195
گمشده ی واقعی ما چیست؟ درونی است یا بیرونی؟ نهایتا چه چیزی از زندگی می خواهیم؟ در اندرون من خسته دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست @sj_sajjadjafari
عَجِبْتُ لِمَن يُنْشِدُ ضـالَّتَهُ وَ قَدْ اَضَلَّ نَفْسَهُ فَلا يَطْلُبُها
در شگفتم از کسی که چیزی را گم کرده و به دنبال آن می گردد، با اینکه خودش را گم کرده و آن را نمیجوید.
امیرالمؤمنین امام علی علیه السلام
@GomshodeVaghei
خدایا
بر محمد و آل او درود فرست،
ما را پناه ده
و ما را به خود حفظ فرما
و به سوى خود هدایتمان کن
و ما را از خودت دور مفرما
زیرا هر که را تو پناه دهى، سلامت مىماند؛
و هر که را تو هدایت فرمایى، آگاه مىشود؛
و هر که را تو به خود نزدیک نمایى، غنی و بىنیاز مىگردد.
از دعای پنجم صحیفه امام سجاد علیه السلام
@GomshodeVaghei
أبوبصير ميگويد: خدمت امام صادق عليه السّلام عرض كردم:
جُعِلتُ فِداكَ مَتَى الفَرَجُ؟
«فرج و گشايش چه زمانى مىرسد؟»
حضرت فرمودند:
يا أبابَصيرٍ أنتَ مِمَّن يُريدُ الدُّنيا؟ مَن عَرَفَ هَذَا الأمرَ فَقَد فُرِّجَ عَنهُ بِانتظارِه.
«اى أبابصير، آيا تو از كسانى هستى كه طالب دنيايند؟!
هر كس اين امر ولايت را بشناسد، به واسطه انتظار ظهور دولت حقّ، فرج و گشايش در حقّ او محقّق گرديده است.»
[ ابابصیر تو هم؟! تو دیگه چرا؟! اهل دنیا شدی که دنبال ظهور امام زمانی؟! دنبال ظهور امام زمانی که دنیات رو آباد کنه برای مرکبت؟
درحالی که همین انتظار ظهور دولت حق
یعنی همینکه دنبال حق هستی، فرج و گشایشِ خودت هست. ]
@GomshodeVaghei
إِلٰهِى، مَا أَظُنُّكَ تَرُدُّنِى فِى حاجَةٍ قَدْ أَفْنَيْتُ عُمْرِى فِى طَلَبِها مِنْكَ
الهی، به تو این گمان را ندارم که در حاجتی که عمرم را در طلب آن از تو سپری کرده ام، مرا از درگاهت بازگردانی
مناجات شعبانیه
@GomshodeVaghei
.
بِيَدِكَ لاَ بِيَدِ غَيْرِكَ
زِيَادَتِي وَ نَقْصِي وَ نَفْعِي وَ ضَرِّي
هر زيادت و نقصان و سود و زيان که بر من وارد آمد، همه به دست توست؛ نه غير تو.
مناجات شعبانیه
(مناجات امیرالمؤمنین و امامان معصوم ع در ماه شعبان)
@GomshodeVaghei
خودشناسی،
جسم شناسی نیست
روان شناسی و ذهن شناسی نیست
به دست آوردن یک سری اطلاعات نیست
خودشناسی، هدف شناسی است.
دو نوع شناخت داریم:
حصولی (به دست آوردنی) (کسب کردنی)
حضوری (شهودی) (وجدانی) (فهمیدنی)
خودشناسی، شناخت حضوری و مشاهدهی هدف نهایی خود است.
هدف نهایی آن است که حاضرم همه چیز را فدایش کنم اما حاضر نیستم آن را فدای چیزی کنم.
هدف نهایی آن است که وقتی به آن رسیدم، متوجه میشوم از اول هم ناخودآگاه همین را میخواستم، با من بوده و از من جدا نبود؛ همین بود که ناخودآگاه دلیل اصلی حرکات و تصمیمات من بود؛ یعنی میتوان به آن گفت: انتخاب اولیه.
هدف نهایی آن است که وقتی به آن رسیدم، جستجو پایان مییابد؛ دیگر سوال و درخواست و طلبی ندارم و نمیگویم: خُب بعدش که چی؟!
@GomshodeVaghei
«خدا باور» یا «خدا ناباور» ؟!؟
این تقسیمات ما را به یاد ذهن و تقسیم بندیهایش میاندازد، خوب یا بد، زشت یا زیبا، خودی یا غریبه، و.....
در دنیای ذهن و خیال و تصورات، همه چیز دستهبندیشده و در ظاهر منظم است.
اما آیا این تنها دنیای ذهنی ما نیست؟
اشتباه اکثریت انسانها در این است که خیال میکنند خدا، «باور» است! که ما با دنیای ذهنی، دو دسته «خداباور» یا «خداناباور» ایجاد کنیم.
درحالی که خدا، «باور» نیست.
همه چیز هست، و هر چه هست، خداست. یعنی «هستی» هست و چیزی به اسم «نیستی» نداریم؛ نیستی تنها یک کلمه است و وجودِ واقعی ندارد.
وقتی از دنیای مفهومات عبور کنیم، به دنیای معقولات میرسیم؛ اما تا قبل از آن دنیای ما متفاوت خواهد بود؛ این را باید درک کنیم.
«دنیای ذهنی» تجربهی اکثریت انسانهاست و «دنیای معقولات و واقعیتها» تجربهی محدودی از انسانهاست که از باور و ذهن به زندگی نگاه نمیکنند؛ بلکه تبدیل به خودِ زندگی شدهاند.
در دنیای واقعیتها، همه چیز یکپارچه است و دسته بندی وجود ندارد، یک چیز هست و جز آن چیزی نیست.
با ذهن چگونه میشود خدا را ثابت کرد یا نکرد و چه لزومی دارد؟!
«وقتی هستم، یعنی هستم!»
این را باید از چه کسی پرسید؟ برای چه کسی باید اثباتش کرد؟ من از تو بپرسم: آیا هستم؟ و تو ثابت کنی که هستم و یا از خود بپرسم که آیا هستی؟ و ثابت کنم که هستم! آنوقت این را به چه کسی یا چه چیزی دارم ثابت میکنم؟!
هستی هست، تو هستی، من هستم، او هست، همه چیز هست و نیستی در کار نیست، فهمِ هستی و حقیقت بی واسطه است؛
ذهن تنها یک ابزار است که با آن کارهای روزمره و جهت زندگی را تعیین میکنیم که از جهتِ هستی و حقیقتِ ما فاصله نگیرد؛ نه اینکه در این ابزار گیر بیفتیم و باز دنیا را از دریچهی ذهن محدود خود بنگریم.
اکثر انسانها در ذهن به دنبال خدا میگردند، خدای ذهنی که خدا محسوب نمیشود!
اگر این را بخواهیم در نظر بگیریم، همهی پیامبران، امامان، اندیشمندانی چون شمس، مولوی، سقراط و... خداناباور بودند! چه بسا هر پیامبری در زمان خودش به همین دلیل مخالفان زیادی داشتهاند به طوریکه کشیشان، گالیله را خداناباور میدانستند چرا که در دنیای ذهنی خود گیر افتاده بودند و نمیتوانستند فراتر از آن بروند؛ چون خدا، باور نیست. خدا هست و هر آنچه هست، خداست و من برای بودن نیازی به اثبات هیچکسی ندارم و هر ذرهای برای بودن نیازی به اثبات ندارد.
چه خداباور باشیم و چه خدا ناباور، در هر دو حال، مانعِ رسیدن به حقیقت، خودِ «باور» است.
این دسته ها اکنون تنها برای پر کردن خلاء درونی و هویت گرفتن و بر چسب زدن در دنیای کودکانه ایست که گرفتارش هستیم.
ایران صادقی
@GomshodeVaghei
سورپریز
اگر کسی از وقایع دنیا سورپریز (غافلگیر) میشه، یعنی دنیا رو خوب نشناخته، نمی دونه دنیا هر روز (بلکه هر لحظه) بازی جدید داره
خدا رو نشناخته (کل یوم هو فی شأن)
مومن ولی غافلگیر نمیشه. می دونه هر لحظه ممکنه اتفاق جدیدی بیفته که حساب ش رو نمی کرد. ممکنه روزی ش بیاد، از جایی که فکر نمیکرد (من حیث لایحتسب)
پس مومن همیشه امیدواره برای یه اتفاق جدید، همیشه منتظره، منتظر گشایش (فَرَج)
پس مومن با حوادث جدید به هم نمی ریزه
امیرالمومنین علی ع فرمود:
مؤمن مانند کوه استوار است، بادهای تند او را تکان نمیدهند (المؤمن کالجبل الراسخ، لا تحرکه العواصف)
از کانال @naqshmaqsood
@GomshodeVaghei
انّ لله ملکا ینادی فی کل یوم:
لدو اللموت و اجمعوا للفناء و ابنوا للخراب.
چیزی که زاییدی (منِ توهمی) به مرگ، چیزی که جمع کردی (من...) به فنا و چیزی که ساختی (من...) به خرابی بسپار.
امام علی علیه السلام:
إِنَّ لِلَّهِ سُبْحَانَهُ مَلَكا يُنَادِي فِي كُلِّ يَوْمٍ يَا أَهْلَ اَلدُّنْيَا لِدُوا لِلْمَوْتِ وَ اِبْنُوا لِلْخَرَابِ وَ اِجْمَعُوا لِلذَّهَاب
بدرستى که خداوند را فرشته اى است که هر روز فریاد مى کند:
اى مردم دنیا،
بزایید براى مردن،
و بسازید براى ویران شدن
و جمع کنید براى از بین رفتن
@GomshodeVaghei
مَا أَحْسَنْتَ إِلَی أَحَدٍ وَ لَا أَسَأْتَ إِلَیْهِ
لِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ
من به هیچکس نیکی نکرده و بدی ننمودهام
چرا که خداوند متعال میفرماید:
مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَیْها
هر کس عمل صالحی انجام دهد، سودش برای خود اوست، و هر کسی بدی کند به خویشتن بدی کرده
امیرالمؤمنین امام علی (ع)
@GomshodeVaghei
زندگی یعنی انتخاب
و انتخاب یعنی گذشت و فداکاری
زندگی حیوانی یعنی انتخاب بر اساس غریزه
زندگی انسانی یعنی انتخاب بر اساس اختیار
استاد حسین نوروزی
@GomshodeVaghei
مشکل اصلی ما این است که دلمان میخواهد اوضاع را درست کنیم!!
معنایش این است که موقعیتی را که در آن هستیم، درست و به جا نمیبینیم.
خالق این اوضاع را خوب نمیشناسیم.
چشمانمان بسته است و نمیبینیم که خدا حق است و هر چه هست، از اوست.
حقیقت این است که چه بخواهیم و چه نخواهیم، همه چیز به درستی سر جایش است و مطابق خواستهی اصلی و نهاییِ خود ماست؛ گرچه ظاهرا خیلی بد و وحشتناک به نظر بیاید.
هرچیزی وقتی دارد، باید وقتش برسد.
صبور باش،
آرام آرام با خواستهی واقعی خودت و برنامهی خدایت آشنا شو و پیش برو.
افکار گذشته و خیالات آینده را رها کن.
در لحظه و آنلاین باش.
در هر لحظه خدا را در نظر بگیر،
یعنی توجه کن ببین حق و درست و شدنی چیست؛ همان را بخواه و ملتزم به آن باش.
@GomshodeVaghei
لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ
پناهی از خدا جز به سوی او نیست
سوره توبه، آیه 118
@GomshodeVaghei
نیک وویجیچ بطور مادرزادی بدون دست و پا متولد شد. به مرور بر خودش مسلط شد و الان معلم و الهام بخش خیلی هاست. هرچند معجزه ای در ظاهرش براش رخ نداده اما وجودش حقیقتا معجزست.
@GomshodeVaghei
عید نیمه شعبان
تولد امام زمان (ع)
که اعتقاد داریم یک انسان کامل و به حق رسیده است، بر عاشقان حق و حقیقت و انسانیت مبارک باد🎉. گرچه ایشان را نشناسند 😊
کسی که واسطهی فیض خداوند بر همهی بندگانش است
رابطِ عالَمِ معنا و ماده
ظهور امام زمان ع در دنیا، برای اهل دنیا و پر شدن دنیا از عدل و داد، یک هدف و پروژه نیست؛ بلکه یک پروسه است.
یعنی به مرور زمان و با هدایت انسانها و عاقلتر شدن و فهمیده تر شدن آنها و تبعیت آنها از حق، زمینه برای ظاهر شدن انسان کامل، امام برحق، فراهم میشود.
سپس از آثار خواستنِ حق توسط انسانها و حکومت حق بر آنها، این است که دنیا پر از عدل و داد میگردد.
چیزی که مهم است، کمال و هدایت انسان است، یعنی فهم، شعور، آگاهی و عقل، که به آن آخرت هم میگویند؛ یعنی آخر و نهایت انسان.
چیزی که مهم نیست، اما محقق هم میشود، برپایی عدل در دنیاست.
@GomshodeVaghei
خدایا
هرکسی روزش را در حالى شروع میکند که به غیر تو امید و اعتمادی دارد،
پس من روزم را آغاز میکنم
در حالى که در همهی کارها امید و اعتمادم تویى
پس برایم برنامهاى مقدّر فرما که پایان آن از همه فرخندهتر باشد.
برگرفته از دعای 54 امام سجاد عشق علیه السلام
@GomshodeVaghei
أَنَّ قَلْبَ اَلْمُؤْمِنِ عَرْشُ اَلرَّحْمَنِ.
عرش خدا، همان قلب مؤمن است.
بحار الأنوار، جلد۵۵ ، صفحه۳۹
@GomshodeVaghei
همهی کسانی که در زندگی هدفی دارند، برای رسیدن به آن چنان تلاش میکنند و خود را به زحمت میاندازند؛ که آنهایی که از بیرون نگاه میکنند و آن هدف را ندارند، شگفت زده میشوند.
کسی که هدف نهایی خود را در زندگی شناخته باشد، تمام توجهش به هدف و مقصدش است؛ از سختیهای راه استقبال نموده، از تحمل آنها لذت میبرد و هیچ رنجی را احساس نمیکند.
رنج بردن در زندگی محصول این است که یا هدف نداریم؛ یا به هدفی که داریم توجه نداریم.
استاد حسین نوروزی
@GomshodeVaghei
فرق من و زندانبانم را میدانی؟!
زمانیکه پنجرهی کوچک سلولم را باز میکند،
او تاریکی و غم را میبیند؛
و من، روشنایی و امید را.
@GomshodeVaghei
[گفت: امروز ناخودآگاه یه لحظه به هم ریختم داد زدم سر فلانی ،دیدم که حالا مونده تا برسم ....]
مونده تا برسم یعنی چی ؟!
کجا قراره برسی ؟!
[گفت: میبینم که هنوز برای اجزای وجودم ایمانی نشده ،از روی غریزه یه کاری ازش سر میزنه ،اختیاری نیست هنوز .]
رسیدن چجوریه ؟!
حالا دیدی این وضعیت رو ،بعدش چی ؟!
چیکار کنی رشد کردی و یه قدم رفتی جلوتر ؟!
[همین که به این موضوع توجه دارم خودش رشده.سعی میکنم دفعه ی دیگه حواسم رو جمع کنم .]
پس یعنی میخوای منتظر باشی هی عمل های غریزی ات رو ببینی،قضاوت کنی ،
به خودت بگی ببین با اختیار نبود دفعه ی دیگه ی حواست رو جمع کن ؟!
فکر نمیکنی راه دیگه ای هم هست ؟!
مگر قرار نیست برسی به جایی که غیر از خدا نبینی ،نمونه ؟!
از همین الان همینجوری باش .
همین ناپختگی هات هم غیر از خدا نبین .
[میگه: اینو میدونم در کل همه چی سرجاشه ،دست خداست ،
اما اینم میبینم که ناپختگی دارم ،بچگی میکنم .نمیتونم انکارش کنم بگم من رسیدم ،الهی شدم .]
نه منظورم اینه که کلاً از این قضاوت منِ خودت دست بردار .
تو میفهمی که یه منِ الهی داری ،و یه منِ ناپخته ی نرسیده ،
چرا به جای اینکه خودت رو منِ الهی که خودِ واقعیت هستی
ببینی و قضاوت کنی ،خودت رو منِ نرسیده و ناپخته میبینی!
میبینی که هر دوی اینها تو وجود تو هست و هر دو رو درک میکنی ،
و وجود هیچ کدوم رو نمیخوایم انکار بکنیم ،یا صورت مسئله رو پاک کنیم .
حرف سر اینه که انتخاب با توئه که کدوم من رو حاکم بر وجودت بدونی .و از جایگاه کدوم زندگی رو ببینی .
منِ ناقص رشد نکرده ،یا منِ الهی که خود واقعیتِ!!!
خودت خودتی دیگه .دیگه منِ ناقص به تو مربوط نیست ،هر مسیری داشته باشه تحت ولایت خدا طی میکنه .
[میگه :باشه ،تا اینجا درست .
حالا یعنی این منِ الهی دیگه کاری به منِ ناقص نداره؟! ،بهش تذکر نمیده ؟!هدایتش نمیکنه بزرگ بشه ؟!]
چرا اتفاقاً ،خدا بهش امر میکنه ،وظیفه پیدا میکنه که هوای منِ رشد نکرده رو هم داشته باشه .مدارا کنه ،تذکر بده و ....
اما این خیلی فرق داره که هدف بزرگ کردن و پختگی منِ رشد نیافته ات باشه ،
یا هدفت بندگی خدا باشه .
یعنی با اعتماد به خدا زندگی کنی و بیجا خودت رو قضاوت نکنی .
خدا هم نزدیکه ،تو تقوا پیشه کردی ،غیر خدا ندیدی ،خدا هم بهت میگه که نسبت به این بچه ی وجودت چی کار کنی .
البته که دیگه این بچه ی وجودت هم تحت تاثیر این اعتماد و ولایت حق بزرگ میشه .و بزرگی میکنه .میشه دست خدا ،چشم خدا .و میشه آینه ی تمام نمای خدا روی زمین
که هر کاری کنه درسته . دقت کن "هر کاری "......
راه خیلی نزدیکتر از اونیه که فکرش رو میکنیم .
خیلی نزدیک ....
أنَّ الرّاحِلَ إلَيكَ قَريبُ المَسافَةِ .
م. ب
@GomshodeVaghei
اقصِر هِمَّتَكَ عَلى ما يَلزَمُكَ وَ لا تَخُض فيما لا يَعنيكَ
همّتِ خود را صرف چيزهايى كن كه به آن نياز دارى
و آنچه را به كار تو نمىآيد، پیگيرى مكن
اميرالمؤمنين امام علی (ع)
@GomshodeVaghei
عاشق شو ارنه روزی کار جهان سرآید
ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی
واقعیت دنیا و سطح انتظار ما از آن
استاد حسین نوروزی
@GomshodeVaghei
إِنْ يَعْلَمِ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ خَيْرًا
يُؤْتِكُمْ خَيْرًا مِمَّا أُخِذَ مِنْكُمْ
اگر خداوند بداند که خیری در قلوب شماست،
بهتر از آنچه از شما گرفته، به شما میدهد
سوره انفال، آیه 70
@GomshodeVaghei
«مستی»
يَنبَغِي للعاقِلِ أن يَحتَرِسَ
مِن سُكرِ المالِ، و سُكرِ القُدرَةِ، و سُكرِ العِلمِ، و سُكرِ المَدحِ، و سُكرِ الشَّبابِ، فإنَّ لِكُلِّ ذلكَ رِياحا خَبيثةً تَسلُبُ العَقلَ و تَستَخِفُّ الوَقارَ .
سزاوار است كه انسان عاقل
از مستى ثروت و مستى قدرت و مستى علم و مستى ستايش و مستى جوانى پرهيز كند؛
زيرا هر يك از اين مستیها بادهاى پليدى دارد كه عقل را مىربايد و وقار را از بين مىبرد.
امیرالمؤمنین امام علی علیه السلام
@GomshodeVaghei