۲۶ در ژنو برگزار خواهد شد، فرصتی برای بررسی یکی از مسائل مهم نظام بین‌المللی حقوق بشر است: چگونه می‌توان از طریق ابتکارات منطقه‌ای، همکاری میان کشورها و تقویت سازوکارهای پاسخ‌گویی، حمایت مؤثرتری از حقوق اقلیت‌های قومی، ملی، زبانی و مذهبی به عمل آورد؟
🔹عنوان رسمی اجلاس، «پیشبرد حقوق اقلیت‌ها از طریق ابتکارات و همکاری‌های منطقه‌ای»، بر این واقعیت تأکید دارد که حمایت از اقلیت‌ها صرفاً با تصویب اسناد بین‌المللی تحقق نمی‌یابد. اجرای مؤثر حقوق، مستلزم همکاری دولت‌ها، نهادهای منطقه‌ای، سازوکارهای قضایی و نظارتی، سازمان‌های جامعه مدنی و خود جوامع اقلیت کشورهای مختلف است.
🔹بر اساس دستور کار اجلاس نوزدهم مجمع اقلیت ها، سه موضوع اصلی مورد توجه قرار گرفته است:
چارچوب‌ها و سازوکارهای منطقه‌ای برای پیشبرد حقوق اقلیت‌ها؛
مشارکت مؤثر صدای اقلیت‌ها در سطح منطقه‌ای؛
اجرای حقوق اقلیت‌ها از طریق نظارت، رسیدگی قضایی و دیگر سازوکارهای پاسخ‌گویی.
🔹این رویکرد امیدوارکننده است: فاصله میان تعهدات حقوقی و اجرای عملی آنها را هدف قرار می‌دهد. بااین‌حال، موفقیت آن به چگونگی انتخاب نمایندگان، شفافیت روند مشارکت، استقلال نهادهای نظارتی و جلوگیری از تبدیل مجامع حقوق بشری به ابزار رقابت‌های سیاسی بستگی دارد.
🔹ابتکارات منطقه‌ای می‌توانند مکمل مهمی برای سازوکارهای جهانی حقوق بشر باشند. نزدیکی جغرافیایی، اشتراکات تاریخی و فرهنگی، روابط اقتصادی و وجود مسائل مشابه میان کشورهای یک منطقه، امکان تبادل تجربه و تدوین راهکارهای متناسب با شرایط محلی را فراهم می‌کند.
🔹همکاری منطقه‌ای می‌تواند فاصله میان تعهدات بین‌المللی و اجرای داخلی را کاهش دهد. دولت‌ها می‌توانند از طریق تبادل تجربه، اصلاح قوانین تبعیض‌آمیز، بهبود دسترسی اقلیت‌ها به آموزش و خدمات عمومی، حمایت از زبان‌های اقلیت و مقابله با تبعیض در استخدام و مشارکت سیاسی، سیاست‌های مؤثرتری تدوین کنند. چنین همکاری‌هایی هنگامی مؤثرند که به شاخص‌های روشن، زمان‌بندی اجرایی و گزارش‌دهی قابل ارزیابی منتهی شوند.
🔹همچنین، سازوکارهای منطقه‌ای می‌توانند ظرفیت نظارت و پاسخ‌گویی را تقویت کنند. نهادهای مستقل حقوق بشری، دادگاه‌های منطقه‌ای در حوزه صلاحیت خود، کمیسیون‌های تخصصی و شبکه‌های جامعه مدنی می‌توانند موارد نقض حقوق را مستند کنند، به قربانیان دسترسی به راهکارهای جبرانی بدهند و دولت‌ها را به اجرای تعهدات خود ترغیب کنند. همکاری منطقه‌ای همچنین می‌تواند تبادل اطلاعات درباره شیوه‌های موفق حمایت از اقلیت‌ها را تسهیل کند.
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶تداوم تبعیض علیه اقلیت دالیت در هند و واکنش های بین المللی
🔹وضعیت اقلیت دالیت (به معنای لغوی سرکوب و خرد شده) در هند ترکیبی پیچیده از تبعیض تاریخی و ساختاری، خشونت سیستماتیک و بی‌توجهی بین‌المللی است. ماجرای انتشار ویدئوی رفتار تحقیرآمیز و اهانت‌آمیز و تبعیضی علیه دالیت‌های هند که به مجبور شدن دو مرد دالیت به سجده در برابر کاست غالب در روستای پِرومپالی در نزدیکی پروندورای، بخش ارود، ایالت تامیل نادو مربوط بود و در روز ۱۰ اکتبر در فضای مجازی منتشر شد، بار دیگر وضعیت اقلیت بزرگ ۲۰۰ میلیون نفری دالیت‌ها در هند را نمایان کرد.
🔹بر اساس گزارش پلیس هند، این حادثه پس از آن رخ داد که در پی درگذشت یک مرد ۹۰ ساله در ۵ اکتبر به دلیل کهولت سن، اعضای جامعه دالیت یا به اصطلاح حقوقی رایج در هند کاست‌های برنامه‌ریزی‌شده (SC - Scheduled Caste (SC) community) جسد او را برای خاکسپاری به قبرستان بردند. اما، افراد متعلق به جامعه غالب از انجام این کار جلوگیری کردند و تنشی شدید به وجود آمد. در جریان این درگیری لفظی، اعضای جامعه غالب به دالیت‌های روستا هشدار دادند که در آینده از یافتن شغل در منطقه محروم خواهند شد. با این تهدید جامعه غالب به تحریم اقتصادی دالیت ها، دو مرد دالیت مجبور شدند در برابر پای اعضای کاست غالب به سجده بیفتند.
🔹پس از انتشار این ویدئو پلیس تینگالور پرونده‌ای ثبت کرد. اتهاماتی علیه دو نفر تحت قانون SC/ST (پیشگیری از خشونت) ۱۹۸۹ اعمال و تحقیقات آغاز شد. خاکسپاری نهایتاً تحت حفاظت پلیس و نظارت مقامات اداره درآمد انجام شد. این واقعه ناگوار موضوع تبعیض کاستی رایج در هند را مجددا در افکار عمومی مطرح کرده است.
پوشش حقوقی و دموکراتیک برای وضعیت دالیت های هند
«Scheduled Caste (SC)» یا «کاست‌های برنامه‌ریزی‌شده» یک اصطلاح رسمی و حقوقی در هند است که به گروه‌های اجتماعی مشخصی اطلاق می‌شود که در پایین‌ترین رده سلسله‌مراتب سنتی کاست هند قرار دارند و از نظر تاریخی با «نجس‌پنداری» (untouchability) مواجه بوده‌اند.
🔹بر اساس قانون اساسی هند، رئیس‌جمهور این اختیار را دارد که گروه‌های خاصی را به عنوان «Scheduled Caste» فهرست کند. معیار اصلی برای قرار گرفتن یک جامعه در این فهرست، «عقب‌ماندگی شدید اجتماعی، آموزشی و اقتصادی ناشی از رویه دیرینه نجس‌پنداری» است. این اصطلاح در ماده ۳۴۱ قانون اساسی هند تعریف شده و فهرست آن بسته به ایالت و حتی ناحیه متفاوت است و پارلمان می‌تواند آن را اصلاح کند.
ریشه‌های تاریخی پدیده «دالیت»
🔹ریشه‌های این گروه به نظام کاست هند بازمی‌گردد که در متون باستانی مانند «مانوسمریتی» (قرن دوم پیش از میلاد) تئوریزه شده است. در این نظام، «Scheduled Castes» خارج از چهار طبقه اصلی (برهمن، کشاتریا، وایشیا، شودرا) قرار می‌گرفتند و به همین دلیل «نجس» تلقی می‌شدند و مشاغلی مانند زباله‌گردانی و تمیزکاری خیابان به آنها محول می‌شد.
🔹امروزه اصطلاح «دالیت» (به معنای «خردشده» یا «سرکوب‌شده») توسط خود فعالان این جامعه و در گفتمان حقوق بشری به کار می‌رود، اما «Scheduled Caste» اصطلاح رسمی و حقوقی مورد استفاده در اسناد دولتی هند است.
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶فعالیت‌های دیاسپورای آفریقایی‌تبار آرژانتین در برابر سیاست های تبعیض آمیز دولتی
🔹دیاسپورای آفریقایی‌تبار آرژانتین (DIAFAR)، سازمانی با بیش از پانزده سال سابقه فعالیت و دارای جایگاه مشورتی در ECOSOC، در ماه‌های اخیر مجموعه‌ای از اقدامات اعتراضی و حقوقی را در واکنش به سیاست‌های تبعیض‌آمیز دولت رییس جمهوری خاویر گراردو میلی (Javier Gerardo Milei) انجام داده است.
🔹در ۷ فوریه ۲۰۲۶، سازمان‌های اجتماعی و گروه‌های متنوع در بوئنوس آیرس دومین راهپیمایی ضد فاشیستی و ضد نژادپرستی را از میدان کنگره به سوی میدان مایو سازمان‌دهی کردند. این راهپیمایی در اعتراض به سیاست‌های تبعیض‌آمیز و گفتار نفرت‌پراکنانه دولت برگزار شد.
🔹 فدریکا پیتاFederico Pita ، رئیس DIAFAR، در این رابطه اظهار داشت که اعتراض پاسخی به الگویی است که به‌طور سیستماتیک حقوق مدنی و کرامت اکثریت را هدف قرار می‌دهد. این راهپیمایی با حضور کارکنان بخش بهداشت، دانشجویان دانشگاه‌ها و گروه‌های مهاجر، ماهیتی چندصدایی و بین‌بخشی آرژانتین داشت. سازمان‌دهندگان دولت را متهم کردند که زیر پوشش مبارزه با «ووکیسم» wokism (اصطلاحی برای تحقیر افراد و جنبش ها و گروه های تاکید کننده بر هویت‌های قومی، جنسیتی و اقلیتی) ، با برتری‌طلبی نژادی همسو شده و به دنبال توجیه حذف حقوق و تعمیق نابرابری ساختاری است.
🔹مرکز DIAFAR در ۲۷ مارس ۲۰۲۵، همزمان با روز جهانی مبارزه با تبعیض نژادی، بیانیه‌ای در پنجاه‌وهشتمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل ارائه کرد. در این بیانیه، DIAFAR پسرفت جدی در حقوق بشر در آرژانتین را محکوم کرد و دولت آرژانتین را به برچیدن سیاست‌های ویژه برای جوامع آفریقایی‌تبار و بومی متهم نمود. این سازمان تصریح کرد که دولت فعلی فضاهای نهادی که طی سال‌ها مبارزه و بسیج به دست آمده بودند را حذف کرده و جوامع را بدون دسترسی به برنامه‌های جبران تاریخی یا به رسمیت شناختن مؤثر حقوقشان رها کرده است.
🔹مرکز DIAFAR در ۱۲ فوریه ۲۰۲۶ گزارش جایگزین و سند پیگیری خود را به کمیته رفع تبعیض نژادی سازمان ملل (CERD) ارائه کرد. این گزارش که برای جلسه ۱۱۷ CERD (آوریل–مه ۲۰۲۶) تنظیم شده، به بررسی عدم پایبندی دولت آرژانتین به کنوانسیون بین‌المللی رفع همه اشکال تبعیض نژادی می‌پردازد. این گزارش به‌طور مشخص نشان می‌دهد که DIAFAR به‌عنوان یک سازمان با مشورت‌دهی ECOSOC، به‌طور مستمر با سیستم جهانی حقوق بشر در تعامل است و از این کانال برای اعمال فشار بین‌المللی بر دولت آرژانتین استفاده می‌کند.
🔹رویکرد DIAFAR ترکیبی از اقدام خیابانی (راهپیمایی)، دیپلماسی رسمی (بیانیه‌ها در سازمان ملل) و مکانیزم‌های نظارتی (ارائه گزارش به CERD) است. این سازمان همزمان با اعتراضات داخلی، تلاش می‌کند با ارائه مستندات به نهادهای بین‌المللی، توجه جامعه جهانی را به وضعیت حقوق بشر در آرژانتین جلب کند. رئیس DIAFAR، در اظهارات خود تأکید کرده که جنبش کارگری و اجتماعی متحمل جابجایی‌های اجباری شده، اما مقاومت در ساختارهای پایه زنده مانده است.
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉 @irrcmr
🔶Violation of the Rights of a Reverse Minority in the Republic of Azerbaijan under the Pretext of Implementing the Principles of Secularism/Deprivation of Veiled Students from Education
🔹In the final days of September 2026, the issue of student uniforms in the Republic of Azerbaijan once again became controversial. Following the approval and promulgation of new regulations by the Ministry of Education of the Republic of Azerbaijan regarding the uniforms of public schools, the issue has been raised that the requirement to observe a uniform and the prohibition of using clothing elements incompatible with the “principle of secularism of public education” became a tool for preventing veiled female students from attending classes.
🔹A few days later, on 6 October, the Cabinet of Ministers of the Republic of Azerbaijan approved separate regulations regarding the clothing of public school teachers; regulations that emphasize the need for the clothing of teaching staff to be consistent with the principle of secularism and set specific patterns of formal dress for female teachers. In the text of these regulations, the word “hijab” is not explicitly mentioned as prohibited clothing, but given the serious prevention of veiled girls and veiled teachers from entering schools in the Republic of Azerbaijan, a serious question is raised as to whether the concept of secularism in practice has led to restrictions on religious clothing in the republic or not?
🔹The BBC Azerbaijani service report on 30 September 2026 also referred to the publication of a video about preventing veiled students from entering a school and disagreements over the interpretation of the new regulations.
The main issue is not merely the choice of a school uniform; rather, it is the relationship between the state’s authority to regulate educational rules and individuals’ right to express their religious beliefs. If the implementation of a general regulation effectively deprives a student of attending class because of religious clothing, the matter goes beyond the realm of school discipline and becomes an issue in the field of freedom of religion, the right to education, and the prohibition of discrimination.
🔹The Republic of Azerbaijan is a country with a Muslim majority and a predominantly Shia population. However, this demographic majority does not necessarily mean that all individuals enjoy equal freedom to practice their religious beliefs. As in all countries with a “reverse minority,” in the Republic of Azerbaijan too, the Shia population, which is religiously in the majority, faces restrictions in a particular institutional environment that are applied based on their belief or manner of religious practice.
🔹From this perspective, the situation of girls from religious Shia families and, of course, religious families in the few Sunni-populated areas in the Republic of Azerbaijan who want to attend school with the Islamic hijab is the same. However, the situation of the Shias of the Republic of Azerbaijan can be explained by the analytical concept of “reverse minority”: a group that is not a minority in number, but in relation to an official policy or procedure has a position similar to marginalized groups.
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉 @irrcmr
🔶Holding of the Sixth International Exhibition of Rural and Nomadic Capabilities and the Exhibition of Solidarity of Iranian Ethnic Groups in Tehran
🔹The Sixth International Exhibition of Rural and Nomadic Capabilities was held from 16 to 19 Mehr at the permanent venue of the Tehran International Exhibitions.
🔹According to the announcement of the Office of the Vice President for Rural Development and Deprived Areas of Iran, in this edition more than 400 booths were allocated to introduce the capacities of various provinces of the country. Also, 50 booths were allocated to startups and technology fields so that part of the innovative and technological capabilities of rural and nomadic areas would also be introduced.
🔹In the cultural section of this exhibition, 500 people in the form of 40 groups performed local songs and music from different regions of Iran, and manifestations of the culture and art of Iranian ethnic groups were displayed.
At the opening ceremony of the Sixth International Exhibition of Rural and Nomadic Capabilities, the anthem “O Iran, O Land of Many Gems” was performed with the participation of different Iranian ethnic groups.
_Tehran Exhibition; From Local Economy to Indigenous Culture_
🔹In addition to their economic role in the production of agricultural, livestock, and related products, the villages and nomadic areas of Iran contain an important part of the country’s cultural heritage. Traditional methods of production, applied arts, local clothing, collective rituals, and indigenous knowledge are part of the cultural capital of communities that have passed on their experiences from generation to generation.
🔹By bringing together these capacities, the Exhibition of Rural and Nomadic Capabilities provides the possibility of directly introducing indigenous products and arts to urban audiences. Such events can also strengthen communication among artists, producers, tourists, researchers, and market activists.
🔹Handicrafts have particular importance in this regard, because many indigenous products simultaneously have practical, aesthetic, and identity value. Handwoven items, needlework, wooden works, metal products, nomadic handmade crafts, and arts related to rural life are examples of the link between artistic creativity and the daily needs of local communities.
_Music of Ethnic Groups; 500 Performers in 40 Groups_
🔹One of the prominent sections of this year’s exhibition is the performance of music from different regions of Iran. 500 people in the form of 40 groups have displayed the songs and music of Iranian regions at this exhibition.
Regional music, in addition to its entertainment aspect, carries historical narratives, collective experiences, local languages and dialects, and ways of life of Iranian ethnic groups. Many indigenous melodies are linked with work, migration, agriculture, celebrations, mourning, and social rituals, and therefore knowing them can help to better understand Iran’s social history and cultural diversity.
🔹The live performance of these musics in a public exhibition provides an opportunity for audiences to directly encounter different musical forms. Such presence, especially for the younger generation and visitors who do not have the possibility to travel to different regions of the country, can be a window for becoming familiar with Iran’s auditory heritage.
🔹Of course, introducing the music of ethnic groups helps to effectively protect this heritage when the performances do not remain limited merely to the display aspect, and information about the origin of the melodies, indigenous instruments, performance language, ritual context, and local artists is also provided to the audience.
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉 @irrcmr
🚫 ترامپ درباره مراکز داده و تأثیرآن بر جوامع بومی:
مردم معمولاً با مراکز داده مشکلی ندارند. خب، مشکل مراکز داده این است که آنها بسیار عالی هستند و کشور ما را به شدت پیشرفت داده‌اند، اما باید به نفع جوامع محلی باشند.
🔴من چند روز پیش به شرکت‌ها گفتم که آنها پول زیادی دارند. کمک‌هایی به جوامع محلی (مردمان بومی ) ارائه دهید و این جوامع عاشق آنها خواهند شد.
🔶The gradual transition from the concept of “minority rights” to the concept of “diversity rights”; a conceptual transformation in international minority law
🔹In recent years, the concept of “diversity rights” (droits de la diversité / rights of diversity) has become increasingly prominent in the discourse of UN human rights mechanisms, academic research, and regional human rights bodies, and has gradually developed a complementary and, in some cases, competitive relationship with the traditional discourse of “minority rights.”
🔹The field of international minority law is experiencing a deep rethinking of the conceptual framework of “minority rights.”
In recent years, the concept of “diversity rights” (droits de la diversité / rights of diversity) has become increasingly prominent in the discourse of UN human rights mechanisms, academic research, and regional human rights bodies, and has gradually developed a complementary and, in some cases, competitive relationship with the traditional discourse of “minority rights.”
🔹Documents of the UN Human Rights Council, statements of the Special Rapporteur on minority issues, and the views of prominent scholars and experts reflect this gradual conceptual transformation in the field of international minority law.
🔹The traditional framework of international minority law is built around the 1992 Declaration on the Rights of Persons Belonging to National or Ethnic, Religious and Linguistic Minorities and the central concept of “minority.” However, an increasing number of researchers and legal activists believe that a framework based solely on the category of “minority” cannot adequately respond to the multiplicity, interconnectedness, and dynamism of identities in today’s societies.
🔹It is worth noting that the theme of the eighteenth session of the UN Forum on Minority Issues, held on 27 and 28 November 2025 at the Palais des Nations in Geneva, was “The contribution of minorities to diverse, resilient and peaceful societies.”
🔹This session was held under the leadership of the Special Rapporteur, Nicolas Levrat, and nearly 975 participants from 78 countries registered for it. It is noteworthy that the session’s theme used the phrase “diverse societies” (sociétés plurielles / diverse societies), and not merely “minority rights”; this very linguistic choice indicates a gradual shift in the focus of this concept.
🔹At the academic level, Corinne Lennox, Senior Lecturer at the School of Advanced Study, University of London, and Deputy Director of the Human Rights Consortium, says explicitly in her research: “Respect for diversity is a fundamental part of human rights and minority rights.” Corinne Lennox emphasizes that “a pluralist approach to the issue of diversity can be a valuable tool for overcoming the structural limitations of international human rights law.” Lennox, together with Anna-Mária Bíró, has proposed the theory of “diversity regimes”; a theory used to analyze the transformation of international norms of minority rights since the era of the League of Nations, showing how these norms have, through diversity regimes, “constructed, legitimized, and consolidated the international order.”
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶The repetition of America's accusation against South Africa of genocide against the white minority (Afrikaners)
🔹The new U.S. ambassador to South Africa, Leo Brent Bozell III, has accused the Pretoria government of “racial hostility” and said Washington is tired of endless talks.
🔹These controversial remarks have once again placed the accusation of “white genocide” at the center of tensions between the two countries—an accusation that the South African government calls “manifest misinformation.”
🔹Bozell, who has served as U.S. ambassador in Pretoria since February 2026 (Bahman 1404), wrote in an article published on September 30, 2026, on the U.S. embassy website: “At this stage, we consider continuing endless talks that lead nowhere useless.” He claimed Washington “has lost its patience with Pretoria” and the South African government has not responded “sufficiently” to America’s demands. These demands, according to Bozell, include condemning the apartheid-era slogan “Kill the Boer” by President Ramaphosa and providing an alternative to Black Economic Empowerment (BEE) laws in the telecommunications and mining industries.
🔹In reaction to these remarks, the South African government summoned Bozell for the third time on September 29, 2026, and delivered to him a formal protest (démarche), which is the strongest form of diplomatic protest before declaring a person “persona non grata.”
🔹Ronald Lamola, Minister of International Relations and Cooperation of South Africa, told the Sunday Times that Bozell should “get out of the kitchen” if he no longer believes in talking with Pretoria. Lamola said: “I was surprised. You cannot have an ambassador who says the time for talk is over. Our job is to talk. So if you cannot speak and talk as a diplomat... get out of the kitchen.”
🔹He added: “As a diplomat, you cannot interfere in the domestic politics of the host country. This is rule number one of diplomacy.” Lamola also recalled that America had previously expelled South Africa’s ambassador in Washington, Ebrahim Rasool, without any warning or summons, while Pretoria behaved “better” and sufficed with only a summons.
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
نامه اعتراض دکتر همایون سامه یح (نماینده ایرانیان کلیمی در مجلس شورای اسلامی) به متن یهود ستیزانه منتشر شده در روزنامه جمهوری اسلامی با عنوان جهانخواران بی وطن
تاکید بر لزوم تمایز میان یهودیان با صهیونیسم
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉 @irrcmr
🔶Report by Talesh International TV on the Causes of the Removal of the Kurdish Ethnic Minority from the Demographic Composition of the Republic of Azerbaijan
🔹Talesh International TV, which broadcasts from Melbourne, Australia, stated in an analysis of the process of marginalization and removal of the Kurdish ethnic minority from the demographic composition of the Republic of Azerbaijan: “The Kurds, who are recognized as one of the most historically rooted Iranian ethnic groups, were, until approximately one hundred years ago, one of the major minorities residing in the Republic of Azerbaijan.”
_The Geographical Distribution of Kurds in the Republic of Azerbaijan_
🔹The main settlements of this minority in the Republic of Azerbaijan included Sadarak Rayon, the village of Tivaz in Julfa Rayon, and the village of Darakand in Sharur Rayon, Nakhchivan. The Kurds who have settled in Nakhchivan and near the Iranian border generally belong to the Shaqaqi, Jalali, Yazidi-Kulayi, Vand-Kulayi, Barghushat, and Kangarli Kurdish tribes. Kurds have lived in these areas for a long time, and some also settled in these lands as a result of the Russo-Iranian wars. These people have spoken the Kurmanji dialect, which is largely similar to the dialect spoken by Kurds in Khorasan.
_History, Political Pressures, and Population Decline_
🔹Like other minorities, Kurds have faced anti-ethnic pressures from the period of Soviet rule in the Caucasus through the independence of the Republic of Azerbaijan and the subsequent rule of the Aliyev family. At present, precise information on the Kurdish population is unavailable because the government of the Republic of Azerbaijan is the only official authority responsible for publishing population statistics and never discloses the exact numbers of minority populations. Consequently, the figures published in successive censuses have shown a continuous decline in the recorded Kurdish population. In the 1998 census, their number was reported as 12,200. In the following census, conducted in 2008, this figure had fallen by more than 6,000 to 6,100. However, some Kurdish activists estimate that more than 500,000 Kurds live in the Republic of Azerbaijan.
_Cultural and Media Policies and Attempts to Distort the History of the Kurdish Minority_
🔹The government of the Republic of Azerbaijan has provided Kurds with limited cultural facilities, but it is clear that these facilities are insufficient. The Ronahi Cultural Center was established after the independence of the Republic of Azerbaijan, ostensibly to preserve Kurdish cultural heritage. It reportedly engages in writing and translating works, compiling numerous dictionaries, preparing textbooks, collecting Kurdish folklore, and carrying out other related activities. However, the center’s directors identify establishing relations between Kurds in the Republic of Azerbaijan and Kurds in other parts of the world as one of Ronahi’s principal objectives and programs.
🔹The government of the Republic of Azerbaijan seeks to portray Kurds in the media either as immigrants or as people of Turkic descent. Accordingly, textbooks, academic publications, and the country’s media attempt to substantiate these views through what the report describes as the distortion of history. They maintain that many of these Kurds arrived in the region after the Russo-Iranian wars, thereby questioning their historical presence in these areas. Historical evidence, however, indicates that, in addition to their longstanding presence in this territory during the nineteenth and twentieth centuries, these people also played a significant role in the political and social life of the region now known as the Republic of Azerbaijan.
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
نگاهی به رویکرد حکمرانی کوروش کبیر در قبال اقلیت‌ها
به مناسبت هفتم آبان، روز کوروش (سالروز ورود کوروش کبیر به بابل در سال ۵۳۹ پیش از میلاد)
🔹 شواهد موجود در منابع کلاسیک یونانی، الواح بابلی و متون تورات نشان می‌دهد که سیاست کوروش پس از ورود به بابل نه بر پایه انقیاد فرهنگی، بلکه بر مبنای بازگرداندن حقوق و احترام به باورهای جمعی استوار بوده است.
احترام به تنوع مذهبی
🔹برجسته‌ترین سند تاریخی در این زمینه، رفتار کوروش پس از ورود به بابل در سال ۵۳۹ پیش از میلاد است. برخلاف سنت شاهان پیشین میان‌رودان ، کوروش دستور بازگرداندن مجسمه‌های خدایان را به معابد اصلی‌شان صادر کرد. در متن استوانه معروف به منشور کوروش ، او بیان می‌کند که «پیکره‌های خدایان که مدت‌ها در معابدشان متروک مانده بود» را به جایگاه اصلی‌شان بازگرداند و نیایشگاه‌های ویران‌شده را بازسازی کرد. او همچنین تصریح می‌کند که اجازه نداد سپاهیانش به مردم سومر (Sumer) و آکد (Akkad) آسیبی برسانند.
آزادی یهودیان در بابل
🔹این رویکرد در قبال اقلیت یهودی نیز نمود عملی یافت. منابع تاریخی تأیید می‌کنند که کوروش یهودیان تبعیدی در بابل را آزاد کرد و با صدور فرمانی رسمی، اجازه بازگشت آنان به اورشلیم)قدس) و بازسازی معبد ویران‌شده را صادر نمود. در کتاب عزرا Ezra باب اول این فرمان نقل شده و بازگرداندن ظروف طلایی و نقره‌ای معبد که توسط نبوکدنصر (Nebuchadnezzar) غارت شده بود، از جمله اقدامات او ذکر شده است. مورخان این رفتار را نه یک حرکت سیاسی، بلکه گامی در جهت تثبیت آزادی دینی می‌دانند که در آن زمان بی‌سابقه بود.
از ارمنستان تا آسیای صغیر؛ رفتار با اسیران و اقوام شکست‌خورده
🔹مستندات تاریخی نشان می‌دهد که این رویکرد منحصر به بابل نبود. گزنفون (Xenophon)، مورخ یونانی، در روایت لشکرکشی کوروش به ارمنستان می‌نویسد که گروهی از اسیران خالدايی (Chaldaeans) را نزد او آوردند. کوروش دستور آزادی آنان را صادر کرد و خطاب به ایشان گفت که قصد جنگ با آنان را ندارد؛ اگر صلح را برگزینند، می‌توانند بدون سلاح بازگردند و او حقوق شان را در نظر خواهد گرفت.
🔹در بخش غربی قلمرو نیز، هرچند کوروش با شهرهای یونانی آسیای صغیر که از اطاعت او سر باز زدند با قاطعیت نظامی برخورد کرد، اما پس از تسلط بر سارد (Sardis)، برای هر شهر یک حاکم مستقل محلی برگزید تا از تمرکز قدرت و شورش‌های بعدی جلوگیری کند. این شیوه مدیریت تنوع، نشان‌دهنده درک وی از ضرورت حفظ ساختارهای محلی به جای یکسان‌سازی اجباری بود.
🔹استاد عبدالحسین زرین کوب تاریخ نگار شهیر ایرانی با اشاره به دستور کوروش برای تعمیر معبد ماه در اور (Ur)این اقدام را نشانه «یکسان شمردن جایگاه همه ادیان» و حمایت از پیروان گروه‌های اقلیت می‌داند. نتیجه عملی آن، ایجاد الگویی از حکمرانی بود که در آن اقلیت‌های دینی و قومی می‌توانستند هویت و آیین خود را حفظ کنند.
چرایی علاقه جفرسون به کوروش
🔹علاقه توماس جفرسون، یکی از بنیان‌گذاران آمریکا، به کوروش عمدتاً از طریق خواندن « (Cyropaedia) گزنفون شکل گرفت؛ جفرسون در نامه‌ای به نوه‌اش توصیه کرده بود که یادگیری یونانی را با «کوروش‌نامه» آغاز کند و چندین نسخه از این کتاب در کتابخانه شخصی او نگهداری می‌شد.
ملت تاریخی ایران و الگوی تاریخی همزیستی اقوام و ادیان
🔹رویکرد حقوق بشری کوروش کبیر در احترام به حقوق اقلیت های دینی و اقوام باعث شد که الگویی تاریخی از همزیستی ادیان و اقوام در ایران زمین شکل بگیرد و پدیده ملت تاریخی و واحد ایران هرچه بیشتر قوام یابد؛ فرایندی که پس از ورود اسلام به ایران و تاکید حقوق بشر اسلامی بر احترام به حقوق اقلیت های دینی و برابری همه انسان ها فارغ از منشا قومی و نژادی ، تقویت گردید .
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶Ethnic and National Minorities in Ukraine: Victims of War and Racist Policies
🔹The situation of non-Ukrainian minorities in Ukraine in recent years has been at the intersection of two major pressures: on the one hand, continuous criticism by international bodies of discrimination within Ukraine's minority law and the lack of transparent data, and on the other hand, new language and education policies that critics say effectively lead to further restrictions on the rights of non-European groups.
🔹Meanwhile, the Ukraine-Russia war has made conditions harder for all minorities, but the heavier burden falls on communities that were already struggling with marginalization, poverty, and displacement: Roma who have been displaced, and Crimean Tatars who face existential threats on both sides of an invisible front line, both inside Ukraine and in Crimea.
🔹International bodies pursuing minority rights and human rights in 2025 have increasingly criticized the Ukrainian government for structural discrimination in the minority law, particularly against Russian-speaking, Romanian, and Armenian communities; criticisms that, in the shadow of the ongoing war and the double vulnerability of groups such as Roma and Crimean Tatars, have drawn a complex picture of the situation of non-Ukrainian minorities.
🔹The UN Committee on the Elimination of Racial Discrimination (CERD) in its report in May 2025, while welcoming the adoption of laws such as the Law on National Minorities (Communities) and the Law on Indigenous Peoples, warned that this legal framework still discriminates between minorities who speak one of the official languages of the European Union and groups who speak languages such as Russian, Armenian, or Romanian. According to the reporters preparing this report, the second linguistic group of minorities in Ukraine does not enjoy equal rights in the areas of education, advertising, elections, public events, and media.
🔹This committee also expressed concern that the aforementioned law provides for the possibility of temporary suspension of certain rights, including the right to peaceful assembly, for minorities who declare their ethnic affiliation with an "aggressor state," during martial law and for six months thereafter.
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶درخواست اتحادیه اروپا از گزارشگر ویژه امور اقلیت‌های سازمان ملل برای تبادل اطلاعات
▪️ دو خواسته کلیدی اتحادیه اروپا از نیکولاس لورات، گزارشگر ویژه امور اقلیت‌ها
🔹 اتحادیه اروپا در بیانیه خود در کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد خطاب به نیکولاس لورات، گزارشگر ویژه امور اقلیت‌ها، ضمن قدردانی از گزارشها و مأموریت او، دو مساله و خواسته کلیدی از وی مطرح کرد:
🔹 نخست، اینکه گزارشگر ویژه چه گام‌های عملی برای تقویت تبادل اطلاعات میان مأموریت خود و نهادهای منطقه‌ای حقوق بشر در اروپا، آفریقا، قاره آمریکا و کارائیب برمی‌دارد و این تبادل چگونه به دولت‌ها کمک می‌کند از رویه‌های خوب سایر مناطق بهره‌مند شوند؟
🔹 دوم، اینکه کدام نهادها در چارچوب منابع موجود بهترین گزینه برای رهبری جریان‌سازی مسائل اقلیت‌ها در سراسر نظام سازمان ملل، به‌عنوان موضوعی مرتبط با توسعه، امنیت و حقوق بشر، هستند.
🔹اتحادیه اروپا در ابتدای این بیانیه از گزارش گزارشگر ویژه و تعهد مستمر او به حقوق افراد متعلق به اقلیت‌های ملی یا قومی، مذهبی و زبانی در اروپا سپاسگزاری کرده و تعامل او با سازمان‌ها و سازوکارهای منطقه‌ای در همه قاره‌ها را نشان‌دهنده اهمیت جهانی این مأموریت دانسته است.
🔹اتحادیه اروپا تأکید کرد که در درون این اتحادیه، منشور حقوق اساسی، راهنمای تدوین سیاست‌هاست و انسجام میان سیاست‌های داخلی و خارجی حقوق بشر را تضمین می‌کند.
🔹در این بیانیه افزوده شده است: اتحادیه اروپا با این دیدگاه هم‌نظر است که حمایت از اقلیت‌ها برای انسجام اجتماعی، ارزش‌های دموکراتیک و پیشگیری از مناقشه حیاتی است و بهترین تجربه‌ها و رویه‌ها را در این زمینه به اشتراک می‌گذارد. با این حال، به اذعان این اتحادیه، افراد متعلق به اقلیت‌ها همچنان با تبعیض، اغلب به دلایل متعدد و گاه از جهات متقاطع، و نیز با خشونت، نفرت‌پراکنی و جرایم ناشی از نفرت روبه‌رو هستند و ممکن است همچنان از مشارکت کامل و مؤثر در زندگی جوامع خود محروم باشند. از این رو، مشارکت گسترده در هجدهمین نشست مجمع مسائل اقلیت‌ها نشانه‌ای امیدبخش از تعامل پایدار دولت‌ها، نهادهای ملی حقوق بشر و جامعه مدنی توصیف شد.
این بیانیه همچنین بر این نگرانی گزارشگر ویژه که حمایت از اقلیت‌ها در خارج همچنان به عنوان بهانه‌ای برای اقدام یک‌جانبه علیه کشورهای همسایه، تا حد توسل به زور، مورد استناد قرار می‌گیرد، صحه گذاشت. اتحادیه اروپا در این زمینه به‌ویژه روسیه را متهم کرده است که از موضوع حقوق اقلیت ها به عنوان راهی برای توجیه اقدام مسلحانه غیرقانونی خود علیه اوکراین استفاده کرده است.
🔹در ادامه بیانیه اتحادیه اروپا تأکید شده است: همان‌گونه که گزارش گزارشگر ویژه به‌درستی یادآوری می‌کند، هیچ نقض ادعایی حقوق اقلیت‌ها نمی‌تواند رفتاری را توجیه کند که با اهداف و اصول منشور سازمان ملل متحد، به‌ویژه تمامیت ارضی و استقلال سیاسی دولت‌ها، مغایر باشد.
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶Continued Condemnation by Human Rights Organizations of Violations of the Rights of the “Inverted Minority” in the Republic of Azerbaijan
🔹The unannounced implementation of new school uniform regulations in the Republic of Azerbaijan starting October 12, 2026—which met with protests by students and parents from religious families in the country and led to the suppression of these protests—has provoked a new wave of reactions from human rights organizations and organizations advocating for minority rights.
🔹These regulations have declared clothing contrary to the “principle of secularism” banned in public schools of the Republic of Azerbaijan and, in practice, have led to barring hijab-wearing students and teachers from entering classrooms, and reports indicate the arrest of 37 people in Baku on October 12 and more than 200 people across the Republic of Azerbaijan.
🔹Amnesty International, in a statement on October 16, 2026, called the hijab ban “discriminatory” and emphasized that this measure violates girls’ rights to education, freedom of religion, and freedom of expression. Marie Struthers, director of the organization’s Eastern Europe and Central Asia section, rejecting the justification that “the secular nature of public education” permits a complete restriction on religious attire, called for the immediate lifting of the restrictions, the return of students and teachers to schools, and the unconditional release of those arrested in peaceful protests.
🔹The Council on American-Islamic Relations (CAIR) also, in a statement on October 12, 2026, described this ban as “an attack on the Muslim community and the fundamental principle of freedom of religion” and called it “discriminatory and fascist.” This organization asked the U.S. government to pressure Baku to lift this ban.
🔹The U.S. Commission on International Religious Freedom (USCIRF), although it did not directly use the phrase “hijab ban” in its statement, has in its reports placed the Republic of Azerbaijan on the list of countries under special watch for severe violations of religious freedom and emphasized that the country’s government has “a documented and concerning history of suppressing religious freedoms, especially targeting Muslim communities.”
🔹Human rights organizations, in condemning violations of the rights of the “inverted minority” in the Republic of Azerbaijan, refer to a situation in which a religious group is numerically the majority of the population in this country but is in a vulnerable position against government policies. In fact, the majority of the population of the Republic of Azerbaijan, namely Muslims, have legally become an “inverted minority,” meaning a group that, although numerically a majority, legally does not enjoy even the minimum rights of minorities. Muslims make up 97 percent of Azerbaijan’s population, more than 85 percent of whom are Shia, but they face government restrictions in terms of religious rights and freedoms, and the religious rights of Muslims in the Republic of Azerbaijan are far less than those of the Jewish religious minority in the Republic of Azerbaijan.
🔹From the perspective of human rights organizations, the secular nature of public education is not a justification for a complete ban on religious attire. In other words, the state’s neutrality toward religion should not be interpreted as the elimination or suppression of citizens’ religious symbols.
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶رونمایی از کتاب «اقلیت‌های دینی کرمانشاهان» در مجمع فلاسفه ایران
🔹آیین رونمایی از کتاب «اقلیت‌های دینی کرمانشاهان» اثر محمدعلی سلطانی، تاریخ‌نگار و پژوهشگر، در محل مجمع فلاسفه ایران برگزار شد.
در این مراسم جمعی از استادان فلسفه، پژوهشگران، نمایندگان اقلیت‌های دینی در مجلس شورای اسلامی و علاقه‌مندان به فرهنگ و تاریخ حضور داشتند
🔹برخی از سرفصل های این کتاب از این قرار است:
کلیمیان در کرمانشاهان، پیشینه تاریخی از آغاز تا عصر مشروطیت ، پراکندگی جمعیت یهودیان در استان کرمانشاهان، آلیانس و کلیمیان، آداب و رسوم کلیمیان، نماز یومیه و جماعت و کوهن - ایام عزاداری، کلیمی‌های کرمانشاه از اواسط قاجاریه تا اواخر پهلوی، واقعه غارت یهودی‌ها، تهدید قونسول روس، گزارشات سفارت و کنسول انگلیس درباره ماجرای محله یهودی‌ها، گورستان کلیمیان، انجمن کلیمیان شهر کرمانشاه، معاریف کلیمیان کرمانشاه و خدمات و آثار آنان؛ نصیرالاطباء - ملارحیم کرمانشاهانی - دکتر کرمانشاهچی و خدمات و تألیفات او - دکتر داوود نظریان - شموئیل حَیِّم؛ حزب صهیونیست در کرمانشاه و فعالیت و سرانجام آن، هارون الیاهو و شرکاء و خدمات روشنایی کرمانشاه ، خواجه باروخ و ساختمان تاریخی او ، خواجه جودی و ساختمان تاریخی او
🔹سیدعلی مرتضویان، استاد فلسفه، در ابتدای مراسم با اشاره به ظرفیت‌های اقلیت‌های مذهبی گفت: «اقلیت‌های مذهبی کشورمان ظرفیت های زیادی دارند و می‌توانند در تاب‌آوری فرهنگی جامعه مؤثر باشند. در تاریخ کشورمان، اقلیت‌ها همواره از تعیین‌کننده‌ترین گروه‌ها بوده‌اند؛ چه مرزنشین و چه غیرمرزنشین، از کشور دفاع کرده‌اند. آنها چون متکی به دولت نیستند، داوطلبانه به فعالیت می پردازند و از شکاف‌های اجتماعی جلوگیری می‌کنند.»
🔹وی با طرح این پرسش که «آیا اقلیت‌ها نسبتی با فلسفه دارند؟» افزود: «بخش مهمی از اهمیت وجودی اقلیت‌های دینی، جنبه‌های الهی و فلسفی آن‌هاست. باید دید مرز اقلیت‌های مذهبی و انجمن‌های آنها کجاست و تکالیف دولت نسبت به آنها تا کجاست؟»
مرتضویان همچنین به ترجمه کتابی از پیتر برگر اشاره کرد و گفت: «بخش مهمی از این اثر درباره اقلیت‌ها و سیاست‌های دولت‌ها نسبت به آن‌هاست و نویسنده در دو بخش از کتاب، از ایران تعریف کرده است.»
🔹محمدعلی سلطانی، مؤلف کتاب و پژوهشگر تاریخ کرمانشاهان ضمن تشکر از همراهی مجمع فلاسفه ایران و استادان حاضر گفت: « من از کتاب‌های بسیاری آموخته‌ام و قرآن کریم عصاره همه آن‌هاست. با نگاهی به گذشته درک کنیم ارکان دین ما با اقلیت‌ها خوب رفتار می‌کردند و این مقوله باید سرمشق قرار گیرد. ما در کرمانشاه کنیسه‌های موسوم به مسجد جدید داشته‌ایم. متأسفانه این رنگین‌کمان امروز یک‌رنگ شده است. اکنون ما نه دروازه یهودی‌ها را داریم، نه محله یهودی‌ها، نه بازار یهودی‌ها و نه مدرسه آلیانس یهودی‌ها. »
🔹مؤلف کتاب «اقلیت‌های دینی کرمانشاهان» درباره تاریخچه مسیحیت و مانویت در ایران توضیح داد: «مسیحیت در ایران، پیش از مانی هم سابقه تاریخی دارد. مانی که خود را تجلی عیسی مسیح ع می‌دانست، در سراسر زاگرس و در مسیر تیسفون و همدان رفت‌وآمد می‌کرد. به همین دلیل بسیاری از مردم منطقه به دین مانی گرایش یافتند و حتی ایران، اروپا و چین تحت سیطره اندیشه مانی قرار گرفتند. اما مانویت در غرب ایران ادامه پیدا نکرد و مسیحیت با فراز و نشیب‌هایش در کرمانشاه ادامه یافت. وجود کلیسا در کرمانشاه به اوایل ۱۳۰۰ برمی‌گردد؛ کلیسای انجیلی و بعد از آن کلیسای کاتولیک.»
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶Advancing Minority Rights through Regional Cooperation on the Agenda of the Nineteenth Session of the UN Minority Forum
🔹The nineteenth session of the United Nations Forum on Minority Issues, to be held on 26 and 27 November 2026 in Geneva, will be an opportunity to examine one of the important issues of the international human rights system: how can more effective protection of the rights of ethnic, national, linguistic, and religious minorities be achieved through regional initiatives, cooperation among states, and strengthening accountability mechanisms?
🔹The official title of the session, “Advancing Minority Rights through Regional Initiatives and Cooperation,” emphasizes the reality that the protection of minorities cannot be realized merely by adopting international instruments. Effective implementation of rights requires cooperation among governments, regional institutions, judicial and monitoring mechanisms, civil society organizations, and the minority communities themselves in different countries.
🔹According to the agenda of the nineteenth session of the Minority Forum, three main themes have been considered:
🔹Regional frameworks and mechanisms for advancing minority rights;
🔹Effective participation of minority voices at the regional level;
🔹Implementation of minority rights through monitoring, judicial review, and other accountability mechanisms.
This approach is promising: it targets the gap between legal commitments and their practical implementation. However, its success depends on how representatives are selected, the transparency of the participation process, the independence of monitoring institutions, and preventing human rights forums from becoming tools of political rivalries.
🔹Regional initiatives can be an important complement to global human rights mechanisms. Geographic proximity, historical and cultural commonalities, economic relations, and the existence of similar issues among countries in a region make it possible to exchange experience and develop solutions suited to local conditions.
🔹Regional cooperation can reduce the gap between international commitments and domestic implementation. Through the exchange of experience, reform of discriminatory laws, improvement of minorities’ access to education and public services, support for minority languages, and combating discrimination in employment and political participation, states can formulate more effective policies. Such cooperation is effective when it leads to clear indicators, implementation timelines, and evaluable reporting.
🔹Regional mechanisms can also strengthen monitoring and accountability capacity. Independent human rights institutions, regional courts within their jurisdiction, specialized commissions, and civil society networks can document rights violations, give victims access to remedies, and encourage governments to implement their commitments. Regional cooperation can also facilitate the exchange of information on successful practices for protecting minorities.
🔹Regional cooperation can prevent issues related to minorities from turning into security crises. When complaints related to discrimination, exclusion from political participation, or cultural restrictions are pursued through legal mechanisms and institutional dialogue, the possibility of peaceful settlement of disputes increases. The genuine participation of minorities in decision-making, in addition to its human rights value, can also contribute to public trust and social stability.
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶The Persistence of Discrimination Against the Dalit Minority in India and International Reactions
🔹The situation of the Dalit minority (literally meaning oppressed and crushed) in India is a complex combination of historical and structural discrimination, systematic violence, and international neglect. The story of the release of a video of humiliating, insulting, and discriminatory behavior against India’s Dalits—related to two Dalit men being forced to prostrate before the dominant caste in Perumpalli village near Perundurai, Erode district, Tamil Nadu—which was released on social media on October 10, once again revealed the situation of India’s large 200-million-strong Dalit minority.
🔹According to the Indian police report, this incident occurred after, following the death of a 90-year-old man on October 5 due to old age, members of the Dalit community or, in the legal term common in India, the Scheduled Caste (SC – Scheduled Caste (SC) community), took his body to the cemetery for burial. However, people belonging to the dominant community prevented this from being done, and severe tension arose. During this verbal confrontation, members of the dominant community warned the village Dalits that in the future they would be deprived of finding work in the area. With this threat by the dominant community of an economic boycott of the Dalits, two Dalit men were forced to prostrate themselves at the feet of members of the dominant caste.
🔹After the release of this video, the Thingalur police registered a case. Charges were applied against two people under the SC/ST (Prevention of Violence) Act 1989, and investigations began. The burial was ultimately carried out under police protection and the supervision of Revenue Department authorities. This unfortunate incident has once again raised the issue of caste discrimination prevalent in India in public opinion.
_Legal and democratic coverage for the situation of India’s Dalits_
🔹“Scheduled Caste (SC)” or “Scheduled Castes” is an official and legal term in India that refers to specific social groups that are at the lowest level of India’s traditional caste hierarchy and have historically faced “untouchability.”
🔹Under the Constitution of India, the President has the authority to list certain groups as “Scheduled Castes.” The main criterion for a community to be placed on this list is “severe social, educational, and economic backwardness resulting from the long-standing practice of untouchability.” This term is defined in Article 341 of the Constitution of India, and its list varies by state and even district, and Parliament can amend it.
_Historical roots of the “Dalit” phenomenon_
🔹The roots of this group go back to the Indian caste system, which was theorized in ancient texts such as the “Manusmriti” (2nd century BCE). In this system, “Scheduled Castes” were placed outside the four main classes (Brahmin, Kshatriya, Vaishya, Shudra), and for this reason they were considered “untouchables,” and occupations such as garbage collection and street cleaning were assigned to them.
🔹Today, the term “Dalit” (meaning “crushed” or “oppressed”) is used by activists of this community themselves and in human rights discourse, but “Scheduled Caste” is the official and legal term used in Indian government documents.
Legal framework and protective measures
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶نقض حقوق اقلیت معکوس در جمهوری آذربایجان به بهانه اجرای اصول سکولاریسم/محرومیت دانش‌آموزان محجبه از تحصیل
🔹در روزهای پایانی سپتامبر ۲۰۲۶، موضوع متحدالشکل دانش‌آموزان در جمهوری آذربایجان بار دیگر به مساله‌ای بحث‌برانگیز تبدیل شد. در پی تصویب و ابلاغ مقررات جدید وزارت تحصیل جمهوری آذربایجان درباره لباس فرم مدارس دولتی، این مساله مطرح شده است که الزام به رعایت فرم واحد و ممنوعیت استفاده از عناصر پوششی ناسازگار با «اصل سکولاریسم آموزش عمومی»، به ابزاری برای جلوگیری از حضور دانش‌آموزان دختر محجبه در کلاس‌های درس تبدیل شد.
🔹 چند روز بعد، در ۶ اکتبر، هیات وزیران جمهوری آذربایجان مقررات جداگانه‌ای درباره پوشش معلمان مدارس دولتی تصویب کرد؛ مقرراتی که بر لزوم هماهنگی پوشش کارکنان آموزشی با اصل سکولاریسم تأکید دارد و برای زنان معلم نیز الگوهای مشخصی از لباس رسمی تعیین می‌کند. در متن این مقررات، واژه «حجاب» به‌صراحت به‌عنوان پوششی ممنوع ذکر نشده است، اما ، با توجه به جلوگیری جدی از ورود دختران محجبه و معلمان باحجاب به مدارس جمهوری آذربایجان، این پرسش جدی مطرح است که آیا مفهوم سکولاریسم در عمل به محدودیت پوشش مذهبی در جمهوری انجامیده است یا خیر؟
🔹 گزارش بخش آذربایجانی بی بی سی در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ نیز به انتشار ویدئویی درباره جلوگیری از ورود دانش‌آموزان محجبه به یک مدرسه و اختلاف‌نظرها درباره تفسیر مقررات جدید اشاره کرده است.
🔹مسئله اصلی صرفاً انتخاب یک لباس فرم برای مدارس نیست؛ بلکه نسبت میان اختیار دولت در تنظیم مقررات آموزشی و حق افراد برای ابراز باورهای دینی خود است. اگر اجرای یک مقرره عمومی عملاً دانش‌آموزی را به دلیل پوشش مذهبی از حضور در کلاس محروم کند، موضوع از قلمرو انضباط مدرسه فراتر می‌رود و به مسئله‌ای در حوزه آزادی دین، حق آموزش و منع تبعیض تبدیل می‌شود.
_ «اقلیت معکوس»؛ اکثریت جمعیتی، اما در معرض نقض حقوق مذهبی _
🔹جمهوری آذربایجان کشوری با اکثریت مسلمان و جمعیت غالب شیعه است. بااین‌حال، این اکثریت جمعیتی لزوماً به معنای برخورداری همه افراد از آزادی یکسان برای عمل به باورهای دینی نیست. همانند تمامی کشورهای دارای «اقلیت معکوس» در جمهوری آذربایجان نیز جمعیت شیعیان که از نظر مذهبی در اکثریت قرار دارد، در یک محیط نهادی خاص با محدودیت‌هایی روبروست که بر اساس باور یا شیوه عمل دینی آنها اعمال می‌شود.
🔹از این منظر، وضعیت دختران خانواده‌های مذهبی شیعه و البته خانواده های مذهبی در معدود مناطق سنی نشین در جمهوری آذربایجان که خواهان حضور در مدرسه با حجاب اسلامی هستند، یکسان است. اما، وضعیت شیعیان جمهوری آذربایجان می‌تواند با مفهوم تحلیلی «اقلیت معکوس» توضیح داده شود: گروهی که از نظر تعداد در اقلیت نیست، اما در برابر یک سیاست یا رویه رسمی، موقعیتی شبیه گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده دارد.
🔹از نظر حقوقی، اصل اساسی آن است که آزادی دین و وجدان به اکثریت یا اقلیت بودن پیروان یک دین وابسته نیست. دولت نمی‌تواند صرفاً به این دلیل که یک برداشت دینی با الگوی مطلوب آن از شهروندی یا نظم عمومی همخوانی ندارد، حق ابراز آن را نادیده بگیرد. کمیته حقوق بشر سازمان ملل نیز در تفسیر ماده ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی تأکید کرده است که آزادی دین و عقیده و حق ابراز آن، به پیروان ادیان خاص یا گروه‌های اقلیت محدود نیست و محدودیت‌ها نباید با هدف تبعیض‌آمیز وضع یا به شیوه‌ای تبعیض‌آمیز اجرا شوند.
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉 @irrcmr
🔶Activities of the Afro-descendant Diaspora of Argentina against Discriminatory State Policies
🔹The Afro-descendant Diaspora of Argentina (DIAFAR), an organization with more than fifteen years of activity and consultative status with ECOSOC, has in recent months carried out a series of protest and legal actions in response to the discriminatory policies of the government of President Javier Gerardo Milei.
🔹On 7 February 2026, social organizations and diverse groups in Buenos Aires organized the second anti-fascist and anti-racist march from Congress Square to Plaza de Mayo. This march was held in protest against the discriminatory policies and hate speech of the government.
🔹Federico Pita, president of DIAFAR, stated in this regard that the protest is a response to a pattern that systematically targets the civil rights and dignity of the majority. The march, with the participation of health sector workers, university students and migrant groups, had a polyphonic and intersectional nature of Argentina. The organizers accused the government of aligning itself with racial supremacism under the cover of fighting “wokism” (a term used to disparage individuals and movements and groups that emphasize ethnic, gender and minority identities) and of seeking to justify the elimination of rights and the deepening of structural inequality.
🔹On 27 March 2025, coinciding with the International Day for the Elimination of Racial Discrimination, DIAFAR presented a statement at the 58th session of the UN Human Rights Council. In this statement, DIAFAR condemned a serious regression in human rights in Argentina and accused the Argentine government of dismantling special policies for Afro-descendant and Indigenous communities. The organization stated that the current government has eliminated institutional spaces that had been achieved through years of struggle and mobilization and has left communities without access to historical reparation programs or effective recognition of their rights.
_Submission of an Alternative Report to the Committee on the Elimination of Racial Discrimination (CERD) in February 2026_
🔹On 12 February 2026, DIAFAR submitted its alternative report and follow-up document to the UN Committee on the Elimination of Racial Discrimination (CERD). This report, prepared for CERD’s 117th session (April–May 2026), examines the Argentine government’s non-compliance with the International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination. This report specifically shows that DIAFAR, as an organization with ECOSOC consultative status, continuously engages with the global human rights system and uses this channel to exert international pressure on the Argentine government.
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉 @irrcmr
🔶برگزاری ششمین نمایشگاه بین المللی توانمندی های روستایی و عشایری و نمایش همبستگی اقوام ایرانی در تهران
🔹ششمین نمایشگاه بین المللی توانمندی های روستایی و عشایری از ۱۶ تا ۱۹ مهرماه در محل دائمی نمایشگاه های بین المللی تهران برپا شد.
بر اساس اعلام معاونت رئیس جمهور در امور توسعه روستایی و مناطق محروم ایران، در این دوره بیش از ۴۰۰ غرفه برای معرفی ظرفیت های استان های مختلف کشور اختصاص یافت. همچنین ۵۰ غرفه به استارتاپ ها و حوزه های فناوری اختصاص داشت تا بخشی از توانمندی های نوآورانه و فناورانه مناطق روستایی و عشایری نیز معرفی شوند.
🔹در بخش فرهنگی این نمایشگاه نیز ۵۰۰ نفر در قالب ۴۰ گروه به اجرای آواها و موسیقی های محلی مناطق مختلف ایران پرداختند و جلوه هایی از فرهنگ و هنر اقوام ایرانی را به نمایش گذاشته شد.
🔹در آیین افتتاحیه ششمین نمایشگاه بین المللی توانمندی های روستایی و عشایری، سرود «ای ایران، ای مرز پرگهر» با مشارکت اقوام مختلف ایرانی اجرا گردید.
🔹روستاها و مناطق عشایری ایران علاوه بر نقش اقتصادی در تولید محصولات کشاورزی، دامی و صنایع وابسته، بخش مهمی از میراث فرهنگی کشور را در خود جای داده‌اند. شیوه‌های سنتی تولید، هنرهای کاربردی، پوشاک محلی، آیین‌های جمعی و دانش بومی، بخشی از سرمایه فرهنگی جوامعی هستند که نسل‌به‌نسل تجربه‌های خود را منتقل کرده‌اند.
🔹نمایشگاه توانمندی‌های روستایی و عشایری با گردهم‌آوردن این ظرفیت‌ها، امکان معرفی مستقیم تولیدات و هنرهای بومی به مخاطبان شهری را فراهم می‌کند. چنین رویدادهایی همچنین می‌توانند ارتباط میان هنرمندان، تولیدکنندگان، گردشگران، پژوهشگران و فعالان بازار را تقویت کنند.
🔹صنایع‌دستی در این میان اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا بسیاری از محصولات بومی، همزمان ارزش کاربردی، زیبایی‌شناختی و هویتی دارند. دست‌بافته‌ها، سوزن‌دوزی‌ها، آثار چوبی، محصولات فلزی، دست‌ساخته‌های عشایری و هنرهای وابسته به زندگی روستایی، نمونه‌هایی از پیوند میان خلاقیت هنری و نیازهای روزمره جوامع محلی به شمار می‌روند.
🔹یکی از بخش‌های شاخص نمایشگاه امسال، اجرای موسیقی مناطق مختلف ایران است. ۵۰۰ نفر در قالب ۴۰ گروه، آواها و موسیقی نواحی ایران را در این نمایشگاه به نمایش گذشته اند.
🔹موسیقی نواحی، افزون بر جنبه سرگرمی، حامل روایت‌های تاریخی، تجربه‌های جمعی، زبان‌ها و گویش‌های محلی و شیوه‌های زندگی اقوام ایرانی است. بسیاری از نغمه‌های بومی با کار، کوچ، کشاورزی، جشن‌ها، سوگواری‌ها و آیین‌های اجتماعی پیوند دارند و از همین رو، شناخت آنها می‌تواند به درک بهتر تاریخ اجتماعی و تنوع فرهنگی ایران کمک کند.
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉 @irrcmr
🔶روند تدریجی گذار از مفهوم «حقوق اقلیت‌ها» به مفهوم «حقوق تنوع»؛ تحول مفهومی در حقوق بین‌الملل اقلیت ها
🔹در سال‌های اخیر، مفهوم «حقوق تنوع» (droits de la diversité / rights of diversity) در گفتمان سازوکارهای حقوق بشری سازمان ملل، پژوهش‌های دانشگاهی و نهادهای منطقه‌ای حقوق بشر بیش از پیش برجسته شده و به‌تدریج با گفتمان سنتی «حقوق اقلیت‌ها» رابطه‌ای مکمل و در برخی موارد رقابتی پیدا کرده است.
🔹حوزه حقوق بین‌الملل اقلیت ها در حال تجربه یک بازاندیشی عمیق درباره چارچوب مفهومی «حقوق اقلیت‌ها» است.
در سال‌های اخیر، مفهوم «حقوق تنوع» (droits de la diversité / rights of diversity) در گفتمان سازوکارهای حقوق بشری سازمان ملل، پژوهش‌های دانشگاهی و نهادهای منطقه‌ای حقوق بشر بیش از پیش برجسته شده و به‌تدریج با گفتمان سنتی «حقوق اقلیت‌ها» رابطه‌ای مکمل و در برخی موارد رقابتی پیدا کرده است.
🔹اسناد شورای حقوق بشر سازمان ملل، بیانیه‌های گزارشگر ویژه امور اقلیت ها و دیدگاه‌های اساتید و صاحب‌نظران برجسته بیانگر این تحول مفهومی تدریجی در حوزه حقوق بین الملل اقلیت هاست.
🔹چارچوب سنتی حقوق بین‌الملل اقلیت ها حول محور اعلامیه ۱۹۹۲ «حقوق افراد متعلق به اقلیت‌های ملی یا قومی، مذهبی و زبانی» و مفهوم محوری «اقلیت» بنا شده است. با این حال، شمار فزاینده‌ای از پژوهشگران و فعالان حقوقی معتقدند چارچوبی که تنها بر مقوله «اقلیت» استوار است، نمی‌تواند به‌اندازه کافی به چندگانگی، هم‌پیوندی و پویایی هویت‌ها در جوامع امروزی پاسخ دهد.
🔹لازم به توجه است که موضوع هجدهمین نشست مجمع اقلیت‌های سازمان ملل که در ۲۷ و ۲۸ نوامبر ۲۰۲۵ در کاخ ملل، ژنو برگزار شد، «سهم اقلیت‌ها در جوامع متنوع، تاب‌آور و صلح‌آمیز» بود.
🔹 این نشست به مدیریت گزارشگر ویژه، نیکولاس لورات (Nicolas Levrat)، برگزار شد و نزدیک به ۹۷۵ شرکت‌کننده از ۷۸ کشور در آن ثبت‌نام کردند. نکته قابل توجه آن است که موضوع نشست از عبارت «جوامع متنوع» (sociétés plurielles / diverse societies) استفاده کرده و نه صرفاً «حقوق اقلیت‌ها»؛ همین انتخاب زبانی، نشان‌دهنده جابجایی تدریجی کانون این مفهوم است.
🔹در سطح دانشگاهی، کورین لنوکس (Corinne Lennox)، مدرس ارشد مدرسه مطالعات پیشرفته دانشگاه لندن و معاون کنسرسیوم حقوق بشر، در پژوهش‌های خود به‌صراحت می‌گوید: «احترام به تنوع، بخشی بنیادین از حقوق بشر و حقوق اقلیت‌ها است» . کورین لنوکس تأکید می‌کند که «نگاه کثرت‌گرا به مسئله تنوع می‌تواند ابزاری ارزشمند برای غلبه بر محدودیت‌های ساختاری حقوق بین‌الملل بشر باشد». لنوکس همراه با آنا-ماریا بیرو (Anna-Mária Bíró) نظریه «رژیم‌های تنوع» (diversity regimes) را مطرح کرده است؛ نظریه‌ای که برای تحلیل تحول هنجارهای بین‌المللی حقوق اقلیت‌ها از دوران جامعه ملل به این سو به کار می‌رود و نشان می‌دهد این هنجارها چگونه از طریق رژیم‌های تنوع، «نظم بین‌المللی را ساخته، مشروعیت بخشیده و تثبیت کرده‌اند».
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶The Armenian Barrier to the Turan Route; The Issue of the Alleged Zangezur Corridor
🔹The book The Armenian Barrier to the Turan Route; The Issue of the Alleged Zangezur Corridor consists of four chapters. Chapter One, titled “Global Systems and the Geopolitics of the South Caucasus,” briefly addresses the geopolitical importance of the South Caucasus and examines the role that communication routes have played in strengthening and weakening global systems over different centuries.
📗Book Title: The Armenian Barrier to the Turan Route; The Issue of the Alleged Zangezur Corridor
✍️Authors: Ruben Melkonyan, Varuzhan Geghamyan
🔹Translator: Ali Mahmoud Rezaei Ramsheh
🔹Language: Persian
🔹Year of Publication: 1405
🔹Publisher: Negarestan Andisheh Publications
🔹Number of Pages: 143 pages
🔹About the Book:
🔹The book The Armenian Barrier to the Turan Route; The Issue of the Alleged Zangezur Corridor consists of four chapters. Chapter One, titled “Global Systems and the Geopolitics of the South Caucasus,” briefly addresses the geopolitical importance of the South Caucasus and examines the role that communication routes have played in strengthening and weakening global systems over different centuries. Chapter Two, titled “The Emergence of the Idea of the Turan Route and the First Attempts to Implement It (1914–1921),” examines the position of the South Caucasus in terms of the idea of Pan-Turkism, the opportunity provided by World War I for implementing Pan-Turkism, and the initial concept of corridors from the time of the Kemalists. Chapter Three, titled “The Meghri Route Issue in Armenian-Azerbaijani Relations during the Soviet Era,” examines the ups and downs of the shadow of Pan-Turkism during Soviet rule. Chapter Four, titled “A New Title for an Old Program of Pan-Turkism (the Alleged Zangezur Corridor),” examines when the alleged Zangezur Corridor project began, the chronology of the evolution of the term “corridor” in the Turkish media and beyond Armenia, Iran, and the Turanian threat.
🔹In this book, the origins, development, and efforts to implement the idea of the alleged Zangezur Corridor—the most important Pan-Turkic political program during different periods from the beginning of the twentieth century to the present day—are presented, along with its position and role in the political sphere and ideology of Turkey and the Republic of Azerbaijan and its geopolitical framework. The overt and covert threats posed by Pan-Turkic land connectivity are also examined. In the preface to the book, the authors describe their objective as follows: “In this book, we have attempted to present the origins, developments, and efforts to implement the most important Pan-Turkic idea, under the title of the alleged Zangezur Corridor, during different periods from the beginning of the twentieth century to the present, as well as its implicit geopolitical meaning. We also aim to demonstrate its position and role in the political thinking of Turkey and the Republic of Azerbaijan. This helps us to consider comprehensively the logic behind the actions and statements of those governments and their consequences.
Please read the rest of this text here:
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶تکرار اتهام آمریکا علیه آفریقای جنوبی مبنی بر نسل‌کشی اقلیت سفیدپوست (آفریکانرها)
🔹سفیر جدید آمریکا در آفریقای جنوبی (South Africa)، لئو برنت بوزل سوم (Leo Brent Bozell III)، دولت پرتوریا را به «خصومت نژادی» متهم کرده و گفته است واشنگتن از گفت‌وگوهای بی‌پایان خسته شده است.
🔹 این اظهارات جنجالی بار دیگر اتهام «نسل‌کشی سفیدپوستان» را در کانون تنش‌های دو کشور قرار داده است؛ اتهامی که دولت آفریقای جنوبی آن را «اطلاعات نادرست آشکار» می‌نامد.
🔹بوزل، که از فوریه ۲۰۲۶ (بهمن ۱۴۰۴) به عنوان سفیر آمریکا در پرتوریا فعالیت می‌کند، در مقاله‌ای که در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ در وب‌سایت سفارت آمریکا منتشر شد، نوشت: «در این مرحله، ادامه گفت‌وگوهای بی‌پایان که به جایی نمی‌رسد را بی‌فایده می‌دانیم». او مدعی شد که واشنگتن «صبر خود را در برابر پرتوریا از دست داده است» و دولت آفریقای جنوبی «به اندازه کافی» به خواسته‌های آمریکا پاسخ نداده است. این خواسته‌ها، به گفته بوزل، شامل محکوم کردن شعار دوران آپارتاید «کشتن بوئر» (Kill the Boer) توسط رئیس‌جمهور رامافوسا (Ramaphosa) و ارائه جایگزین برای قوانین توانمندسازی اقتصادی سیاه‌پوستان (Black Economic Empowerment - BEE) در صنایع مخابرات و معدن است.
🔹دولت آفریقای جنوبی در واکنش به این اظهارات، در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ بوزل را برای سومین بار احضار و اعتراض رسمی (démarche) را که شدیدترین شکل اعتراض دیپلماتیک پیش از اعلام «شخص نامطلوب» است ، به وی ابلاغ کرد.
رونالد لامولا (Ronald Lamola)، وزیر روابط بین‌الملل و همکاری آفریقای جنوبی، در گفت‌وگو با ساندی تایمز (Sunday Times) گفت که بوزل باید «از آشپزخانه بیرون برود»، اگر دیگر به گفت‌وگو با پرتوریا اعتقادی ندارد. لامولا گفت: «متعجب شدم. نمی‌توانید سفیری داشته باشید که بگوید زمان گفت‌وگو تمام شده است. کار ما گفت‌وگو کردن است. پس اگر نمی‌توانید به عنوان یک دیپلمات صحبت کنید و گفت‌وگو کنید... از آشپزخانه بیرون بروید».
🔹وی افزود: «به عنوان یک دیپلمات نمی‌توانید در سیاست داخلی کشور میزبان دخالت کنید. این قانون شماره یک دیپلماسی است». لامولا همچنین یادآوری کرد که آمریکا پیش‌تر سفیر آفریقای جنوبی در واشنگتن، ابراهیم رسول (Ebrahim Rasool)، را بدون هیچ هشدار یا احضاری اخراج کرده بود، در حالی که پرتوریا «بهتر» رفتار کرده و تنها به احضار بسنده کرده است.
🔹بوزل در پاسخ، در پستی متکبرانه در شبکه اجتماعی ایکس (X) نوشت: «دوباره از این حرف‌ها. توهین شخصی دیگری از وزیر لامولا به یک مقام آمریکایی (این بار من) که وقتی محکوم شود (که الان محکوم می‌کنم)، منجر به یک احضار با سخنرانی درباره "غیردیپلماتیک بودن" می‌شود و بعد دولت آفریقای جنوبی تعجب می‌کند چرا روابط در حال فروپاشی است».
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉@irrcmr
🔶انتشار نتایج بررسی های کمیسیون حقیقت یابی درباره نقض حقوق مردمان بومی سامی در سوئد
🔹کمیسیون حقیقت‌یابی اقلیت مردمان بومی سامی سوئد (Sanningskommissionen för det samiska folket) چهارشنبه ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ گزارش نهایی خود را پس از پنج سال تحقیق به دولت سوئد ارائه کرد.
🔹این گزارش که بر پایه حدود ۳۰۰ شهادت از مردمان بومی سامی (Samer) تدوین شده، خواستار عذرخواهی رسمی دولت، جبران خسارت و ایجاد مرکزی برای آشتی ملی است. همزمان، واکنش احزاب سیاسی به این خواسته‌ها شکاف عمیقی را در پارلمان سوئد (Riksdag) آشکار کرده است.
محتوای گزارش و خواسته‌های اصلی
🔹کمیسیون حقیقت‌یابی در گزارش نهایی خود، سیاست‌های دولت و کلیسای سوئد (Svenska kyrkan) در قبال مردمان بومی سامی را در طول تاریخ بررسی کرده و نتیجه گرفته که این سیاست‌ها منجر به نقض حقوق بشر، از دست رفتن زمین و منابع طبیعی، تحقیقات نژادزیستی، جداسازی کودکان از خانواده‌ها و ممنوعیت زبان سامی شده است.
🔹لنا نیبرگ (Lena Nyberg)، رئیس کمیسیون، در مراسم ارائه گزارش در شهر اوسترزوند (Östersund) گفت: «گزارش کمیسیون نشان می‌دهد که دولت و کلیسا برای مدت طولانی کنترل می‌کردند که چه کسی سامی محسوب می‌شود و شرایط زندگی سامی‌ها چگونه باشد.» وی افزود که کودکان سامی «به زور از خانواده‌هایشان جدا و برای جدا شدن یا جذب شدن، در مدارس شبانه‌روزی و خانه‌های کار پرورش داده شدند.»
🔹بر اساس گزارش، کمیسیون ۷۱ پیشنهاد به دولت، مقامات، موزه‌ها و کلیسای سوئد ارائه کرده است. محوری‌ترین خواسته‌ها عبارتند از:
عذرخواهی رسمی دولت سوئد از مردمان بومی سامی برای بی‌عدالتی‌های تاریخی و مستمر
عذرخواهی فوری و ویژه از سامی‌های سالخورده‌ای که در کودکی به مدارس شبانه‌روزی فرستاده شدند و از صحبت کردن به زبان مادری منع شدند
جبران خسارت و ایجاد مرکزی برای آشتی ملی برای حفظ مواد کمیسیون و انتشار دانش درباره تخلفات تاریخی
به رسمیت شناختن حقوق سرزمینی سامی‌ها برای چرای گوزن شمالی و تقویت خودمختاری سامی
تصویب کنوانسیون ۱۶۹ سازمان بین‌المللی کار (ILO) — که سامی‌ها مدت‌هاست خواستار آن هستند
واکنش‌های سیاسی: شکاف آشکار
🔹شبکه SVT در ۲ اکتبر ۲۰۲۶ از هشت حزب پارلمانی سوئد درباره موضع‌شان نسبت به خواسته عذرخواهی سؤال کرد. نتایج نشان‌دهنده شکاف عمیق است.
🔹حزب چپ (Vänsterpartiet) و حزب محیط زیست (Miljöpartiet) به صراحت از پیشنهادهای کمیسیون حمایت کردند. بیریر لاهتی (Birger Lahti)، سخنگوی مسائل اقلیت‌ها در حزب چپ، گفت: «این حداقل چیزی است که می‌توان درخواست کرد.»
برای مطالعه ادامه مطلب، اینجا را کلیک کنید
کانال مرکز پژوهشی حقوق اقلیت ها
👉 @irrcmr
