Telegram-канал afsharfoundation - بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار: Unsorted

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار

13 June 2026 07:55

‍ از نامۀ روز سیزده نوروز ۱۳۵۴

... اخیراً دوستی پیدا کرده‌ام. کشیش جوانی است از اهالی بلژیک به نام میشل کوی‌پرس که مدّتی از فرانسه هر هفته روزهای پنج‌شنبه صبح به ژنو می‌آمد تا فارسی یاد بگیرد.
معلوم شد دو سال در جذامخانۀ تبریز به پرستاری جذامیهای ایرانی مشغول بوده است و قدری فارسی یاد گرفته است و می‌خواهد این زبان را بهتر یاد بگیرد تا باز به همان جذامخانه برگردد و به قول خودش تا آخر عمر به همان کار ادامه بدهد.
پس از آنکه چند ماه با او کار کردم بورسی برای یک سال از دانشگاه تهران به او دادند و عازم ایران شد و یک سال با توفیق هرچه تمام‌تر در دانشگاه تهران درس خواند، به طوری که اکنون که از ایران برگشته است با من با زبان و خطّ فارسی مکاتبه می‌کند.
حکایت می‌کرد که قبل از مراجعت از ایران مسافرتی هم به افغانستان نموده بوده است و چون مدّتی در ژنو با هم سخنانی از مولانا خواجه عبدالله انصاری از حفظ می‌کردیم، خواسته بوده به سراغ تربت انصاری به هرات مشرّف شود. حکایت می‌کرد که با اتوبوس عمومی که بیست نفری مسافر داشته حرکت کرده بوده است و در اتوبوس پهلوی جوانی افغانی نشسته بوده است و با هم به زبان فارسی صحبت می‌داشته‌اند و آن جوان گفته بوده است که خرّازی‌فروش است و ناگهان از جیبش یک دیوان حافظ در‌می‌آورد و در همان حین حرکت اتوبوس به صدای بلند مشغول خواندن غزلی می‌گردد و چون اهل فضل و کمالی نبوده است گاهی غلط می‌خوانده است و دیگران که همه ساکت شده و گوش می‌داده‌اند به صدای بلند اغلاط او را تصحیح می‌کرده‌اند.
از شنیدن این داستان بی‌نهایت متأثّر شدم و به وجد و نشاط آمدم و این داستان را برای دوست جوان افغانی خودم موسوم به سنا که در برن سالهاست تحصیل می‌کند نوشتم.

[نامه‌های ژنو: از سیّد محمّدعلی جمال‌زاده به ایرج افشار، با همکاری محمّد افشین‌‌وفایی و شهریار شاهین‌‌دژی، تهران، انتشارات دکتر محمود افشار، ۱۴۰۴، ص ۵۱۱-۵۱۲]

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی

@AfsharFoundation